Παρασκευή 2 Αυγούστου 2024


 

Ερμής ο Τρισμέγιστος :

Τα ίχνη του Ερμή του Τρισμέγιστου χάνονται κάπου πίσω στο χρόνο, κάπου εκεί στον πολιτισμό της μυθικής Αιγύπτου.

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος δεν είναι ο θεός Ερμής, ήταν ένας Δάσκαλος, ένας Μύστης ενσαρκωμένος, ένας νομοθέτης , όπως επίσης ένα Αρχέτυπο για την εσωτερική φιλοσοφική παράδοση. Ήταν ένας μέγας Διδάσκαλος που προσπάθησε να μεταφέρει εσωτερικές διδασκαλίες διαχρονικές για τον άνθρωπο που θέλει να ερευνά και να κάνει ένα βήμα προς τον εσωτερικό του εαυτό, να ξεκινήσει μια διαδικασία αυτογνωσίας, να γίνει καλύτερος και χρήσιμος στην κοινωνία. Διάφοροι μεταγενέστεροι συγγραφείς και συλλέκτες των έργων του, συνέδεσαν με αυτά έννοιες που σχετίζονται με τη θεία και υπέρτατη Σοφία. Πιθανό τα ήταν μια ομάδα μυστών κατά την περίοδο της Ελληνιστικής εποχής στην Αλεξάνδρεια και ονομάζονταν Θεραπευτές. Δεν ήταν γιατροί, αλλά ήταν εκείνοι που θεράπευαν τις ψυχές των ανθρώπων.

Τα Ερμητικά Κείμενα εμφανίστηκαν στο προσκήνιο μετά από αιώνες λήθης, περνώντας από ιστορικούς μεσαίωνες και μέσα από ένα βαθύ σκοτάδι. Έφθασαν στη Δύση από τους Άραβες κατά την περίοδο της Αναγέννησης.

Τα Ερμητικά κείμενα ήταν μια φιλοσοφία, σώμα και σάρκα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τάση, ένα απλό υπόβαθρο, ένα πρόσκαιρο ρούχο, ένα όργανο που κινείται από την ψυχή, που εξαρτάται από το πνεύμα, ένα ξενοδοχείο του πνεύματος, ένα όργανο που υπακούει στους νόμους του περίφημου αστρικού σώματος.

Τι είναι όμως αυτό το αστρικό σώμα? Το λέμε και αιθέριο. Η ουσία του είναι πραγματική υλική όπως είναι και η ουσία του υπόλοιπου σώματος του ανθρώπου. Όμως αν και είναι υλική η ουσία του δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που ο άνθρωπος ονομάζει ύλη. Το αιθέριο ή αστρικό σώμα, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις μας γιατί η λεπτότητά του είναι υπερβολική σε βαθμό διαφάνειας.

Το αστρικό σώμα περνάει μέσα στο φυσικό σώμα και ακολουθεί την όψη, το περίγραμμα του όγκου και την περιγραφή, του σχηματισμού του φυσικού σώματος.

Με το αιθέριο ή αστρικό σώμα μπορεί να λειτουργήσει η συνειρμική διαδικασία των ιδεών του ανθρώπου, η λειτουργία της μνήμης και μια σειρά από άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες, αφού αυτό είναι που σχετίζεται με το ακουστικό κέντρο του λόγου και το σύνολο της εγκεφαλικής ποιότητας ενός ορισμένου ανθρώπινου οργανισμού.

Μπορούμε να πούμε ότι το αστρικό ή αιθέριο σώμα είναι η περιοχή, η μεγάλη λίμνη μέσα στην οποία κολυμπάει ο ανθρώπινος οργανικός – ψυχολογικός αυτοματισμός. Δηλαδή η ενστικτώδης υποσυνείδητη αλλά και συνειδητή συνάρτηση του ανθρώπου μέσα από την διαδικασία της γέννησης, της φθοράς και του θανάτου.

