Συμπόνια και Εν - συναίσθηση
Δύο λέξεις, δύο έννοιες που συχνά συναντάμε και χρησιμοποιούμε στο λεξιλόγιό μας στην καθημερινή μας επικοινωνία και τις ταυτίζουμε μεταξύ τους πολύ συχνά, ωστόσο έχουν μεταξύ τους θεμελιώδους διαφορές.
Η Συμπόνια ως έννοια φανερώνει μια σύμπραξη στον πόνο του άλλου. Στην πραγματικότητα είναι μια έκφραση οίκτου, λύπησης και της ενδόμυχης ευχής μας να μην υπάρξουμε στη θέση αυτού που έχουμε απέναντί μας.
Συμπάσχουμε με το άτομο αυτό και του εκφράζουμε παρηγορητικές εκφράσεις. Οι εκφράσεις αυτές όμως αν και παρηγορητικές δημιουργούν μια συναισθηματική απόσταση μεταξύ των δύο ανθρώπων.
Αυτή η απόσταση πολλές φορές είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς. Ο άνθρωπος σε μία τέτοιου είδους κατάσταση νιώθει ευάλωτος και αδύναμος ψυχικά και σωματικά. Αυτό τον κάνει να απομονώνεται νιώθοντας πως οι γύρω του δεν μπορούν να κατανοήσουν την συναισθηματική του κατάσταση.
Η συμπόνια είναι η έμφυτη ιδιότητα του ανθρώπου να παραβρεθεί δίπλα στο πόνο κάποιου αλλά με μια ψυχική δύναμη και ψυχραιμία χωρίς να νιώσει και ο ίδιος ευάλωτος.
Είναι ικανότητα του να κοιτάει τον πόνο χωρίς όμως να ταυτίζεται με αυτόν και χωρίς να τον επηρεάζει ψυχικά ή πνευματικά. Η ικανότητα του να στέκεται δίπλα στον πόνο χωρίς να θέλει να ζήσει και να δει την έκβασή του. Είναι η τάση του να κατανοεί τις σκέψεις και αυτό που συμβαίνει στον δίπλα του χωρίς κάποια συναισθηματική εμπλοκή.
Αυτό οφείλεται στην έλλειψη αντίστοιχων βιωμάτων καθώς και στην αδυναμία του στην παρούσα χρονική στιγμή να ταυτιστεί και να αναγνωρίσει τον συναισθηματικό του κόσμο.
Η εν συναίσθηση, υποδηλώνει ότι αισθάνεσαι μαζί με τον άλλον ότι κατανοείς όχι το πρόβλημα αλλά την συναισθηματική του κατάσταση.
Αυτό μπορεί να καταστεί δυνατόν όταν έχεις βιώσει μια αντίστοιχη κατάσταση έστω να την έχεις βιώσει για διαφορετικούς λόγους. Μόνο έτσι μπορείς να την συναισθανθείς.
Πρέπει να μπεις μέσα στο πρόβλημα και μέσα στο συναίσθημα του απέναντί σου με όλα σου τα ψυχικά αποθέματα και να εκτεθείς στον εαυτό σου αλλά και στον άλλον.
Σε αντίθεση με την συμπόνια, δεν εστιάζουμε στη φύση του προβλήματος, ούτε προσπαθούμε να φανούμε λογικοί και δυνατοί απέναντι στον άλλον που πονάει.
Μεγάλη σημασία στην εν συναίσθηση έχει κατάσταση της φύσης και της έντασης του συναισθήματος. Όταν αναφερόμαστε στην εν συναίσθηση αναφερόμαστε μόνο στο συναίσθημα και καθόλου για γνωστικές διεργασίες.
Είναι πολύ ποιο σκληρό να συναισθανθείς το άτομο που έχει απέναντί σου από το να το συμπονέσεις. Και τούτο, γιατί πρέπει να γίνεις και εσύ ευάλωτος, να επιτρέψεις στον εαυτό σου να επαναταυτιστεί με εκείνο το δυνατά αρνητικό σου συναίσθημα και να αναβιώσεις εκείνη την άσχημη κατάσταση που έζησες τότε.
Οι άνθρωποι που νιώθουν ψυχικά ευάλωτοι αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι κρύβονται πίσω από τα αρνητικά του συναισθήματα, άλλοι επιλέγουν να κλείνονται στο εαυτό τους και άλλοι επιθυμούν βοήθεια γνωστών, συγγενών και φίλων.
Η συμπόνια χρειάζεται δύναμη και αυτοσυγκράτηση καθ όλη τη διάρκεια της έκφρασής της, ενώ η εν συναίσθηση χρειάζεται να είναι κανείς γνώστης της εσωτερικής του δύναμης και του εαυτού του πριν μπορέσει να μπει στη διαδικασία αυτή.
Η συμπόνια χρειάζεται σε καταστάσεις που πρέπει να μην αφήνουμε το συναίσθημα να μας καταβάλει, να μας παρασύρει και η εν συναίσθηση, όταν νιώθουμε πως είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να μπορέσουμε να αφεθούμε στο συναίσθημά μας και να οδηγηθούμε στην συναισθηματική ταύτιση με τον εσωτερικό κόσμο του διπλανού μας.
Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τον άλλο συναισθηματική ή ακόμη και τη φυσική του παρουσία σε περιόδους που μπορεί να νιώθουμε ψυχολογικά αδύναμοι.

