Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2013

Η ισοσκελής "ΠΕΝΤΑΛΦΑ " των Πυθαγορείων.....




Η ισοσκελής "ΠΕΝΤΑΛΦΑ" των Πυθαγορείων... Ποιος είναι ο κρυφός συμβολισμός της;

«Πυθαγόρας» σύμφωνα με τους αρχαίους Αχαιούς Έλληνες θα πει «εργαλείο που γεννά ροή χρήσιμου υλικού πού εξέρχεται μετά από πίεση κομματιάσματος επί άλλου υλικού» και προσδιόριζε τον «μύλο παραγωγής ελαιολάδου από ελιές, με πέτρα κυλιόμενη που περιστρέφει ημίονος...

εντός κυκλικού δοχείου, είτε πέτρινο, είτε ξύλινο». Αυτός ίσως ήταν και ο λόγος, πού πολλούς αρχαίους Έλληνες έκανε, να ισχυρίζονται, ότι είδαν συγχρόνως την ίδια ημέρα τον «Πυθαγόρα» σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, της μεγάλης Ελλάδος (νότιας Ιταλίας), αλλά και στην Αίγυπτο.

Αργότερα «Πυθαγόρας» λεγόταν κάθε «παραγωγός χρήσιμης σκέψεως και υλικού». Σύμφωνα με αυτά, είναι δυνατόν να υπήρξαν πολλοί «Πυθαγόρας» στην αρχαία Ελλάδα, αλλά να ήταν τόσο άσημοι, ώστε δεν άξιζε να αναφερθούν στην ιστορία των Ελλήνων. Αντίθετα, σαν ο πιο περίφημος Πυθαγόρας παγκοσμίως και αυτός που προώθησε την επιστήμη και την φιλοσοφία στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, αναφέρεται ο Πυθαγόρας ο Σάμιος.Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, φιλόσοφος και μαθηματικός, σύμφωνα με πληροφορίες από άλλους συγγραφείς, επειδή τα ΔΙΚΑ του γραπτά τα έκαψαν θρησκόληπτοι, ήταν υιός του Μνησάρχου και της Πυθαϊδος γεννηθείς το 570 π.Χ. και δολοφονηθείς το 496 π.Χ. σε ηλικία 74 χρονών, από τον θρησκόληπτο Κίλωνα και την ομάδα του.

Για τον θάνατό του μάλιστα έκαναν και έναν μύθο, σύμφωνα με τον οποίον οι διώκτες του, τον εντόπισαν σε αγρό με κουκιά, τα οποία θεωρούσε o Πυθαγόρας ότι παράγουν δηλητήριο και δεν ήθελε να τα διασχίσει. (Πράγματι η μεγάλη βρώση πράσινων κουκιών (παραγωγή αζώτου), επιφέρει θάνατο σε μικρά παιδιά).

Την ίδια χρονολογία ο θρησκόληπτος Κίλωνας και η ομάδα του, πού πίστευαν στα «Ηλύσια παρά Άδη (παρά-άδεισο) πεδία και τάρταρα κόλασης», ενώ ο Πυθαγόρας στην «Μετεμψύχωση και ενσάρκωση πνεύματος προγόνου σε απογόνους », συνέλαβε και τα υπόλοιπα μέλη της σχολής του Πυθαγόρα και τους θανάτωσε χωρίς δίκη.

Όμως από την δολοφονία, γλίτωσαν μερικοί μαθητές του και σαν πιο ξακουστοί από αυτούς ήταν ο Άρχιππος, ο Φιλόλαος, ο Λύσις και άλλοι. Όσα αυτοί οι επιζώντες έγραψαν αργότερα και δίδαξαν, από την φιλοσοφία του Πυθαγόρα, τα κατέστρεψαν αρχαίοι θρησκόληπτοι (δωδεκάθεου) και όσα απέμειναν σε βιβλιοθήκες τύπου Αλεξάνδρειας, τα κατέστρεψαν οι χριστιανοί θρησκόληπτοι με τις φωτιές που έβαζαν στις Ελληνικές βιβλιοθήκες.

Ο Πυθαγόρας σαν πολιτικός και ερευνητής, εφάρμοσε το δημοκρατικό σύστημα αξιοκρατίας «των ΒΑΘΜΙΔΩΝ κλειστού κύκλου μυημένων», το οποίο μετά από 2600 περίπου χρόνια και στην εποχή μας, αργά αλλά σταθερά, προωθείται, με τα κόμματα. Στο πολιτικό σύστημα του Πυθαγόρα, για να ανέβει αξιοκρατικά κάποιος σε βαθμίδες, έπρεπε να αποδείξει ότι αξίζει σε διάρκεια χρόνου και να πιστεύει στην αναγέννηση φυτών, ζώων και ανθρώπων στην φύση, μέσα από την δική του γενεαλογία έκαστου, όπως και σήμερα από την επιστήμη γίνεται αποδεκτό.

Ο Πυθαγόρας σαν μαθηματικός και ερευνητής, επειδή θεωρούσε ότι ήταν ο ίδιος ξαναγεννηθείς προγονός του, αναζήτησε μέσα από την γνώση των αρχαίων του προγόνων και τα έργα των προγόνων του, την ΣΟΦΙΑ της ΦΥΣΕΩΣ. Πίστευε όπως και οι αρχαίοι αυτού Αχαιοί πρόγονοι (σαν αναγεννηθείς), στην σοφία της φύσεως και θεώρησε ότι αυτή εκφράζεται με πολύ μικρούς (σήμερα, ίσως κβάντα, κβάρτς), απόλυτους αριθμούς, πολλαπλάσια ενός ιδίου αριθμού, που προστιθέμενοι κάνουν την φύση και τα όντα επί της γης και το διάστημα.

Την θεωρία του την ονόμασε «Αριθμός και αριθμοί». Επίσης ερεύνησε τα ισόπλευρα πολύεδρα και έβγαλε από πολλαπλασιασμούς σε αυτά, αθροίσεις, αφαιρέσεις και διαιρέσεις αυτών, πολύτιμα συμπεράσματα. Ερεύνησε την «ΠΕΝΤΑΛΦΑ» πού είχε για έμβλημα στην σχολή του και βρήκε την «χρυσή τομή». Ερεύνησε το ορθογώνιο τρίγωνο και βρήκε τον περίφημο νόμο «το τετράγωνο της υποτεινούσης ενός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο καθέτων πλευρών αυτού» με τον οποίον λύνονται πλήθος γεωμετρικών προβλημάτων και πολλά άλλα.

Ο Πυθαγόρας σαν φυσικός και ερευνητής, ανακάλυψε τους νόμους της μουσικής σε συνάρτηση με τα μήκη των χορδών των οργάνων, κυρίως της κιθάρας και καθόρισε τους τόνους ανάλογα με το μήκος της χορδής. Ο Πυθαγόρας αντίθετα με ότι γράφουν πολλοί, έγραψε πολλά συγγράμματα, όμως επειδή και στους αρχαίους θρησκόληπτους, δεν άρεσαν αυτά πού έγραφε, αλλά ούτε και στους νεώτερους χριστιανούς συνέφερε, τα έκαψαν αυτοί, όπου και αν τα βρήκανε, με συνέπεια σήμερα να ισχυρίζονται παρόμοιοι άνθρωποι θρησκόληπτοι, ότι ο Πυθαγόρας δεν έγραψε τίποτα.

Όμως και από την Ελληνική διάλεκτο τον αρχαιότατων Αχαιών, όπου «αριθμός» σημαίνει «Κομμάτι από συγκολλημένο υλικό δεν είναι αυτό το στοιχείο», (αλλά απόλυτο και σωστό υλικό πού μαζί με άλλα κάνει σύνολα «Αριθμών»), συμπεραίνουμε ότι, ο Πυθαγόρας δίδαξε σαν την αρχή του παντός την ΜΟΝΑΔΑ και τα «Τέλεια σύνολα». Επίσης από την θεωρία του Πυθαγόρα της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης πνεύματος» σε απογόνους συγγενείς, βγαίνει σαν τεκμηρίωση, ότι εκτιμούσε αφάνταστα την οικογένεια, σέβονταν τα τέκνα οικογενείας του σαν προγόνους του αλλά και σαν απογόνους του εαυτού του και αγαπούσε αφάνταστα την φυλή του στην οποία αναγεννιόνταν σαν σύνολο, οι άνθρωποί του. Επίσης θεωρούσε ότι τα τέκνα καθενός είτε από επίσημο γάμο προέρχονταν, είτε από παλλακίδα έπρεπε να έχουν τα αυτά δικαιώματα σαν αναγεννημένοι απόγονοι και πρέσβευε να καταργηθεί η κατώτερη θέση της παλλακίδας, πράγμα που δεν άρεσε στους φασιστοειδείς πολιτικούς της εποχής του.

Έμβλημα του Πυθαγόρα και κατά επέκταση των πυθαγορείων ήταν όπως και παραπάνω γράφτηκε η «ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ» των Ελλήνων Αχαιών κτιστών, την οποία έχουμε και εμείς σαν ΕΜΒΛΗΜΑ της πρώτης σελίδας μας, θεωρώντας τους εαυτούς μας συνεχιστές του έργου του Πυθαγόρα και των μαθητών του και ως προς την πίστη στην «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση πνεύματος» σε απογόνους συγγενείς, αλλά και σαν ΤΙΜΗ που πρέπει να αποδίδομε στην ΥΛΙΚΗ σοφία της ΦΥΣΕΩΣ που θαυμάζουμε και πιστεύομε.