Τα Ερμητικά Κείμενα είναι ένα κομβικό σημείο και έθεσαν τους θεμέλιους λίθους του Δυτικού πολιτισμού. Πολλοί από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, επιστήμονες και καλλιτέχνες της Δύσης επηρεάστηκαν ή ακολούθησαν τις Ερμητικές διδασκαλίες, όπως ο Παράκελσος, ο Τόμας Μουρ, ο Κοπέρνικος, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Κάρλ Γούνγκ και πολλοί ακόμη.

Τα περισσότερα κείμενα της ερμητικής συλλογής είναι διάλογοι, όπου ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, φέρεται να διδάσκει άλλοτε τον γιο του Τατ και άλλοτε τον μαθητή του τον Ασκληπιό. Ένα από τα πολύ γνωστά βιβλία του είναι ο Ποιμάνδρης και ο Σμαραγδένιος Πίνακας.

Σκοπός των Ερμητιστών ήταν να μην μετατραπεί η φιλοσοφία αυτή σε θρησκεία , να μην θεωρηθεί δόγμα ή αίρεση και να μην αναμειχθεί σε καμία περίπτωση με την θεολογία. Η λέξη που χαρακτήριζε τον τρόπο σκέψης των Ερμητιστών ήταν “ερεύνησε” και όχι “πίστεψε” . Στον πυρήνα της Ερμητικής Παράδοσης βρίσκεται επίσης η σχέση ανάμεσα στον Δάσκαλο και τον Μαθητή. Ο αληθινός αναζητητής δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτε χωρίς την προσωπική βίωση των διδασκαλιών και την καθοδήγηση του Δασκάλου.

Η πραγματική-αυθεντική γνώση προϋποθέτει τον κατάλληλο νου, ΤΟΝ ΕΡΜΗΤΙΚΌ ΝΟΥ. “Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει το Παν” αναφέρει ο Ερμής ο Τρισμέγιστος.

Άν και πολλοί προσπάθησαν και προσπαθούν και σήμερα να μειώσουν την αξία του Ερμή του Τρισμέγιστου, την αξία αυτών των έργων, αλλά και των ανθρώπων που ασχολήθηκαν με αυτά, αδυνατώντας μέσα από τον δογματισμό τους και για τους δικούς τους λόγους, να προσεγγίσουν, ή μάλλον να εστιάσουν στην αξία αυτών των εσωτερικών μηνυμάτων, αυτών των διαχρονικών έργων της φιλοσοφικής παράδοσης και το μόνο που τους διακατέχει είναι ένας παρωπιδισμός ή ένας επιπόλαιος ψιττακισμός της “προσωπικής” τους έρευνας.

Η Σοφία του πνεύματος μας διδάσκει : “Αύξησε τον εαυτό σου σε αμέτρητο μέγεθος, ξεπερνώντας κάθε σώμα και χρόνο. Γίνε αιώνιος και τότε θα νοήσεις τον Θεό. Όταν δεν είναι τίποτε αδύνατο για σένα με τη σκέψη σου, φαντάσου τον εαυτό σου αθάνατο και ικανό να τα κατανοήσει όλα, κάθε τέχνη και επιστήμη και τη συνήθεια κάθε ζωντανού όντος.

Υψώσου πάνω από τα πιο ψηλά και ταπεινώσου κάτω από τα πιο βαθιά. Πιάσε στις σκέψεις σου όλες τις αισθήσεις των δημιουργών, της φωτιάς, του νερού,, του υγρού και του ξηρού και φαντάσου ότι είσαι παντού πάνω στη Γη, στη θάλασσα, στον ουρανό, χωρίς να έχεις γεννηθεί, ότι είσαι η μήτρα, ότι είσαι νέος, γέρος, πεθαμένος και πέρα από τον θάνατο.

Και όλα τούτα κατανόησε: τους χρόνους, τους τόπους, τα πράγματα, τις ποιότητες και τις ποσότητες και τότε μπορείς να κατανοήσεις τον ΘΕΟ.”

