Τετάρτη 12 Αυγούστου 2020

 

Αποκωδικοποιημένοι οι 12 Άθλοι του Ηρακλή


Τους Άθλους του Ηρακλή τους συναντάμε σε παιδικά βιβλία που αναφέρονται στην Μυθολογία μας. Ο αναζητητής θα πρέπει να ψάξει βαθιά μέσα σε όλα αυτά τα κατορθώματα που ο ημίθεος αυτός ήρωας κατάφερε να φέρει εις πέρας και να δώσει σε όσους μπορούν να κατανοήσουν τα ηθικά μηνύματα και διδάγματα.

 Ηρακλής γυιος του Δία και της θνητής Αλκμήνης είναι μια ιδιαίτερη μορφή που ξεχωρίζει για το ήθος του. Ενσαρκώνει μια συμπαντική ενέργεια που εκπορεύεται από τον Θεϊκό Πατέρα του και από την θνητή μητέρα του που του προσφέρει το υλικό σώμα του. Ο Ηρακλής με την βοήθεια της σωματικής του ανδρείας και της θεϊκής του γνώσης καταφέρνει να δείξει πως επιτυγχάνεται η κάθαρση και λυτρώνεται η ψυχή τόσο η δική του όσο και των άλλων.

Ο Ηρακλής κατά την εφηβεία του εκπαιδεύτηκε σωστά και έγινε ένας σωστός και ηθικός άνδρας. Όπως όλοι στην ηλικία του κάποια στιγμή στάθηκε στο σταυροδρόμι για να αποφασίσει ποιο δρόμο θα πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του. Ο Σταυρός δείχνει την οριζόντια πορεία της ύλης, των αξιωμάτων και της δόξας που είναι στρωμένος με ραδιουργίες, παράνομο πλούτο, πλεονεξία, απληστία και την κάθετο πορεία της ανακάλυψης για την γνώση και την τελειότητα όλων των ηθικών αξιών που είναι γεμάτο από περιπέτειες και αγώνες, αλλά θα τον οδηγούσαν στην αθανασία.

Ο μύθος αναφέρει πως ο Ηρακλής είχε γίνει γενναίος και σημαντικός άντρας της εποχής του, απέκτησε οικογένεια (γυναίκα και παιδιά). Η Θεά Ήρα όμως που τον ζήλευε τον τρέλανε και εκείνος σκότωσε την οικογένεια του και φιλικά του πρόσωπα. Για να συνέλθει ζήτησε βοήθεια από το Μαντείο των Δελφών και η Πυθία τον συμβούλεψε να γίνει για 12 χρόνια υποτακτικός του Ευρυσθέα και να κάνει ότι του ζητήσει. Μόνο έτσι θα γλίτωνε από το κακό που τον είχε βρει. Έτσι προκύπτουν και οι δώδεκα Άθλοι που του όρισε ο Ευρυσθέας γιατί πίστευε πως κάποια στιγμή δεν θα τα καταφέρει και θα σκοτωθεί.

Η Θεά Ήρα είναι η Ψυχή που επιζητεί τη δόξα και την λάμψη. Αλλά πριν βρει το δρόμο της κάνει λάθη άλλοτε απλά και άλλοτε τραγικά. Ο Ηρακλής είναι ο μαθητής που επιδιώκει την εσωτερική του ολοκλήρωση, και το φέρει αυτό μαζί του από την συμπαντική του προέλευση. Για να το επιτύχει όμως αυτό θα χρειαστεί να παλέψει με τα θηρία που κρύβει μέσα του. Η τρέλα που τον κάνει να σκοτώσει αγαπημένα του πρόσωπα, το συναντάμε στον αρχάριο που από την μεγάλη του λαχτάρα να απελευθερωθεί το συντομότερο θυσιάζει ότι βρει μπροστά του.