Η "ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ", ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ ΚΤΙΣΤΩΝ.

Η "ισοσκελή πεντάλφα" ήταν το "ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ" εργαλείο των αρχαιότατων Ελλήνων Αχαιών κτιστών. Την «ισοσκελή Πεντάλφα» κατασκεύαζαν οι Έλληνες Αχαιοί με πέντε ΙΣΟΜΗΚΗ καδρόνια περίπου 30 πόντους, τα οποία στις άκρες τους είχαν γωνιάσει με γωνία 18΄μοιρών. Μετά ένωναν στις άκρες τα ΙΣΟΜΗΚΗ, πέντε καδρόνια και σχημάτιζαν έτσι την «Ισόπλευρη Πεντάλφα», σαν εργαλείο κτιστών. Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες στην Αχαϊκή), όλες τις χρειαζούμενες γωνίες, σε μοίρες. Είχαν την 36΄ μοίρες γωνία στις εξωτερικές γωνίες της "Πεντάλφα", η οποία γωνία 36΄ μοιρών, πολλαπλασιαζόμενη με το 10 έκανε τις 360΄ μοίρες ενός Κύκλου ή αντίθετα μοίραζε τον κύκλο σε 10 ΙΣΑ τμήματα μοιρών, των 36΄ μοιρών το καθένα.

Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες την 72΄ μοιρών γωνία, στις "χιαστές" εσωτερικές (η οποία 72΄ μοίρες γωνία ήταν και της κορυφής των πυραμίδων). Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες την 108΄ μοίρες γωνία στις χιαστές εξωτερικές, (όπου 108΄ μοίρες είναι η γωνία στέγης του Παρθενώνα και του «θησαυρού των Αθηναίων στους Δελφούς», όπως και το μισό αυτής 108/2=54΄ μοίρες γωνία είναι η οριζόντια γωνία εδάφους προς την πλευρά των πυραμίδων).

Επίσης με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν τις 180΄ μοίρες στις ευθείες. Επίσης είχαν στην "Πεντάλφα" την "Χρυσή τομή (τέλεια αναλογία κατασκευής αντικειμένου)" των καλλιτεχνημάτων, των σωμάτων των ζώων και των φυτών της ΦΥΣΕΩΣ, στον λόγο τομής σε μια από της πλευρές του, όπως τέμνεται από τις άλλες, από αρχή και τέλος ΑΔ/ΑΓ=φ=ΑΓ/ΑΒ=φ, κτλ (της Πυθαγόρειας σχολής, τα πέντε δάκτυλα, τα πέντε σχίσματα νεύρων σε φύλα).

Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες) με ένα σχοινί και βαρίδι, στην κορυφή μίας εξωτερικής γωνίας, την γνώση της "οριζόντιας ευθείας", την γνώση της "καθέτου ευθείας στην οριζόντιο ευθεία" και την γνώση των 90΄ μοιρών στις γωνίες των κτισμάτων τους, όταν η ευθεία του σχοινιού του βαριδιού, από την άνω εξωτερική γωνία της «ΠΕΝΤΑΛΦΑ» έτεμνε την κορυφή της κατώτερης εσωτερικής γωνίας της «ΠΕΝΤΑΛΦΑ». Με την "Πεντάλφα" ,οι Έλληνες είχαν την γνώση, ότι ο τείχος κτίζεται κάθετος προς την γη. Αυτό συνέβαινε όταν ακουμπούσαν τις επόμενες γωνίες της "Πεντάλφα", από αυτήν του βαριδιού, στον τοίχο, τότε η ευθεία του βαριδιού, σε σωστή κτίση τοίχου, είναι παράλληλη της εξωτερικής πλευράς της "ΠΕΝΤΑΛΦΑΣ". Αργότερα οι αμόρφωτοι θρησκόληπτοι απαγόρευσαν την "Πεντ΄ΑΛΦΑ" και οι κτίστες τώρα χρησιμοποιούν ένα υποπροϊόν αυτής, το "ΑΛΦΑ΄δι".

Η "ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ", Η "ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ Φ" ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ, ΣΑΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΠΙΦΑΝΕΙΩΝ.

Οι φιλόσοφοι μαθητές του Πυθαγόρα όπως γράψαμε παραπάνω, αλλά και ο Ευκλείδης μελέτησαν την ΠΕΝΤΑΛΦΑ των κτιστών Αχαιών Ελλήνων και βρήκαν την 72΄ μοίρες γωνία στις χιαστές (γωνία πυραμίδων κορυφής), την 108΄ μοίρες γωνία (108/2=54΄ γωνία πυραμίδων πλευρών-οριζόντιας, γης), που η ΠΕΝΤΑΛΦΑ έβγαζε στο λόγο διαιρέσεως ολων των ισοσκελών πλευρών της, την "χρυσή τομή". Αργότερα την χρυσή τομή την χρησιμοποίησε και ο Φειδίας και από το αρχικό γράμμα αυτού και προς Τιμή του «η χρυσή τομή» των Αχαιών Ελλήνων κτιστών με την ΠΕΝΤΑΛΦΑ, ονομάσθηκε με το γράμμα «Φ» διεθνώς. Ο Φειδίας με γνώμονα την «χρυσή τομή» των Αχαιών Ελλήνων κτιστών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ, έκτισε τον Παρθενώνα και την στέγη αυτού έκανε με την γωνία 108΄μοιρών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ, καθώς και τον «θησαυρό των Αθηναίων» στους Δελφούς έκανε με την ίδια γωνία στέγης των 108΄μοιρών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ.

Επί πλέον η ΠΕΝΤΑΛΦΑ το ιερό σχήμα του Πυθαγόρα, με ένωση των κορυφών της από πέντε ευθείες έκανε το ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ πεντάγωνο, πού σαν πολύεδρο κάνει το ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ των Θεών, των αρχαίων Ελλήνων σαν την μεγαλύτερη τελειότητα. Όταν στις γωνίες των πολυέδρων συναντάται, ο αυτός αριθμός γωνιών πλευρών, τότε ονομάζονταν από τους Αχαιούς Έλληνες «Ιερά σχήματα Πυθαγορείων» και εμπεριέχουν εντός τους, ολους τους αριθμούς που έχουν σχέση με το χρόνο, με την ύλη, την ζωή, και τους νόμους της φυσεως και αυτά είναι μονο πέντε. Αργότερα οι χριστιανοί τα ονόμασαν «Πλατωνικά», διότι δεν άρεσαν που ο Πυθαγόρας δίδασκε την «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση σε συγγενείς» και τα ονόμασαν «κοσμικά, σύμπαντος, ουράνια» ή «Αρχιμήδου».

Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι « 12 ΜΗΝΕΣ (δώδεκα πλευρές)».
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι «30 ΗΜΕΡΕΣ του μήνα (30 αιχμές δωδεκάεδρου)».
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνει το «ΕΤΟΣ των Αχαιών Ελλήνων (12 μήνες επί 30 ημέρες κάθε μήνα των αρχαίων Ελλήνων, συν τις εορτές της ΦΩΤΙΑΣ πού ήταν 5 ημέρες και κάθε Ολυμπιάδα 6 ημέρες = 365 ή 366 ημέρες).
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι 12 ΏΡΕΣ της ημέρας (12 έδρες) και νύχτας (12 έδρες) και σαν δυαδικό πολύεδρο οι 24 ΩΡΕΣ ημερονυχτίου.
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν τα λεπτά της ώρας (5 πλευρές επί 12 έδρες ίσον 60΄ λεπτά).
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν τα δευτερόλεπτα (5 πλευρές επί 12 έδρες ίσον 60΄ λεπτά επί τον εαυτό τους 3600΄΄, όπου μας δίνουν σε δέκατα, τις μοίρες του Κύκλου 360,0΄ και ΠΑΛΙ.
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι «τρεις διαστάσεις υλικών (συνάντηση τριών πλευρών σε κάθε κορυφή).
Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν και τα «20 αμινοξέα (γωνίες)» που παράγουν την ζωή (φυτών και ζώων).
Επιπλέον το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών), είναι το ΤΕΛΕΙΟ ισοσκελή πολύπλευρο που εμπεριέχεται σε ΣΦΑΙΡΑ (σχήμα τελειότητας, διαστήματος, γης) και η επιφάνεια σφαίρας περνά από ΟΛΕΣ τις γωνίες και ακουμπά ΟΛΕΣ τις πλευρές του.
Επιπλέον το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών), είναι σε ΔΥΑΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ με το ισόπλευρο εικοσάεδρο, ενώ το ισόπλευρο εξάεδρο είναι σε δυαδικό σύστημα με το ισόπλευρο οκτάεδρο και το ισόπλευρο τετράεδρο είναι σε δυαδικό σύστημα με τον εαυτό του.
(www.ellinikoarxeio.com)

H σημασία του Δελφικού Έψιλον



 

H σημασία του Δελφικού Έψιλον


Ή αλλιώς το «Έψιλον εν Δελφοίς» είναι σήμερα ένα πολύ παρεξηγημένο σύμβολο που οι αδαείς θέλουν να το ταυτίζουν, από άγνοια βέβαια, με μυστικές ομάδες, συνομωσίες και άλλου είδους φανταστικές θεωρίες.
Αντιθέτως το Δελφικό Έψιλον, δηλαδή το σύμβολο αυτό που ήταν τοποθετημένο (σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα και τα ευρήματα), στην κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στους Δελφούς, είχε για τον αρχαίο κόσμο την δικιά του σημαντική αξία και φιλοσοφία.