Διαβάζοντας και μελετώντας τα ερμητικά κείμενα βλέπουμε ότι ο Ερμής ο Τρισμέγιστος πίστευε ότι το σύμπαν έχει ένα κυκλικό σχήμα. Ο αρχικός άνθρωπος ήταν ένα “θεϊκό ζωντανό πλάσμα”που είχε την εικόνα του Θεού δημιουργού του Νου-Πατέρα των πάντων που ήταν ανδρόγυνος, και που αρχικά του δόθηκε η δύναμη να δημιουργεί και ο ίδιος.

Θέλοντας όμως να κατανοήσει την ουσία και την φύση όλων όσων όριζε, αποφάσισε να εισέλθει μέσα στην ύλη. Ενώ είχε αρχικά την δύναμη να μετάσχει στην αθανασία των θεών, επέλεξε να εκπέσει, γινόμενος συμμέτοχος της θνητής φύσης. Με αυτό τον τρόπο ξέχασε ο άνθρωπος την αρχική του φύση και τις δυνατότητες που είχε και έγινε σκλάβος της ύλης.

Για την Ερμή Τρισμέγιστο υπάρχει δρόμος επιστροφής, αν κάποιος προετοιμάζει την ψυχή του από την γη. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, όσο βρισκόμαστε στη ζωή οφείλουμε να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στην καλλιέργεια των πνευματικών και ψυχικών μας αρετών, παρά στο σώμα μας.

Ο άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί πάλι στην θείωση μέσα από την απόκτηση της γνώσης, κατανοώντας πρώτα από όλα τους νόμους που διέπουν το σύμπαν και μέσα από την δική του καλλιέργεια, έχοντας αποκτήσει αυτογνωσία και αποφεύγοντας να κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους. Μόνο μέσα από την προσπάθειά μας να εξισώσουμε τον εαυτόν μας με τον θεό μπορούμε να τον κατανοήσουμε, αφού μόνο τα όμοια έλκονται και αλληλοκατανοούνται.

Η αρετή, η σωφροσύνη και η ευσέβεια είναι η γνώση του θεού. Όσοι άνθρωποι αποκτήσουν την γνώση αυτή, μετά διαχωρίζουν τον εαυτό τους από τους υπολοίπους ανθρώπους γνώσης.

Ένας άνθρωπος μπορεί να καταφέρει να επιτύχει την “αναγέννηση” καταργώντας τις αισθήσεις του σώματος.


Επτά (7) είναι οι νόμοι του Σύμπαντος:

1. Το Παν είναι ο Λόγος. Το σύμπαν είναι Νοητικό.

2. Όπως είναι πάνω, είναι και κάτω. Όπως είναι κάτω, είναι και επάνω.

3. Τίποτε δεν είναι ακίνητο, όλα δονούνται.

4. Όλα είναι δυαδικά, όλα έχουν δύο πόλους. Όλα είναι ένα ζεύγος αντιθέτων, τα άκρα αγγίζονται.

5. Όλα ρέουν και πάλι ρέουν. Όλα έχουν περιόδους ακμής και παρακμής, ανόδου και καθόδου. Όλα κινούνται σαν εκκρεμές. Το μέτρο της κίνησης προς τα δεξιά είναι όμοιο με αυτό της κίνησης προς τα αριστερά. Ο ρυθμός είναι η εξίσωσή τους.

6. Κάθε αιτία έχει το αποτέλεσμά της. Κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία, όλα γίνονται σύμφωνα με τον Νόμο.

7. Η γέννηση υπάρχει παντού. Όλα έχουν μια αρσενική και μια θηλυκή αρχή. Η γέννηση εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο.

Η φιλοσοφία από τα χρόνια των προσωκρατικών έγινε η γέφυρα μεταξύ του μυστηρίου και του ανθρώπινου λόγου. Τα ιερά μυστήρια απλώς εξαφανίστηκαν από την επιφάνεια της γης μόνο για εκείνους που δεν μπορούν να δουν.

Ο κύκλος του Λόγου έκλεισε και μια άλλη εποχή γεννιέται. Μια εποχή που η αντίληψη θα δώσει την θέση της στη Γνώση.

Ο Ερμής έλεγε: “Η Γνώση διαφέρει από την αντίληψη, γιατί η αντίληψη είναι για τα πράγματα που την περιβάλλουν, αλλά η Γνώση είναι το τέλος της αντίληψης”.