Άθλος 1ος: Τα άλογα του Διομήδη

Τα άλογα του Διομήδη ήταν άγρια και με εντολή του Διομήδη έπρεπε να τα πιάσει, όταν όμως τα συνέλαβε και τα έστειλε στο Διομήδη εκείνα αγρίεψαν και τον σκότωσαν. Εδώ η αρπαγή των άγριων αλόγων συμβολίζει τον ανθρώπινο νου. Συμβολίζει την τάση του ανθρώπου να υιοθετεί σκέψεις που φέρνουν καταστροφή όταν προέρχονται από τον αχαλίνωτο κατώτερο νου (εαυτό). Ο αναζητητής της γνώσης πρέπει να συλλάβει και να δαμάσει τις βίαιες, σκληρές και πολεμοχαρείς σκέψεις του. Ακόμα πρέπει να περιορίσει την απότομη και σκληρή έκφραση στην ομιλία του. Πολλές φορές οι λέξεις αρκούν για να ματώσουν την ψυχή των συνανθρώπων μας. Αυτές τις ενστικτώδεις παρορμήσεις πρέπει να τις αναγνωρίσουμε και να τις τιθασεύσουμε. Όταν υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός και ορμητικότητα από τυχόν επιτυχίες της ζωής μας, τότε αναπτύσσεται η εγωκεντρική αυτοπεποίθηση που εμείς πρέπει να δαμάσουμε και να αλλάξουμε την προσωπικότητά μας.




Άθλος 2ος : Η σύλληψη του Ταύρου της Κρήτης

Ο Ταύρος της Κρήτης ήταν δώρο του Θεού Ποσειδώνα προς τον Βασιλειά Μίνωα να τον θυσιάσει για χάρη του. Ο ταύρος αυτός γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας εκεί που γεννήθηκε και η θεά Αφροδίτη. Ο Μίνωας όμως θαύμαζε τον ταύρο και δεν το θυσίασε, αλλά τον είχε μέσα στο λαβύρινθο και κάθε χρόνο θυσιαζόντουσαν νέοι για γεύματα του ταύρου.

Ο Ηρακλής διατάχθηκε να συλλάβει τον ταύρο και να τον φέρει στην στεριά. Αφού τον κυνήγησε σε όλο το νησί κατόρθωσε να τον ιππεύσει και να τον φέρει στο βασιλειά Μίνωα.

Ο ταύρος εδώ συμβολίζει τις ασυγκράτητες ανθρώπινες ορμές. Όταν ο αναζητητής της γνώσης και της αλήθειας, τιθασεύσει και ελέγξει τις παρορμητικές του σκέψεις με ψυχική ωριμότητα και εγκράτεια, έρχεται η σειρά να τιθασεύσει την κοσμική ευαισθησία και τη δύναμη της επιθυμίας που κυβερνά τον άνθρωπο.



Άθλος 3ος : Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων

Ο Ηρακλής σε αυτό τον άθλο πήρε την εντολή να βρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.Η αναζήτηση τον οδηγεί μακριά γιατί δεν γνωρίζει που βρίσκονται αυτά τα μήλα. Στο διάβα του συνάντησε τον Νηρέα που θεωρείτο σοφός των θαλασσών και του είπε πως πρέπει να οδηγηθεί κάτω νότια. Ο Ηρακλής συνάντησε πολλές δύσκολες καταστάσεις στο μονοπάτι που πήρε.

Οι Εσπερίδες ήταν νύμφες που έμεναν στον κήπο των Θεών για να φυλάνε τα χρυσά μήλα μαζί με ένα Δράκοντα. Ο Ηρακλής μεταξύ άλλων στο δρόμο του συνάντησε τον Προμηθέα δεσμώτη στο βράχο τον λυπήθηκε και αυτός τον βοήθησε πως να βρει και να πάρει τα χρυσά μήλα. Βρίσκει τον Άτλαντα που κρατά το βάρος του κόσμου στις πλάτες και παίρνει τη θέση του και ο Άτλαντας του φέρνει τα μήλα που φύλαγε ο δράκος και οι τρεις κόρες που ονομάζονται Νοημοσύνη, Αγάπη και Σοφία.

Τα μήλα γενικά συμβολίζουν τη γνώση που έχει τις ρίζες της σε ηθικές αξίες. Τα χρυσά μήλα είναι η ανώτερη γνώση της σοφίας. Πολλοί λίγοι όμως μπορούν να την βρουν και είναι αυτοί που έχουν ηρωική ψυχή, σταθερότητα, ισχυρή θέληση και αποκοιμίζουν τον δράκοντα χωρίς να τον σκοτώσουν. Εδώ βλέπουμε την αρχή της γνώσης πάνω στη δυαδικότητα των πραγμάτων, όλα έχουν δύο όψεις καλό και κακό, μικρό και μεγάλο, είναι αναγνώριση της έλξης των αντιθέτων. Η γνώση αυτή που αποκομίζει ο αναζητητής μεταβιβάζει θείες ιδιότητες στον άνθρωπο.