Να λοιπόν ποιο ήταν και τι σήμαινε το ΔΕΛΦΙΚΟ ΕΨΙΛΟΝ:

Το Γράμμα Έψιλον σαν σύμβολο σχετίζεται άμεσα με την Δελφική Ηλιακή μυσταγωγία, την μύηση του ανθρώπου στο ΦΩΣ. Η τοποθέτησης του στο αέτωμα του Δελφικού Ναού του ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ (θεού του Φωτός - Ηλιακή λατρεία) δηλώνει την αέναη σχέση του με το Φως, την τελείωση και ως εκ τούτου σαν Έψιλον υποδηλώνεται ο Φωτεινός. Το γράμμα Ε είναι σαν σχήμα η έκφανση της τριαδικότητας εξ ου και η τρείς φορές τοποθέτηση του εις το αέτωμα του Απολλώνιου ναού μια σε ξύλο, δεύτερη σε χαλκό και τρίτη σε χρυσό.Το γράμμα Ε ως αριθμός συμβολίζεται με τον αριθμό 5. Τα 4 κοσμογονικά στοιχεία της Γής, του Αέρα, του Νερού και του Πυρ με την πεμπτουσία του Ουράνιου - Αιθέρα. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τον Άνθρωπο. Ομοίως γνωρίζουμε ότι το ιερό πεντάγραμμο (πεντάλφα) συμβολίζει τον άνθρωπο και παράλληλα τα 5 στοιχεία που τον αποτελούν κατά τους Πυθαγόρειους μύστες όπου το είχαν σαν ιερό σύμβολο.

Τρείς φορές τοποθετήθηκε ένα Ε (ΕΨΙΛΟΝ) στην κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στους Δελφούς, κατάντικρυ σε όποιον πλησίαζε την κεντρική, ανατολική Πύλη του, πάντοτε συνοδευόμενο από το ΓΝΩΘΙ Σ'ΑΥΤΟΝ στην κάτω αριστερή γωνία και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στην κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος. Ήταν γνωστά σαν ''Δελφικά παραγγέλματα'', το δε Ε το ''προεδρεύον'' αυτών. Το παλαιότερο από αυτά (τα Ε) ήταν ξύλινο κι αναφέρεται σαν ''Ε των Σοφών '', γιατί αφιερώθηκε από τον Σόλωνα κατά μία εκδοχή, κατά δε άλλη από όλους μαζί τούς τότε αναγνωρισμένους Σοφούς. Όταν αυτό εφθάρη, οι Αθηναίοι ανέθεσαν στο Ναό το δεύτερο, το οποίο ήταν χάλκινο. Σε αντικατάσταση και αυτού, η Λιβία Δρουσέλλα, σύζυγος τού Αυγούστου, αφιέρωσε το τρίτο και τελευταίο, από καθαρό χρυσό. Η μοναδική πληροφορία για το Ε των Δελφών προέρχεται από τον Πλούταρχο (46-127 μ.Χ.), ο οποίος ως Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, πρέπει να ήταν κοινωνός και γνώστης των Μυστηρίων.

Το ότι λοιπόν ένα γράμμα τού Αλφαβήτου, είναι το αποκλειστικό αντικείμενο μιας ολόκληρης διατριβής του, δείχνει, όπως και τα γραφόμενα, την μεγάλη σημασία πού ένας συγγραφέας της ολκής του, απέδιδε σ' αυτό. Το ότι κανείς άλλος δεν έγραψε γι' αυτό, αλλά κι ο τρόπος (σε μορφή διαλόγου) πού ο ίδιος ο Πλούταρχος το παρουσιάζει, συνηγορούν ότι πρόκειται για κλείδα των Δελφικών Μυστηρίων, γιατί ως γνωστόν η αποκάλυψη στοιχείων τους στους αμύητους, αποτελούσε ηθικό και ποινικό αδίκημα.

Στον διάλογο αυτόν, προβάλλονται διάφορες ερμηνείες από τούς διαλεγόμενους, σαν προσωπικές τους απόψεις, μερικές αδύναμα τεκμηριωμένες, άλλες ισχυρά, πολλές αλληλοαναιρούσες. Σε κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, με πληθώρα αναλύσεων, μη παίρνοντας ρητή θέση, αλλ' ωστόσο καθοδηγώντας διακριτικά τον αναγνώστη. Δεν μπορεί έτσι να κατηγορηθεί ότι αποκαλύπτει τα των Μυστηρίων, αλλά προτρέπει σε συλλογισμούς προσέγγισής τους, τηρώντας το ρηθέν από τον Ηράκλειτο ότι : "Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ". Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ανάλογα με την πνευματική, την ποιοτική και την μυητική διαβάθμιση των πιστών. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται και ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια και ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας. Η πρώτη άποψη στο διάλογο, δηλωμένη από τον αδελφό τού Πλουτάρχου Λαμπρία, είναι πώς οι πέντε από τούς επτά Σοφούς - οι Χίλων, Θαλής, Σόλων, Βίας και Πιττακός θέλοντας να διαχωριστούν από τούς άλλους δύο, τον Κλεόβουλο τον Λίνδιο και τον Περίανδρο τον Κορίνθιο, οι οποίοι με πλάγια μέσα εξεπόρθησαν τη φήμη τού Σοφού - αφιέρωσαν το Ε (δηλαδή τον αριθμό 5) στον Θεό, δηλώνοντας έτσι το πραγματικό πλήθος τους. Άλλος είπε πως το Ε, όντας το δεύτερο των γραμμάτων, των εχόντων Φωνήν (φωνηέντων), δηλώνει τον Απόλλωνα, τον δεύτερο τη ταξει, μετά τον Δία, Θεόν. Η τρίτη άποψη τού Ιερέως Νικάνδρου είναι ότι, επειδή το Ε γράφεται και ΕΙ (βλ. Δειπνοσοφιστού βιβλ. β'.5: '' πάντες οι Αρχαίοι τώ ΟΥ αντί τού Ο μακρού στοιχείου προσεχρώντο, παραπλησίως και τώ ΕΙ αντί τού Ε μακρού. Ώσπερ ορώμεν καν τή Ιλιάδι το πέμπτον βιβλίον σημειούμενον διά τού ΕΙ.), είναι χαρακτηριστικό των προς χρησμοδότησιν ερωτημάτων (εάν), αλλά και μόριο ευχής ή παράκλησης (ΕΙ-θε). Η άποψη τού Θέοντος, πού ακολουθεί, είναι πως ο Θεός ευνοώντας την Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό το μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού και χρησιμοποιώντας το συχνά στους Χρησμούς του, προτείνει τή χρήση του στους Φιλοσόφους. Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη και της απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.