Εμείς οφείλουμε να σεβαστούμε την παρακαταθήκη που μας άφησαν οι Δάσκαλοι Σοφίας στο κατώφλι της ιστορίας και η ευθύνη μας είναι να μεταβιβάσουμε εκείνα που διευρύνουν τους ορίζοντες και φωτίζουν τα δύσβατα μονοπάτια της αλήθειας.


Τρίτη 30 Ιουλίου 2024



 Μύθος – Ιστορία

Η λέξη Μύθος σήμερα έχει χάσει τελείως την σημασία της. Κάποτε όμως ο μύθος είχε υπόσταση, οντότητα και ξεκάθαρο λόγο ύπαρξης. Οι μύθοι μάς έδιναν μοντέλα συμπεριφοράς. Μέσα από τα βιώματα του ο εκάστοτε ήρωα μας έδειχνε πως θα μπορούσε ένα απλός καθημερινός άνθρωπος να αποφασίσει την μοίρα και τις επιλογές του στη ζωή του. 

Δίδασκε με το δικό της τρόπο πως να μπορεί ο άνθρωπος να ανταπεξέρχεται τις δοκιμασίες, να παλέψει, να πληγωθεί και να σηκωθεί ξανά ως ήρωας και τελικά να μυηθεί, να μεταλλάξει τις αδυναμίες του σε δυνάμεις, να γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Οι μύθοι πάντα υπήρχαν στους παραδοσιακούς – μυητικούς πολιτισμούς και ήταν οι ίδιοι η αιτία που επέτρεψε στους αρχαίους ανθρώπους να βρουν το ανάστημά τους και να γίνουν οι αθάνατοι που έγραψαν ιστορία και έμειναν ζωντανοί μέσα από αυτήν για πάντα.

Ο Μύθος είναι μια συμβολική ιστορία που ανήκει στον Χώρο και τον Χρόνο. Αφορά τα πάντα και τους πάντες. Μητέρα του είναι η ΖΩΗ και Πατέρας του ο ΟΥΡΑΝΟΣ.

Όλοι μας γνωρίζουμε για ένα Ηρακλή, Οδυσσέα, έναν Λεωνίδα και τόσους άλλους. Αυτοί και άλλοι πολλοί κάποια στιγμή αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον δρόμο το δύσκολο και τον δύσβατο της αναζήτησης και της μάχης για κάτι ανώτερο και ιδανικό. 

Ήρθαν αντιμέτωποι με θεριά και καταστάσεις μεγαλύτερα από το μπόι τους και τις επιφανειακές δυνάμεις τους και ζήτησαν θεϊκή βοήθεια, φοβήθηκαν, αλλά μετά από πολλές δοκιμασίες νίκησαν και κατέκτησαν την θεϊκή τους υπόσταση. 

Αυτοί οι μυθικοί ήρωες ήταν τα παραδείγματα που επέτρεψαν σε έναν Αλέξανδρο, σε ένα Λεωνίδα να γράψουν πραγματική ιστορία και να περάσουν στην αιωνιότητα. Οι μάχιμοι όμως στη ζωή δεν είναι μόνο αυτοί, είναι πολλοί ζωγράφοι, φιλόσοφοι άνδρες και γυναίκες που έδωσαν όλο τους το ΕΙΝΑΙ και τη γνώση για τις μετέπειτα γενεές που με τις ιδέες τους και τον τρόπο ζωής τους προσπάθησαν να περάσουν στο πεδίο του μάχιμου πεδίου και να εξευτελιστούν, να παραγκωνιστούν και να χάσουν τη ζωή τους στην ιδέα της αφύπνισης του πνεύματος. Μερικοί αγίασαν, άλλοι άφησαν γραπτά που η ιστορία θα τους μνημονεύει και θα παραδειγματίζεται από αυτούς. 