Ο Δράκοντας και οι νύμφες είναι οι άγρυπνοι φύλακες της γνώσης που δεν επιτρέπουν στους κακόβουλους κυνηγούς της μάθησης να την αρπάξουν και να την χρησιμοποιήσουν εις βάρος της ανθρωπότητας.


Άθλος 4ος του Ηρακλή: Το χρυσοκέρατο ελάφι της Αρτέμιδος

Στον άθλο αυτό ο Ηρακλής οφείλει να πιάσει το ελάφι και να το φέρει στον Ευρυσθέα ζωντανό. Ήταν ένα τόλμημα γιατί απαγορευόταν να αγγίξει κάποιος το ελάφι αυτό. Ο Ηρακλής υποσχέθηκε στη Θεά να το επιστρέψει αβλαβές και σώο στα δάση της και τότε η Θεά Άρτεμις δέχθηκε.

Το ελάφι γενικά μπορεί να συμβολίζει τον ατίθασο χαρακτήρα του ανθρώπου, δηλ. Τον εγωισμό του, που τρέχει ανεξέλεγκτος παντού και στο τέλος πιάνεται από την γενναία ψυχή που φέρει μέσα της, την αγάπη, την αυτοπεποίθηση, τον σεβασμό και τιθασεύεται. Έτσι ο άνθρωπος απελευθερώνεται και αξιοποιεί τον εγωισμό του σε αξιοπρέπεια, κατακτώντας την πνευματική αγνότητα. Το χρυσά κέρατα του ελαφιού συμβολίζουν την ανώτερη γνώση.


Άθλος 5ος του Ηρακλή : Το λιοντάρι της Νεμέας

Ο άθλος αυτός του Ηρακλή αφορά ένα λιοντάρι που είχε γίνει ο φόβος και ο τρόπος γιατί κατασπάραζε ζώα και ανθρώπους στην περιοχή της Νεμέας. Ο Ηρακλής το βρήκε σε μία σπηλιά που είχε δύο εξόδους. Αυτό που έκανε έφραξε την μία έξοδο και το επιτέθηκε από την άλλη. Ο συμβολισμός σε αυτή την περιπέτεια του Ηρακλή, αφορά την πάλη του ανθρώπου με τον εγωισμό του, την υπερηφάνειά του και την ατομικότητά του. Όταν κάποιος θεωρεί τον εαυτόν του αυτάρκη, γίνεται επιθετικός και επιδιώκει την απόλυτη κυριαρχία πάνω στους άλλους. Όταν το αίσθημα της αυτοπροστασίας ενεργεί ανεξέλεγκτα, ο άνθρωπος γίνεται απειλητικός για το περιβάλλον του.

Ο Ηρακλής κλείνει το ένα άνοιγμα της σπηλιάς για να νικήσει την απειλή. Στο σώμα μας η Επίφυση αφορά τον κριτικό νου, ενώ η υπόφυση τις συγκινήσεις. Ο Αναζητητής μας (Ηρακλής) φράσσει το άνοιγμα των προσωπικών συγκινήσεων (υπόφυση) που απειλούν την ισορροπία μας και χωρίς όπλο σε μια αρκετή δύσκολη πάλη σώμα με σώμα κέρδισε τη μάχη με το “ΕΓΩ” του, με όλα τα εγωιστικά και ατομιστικά του ένστικτα.

Με τον έλεγχο της υπόφυσης, ο άνθρωπος επιτυγχάνει μία πλήρη και κανονική δράση, αποκτά μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα και αυτοελεγχόμενη. Με αυτό τον τρόπο δεν επιτρέπει σε κάθε εγωκεντρική τάση να εκδηλωθεί.