Ο Έυστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως το Ε δηλώνει την έννοια των αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί το αριθμείν ονομάζουν ''πεμπάζειν''. Εκφράζει έτσι την Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί. Την άποψη αυτή συμπληρώνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σε άρτιους και περιττούς και η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη και στα δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τον άρτιο περιττό και τον περιττό άρτιο. Το δύο είναι ο πρώτος άρτιος και το τρία ο πρώτος περιττός. Το άθροισμα αυτών των δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους και έχει ονομασθεί από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω της ομοιότητάς του με την ενωτική σχέση τού άρτιου προς το θήλυ και τού περιττού προς το άρρεν. Γιατί από καμιά ανάμιξη τους δεν γεννιέται άρτιος, μα πάντα περιττός και ποτέ άρτιος όταν προστεθεί σε άρτιο δεν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από τή φύση του, από αυτήν ακριβώς την αδυναμία του να γεννήσει άλλον. Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σε περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν το γόνιμο στοιχείο. Το πέντε (Ε) λέγεται και φύσις γιατί με τον πολλαπλασιασμό επί τον εαυτό του τελειώνει πάντα στον εαυτό του. Γιατί και η φύση - πού από το σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο - πάντα τελειώνει στον εαυτό της. Κι όταν αυτό (το Ε) προστίθεται στον εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τον εαυτό του ή την δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ' άπειρον. Η ένωση λοιπόν της Πεμπάδος (Ε) με τον εαυτό της δεν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ' έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τον αριθμό τού είδους της ή τον τέλειο αριθμό. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κοινόν με τον Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως αιώνιος και άφθαρτος από την ίδια του την φύση, και άλλοτε ως πυρ τα πάντα εξομοιώνει προς τα πάντα (ΠΥΡΟΣ Τ' ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΣΘΑΙ ΠΑΝΤΑ), άλλοτε δε καταφεύγει σε μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως προς τή μορφή, τή διάθεση και τή δύναμη, όπως ακριβώς κι ο Κόσμος. Αλλά και στη Μουσική πού τόσο αρέσει στον Θεό, η Πεμπάς έχει την σημασία της. Γιατί πέντε είναι οι ορθές συμφωνίες και αν και υπάρχουν πολλά διαστήματα μεταξύ των τόνων, η Μελωδία, πέντε μόνο χρησιμοποιεί: τή Δίεση, το Ημιτόνιο, τον Τόνο, το Τριημιτόνιο και το Δίτονο. Μα και κατά τον Πλάτωνα, αν υπάρχουν περισσότεροι από έναν κόσμοι, τότε αυτοί είναι πέντε. Αλλά κι αν υπάρχει μόνο ένας, όπως λέγει ο Αριστοτέλης, αυτός αποτελείται από πέντε: τον κόσμο της Γής, τον κόσμο τού Ύδατος, αυτόν τού Πυρός, τον τέταρτο τού Αέρος και τον πέμπτο που άλλοι ονομάζουν Ουρανό, άλλοι Φώς, άλλοι Αιθέρα και άλλοι Πέμπτη Ουσία ή Πεμπτουσία. Αρκετοί Φιλόσοφοι συσχετίζουν με αυτούς τούς πέντε κόσμους, τις πέντε αισθήσεις, γιατί θεωρούν ότι η αφή είναι σκληρή και γεώδης, η γεύση από την υγρότητά της αποκτά αντίληψη για τις ποιότητες γευστών. Η όσφρηση επειδή είναι αναθυμίασης και άρα γεννάται από την θερμότητα, έχει τή φύση τού πυρός. Ο αέρας όταν προσκρούει στο αυτί γίνεται φωνή και ήχος. Και τέλος η όρασης διαλάμπει από το φώς και τον Αιθέρα. Ο διάλογος κλείνει με την άποψη τού Αμμωνίου που υποστηρίζει ότι ούτε αριθμό, ούτε τάξη, ούτε σύνδεσμο, ούτε κάποιο άλλο ελλίπον μόριο λέξεως, δηλώνει το Ε. Αλλά ότι είναι αυτοτελής τού Θεού προσαγόρευσης και προσφώνησης. Ο Θεός όταν πλησιάζει κάποιος στο Ναό, τον χαιρετά και τον προσαγορεύει με το ''Γνώθι σ’αυτόν'', κι αυτός ανταπαντά '' ΕΙ '' (είσαι), αναγνωρίζοντας και ομολογώντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Και ''ΕΙ ΕΝ'', γιατί είναι Ένας (ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ) - γι' αυτό λέγεται Α-πολλών - αρνούμενος τα πολλά και το πλήθος. Λέγεται και Ιήϊος γιατί είναι Ένας και μόνος, και Φοίβος γιατί οι Αρχαίοι έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό. Ο Πλούταρχος τελειώνει εδώ τον διάλογο, με την τελευταία άποψη να αναιρεί όλες τις προηγούμενες, χωρίς κάποιο συμπερασματικό επίλογο ή σχόλιο, μη κλείνοντας ουσιαστικά το θέμα κι αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχουν πιθανώς και άλλες πτυχές της Αλήθειας. Τηρεί έτσι ως Μύστης και Ιερεύς, τις Μυστηριακές επιταγές, κάνοντας συγχρόνως ένα άνοιγμα προς τούς έξω και αμύητους. Άνοιγμα που έχει από μια μεριά σκοπιμότητα - σε μια εποχή παρακμής τού Μαντείου και ανταγωνισμού του από άλλες θρησκείες και Θεούς που εισήγαγαν οι Ρωμαίοι από τα πέρατα της Αυτοκρατορίας - αλλά και ανάγκη της προβολής και δικαίωσης τού Κοσμικού και Νοητικού χαρακτήρα της Απολλώνιας Θεοσέβειας.

Από τούς νεότερους συγγραφείς μόνο δύο έχουν γράψει για το Ε των Δελφών. Ο Στέφ. Καραθεοδωρής, Ιατρός και ο Γ. Λευκοφρύδης, Δικηγόρος (Αθήνα 1977), οι οποίοι αφού αναφέρονται στα τού Πλουτάρχου, διατυπώνουν ο καθένας κι από μια δική του άποψη. Ο μεν πρώτος επισημαίνοντας ότι το Ε συμβολίζει τον Θεό, το συνδέει με το γράμμα (συλλαβή) τού Εβραϊκού αλφαβήτου, που επίσης συμβολίζει το Θείον, υποστηρίζοντας ότι είναι μετάφρασή του και συνεπώς αποτέλεσμα μαθητείας κι αποδοχής της Εβραϊκής Θρησκείας. Ο δε δεύτερος, Λευκοφρύδης, συνδέοντας το Δελφικό Ε με την κατά την άποψή του αποκωδικοποίηση τού έργου τού Αριστοτέλη '' Οργάνων Όργανον'', υποστηρίζει ότι πρόκειται για διακριτικό σύμβολο ενός Πλανητικού συστήματος στον αστερισμό τού Λαγού και τού συνωνύμου του Κοσμοσκάφους. Αν και η λογική της αποκωδικοποίησης τού έργου είναι ισχυρή, εναπόκειται στην κρίση τού κάθε ερευνητή να καταλήξει για το ακραίο ή όχι της θέσης αυτής. Η δική μου άποψη για το γράμμα αυτό τού Ελληνικού Αλφαβήτου, είναι ότι αποτελεί σε Κοσμικό επίπεδο, καθαρό συμβολισμό τού Ενούντος Θείου.

Στη Σαμοθράκη έχουν βρεθεί κεραμικά πιάτα που χρησιμοποιούνταν σε τελετές των Καβειρίων Μυστηρίων. Τα μισά από αυτά είχαν χαραγμένο ένα Ο (Θήτα) και τα υπόλοιπα ένα Ε. Και τα δύο συμβολίζουν το Θείον. Το πρώτο σαν Κέντρο τού Σύμπαντος Όλου, το δεύτερο σαν Ενωτικό των Πάντων στοιχείο. Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλά μια γλώσσα επικοινωνίας. Είναι το παράγωγο μιας Κοσμικής, Συμπαντικής γεωμετρικής Μήτρας κωδικοποιημένων Εννοιολογήσεων.

Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι: '' Παλαμήδης εύρε τα γράμματα ουχ υπέρ τού γράφειν μόνον, αλλά και υπέρ τού γιγνώσκειν ά δεί μή γράφειν''. Κατά τον Λουκιανό, ο Παλαμήδης - υιός τού Ναυπλίου, Ομηρικός ήρως και εφευρέτης τού Αλφαβήτου- ''... πρώτος ημίν τούς νόμους τούτους διατυπώσας, ου τή ταξει μόνον καθ' ήν προεδρίαν βεβαιούνται, διώρισεν τί πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά καί ποιότητας άς έκαστον έχει καί δυνάμεις συνείδον''. Χαρακτηριστικά δηλαδή τού Αλφαβήτου εκτός από τή σειρά των γραμμάτων είναι και οι ποιότητες αυτών, αλλά και οι δυνάμεις. Τί σημαίνει όμως, τα γράμματα έχουν ποιότητες και δυνάμεις; Δυνάμεις να κάνουν τί, ή δυνάμεις τίνων; Η Ελληνική γλώσσα είναι Λόγος, και ο Λόγος είναι πρώτιστα αναλογία. Κι εκφράζεται πολυσήμαντα και κατ' αναλογία σε άπειρα διαβαθμιστικά επίπεδα. Από τα πλέον Γήινα σαν επικοινωνία, έως τα πλέον Κοσμικά σαν Κοσμικές, Συμπαντικές έννοιες. Έτσι το Ν είναι Νόησης. Το Λ είναι Λόγος. Ο Λόγος όταν αποκτά βάση (-), γίνεται -Δ- Δραστηριοποιείται, αποκτά Διαστάσεις. Το Ο είναι μία Ολότητα, ένα Πάν. Το Όλον με το Κέντρο του, ο Δημιουργός και η Δημιουργία, αδιαίρετα μαζί, είναι το Θ (Θήτα) το Θείον, το Σύν-Πάν. Το Ε είναι τα τρία στοιχεία (οι τρείς παράλληλες γραμμές) τού Τρισυπόστατου Θείου, ενωμένα. Εξ ου και Ένωσης= ώσις πρό τό ΕΝ = ώθηση προς τή Θεία Νόηση.

Τό Ε δηλώνει, τον Ενωτικό χαρακτήρα τού Τρισυπόστατου Θείου και γι' αυτό αφιερώθηκε, μαζί με τα ''Γνώθι σ’αυτόν'' καί ''Μηδέν Άγαν'', που είναι επίσης Ενωτικά παραγγέλματα - αφού δεν νοείται Ένωσης χωρίς την βαθιά, Νοητική γνώση τού Εγώ, αλλ' ούτε και προσέγγισης της με παραθλαστικές λειτουργίες υπερβολής- στον Θεό τού Φωτός και της Αρμονίας. Αυτό το στοιχείο της Ένωσης συνηγορεί προς την ονομασία ''Γάμος'', που έδωσαν στο Ε, οι Πυθαγόρειοι.

