Σάββατο 3 Μαΐου 2025


 Συμπόνια και Εν - συναίσθηση



Δύο λέξεις, δύο έννοιες που συχνά συναντάμε και χρησιμοποιούμε στο λεξιλόγιό μας στην καθημερινή μας επικοινωνία και τις ταυτίζουμε μεταξύ τους πολύ συχνά, ωστόσο έχουν μεταξύ τους θεμελιώδους διαφορές.


Η Συμπόνια ως έννοια φανερώνει μια σύμπραξη στον πόνο του άλλου. Στην πραγματικότητα είναι μια έκφραση οίκτου, λύπησης και της ενδόμυχης ευχής μας να μην υπάρξουμε στη θέση αυτού που έχουμε απέναντί μας.


Συμπάσχουμε με το άτομο αυτό και του εκφράζουμε παρηγορητικές εκφράσεις. Οι εκφράσεις αυτές όμως αν και παρηγορητικές δημιουργούν μια συναισθηματική απόσταση μεταξύ των δύο ανθρώπων.


Αυτή η απόσταση πολλές φορές είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς. Ο άνθρωπος σε μία τέτοιου είδους κατάσταση νιώθει ευάλωτος και αδύναμος ψυχικά και σωματικά. Αυτό τον κάνει να απομονώνεται νιώθοντας πως οι γύρω του δεν μπορούν να κατανοήσουν την συναισθηματική του κατάσταση.


Η συμπόνια είναι η έμφυτη ιδιότητα του ανθρώπου να παραβρεθεί δίπλα στο πόνο κάποιου αλλά με μια ψυχική δύναμη και ψυχραιμία χωρίς να νιώσει και ο ίδιος ευάλωτος.


Είναι ικανότητα του να κοιτάει τον πόνο χωρίς όμως να ταυτίζεται με αυτόν και χωρίς να τον επηρεάζει ψυχικά ή πνευματικά. Η ικανότητα του να στέκεται δίπλα στον πόνο χωρίς να θέλει να ζήσει και να δει την έκβασή του. Είναι η τάση του να κατανοεί τις σκέψεις και αυτό που συμβαίνει στον δίπλα του χωρίς κάποια συναισθηματική εμπλοκή.


Αυτό οφείλεται στην έλλειψη αντίστοιχων βιωμάτων καθώς και στην αδυναμία του στην παρούσα χρονική στιγμή να ταυτιστεί και να αναγνωρίσει τον συναισθηματικό του κόσμο.


Η εν συναίσθηση, υποδηλώνει ότι αισθάνεσαι μαζί με τον άλλον ότι κατανοείς όχι το πρόβλημα αλλά την συναισθηματική του κατάσταση.


Αυτό μπορεί να καταστεί δυνατόν όταν έχεις βιώσει μια αντίστοιχη κατάσταση έστω να την έχεις βιώσει για διαφορετικούς λόγους. Μόνο έτσι μπορείς να την συναισθανθείς.


Πρέπει να μπεις μέσα στο πρόβλημα και μέσα στο συναίσθημα του απέναντί σου με όλα σου τα ψυχικά αποθέματα και να εκτεθείς στον εαυτό σου αλλά και στον άλλον.


Σε αντίθεση με την συμπόνια, δεν εστιάζουμε στη φύση του προβλήματος, ούτε προσπαθούμε να φανούμε λογικοί και δυνατοί απέναντι στον άλλον που πονάει.


Μεγάλη σημασία στην εν συναίσθηση έχει κατάσταση της φύσης και της έντασης του συναισθήματος. Όταν αναφερόμαστε στην εν συναίσθηση αναφερόμαστε μόνο στο συναίσθημα και καθόλου για γνωστικές διεργασίες.


Είναι πολύ ποιο σκληρό να συναισθανθείς το άτομο που έχει απέναντί σου από το να το συμπονέσεις. Και τούτο, γιατί πρέπει να γίνεις και εσύ ευάλωτος, να επιτρέψεις στον εαυτό σου να επαναταυτιστεί με εκείνο το δυνατά αρνητικό σου συναίσθημα και να αναβιώσεις εκείνη την άσχημη κατάσταση που έζησες τότε.


Οι άνθρωποι που νιώθουν ψυχικά ευάλωτοι αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι κρύβονται πίσω από τα αρνητικά του συναισθήματα, άλλοι επιλέγουν να κλείνονται στο εαυτό τους και άλλοι επιθυμούν βοήθεια γνωστών, συγγενών και φίλων.


Η συμπόνια χρειάζεται δύναμη και αυτοσυγκράτηση καθ όλη τη διάρκεια της έκφρασής της, ενώ η εν συναίσθηση χρειάζεται να είναι κανείς γνώστης της εσωτερικής του δύναμης και του εαυτού του πριν μπορέσει να μπει στη διαδικασία αυτή.