Άθλος 6ος του Ηρακλή : Η ζώνη της Ιππολύτης

Η Ιππολύτη ήταν η Βασίλισσα των Αμαζόνων. Οι πολεμοχαρείς Αμαζόνες ζούσαν στον Πόντο. Ο Ηρακλής όταν έφθασε εκεί με την βοήθεια των συντρόφων του νικά τις έφιππες Αμαζόνες που ήταν μια δομή εξουσίας. Η ζώνη της Ιππολύτης ήταν το σύμβολο της ισχύος του βασιλείου των Αμαζόνων. Όταν ο Ηρακλής συνάντησε την Ιππολύτη και της ζήτησε την ζώνη, για να μην αναγκαστεί να πολεμήσει τις υπερήφανες Αμαζόνες, η Ιππολύτη συμφώνησε αλλά αντέδρασαν οι άλλες και στη μάχη που δόθηκε σκοτώθηκε η Ιππολύτη και οι Αμαζόνες υποχώρησαν. Ο Ηρακλής κέρδισε την ζώνη αλλά αυτός ο άθλος έφερε θάνατο. Στην επιστροφή του έσωσε μία κοπέλα από την κοιλιά ενός κήτους για να συμψηφίσει τη ζωή που χάθηκε.

Εδώ έχουμε τον Ηρακλή ένα ρωμαλέο εκπρόσωπο του αρσενικού γένους να εισβάλει στην περιοχή που οι άντρες αποκλείονταν. Εδώ έχουμε την πάλη των δύο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού. Η βασίλισσα σαν ευφυής που είναι επιδιώκει την συνεννόηση για την αποφυγή της μάχης. Η κατάλυση του Κράτους των Άμαζόνων συμβολίζει την κατάργηση της Μητριαρχίας, όχι μόνο στις Αμαζόνες αλλά και σε άλλους λαούς. Η ζώνη της Ιππολύτης είναι σύμβολο της μητριαρχικής εξουσία, είναι το γκρέμισμα της αυταρχικής γυναικοκρατίας.

Μετά τη μάχη κατά του εγωισμού, ο αναζητητής της γνώσης, έχει να παλέψει για την απόκτηση μιας ζωής αγνότητας και ενότητας. Ο Ηρακλής παίρνει τη ζώνη αλλά μέσα από πόνο, θάνατο και διάλυση. Στη διαδικασία αυτή δεν υπήρξε αγνότητα (πνεύματος) ή ενότητα (πνεύματος και ψυχής). Η παραγωγικότητα του αγνού πνεύματος βοηθά στον μετασχηματισμό και τη μεταμόρφωση στο τέλος του κύκλου της μαθητείας του αναζητητή του φωτός και της αληθινής τελειότητας.


Άθλος 7ος του Ηρακλή : Ο Ερυμάνθιος Κάπρος

Ο Ερυμάνθιος Κάπρος ήταν ένα τεράστιο αγριογούρουνο επιθετικό που έσπερνε τον τρόμο και κατέστρεφε τα σπαρτά των χωρικών στην Ερύμανθο, ενώ με τους χαυλιόδοντές του ξέσκιζε όποιο ζώο έβρισκε μπροστά του. Όποιος προσπάθησε να το σκοτώσει έβρισκε το θάνατο. Αυτό το θηρίο ο Ερύμανθος έδωσε εντολή στον Ηρακλή να του το φέρει ζωντανό στην Τίρυνθα. Ο Ερυμάνθιος Κάπρος είναι το σύμβολο των ψευδαισθήσεων του ατομικού συμφέροντος. Ο ακραίος ατομικισμός του ανθρώπου ενσαρκώνεται σε επιθετικό κάπρο, βλάπτοντας το φυσικό περιβάλλον και φυσικά την ανθρώπινη κοινωνία. Οι χαυλιόδοντες του Κάπρου είναι τα παράνομα μέσα για την πραγμάτωση του επιδιωκόμενου στόχου. Η σύλληψη του αγριογούρουνου από τον Ηρακλή, είναι η παύση του ακραίου ατομισμού μας και η τιθάσευσή του επιφέρει την ανάπτυξη της συλλογικότητας και της ομαδικής συνεργασίας προς όφελος του κοινωνικού συμφέροντος