Τα χρόνια πέρασαν και περνούν. Πολλοί τους ακολούθησαν και προσπάθησαν να τους εντάξουν στη ζωή τους και να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους στην ζωή τους. Έτσι η ιστορία μας καταγράφεται από πολλούς μικρούς αφανείς ήρωες, που κανείς ποτέ δεν θα μάθει το όνομά τους, αλλά εκείνοι με το παράδειγμά τους κινούν τον τροχό της ζωής στους ώμους τους.

Η Ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται τις περισσότερες φορές  κάτω από υποκειμενικά κριτήρια γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην αναζήτηση και στην υιοθέτηση των απόψεων αυτών που κυκλοφορούν γραπτώς. Ο αναζητητής της αλήθειας απαιτείται να έχει δική του κριτική, γνώση, άποψη και ευαισθητοποίηση στα γεγονότα που διαβάζει ή ακούει. 

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι υπάρχουν και αυτοί που υιοθέτησαν μύθους και ήρωες φτηνούς και βρωμισμένους από την λάσπη της ανηθικότητας. Η ιστορία γράφεται κάθε ημέρα και προετοιμάζει τις νέες γενιές που θα την μιμηθούν και θα παραδειγματιστούν από αυτά που έχουν λάβει ως γνώση.

Η ιστορία κρύβει μέσα στα σπλάχνα της υπόγειες διαβάσεις και παρεμβολές που υποκινούνται από κυβερνητικά και παγκόσμια  συμφέροντα. Τώρα είναι η δική μας σειρά να ορίσουμε και να αποφασίσουμε πως θα ζήσουμε και τι μοντέλα ζωής θα ακολουθήσουμε. Ο καθένας μας έχει μπει στο δικό του ποτάμι της ζωής και ακολουθεί τη ροή του νερού, φροντίζοντας να παραμένει γάργαρο και καθαρό. Να φροντίζει να καθαρίζει στο πέρασμά του κλαριά και σκουπίδια που παρεμβάλλονται να του θολώσουν το νερό για να τον εμποδίσουν να συνεχίσει την πορεία που έχει επιλέξει. 

Εκεί μόνος του ο καθένας οφείλει να δίνει τη δική του μάχη να μην υποκύψει στις δυσκολίες που του παρουσιάζονται. Να θυμάται πάντα να σηκώνει το κεφάλι του ψηλά και να κοιτάζει τον καθαρό ουρανό που πάντα λάμπει πάνω του, αυτός είναι ο Μύθος  με τα ευγενικά ηρωϊκά πρότυπα που στέκουν εκεί και περιμένουν να τα αναπαράγουμε στην ζωή μας και να μη παραμείνουμε σκυφτοί και φοβισμένοι σε αυτά που το πλήθος αναμασά και προωθεί.

Είναι η σειρά μας να γράψουμε μια αξιοπρεπή προσωπική ιστορία με το παράδειγμά μας, να συμβάλλουμε στο μέλλον αυτού του κόσμου.

Ο Μύθος πάντα ΕΙΝΑΙ, η ΙΣΤΟΡΙΑ  γράφεται κάθε μέρα και το μέλλον είναι μπροστά. Είναι το αποτέλεσμα των σημερινών δικών μας επιλογών.

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2024

 


Πλωτίνος: Νεοπλατωνικός Φιλόσοφος


Ο Πλωτίνος έζησε το (205-270 μ.χ.), θεωρήθηκε ως ο πρώτος Νεοπλατωνιστής Φιλόσοφος. 

Ο Πλωτίνος όπως και οι περισσότεροι αρχαίοι φιλόσοφοι από τον Σωκράτη και μετά, ήταν θρησκευτικός και ηθικός δάσκαλος καθώς και επαγγελματίας φιλόσοφος που ασχολήθηκε με την κριτική ερμηνεία μιας μακράς και περίπλοκης σχολικής παράδοσης.

Ήταν οξύς κριτικός με εξαιρετικό βαθμό πνευματικής ειλικρίνειας. Η φιλοσοφία γι'αυτόν δεν ήταν μόνο θέμα αφηρημένης εικασίας αλλά και τρόπος ζωής στον οποίο, μέσω μιας απαιτητικής πνευματικής και ηθικής αυτοπειθαρχίας και κάθαρσης, όσοι είναι ικανοί να ανέβουν μπορούν να επιστρέψουν στην πηγή από την οποία προήλθαν. 