Πηγή : ΕΛΛΩ
Πηγή : http://ellinonpaligenesia.blogspot.com/2012/03/h_26.html

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2013

Ο " Κόσμος " πέρα από τις " Αισθήσεις "




Έξωδιαστασιακός χώρος. Ο "κόσμος" πέρα απ’ τις "αισθήσεις"

Εδώ και αρκετά χρόνια, ακούω, διαβάζω και μελετώ όπως και οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, για την ζωή πέρα από το δικό μας πλανήτη… για εξωγήινη νοημοσύνη και για επισκέπτες από το διάστημα… Τον τελευταίο καιρό όμως, η κατάσταση αυτή έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, αγγίζοντας την ομαδική παράκρουση… Εδώ μέσα μάλιστα, αρκετά από τα σχόλια ήδη αναφέρονται σε αυτό που συζητιέται με ένταση και αγωνία έξω, στο διαδίκτυο, σε βιβλία, σε παρέες, σε κοινωνικούς σχηματισμούς, ακόμη και σε υπό ίδρυση εκκλησιαστικά σχήματα. Για το λόγο αυτό σήμερα, αποφάσισα να σας πάρω να κάνουμε ένα ταξίδι.

1. Ένα διαφορετικό ταξίδι
Ένα ταξίδι πέρα από τον αισθητό κόσμο που γνωρίζουμε, έτσι ώστε να προσπαθήσουμε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική… Με στόχο να μπορέσουμε στο τέλος να βάλουμε κάποια πράγματα σε μια σειρά τέτοια, η οποία θα μας απαλλάξει σιγά-σιγά από εμμονές και φόβους που έχουν μπει στη σκέψη μας και αδυνατούν να ξεκολλήσουν από εκεί… Εμμονές, οι οποίες δείχνουν να έχουν μπει μέσα στη συνείδησή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να μας αφήνουν να χειραγωγούμαστε από όποιον αντιλαμβάνεται το αδύνατο αυτό σημείο μας… Την ολική υποβολή μας σε θέση παντελούς αδυναμίας…

2. Πέρα απ τις αισθήσεις μας
Διότι αυτό συμβαίνει… Οι περισσότεροι, για λόγους που μέρα με την ημέρα θα σας γίνονται περισσότερο γνωστοί, αφήσατε τον Εαυτό σας, να μπει σε μια θέση αδυναμίας τέτοια, που τώρα σας φαίνεται αδύνατο να μπορέσετε να αναλάβετε την ευθύνη της ζωής σας, αφήνοντας τη δυνατότητα αυτή, σε κάποια άλλα όντα, υπερφυσικά, εξωγήινα και θεϊκά… Πριν ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι μας, σας λέω ότι σήμερα θα βγούμε εντελώς από τα σώματά μας… και ο λόγος που θα το κάνουμε είναι για να απαλλαγούμε για λίγο από τις αισθήσεις μας… Τις πέντε αυτές αισθήσεις μας, που ο σκοπός τους είναι να αλλοιώνουν την πραγματική εικόνα που υπάρχει από πίσω και να μας παρουσιάζουν όλο αυτό που αισθανόμαστε σαν πραγματικό, μόνιμο και αισθητό κόσμο…
Για να το κάνουμε όμως αυτό, θα πρέπει να πάμε πέρα από την τρίτη διάσταση… Όχι όμως στην τέταρτη, ούτε στην πέμπτη μιας και οι δύο αυτές ανήκουν στο αόρατο μέρος του αισθητού μας κόσμου… Σήμερα θα κάνουμε ένα νοητικό άλμα και θα περάσουμε σε χώρους πέρα από αυτόν…  Θα μπούμε μέσα στο Αιθερικό, θα διαπεράσουμε τις διαστάσεις και θα φτάσουμε στο ενεργειακό πεδίο πέρα από το χώρο της 5ης διάστασης, έτσι ώστε να έχουμε θέαση σε όλο το σύμπαν… Και από τη θέση αυτή, θα αρχίσουμε να πλησιάζουμε το πλανητικό μας σύστημα… Το πλανητικό σύστημα που στη συνείδηση του σύμπαντος, φέρει το όνομα του κεντρικού του άστρου… του ήλιου του… Που στη συνείδησή μας είναι καταγεγραμμένο σαν «Απόλλων» κι ας αποφεύγουν όλοι να του δώσουν αυτό το όνομα πλέον σήμερα…

3. Πλησιάζοντας τη Γαία
Ναι αγαπητέ αναγνώστη… Σήμερα θα ακολουθήσουμε τη διαδρομή που ακολουθεί ο Εαυτός μας, η ψυχή μας, πλησιάζοντας το πλανητικό σύστημα που ζουν τα σώματά μας Το πλανητικό μας σύστημα, το οποίο κανονικά θα μπορούσε να φέρει το όνομα Απόλλων συνολικά, λαμβάνοντας το όνομά του, από το όνομα του ήλιου του… του κεντρικού του ενεργειακού πυρήνα… Για να αρχίσουμε να επικοινωνούμε, θα πρέπει πρώτα να διαγράψετε από τη μνήμη σας ότι εικόνα έχετε για το σύμπαν μας… Τα πάντα… Διότι όλα αυτά που έχετε, είναι ότι έχουν καταγράψει οι αισθήσεις σας γι αυτό… Έχετε δηλαδή τις πληροφορίες μέσα από το σώμα σας, το οποίο είναι μέρος και κύτταρο ενός πλανήτη… Ενός πλανήτη μάλιστα εντελώς ιδιόμορφου όπως θα δείτε… Η νέα εικόνα που σας καλώ να αποκτήσετε για λίγο σε αυτό το ταξίδι, είναι πρώτα απ όλα του αιθερικού πεδίου. Του πεδίου «φορέα» των πεδίων…
Είσαστε λοιπόν ο Εαυτός σας, η ψυχής σας, ένα μικρό ενεργειακό πεδίο που εκπορεύεται και πηγάζει από την πηγή των πάντων με την οποία επικοινωνείτε συνεχώς… Επικοινωνείτε, όχι μόνο με την πηγή σας όμως αλλά με τα πάντα στο σύμπαν… και ταξιδεύετε προς την περιοχή που βρίσκεται η γη, ο πλανήτης μας… Λίγο πιο έξω από τον κόσμο μας όμως υπάρχουν και οι άλλες διαστάσει όπως η έβδομη η οποία είναι για το σύμπαν που υπάρχουμε η διάσταση της αρχειακής-πληροφορίας… Κάτι σαν ένα σκληρό δίσκο του δικού μας σύμπαντος… Από εδώ λαμβάνουμε όλοι τις πληροφορίες για τα αρχεία των δημιουργημάτων… Όσα γνωρίζουμε και όσα αγνοούμε για τις ιδιότητες και τη φύση όλων όσων δημιουργούνται εδώ βρίσκονται… Όλα τα αρχεία –πληροφορίες, οι οποίες συγκεντρώνονται εδώ με σκοπό να αξιοποιούνται τόσο από την πηγή όσο και από τους «δημιουργούς»… Ένας ενεργειακός χώρος ο οποίος είναι δυνητικά προσβάσιμος σε όλους…

4. Οι πλανήτες σαν "πεδία"
Η θέαση από εδώ λοιπόν, περιλαμβάνει τα πάντα όσων βρίσκονται στις μικρότερες διαστάσεις… Έτσι έχουμε την ευκαιρία να στραφούμε προς το χώρο που ζούμε σαν σώματα και να τον αντιληφθούμε αστραπιαία ολόκληρο… Μόνο που εδώ, θα κάνουμε λίγη ώρα να τον περιγράψουμε… Το πεδίο λοιπόν που αντιλαμβάνεστε για ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα, είναι ενιαίο και αμοιβαία αλληλεπιδράσιμο… Όλοι αυτοί οι πλανήτες που εμείς βλέπουμε με τα τηλεσκόπια μίλια μακριά ο ένας από τον άλλον, μέσα στο αιθερικό είναι ένα όλον… και για να αρχίσουμε να προσδιορίζουμε κάθε ένα ξεχωριστά θα πρέπει σχεδόν να εισέλθουμε μέσα σε κάθε πεδίο, το οποίο όμως είναι πάντα αναμεμειγμένο με τα των υπόλοιπων πλανητών και ποτέ οριοθετημένο με αποστάσεις κενού όμως το αισθανόμαστε εμείς με τις αισθήσεις μας…
Η ψυχή, δηλαδή ο Εαυτός μας, μπορεί να έχει θέαση από το επίπεδο εκείνο που συζητάμε, ή να μπει μέσα σε κάθε πεδίο (πλανήτη) και να αλληλεπιδράσει δυναμικά μαζί του σαν μέρος του… Αν το κάνει όμως αυτό, πρέπει να περάσει μέσα του και να «φορέσει» ένα ενεργειακό κάλυμμα, μέσα από το οποίο θα αντιληφθεί το σύμπαν… Τι συμβαίνει δηλαδή… Εμείς, θεωρούμε, ότι οι κάτοικοι κάθε πλανήτη πέρα από τη Γη, έχουν πυκνά και υλικά σώματα περίπου όπως τα δικά μας… Έτσι παρουσιάζονται από τους περισσότερους… Περίεργα μεν σώματα με διάφορα σχήματα, αλλά σώματα με μορφή… Για παράδειγμα οι ερπετοειδείς σαν ερπετά ή οι Ολύμπιοι σαν άνθρωποι ή περίπου έτσι…