Η συμπόνια χρειάζεται σε καταστάσεις που πρέπει να μην αφήνουμε το συναίσθημα να μας καταβάλει, να μας παρασύρει και η εν συναίσθηση, όταν νιώθουμε πως είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να μπορέσουμε να αφεθούμε στο συναίσθημά μας και να οδηγηθούμε στην συναισθηματική ταύτιση με τον εσωτερικό κόσμο του διπλανού μας.


Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τον άλλο συναισθηματική ή ακόμη και τη φυσική του παρουσία σε περιόδους που μπορεί να νιώθουμε ψυχολογικά αδύναμοι.

Τρίτη 29 Απριλίου 2025


 

Τα τρία στάδια της πνευματικής αφύπνισης !!!



“Τα τραύματα και τα εμπόδια είναι τα γεγονότα που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε και να γνωρίσουμε τον εαυτό μας”

Το πρώτο και δυσκολότερο μονοπάτι που έχουμε να αναγνωρίσουμε και να κατανοήσουμε την αξία και το βάθος του είναι η “Αναζήτηση”.



Πολλά συμβαίνουν στη ζωή μας που μας πληγώνουν και μας αφήνουν τραύματα που πιστεύουμε ότι είναι δύσκολο να τα ξεπεράσουμε. Αυτά μπορεί να είναι μια οικονομική κρίση, μια συναισθηματική απογοήτευση, μια ασθένεια ή ένα ατύχημα. Όταν βρεθούμε σε μια τέτοια ψυχολογική κατάσταση η θλίψη μας ακινητοποιεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το μυαλό μας επικεντρώνεται στις καταστροφικές πτυχές της γενομένης κατάστασης και μας είναι πολύ δύσκολο να είμαστε συγκεντρωμένοι για να μπορέσουμε να δράσουμε αποτελεσματικά.



Επικεντρώνουμε την σκέψη μας στο “πως” και το “γιατί” και τι επιπτώσεις θα έχει στο μέλλον αυτή η κατάσταση. Εγκλωβιζόμαστε μέσα σε ένα κυκεώνα σκέψεων, απόψεων και συμβουλών φίλων και συγγενών και χανόμαστε μέσα στον προσωπικό μας λαβύρινθο.



Αυτή είναι μια τυπική αντίδραση που πολλοί πιστεύουν ότι η ζωή καθοδηγείται από εξωτερικούς κανόνες και γνώμες άλλων. Δεν περνά από το μυαλό μας ότι αυτό το τραυματικό γεγονός “κρύβει” ένα πολύτιμο μάθημα. Κρύβει μια εμπειρία που θα είναι ίσως ένα αναγκαίο βήμα για την εξέλιξή μας.



Σε αυτό το σημείο της αναζήτησης της προσωπικής μας αφύπνισης είμαστε υποχείρια των τραυμάτων μας. Πιστεύουμε στην ουσία, ότι οι περιστάσεις και τα γεγονότα είναι αυτά που μας κάνουν δυστυχισμένους και δεν αντιλαμβανόμαστε πως ο τρόπος που προσεγγίζουμε και ειρηνεύουμε αυτά τα γεγονότα μας προκαλούν τη δυστυχία.



Δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι μπορεί να υπάρχει ένα χάρισμα στο δράμα που εξελίσσεται στην παρούσα στιγμή.



Υπάρχει όμως και η “μέση κατάσταση” να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας. Καθώς γινόμαστε πιο αφυπνισμένοι μπορούμε να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας και να αλλάξουμε την ψυχολογική μας κατάσταση μέσω της σκέψης με ένα αρκετά υπερβατικό τρόπο.



Ήρεμοι και απεγκλωβισμένοι από το βαθύ τραύμα που έχει εδραιωθεί μέσα μας, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι “καλώς συνέβη” ότι συνέβη και μάλιστα αν δεν γινόταν έτσι, ίσως να μην είχαμε το σθένος να το αλλάζαμε μόνοι μας.


Η κάθε δεδομένη κατάσταση είχε το δικό της αναγκαίο σκοπό για να μας προκαλέσει τη μεταστροφή προς έναν πιο ικανοποιητικό τρόπο ζωής. Νεανικές ανασφάλειες και φοβίες που είχατε για τον εαυτόν σας και πιστεύατε ότι είναι απειλητικές για τη ζωή σας τότε, σήμερα μοιάζουν ως το φυσικό στάδιο ανάπτυξης.



Εκ των υστέρων, βλέπουμε πως τα πάντα κρύβουν ένα νόημα που μας οδηγεί στα επόμενα στάδια της ζωής.