Ο Πλωτίνος επέμενε πάντα ότι το Ένα, ή το Αγαθό, είναι πέρα από τη σκέψη ή γλώσσα, αυτό που είπε για αυτή την υπέρτατη αρχή είχε σκοπό μόνο να δείξει στο μυαλό την πορεία προς αυτήν, όχι να την περιγράψει ή να την ορίσει. 

Ο Πλωτίνος μιλούσε συχνά γι' αυτό με εξαιρετικά αρνητική γλώσσα, αλλά ο σκοπός του ήταν να τονίσει την ανεπάρκεια όλων των ανθρώπινων τρόπων σκέψης και ομιλίας για να εκφράσει αυτή την υπέρτατη πραγματικότητα ή να διευκρινίσει τις συνέπειες του ισχυρισμού ότι το καλό είναι απολύτως ένα και απροσδιόριστο, η πηγή όλων των καθορισμένων και περιορισμένων πραγματικοτήτων.

Η αρχική δημιουργική ή εκφραστική πράξη του Ενός είναι η πρώτη μεγάλη παραγόμενη πραγματικότητα, ο νους (η οποία μπορεί να μεταφραστεί μάλλον ανεπαρκώς ως “Διάνοια” ή “Πνεύμα” ) Από αυτό προέρχεται πάλι η Ψυχή, η οποία σχηματίζει, διατάσσει και διατηρεί ως το υλικό σύμπαν. Ο Νους και η Ψυχή για τον Πλωτίνο είναι αιώνιες ως ενεργού στο φυσικό κόσμο,, και δεν υπήρξε ποτέ εποχή που να μην υπήρχε το υλικό σύμπαν. Τα “επίπεδα της ύπαρξης” αν και διακριτά δεν είναι ξεχωριστά, αλλά είναι όλα στενά παρόντα παντού και σε όλους. Το να ανέβεις από την Ψυχή μέσω της Διάνοιας στο Ένα δεν σημαίνει να ταξιδεύεις στο διάστημα αλλά να αφυπνιστείς σε ένα νέο είδος επίγνωσης.

Η διάνοια για τον Πλωτίνο είναι ταυτόχρονα στοχαστής, σκέψη και αντικείμενο σκέψης. Είναι ένα μυαλό που είναι απόλυτα ένα με το αντικείμενό του.

Ο άνθρωποι στο υψηλότερο σημείο τους είναι διάνοιες, ή ψυχές απόλυτα προσαρμοσμένες στη Διάνοια, συνειδητοποιούν τη διανοητική τους φύση όταν περνώντας όχι μόνο πέρα από την αίσθηση της αντίληψης, αλλά και πέρα από τη λεκτική λογική που χαρακτηρίζει τη ζωή της Ψυχής, αντιλαμβάνονται αμέσως τις αιώνιες πραγματικότητες.

Η ψυχή για τον Πλωτίνο είναι σε μεγάλο βαθμό ότι ήταν για τον Πλάτωνα, το ενδιάμεσο μεταξύ των κόσμων της Νόησης και της Αίσθησης και τον εκπρόσωπο του πρώτου στον δεύτερο. Παράγεται από τη Διάνοια,  όπως η Διάνοια από το Ένα, από μία διπλή κίνηση εξόδου και επιστροφής στην ενατένιση, αλλά η σχέση μεταξύ των δύο είναι πιο οικεία και τα σύνορα λιγότερο σαφώς καθορισμένα.

Για τον Πλωτίνο όπως και για τον Πλάτωνα, το χαρακτηριστικό της ζωής της Ψυχής είναι η κίνηση, η οποία είναι η αιτία όλων των άλλων κινήσεων.

Η ζωή της Ψυχής σε αυτή την κίνηση είναι ο χρόνος, και από αυτόν εξαρτάται όλη η φυσική κίνηση. Η ψυχή σχηματίζει και κυβερνά το υλικό σύμπαν από ψηλά.

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...