5. Η διαφορετικότητα των "αισθήσεων"
Όμως η εικόνα που έχουμε για αυτά, παράγεται μονάχα από τις αισθήσεις που υπάρχουν στη γη… Οι αισθήσεις δηλαδή που γνωρίζουμε εμείς σαν όραση, αφή, όσφρηση, ακοή και γεύση, είναι ιδιότητες του γήινου σώματος μονάχα… Το έχετε ποτέ σκεφτεί αυτό; Διότι ο κάθε πλανήτης έχει εντελώς διαφορετικές ιδιότητες πεδίου και εντελώς διαφορετικές αισθήσεις, το σύνολο των οποίων στο σύμπαν είναι άπειρο… Για παράδειγμα ας πούμε, στον πλανήτη Άρη, η αίσθηση της γεύσης είναι άγνωστη… Μπορεί να υπάρχει όμως η (ανάλογη) αίσθηση της ανάφλεξης ή στον Ερμή η (ανάλογη) της σύναψης που σε μας είναι χωρίς νόημα και για αυτό ανύπαρκτες… Στον κάθε πλανήτη δηλαδή, οι αισθήσεις που μπορεί να έχει ένα σώμα είναι εντελώς διαφορετικές από κάποιον άλλον…
Και φυσικά η φύση και οι ιδιότητες του ίδιου του σώματος είναι τόσο διαφορετικές που ακόμη κι αν μας τα έδειχνε κάποιος, θα ήταν δύσκολο να τα «δούμε», μιας και θα ήταν δύσκολο να τα αναγνωρίσουμε σαν τέτοια… Αυτό σημαίνει ότι για παράδειγμα στον Άρη, τα σώματα θα μπορούσε να φέρουν μια εντελώς διαφορετική μορφή η οποία να μοιάζει σε μας, ας πούμε, με σφαιρίδια… Για να έρθει όμως ένα τέτοιο ον από τον Άρη εδώ, θα πρέπει πρώτα να «βγάλει» το εκεί σώμα του και ερχόμενο εδώ να «φορέσει» ένα άλλο διαφορετικό, το οποίο να είναι συμβατό με του δικού μας πλανήτη… Διότι το κάθε πλανητικό «σώμα» της κάθε οντότητας, μπορεί να υπάρχει σαν τέτοιο, μόνο στο ενεργειακό πεδίο του συγκεκριμένου πλανήτη στον οποίο υπάρχει… Όπως και το δικό μας σώμα των ανθρώπων… Μπορεί να υπάρχει μονάχα κοντά και μέσα στο ενεργειακό πεδίο της γης…

6. Η θέαση από μακριά
Για να αρχίσει να γίνεται κατανοητό όλο αυτό εδώ θα πρέπει να προσθέσω στη συζήτηση την επιστήμη της αστρολογίας, η οποία για λόγους που έχουμε προαναφέρει σε άλλα άρθρα, έχει αποκοπεί από την συνολική αστρονομία ως περιττή… Όμως η έννοια του «μηδέν άγαν» είναι αυτό ακριβώς… Η θεώρηση κάθε πληροφορίας ως μη περιττής… Διότι ενώ η αστρονομία εξετάζει τη φύση των άστρων από τους φυσικούς νόμους της Γης, η αστρολογία τα αντιλαμβάνεται ως ενεργειακά πεδία… αλλά εξοστρακισμένη όπως είναι από την επίσημη επιστήμη, παραμένει φιμωμένη και αόρατη, ανίκανη να μας δώσει τις απαραίτητες πληροφορίες οι οποίες θα μας βοηθήσουν να συνάψουμε μια ολοκληρωμένη σκέψη…
Όμως θα ήταν πραγματικά σημαντικό να ρωτούσατε έναν αστρολόγο να σας δημιουργήσει ένα αστρολογικό χάρτη για κάποιον κάτοικο του πλανήτη Άρη… Διότι τότε, θα αναγκαζόταν να αναλογιστεί την επίδραση της Γης πάνω του…  Διότι οι περισσότεροι από μας πια, έχουμε κάποιες πληροφορίες για τη φύση των πλανητών στο ζώδιό μας… Όσο και να το αρνούμαστε, όλοι καταλαβαίνουμε σε γενικότητες τι σημαίνει η επίδραση του Κρόνου, ή του Δία ή του ανάδρομου Ερμή στις ζωές μας… Και αυτό το κάνουμε διότι κάποιος μας είπε για τις ιδιότητες του κάθε πλανήτη… Αλήθεια όμως, υπάρχει κάποιος αστρολόγος που να έχει διερωτηθεί για την επίδραση του δικού μας πλανήτη στους άλλους δίπλα… Αμφιβάλω… διότι για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να το δει από το επίπεδο του αιθερικού και όχι το σώματός μας…

7. Η αντίληψη του "μη υπάρχον"
Μπορείτε να σκεφτείτε δηλαδή, πως μπορεί να μοιάζει η γη μας από μια περιοχή σαν εκεί έξω; Για να σας βοηθήσω, ο πλανήτης μας είναι ο πλανήτης της πύκνωσης… Η πύκνωση δηλαδή είναι για τη Γη, ότι η επικοινωνία για τον Ερμή… Η πύκνωση που έχει σχέση με την έλξη και την απώθηση… ιδιότητες που εκτός του αισθητού κόσμου, κρατούν τον πλανήτη μας εντελώς «μη αισθητό»… Η ψυχή δηλαδή, στην ενεργειακή περιοχή του πλανητικού μας συστήματος αλλά έξω από τον πλανήτη μας, αντιλαμβάνεται τη Γη σαν κάτι ενεργειακά αόρατο… «μη υπάρχον»… τίποτε… Διότι η ενεργειακή έλξη και απώθηση, τον αφαιρεί εντελώς από το πεδίο σαν πληροφορία… Η πύκνωση της ενέργειας είναι τόση, που τον εξαφανίζει σαν ενεργειακή θέση… Και το ενεργειακό αρνητικό που δημιουργεί, εξισορροπείται από την ισοδύναμη απώθηση, όπου στο τέλος τον κάνει ενεργειακά «μη υπαρκτό». Κατανοεί τώρα ο αναγνώστης τι εννοούμε, όταν λέμε τόσο καιρό τον πλανήτη μας «μη υπαρκτό»; Εννοούμε, ότι από εκεί έξω, πριν μπει μέσα στο χώρο του η κάθε ψυχή, τον αντιλαμβάνεται σαν να μην υπάρχει…
Και τότε; Πως καταλαβαίνει τελικά ότι κάτι υπάρχει εκεί και αποφασίζει να μπει και να ενσαρκωθεί σε σώμα; Πως αντιλαμβάνεται η ψυχή την ύπαρξη ενός μη υπάρχοντος κόσμου, αλλά αποφασίζει να συμμετέχει σε αυτόν; Αγαπητέ αναγνώστη, αν έχεις διαβάσει τα άρθρα μου και τις αναρτήσεις, τότε θα έχεις καταλάβει στο σημείο αυτό, ότι η ψυχή το μόνο που αντιλαμβάνεται έτσι ώστε να αποφασίσει να μπει μέσα στον κόσμο μας, είναι την παρουσία των άλλων ψυχών… Χωρίς να μπορεί να τον αντιληφθεί ως πληροφορία, επικοινωνεί με τις ψυχές που υπάρχουν μέσα του ενσαρκωμένες… Αντιλαμβάνεται ότι στο σημείο του ενεργειακού χώρου, υπάρχει ένας αόρατος χώρος, όπου μέσα του υπάρχουν ψυχές… Πως το αντιλαμβάνεται αυτό; Από το αρχείο της δυαδικότητας και της αλληλεπίδρασης επικοινωνεί με τους «άλλους» που βρίσκονται μέσα… «Βλέπει» ενεργειακά τον εσωτερικό τους πόνο, το φόβο, τα πάντα όσα μπορούν να μεταφραστούν σε εκείνη με ενεργειακό τρόπο… και αποφασίζει ελεύθερα να μπει…

8. Η βύθιση στο χρόνο
Κάθε ένας όμως που αποφασίζει να μπει στον ενεργειακό χώρο του πλανήτη Γαία, για να μπορέσει να αντιληφθεί τι συμβαίνει μέσα του, θα πρέπει να «ντυθεί» με ένα υλικό σώμα… Ένα σώμα που παίζει το ρόλο σκάφανδρου επικοινωνίας… Κάθε υλική μορφή δηλαδή, με κεφάλι, πόδια, κλπ αποτελεί σώμα που χρειάζονται οι ψυχές ή τα ατομικά ενεργειακά πεδία για να επικοινωνήσουν με τον αισθητό πια κόσμο και να προστατευθεί από το υπερβολικά «βαρύ» ενεργειακό πεδίο πύκνωσης… Από τη στιγμή που «φοράνε» οι ψυχές το σώμα, ο κόσμος μετατρέπεται αυτόματα από «μη αισθητό» σε «αισθητό»… Όλα όσα πριν αντιλαμβανόταν σαν ενεργειακά πεδία πάνω στο γενικό πλέγμα του αιθερικού, τώρα τα βλέπει και τα αισθάνεται ξεχωριστά σαν μορφές πυκνωμένες σε ύλη που ανάμεσά τους υπάρχει κενό… Αυτόματα όμως χάνει και την αίσθηση της έννοιας της «ψυχής» και «Εαυτού»που είχε και αρχίζει να αναπτύσσει τις γνωστές πια πεποιθήσεις…
Έτσι εισέρχεται μέσα και αρχίζει να ζει τις ζωές της… Όμως, η «βύθιση» μέσα στο «χρόνο» δημιουργεί ταυτόχρονα όλες τις ζωές που θα ζήσει… Δηλαδή ενώ σε μας φαίνονται γραμμικά, η μία μετά την άλλη, που ίσως να μεσολαβούν και χρόνια αρκετά ή αιώνες μεταξύ τους, η ψυχή, τις δημιουργεί στην τέταρτη διάσταση παράλληλα… Όλες μαζί ταυτόχρονα για εκείνη… Για να το αντιληφθείτε αυτό που σας λέω, θα σας δώσω ένα παράδειγμα… Έστω ότι βρίσκεστε σε ένα παραλιακό σημείο και κοιτάτε το ηλιοβασίλεμα για ένα περίπου λεπτό… Ύστερα, σας ζητώ να γράψετε ένα κείμενο όπου να περιγράψετε όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα που βιώσατε καθώς το παρατηρούσατε… ένα κείμενο που να περιέχει 1000 περίπου λέξεις… Πόση ώρα λέτε να κάνετε; Ίσως και μία ώρα μέχρι να το ολοκληρώστε… Το ίδιο συμβαίνει με τις ζωές μας… Μόλις η ψυχή «βυθιστεί» στην πέμπτη και στη συνέχεια στην τέταρτη διάσταση, δημιουργεί αυτόματα όλο το φάσμα της ζωής της εδώ…