Το δεύτερο αυτό στάδιο είναι το μέσο στάδιο της αφύπνισης γιατί αρχίζουμε να κατανοούμε περισσότερα πράγματα και τούτο γιατί σε αυτό το στάδιο αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε το όφελος που προέκυψε από όσα μας ταλαιπωρούσαν λίγο καιρό πριν.



Σταματάμε να εστιάζουμε σε σκέψεις για όσα μας λείπουν και να κάνουμε καταστροφικές σκέψεις για το μέλλον. Αντ’ αυτού στρεφόμαστε στην αξία της στιγμής.

Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να μετατρέψουμε αυτό που μας συμβαίνει σε μια ευκαιρία χωρίς να χρειάζεται να περάσουμε το διάστημα αυτό της ταλαιπωρίας πριν το αντιληφθούμε. Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στη διαδικασία της αφύπνισης, και μας βοηθά να δούμε πόσο συγχρονισμένα και συνδεδεμένα είναι τα πάντα γύρω μας. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε συνειδητά, μιας και ο πόνος βιώνεται παράλληλα αυτή τη στιγμή, αλλά έχουμε μια ασυνείδητη κρίση και πίστη πως έχει την αξία του.



Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι καλύτερο κρύβεται στην παρούσα στιγμή, προχωράμε ευθεία προς την τρίτη και τελική φάση, όπου κατανοούμε την Συγχρονικότητα και παίρνουμε ένα πολύ πιο ενεργό ρόλο στην συν-δημιουργια του κόσμου μας.



Το τρίτο στάδιο είναι : η αποκάλυψη της Συγχρονικότητας.



Αυτό είναι και το ανώτατο στάδιο της αφύπνισης που μας δίνει την επιλογή της αγνής και αμόλυντης σκέψης. Μας προσφέρει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε χωρίς να αναζητούμε τις αιτίες. Όλα μπαίνουν σε ένα πλαίσιο αποκαλύπτοντας πως όλες οι σκέψεις κατοικούν τόσο εντός όσο και εκτός από εμάς.



Σε αυτό το στάδιο της αφύπνισης, είμαστε σε θέση α αντιλαμβανόμαστε τα εμπόδια που έχουμε μπροστά μας ως απλά “γεγονότα”. Σε αυτό το στάδιο δεν χρειάζεται να βιώνουμε ή να πλησιάζουμε τα εμπόδια για να πάρουμε κάποιο μάθημα ζωής από αυτά.



Η αρνητική λέξη “εμπόδιο” αντικαθίσταται από ένα πιο ουδέτερο όρο, “το γεγονός’ Ενεργούμε με βάση τη διαίσθηση ή συνεχίζουμε να ενεργούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο που προκαλεί σε εμάς επικείμενα γεγονότα.



Το εσωτερικό μας ένστικτο μάς προειδοποιεί προ ποια κατάσταση οδεύουμε και έχουμε την επιλογή για το αν θα συνεχίσουμε ή θα επιστρέψουμε στο σταυροδρόμι για να ακολουθήσουμε άλλη κατεύθυνση.



Στη φάση της καθαρής σύμπτωσης γεγονότων είμαστε σε θέση να παρακάμψουμε το βίωμα με τη σκέψη, χωρίς να εξελιχθούν τα γεγονότα μέχρι το τέλος, αλλά προβλέποντας και παρακάμπτοντας τα. Κυριολεκτικά τα προσπερνάμε και παίρνουμε το μάθημα από αυτά την παρούσα στιγμή, παρά εκ των υστέρων.



Έχουμε τη δύναμη να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας για να κάνουμε το παρόν χαρούμενο και φωτεινό. Η απώλεια μιας ιδιαίτερης σχέσης είναι αφόρητη όταν δεν έχουμε εμείς οι ίδιοι καμία σχέση με τον Εαυτό μας.



Τα τραύματα και τα εμπόδια είναι τα γεγονότα που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε και να γνωρίσομε τον εαυτόν μας.



Ακόμα και ως αφυπνισμένα άτομα η ζωή μας δεν θα είναι πάντα εύκολη. Ακόμα και όταν έρθει η φώτιση, ακόμα και όταν συνειδητοποιήσεις την ελευθερία της ύπαρξης, δεν σημαίνει ότι θα τη βγάζεις πάντα καθαρή και χωρίς προβλήματα. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ξανασυναντήσεις δυσκολίες, ίσως και περισσότερες και ισχυρότερες.



Καθώς αφυπνίζεσαι όλο και περισσότερο, η ζωή μπορεί να σου φέρνει μεγαλύτερες προκλήσεις, γιατί είσαι περισσότερο ικανός να αποδεχτείς και να ενσαρκώσεις την πνευματική σου ουσία.



Επομένως η ζωή ανταποκρίνεται σε αυτή την εξέλιξη μας και με διάφορους τρόπους ζητάει από εμάς όλο και περισσότερα.


  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...