9. Οι ζωές μας είναι "μία"
Για τα σώματα όμως είναι διαφορετικά… Διότι μόλις εισχωρήσει στον αισθητό κόσμο και φορέσει το σώμα της, αυτό θα της παραχωρήσει μερικά χρόνια γραμμικής ζωής και ύστερα είναι αναγκασμένη να γυρίσει σελίδα και να συνεχίσει σε καινούριο σώμα που σε μας φαίνεται καινούργια ζωή και μετά πάλι τα ίδια… Ενώ δηλαδή σε μας φαίνεται να περνά από ζωή σε ζωή γραμμικά, η ψυχή τις ζει ταυτόχρονα όλες, αλληλεπιδρώντας με όλες… Θα σας δώσω ένα παράδειγμα… Πάρτε πέντε μικρά φλιτζανάκια του καφέ και γεμίστε τα με νερό διαφορετικής θερμοκρασίας το κάθε ένα… Το ένα 4ο
C, το άλλο 10ο C, 30ο C, 55ο C και 80ο C… δηλαδή από παγωμένο μέχρι πολύ καυτό… Τώρα σχηματίστε με αυτά ένα μικρό κύκλο και βυθίστε ταυτόχρονα μέσα σε κάθε ένα, τα πέντε δάκτυλά σας του δεξιού σας χεριού… ένα δάκτυλο σε κάθε φλιτζανάκι ταυτόχρονα την ίδια στιγμή… Τι θα σας συμβεί;  Κάθε δάκτυλο να νοιώσει εντελώς διαφορετική θερμοκρασία το κάθε ένα, εσείς όμως θα νοιώσετε το ολικό και ενιαίο σύνολο της βύθισης… Κάθε δάκτυλο στο παράδειγμά μας είναι και μια διαφορετική ζωή μας μια διαφορετική εμπειρία… Το χέρι όμως ολόκληρο, είναι ο δικός μας Εαυτός. Καταλαβαίνω ότι είναι σχεδόν αδύνατο να το αντιληφθείτε πως συμβαίνει, αλλά θα πρέπει να θυμηθείτε, ότι η τέταρτη διάσταση είναι ενιαία… Είναι όλα εκεί, είναι ο χωρικός χρόνος και μονάχα εμείς, δηλαδή τα σώματά μας τα αντιλαμβανόμαστε σαν ξεχωριστές στιγμές του γραμμικού χρόνου…
Αν υποθέσουμε λοιπόν, ότι κάποιος από μας που ζει στο σήμερα του 2013 μΧ. έχει ζήσει και στην Ατλαντίδα και τη Λεμουρία για παράδειγμα, αυτό συμβαίνει ότι ζει κι εκεί αυτή τη στιγμή παράλληλα… Τόσο παράλληλα που οι γραμμικές ζωές του επικοινωνούν με τον ίδιο Εαυτό… την ίδια ψυχή… παράλληλα… και εδώ και στην Ατλαντίδα και στη Λεμουρία (για το συγκεκριμένο παράδειγμα)…  Μπορεί να αρχίσει ο κάθε αναγνώστης να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει όλο αυτό; Μπορεί να αναλογιστεί τώρα ο κάθε αναγνώστης τι σημαίνει αλήθεια η φράση «ενώνομαι με τον Εαυτό μου;»  Μπορεί να αντιληφθεί ο αναγνώστης την ύψιστη σημασία της αποκωδικοποίησης των πεποιθήσεων με σκοπό την ένωση του Εαυτού μας σε μια ενιαία ολότητα;» Μπορεί τώρα ο αναγνώστης μας, να κατανοήσει τι είναι αυτό που μάθαινε τόσα χρόνια με λάθος τρόπο για όλα αυτά που μιλάμε; Διότι η συνολική αυτή αντίληψη όλων όσων εκθέτουμε σε τόσα άρθρα εδώ μέσα, οδηγεί στην συνειδητοποίηση μιας εντελώς διαφορετικής εικόνας για τη ζωή και τον κόσμο από αυτή που δίδασκαν οι πνευματικές σχολές μέχρι σήμερα… Και αυτό διότι πρώτον η μέθοδος που ακολουθούσαν ήταν αδύνατον να περάσει τις πεποιθήσεις και δεύτερον χωρίς την διαπέραση αυτή, είναι αδύνατον να φτάσουμε στη σύνθεση της ψυχής σας… του Ανώτερου Εαυτού σας… Διδάσκουν αιώνες τώρα, με πολλούς τρόπους και μεθόδους για την διαδοχική αναζήτηση της κάθε ζωής, ενώ η απάντηση έρχεται μόνο μία φορά… Μονάχα μέσα από την συνάντηση με τον Εαυτό μας…

10. Η αντίληψη της "ύλης"
Όμως είχαμε μείνει στην είσοδο του ενεργειακού πεδίου μας, δηλαδή της ψυχής μας, στον αισθητό κόσμο μέσα από το σώμα μας… και είδαμε ότι αυτό που ταξιδεύει στο αιθερικό, δηλαδή πέρα από την 5η διάσταση, είναι το ενεργειακό πεδίο μόνο και όχι το σώμα. Μιας και είναι αδύνατον για οποιοδήποτε «σώμα» που ζει σε κάποιο πλανήτη να εισέλθει σε άλλο κόσμο, ως έχει… Απλά αδύνατον… Κι αυτό διότι το κάθε σώμα ανήκει στο ενεργειακό πεδίο του πλανήτη του… Κι αν το πάρεις για να το μεταφέρεις έξω από τον πλανήτη, τότε το σώμα «κουβαλάει» μαζί του και την ενεργειακή του σύνδεση με τον πλανήτη στον οποίο δημιουργήθηκε… Αυτό που υπάρχει δηλαδή στον έξω-διαστασιακό χώρο, είναι μονάχα ενεργειακά πεδία και όχι υλικά σώματα και αντικείμενα… Είναι άτοπο επίσης να θεωρούμε οτιδήποτε αντίθετο διότι η έννοια του υλικού όπως το γνωρίζουμε έχει νόημα μόνο στο χώρο του δικού μας πλανήτη τη Γη… Αυτό μπορεί να φαίνεται παράξενο και εκτός φυσικών νόμων αλλά θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι οι φυσικοί νόμοι του σύμπαντος που αντιλαμβανόμαστε, μελετούμε και μετρούμε, ισχύουν μόνο για μας εδώ μέσα… για τον αισθητό χώρο που μετρούν οι αισθήσεις μας… Ακόμη και οι κβαντικοί νόμοι, ισχύουν κατά ένα μέρος μόνο διότι αποτελούν τον ενδιάμεσο χώρο και μονάχα οι νόμοι που ισχύουν αποκλειστικά για τον χώρο πέρα της 5ης διάστασης μπορούν να γίνουν κατανοητοί στον έξω διαστασιακό χώρο που συζητάμε…
Τι σημαίνει αυτό λοιπόν; Πρώτα από όλα σημαίνει ότι οτιδήποτε υλικό κυκλοφορεί στο διάστημα και γίνεται αντιληπτό σαν μορφή και σχήμα, από εμάς εδώ, είναι μόνο γήινο… Γιατί το λέμε αυτό; Διότι οι κάτοικοι των άλλων πλανητών είναι αδύνατον να δημιουργήσουν κάτι που οι ιδιότητες, η μορφή, το σχήμα και η φύση του, έχει νόημα μόνο στον δικό μας πλανήτη… Αν αποφασίσουν να μας πλησιάσουν άλλοι πολιτισμοί, αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε ενεργειακή μορφή … Σε μια τέτοια μορφή όμως θα τους είναι πολύ δύσκολο να εισχωρήσουν μέσα στη γη λόγω πυκνότητας της ύλης μας… Αν τελικά αποφασίσουν και το κάνουν και εισχωρήσουν μέσα στον κόσμο μας με κάποια μορφή, αυτό αυτομάτως τους καθιστά τρομερά ευάλωτους διότι κατά την διέλευση τους από την 5η και 4ηδιάσταση και την τελική τους είσοδο στην 3η, η ροή της συνειδητότητας τους αφαιρεί μέρος της μνήμης (πληροφορίας) την οποία όμως καταγράφει μέσα της… Φτάνουν δηλαδή τελικά εδώ, σε μια εντελώς ασταθή μορφή ή γίνονται πλάσματα της γης όπως εμείς…  Ακόμα και οι μεταβάσεις μέσω διαστασιακής (αστρικής) πύλης είναι μεταβάσεις που ελέγχονται από τη γη μιας και συμβαίνουν εντός του χώρου της 4ηςδιάστασης… Μια μετάβαση από την 7η διάσταση απ ευθείας στην 3η  είναι εκτός ορίων… αδύνατον να συμβεί να διαπεράσουμε μια ολόκληρη διάσταση χωρίς να επιδράσουμε με αυτή… Έξω από τον κόσμο μας φυσικά και υπάρχουν πολιτισμοί, αλλά είναι αόρατοι σε μας και βρίσκονται αποκλειστικά σε ενεργειακή κατάσταση…

11. Η "έξωθεν" βοήθεια
Η έννοια της ύπαρξης υπερόντων δηλαδή επισκεπτών στη γη από ένα πολιτισμό ερπετοειδών ή οτιδήποτε άλλο ενός άλλου πλανήτη, είναι εντελώς άτοπη… έως αδύνατη… είναι εκτός νοήματος… Διότι παύουν να είναι υπερόντα… Από τη στιγμή που πήραν μορφή στο χώρο μας, αποτελούν είδος ανθρώπου με άλλη μορφή… δηλαδή ενός είδους ζώου το οποίο μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνο όσο ένα λιοντάρι ή ένας βόας αλλά τίποτε περισσότερο… Αν μάλιστα αποφασίσουν να διασταυρωθούν με τους ανθρώπους, τότε αποτελούν τους γνωστούς κλώνους οι οποίοι είναι επίσης ευάλωτοι από την ανθρωπότητα… Υπάρχει όμως περίπτωση να έχουν εισέλθει ποτέ μέσα στη γη τέτοιοι πολιτισμοί; Φυσικά και υπάρχει… Από τη στιγμή που εισέλθουν όμως ξεκινούν από το μηδέν κι αυτοί… Ξεκινούν και κατασκευάζουν τεχνολογία ή φεύγουν πάλι έξω από το χώρο μας… Δηλαδή ή συμπεριφέρονται στο ανθρώπινο επίπεδο ή επιστρέφουν στο ενεργειακό… Η απάντηση στην ερώτηση αν μπορούν να μας βλάψουν από εκεί έξω, είναι «όχι χωρίς τη δική μας θέληση»…Η θεωρία ότι μπορούν να απορροφούν ενέργεια από την ανθρωπότητα είναι αληθινή; Ναι, είναι αληθινή…
Διότι η ανθρωπότητα χάνει μόνη της ενέργεια από τη διαδικασία των πεποιθήσεων και τη φοβική στάση για τα πάντα γύρω… Τότε, πως μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Είναι δυνατόν να μας βοηθήσει κάποιος από έξω εκεί; Είναι δυνατόν να μπουν κάποιοι πολιτισμοί και να αναλάβουν την κατάσταση ώστε να μας βοηθήσουν; Η απάντηση είναι «όχι όπως το εννοούμε εμείς»… Αυτό είναι «εκτός νομοτέλειας του χώρου» και αδύνατον να συμβεί… Διότι από τη στιγμή που κάποιος εισέλθει για να βοηθήσει τον άνθρωπο, γίνεται κι αυτός άνθρωπος και ακολουθεί όλη τη διαδικασία μέχρι να μπορέσει να κατανοήσει τι συμβαίνει… Και μόλις καταφέρει να το κάνει, αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύνατον να συμβεί χωρίς την βούληση των άλλων… Υπάρχουν όντα που έχουν έλθει στη γη για να βοηθήσουν τις ψυχές που υπάρχουν εδώ μέσα; Φυσικά… Όλοι εσείς… Αυτός είναι ο κύριος λόγος που εισέρχεται μια νέα ψυχή μέσα… Διότι ο κόσμος αυτός γίνεται υπαρκτός και αντιληπτός, μόνο από την παρουσία των ψυχών μέσα του… Έτσι, όσοι πλησιάζουν, ή μένουν απ έξω απορροφώντας την ενέργεια που απωθείται τη στιγμή που πυκνώνει ο πλανήτης περισσότερο, η «βουτούν» μέσα για να βοηθήσουν…

12. Οι παράλληλες ζωές μας
Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν τι είπαμε σήμερα… Είπαμε ότι ο χώρος πέρα από την 5η διάσταση είναι καθαρά και απόλυτα ενεργειακός… Ο κάθε πλανήτης αποτελεί άλλο κόσμο και οι ψυχές μπορούν να τον επισκέπτονται ενεργειακά… Η θέαση του δικού μας πλανήτη στο αιθερικό είναι αδύνατη διότι είναι μη ανιχνεύσιμος δηλαδή μη υπαρκτός λόγω πύκνωσης και η μόνη δυνατότητα εντοπισμού του γίνεται με την παρουσία των ψυχών οι οποίες τον μεταβάλλουν σε αισθητό… Αυτός είναι και ο λόγος της «απαραίτητης» παρουσίας των ψυχών μέσα του από τις αδελφότητες όπως έχουμε πει… Το κάθε πλανητικό σύστημα είναι χώρος ανάπτυξης ψυχών και έχει όμως τις δικές του ιδιότητες και φυσικά νόμους και αισθήσεις… έτσι είναι αδύνατον κάποιο σώμα ενός πλανήτη να μεταβεί σε άλλον ως έχει… Η οποιαδήποτε μετάβαση μπορεί να γίνει μόνο έξω από τις πέντε διαστάσεις δηλαδή ενεργειακά. Η ζωή είναι μια, η οποία φαίνεται σε μας εικονικά σαν πολλές… Οι ζωές που αποφασίζουμε να ζήσουμε στον πλανήτη μας συμβαίνουν παράλληλα όλες μαζί και όχι γραμμικά όπως τις αντιλαμβανόμαστε και η αντίληψη της ένωσή τους συμβαίνει μέσα από την σύνθεση του Εαυτού μας σε μια ολοκληρωμένη ενότητα…
Τότε και μόνο τότε, κάθε ζωή που ζει ο κάθε ένας, αλληλεπιδρά με την άλλη που έζησε αυτόματα σαν μια οντότητα μέσα στο χρόνο… Οι πεποιθήσεις δηλαδή είναι το φράγμα που εμποδίζει τον άνθρωπο να συνθέσει τον Εαυτό του και να αντιληφθεί το λόγο που υπάρχει μέσα στον αισθητό κόσμο, ο οποίος είναι η αλληλεπίδραση με τα πάντα… Ο κάθε πολιτισμός που υπάρχει έξω από τις πέντε διαστάσεις, μπορεί να εισέλθει στο δικό μας κόσμο, κάτω από προϋποθέσεις οι οποίες τον καθιστούν όμως όμοιο σχεδόν με τον άνθρωπο, αν όχι περισσότερο ευάλωτο… Οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να ξεπεράσει τα δεινά της, είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι, μέσα από τη σύνθεση του Εαυτού τους, ώστε να θυμηθούν τι συμβαίνει και να αντιληφθούν την μεγάλη εικόνα που κρύβεται πίσω από τις μάσκες των πεποιθήσεων του αισθητού κόσμου…

13. Η εσωτερική μας δύναμη
Κατανοώ ότι ένα κείμενο σαν αυτό,  είναι αρκετά δύσκολο να γίνει κατανοητό στις λεπτομέρειές του από την πρώτη στιγμή… Όμως είναι καιρός να πάψουμε να επαναλαμβάνουμε έννοιες χωρίς να τις κατανοούμε… Είναι αδύνατον να δεχθούμε να συνεχιστεί η χρήση τέτοιων όρων όπως «αισθητός κόσμος», «μη υπαρκτός κόσμος», «πέμπτη διάσταση», «μετενσάρκωση», «εξωγήινοι πολιτισμοί», «ολύμπιοι θεοί», «ερπετοειδείς», «βοήθεια από υπερόντα», «ανέλιξη», «Ανώτερος Εαυτός», χωρίς να κατανοούμε τι ακριβώς λέμε, εννοούμε και τελικά συνειδητοποιούμε…
Τα μέλη της ανθρωπότητας, θα πρέπει επιτέλους να αναγνωρίσουν τη δική τους δύναμη και οντότητα, αυτόνομα και μοναδικά ώστε να αρχίσουν να αποβάλουν από πάνω τους κάθε είδος πεποίθησης που τους καθιστά αδύναμους και υποτελείς… Ο καιρός που η ανάγκη ενός ηγέτη ήταν επιτακτική για τις μάζες, έχει περάσει… και τώρα ο κάθε ένας από εμάς, έχει μια υποχρέωση και μόνο… Να ανακαλύψει αργά αλλά σταθερά τον ηγέτη, το δάσκαλο, το βοηθό, τον υποστηριχτή, ή την ίδια του την ανάγκη μέσα του, αλληλεπιδρώντας με τα πάντα γύρω ισοδύναμα, Εδώ και Τώρα…

Αλκιρέας

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...