Άθλος 8ος του Ηρακλή: Η Λερναία Ύδρα

Σε ένα έλος της Τίρυνθας ζούσε ένα φοβερό φίδι, η Λερναία Ύδρα. Το φίδι αυτό έβγαινε και ρήμαζε τα ζώα της περιοχής..Το τέρας αυτό είχε 9 φιδίσια κεφάλια και το κεντρικό του σώμα ήταν αθάνατο. Ο Ηρακλής είχε εντολή να σκοτώσει αυτό το φίδι, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι κόβοντας το ένα κεφάλι ξεπηδούσαν δύο από το ίδιο σημείο. Τότε ζήτησε τη βοήθεια του ανιψιού του Ιόλαου ο οποίος έκαιγε το σημείο που κοβόταν το κεφάλι πριν ξεπηδήσουν τα άλλα δύο κεφάλια. Το τελευταίο το αθάνατο το έθαψε στα βάθη της γης κάτω από ένα βράχο.

Τα εννέα κεφάλια είναι ένας αριθμός που προκύπτει από το 3x3, είναι η τριαδικότητα, το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα. Το ελάττωμα που κόβεται, αντί να χαθεί διπλασιάζεται. Στην ουσία χρειάζεται όχι κοπή, γιατί το στέλεχος παραμένει. Θέλει κάψιμο και μάλιστα με το Ιερό Πυρ, το εσωτερικό πυρ της ιχσυρής θέλησης. Μόνο τότε χάνεται το ελάττωμα. Μέσα στο βάλτο των παθών, χρειάζεται ο εξαγνισμός. Μόνο έτσι αντιμετωπίζεται το δηλητήριο των επιθυμιών του ασυνειδήτου. Το κεντρικό και αθάνατο κεφάλι, υποτάσσεται, ζει αλλά εξουσιάζεται από τον άνθρωπο. Τα πάθη συμβολίζονται με την κακή χρήση της αγάπης για δύναμη και κυριαρχία και η εξάρτηση από τα αποκτήματα. Ο Ηρακλής χρειάζεται τρία στοιχεί για να εξαγνίσει το τρισυπόστατο της ύπαρξής του. Την ταπεινότητα για να δει την κατάσταση αντικειμενικά. Θάρρος για να αντιμετωπίσει την κατάσταση και διάκριση για να βρει τον τρόπο να νικήσει.

Το μεγάλο τέρας του υποσυνειδήτου μας μπορεί να έχει τα εξής εννέα ελαττώματα:

1. κακή χρήση της ενέργειας

2. άνεση στη ζωή, τροχοπέδη για πάλη

3. συσσώρευση χρήματος

4. φοβίες

5. μίσος

6. επιθυμία για δύναμη

7. υπερηφάνεια

8. αντίθεση κοινωνικών θέσεων

9. σκληρότητα, πρόκληση πόνου στον συνάνθρωπο

Το αθάνατο κεφάλι που δεν σκοτώνει ο Ηρακλής αλλά το ελέγχει, είναι η γενεσιουργός δύναμη. Ο Ήρωάς μας εδώ βλέπουμε ότι σκοτώνει εκεί που έπρεπε να αγαπήσει. Εισάγει φως στα σκοτάδια της ψυχής και πετυχαίνει τον εξαγνισμό και τον μετασχηματισμό. Εδώ συμβολίζει το θάνατο των δυνατών παθών και η ψυχή αναγεννάτε.


'Αθλος 9ος του Ηρακλή: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες

Στη λίμνη Στυμφαλία ζούσαν κάποια φοβερά αρπακτικά πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά. Ο Ηρακλής πήρε την εντολή να απαλλάξει την περιοχή από αυτή την απειλή.

Με αυτό τον άθλο φθάνουμε στο σημείο της επίτευξης του σκοπού. Εδώ δεν έχουμε την ομιλία αλλά Σκέψεις και Ιδέες που αναπτύσσονται και μπορούν να βλάψουν περιορίζοντας την διεύρυνση της συνειδητότητας. Οι πολλές και άσκοπες σκέψεις κατατρώγουν το νου. Συμβολίζουν τα ποταπά στοιχεία του χαρακτήρα μας όπως κακία, μικροπρέπεια, εμπάθεια, εγωπάθεια, ζήλια, αχαριστία κλπ.

Στο μύθο αυτό παρουσιάζεται η Αθηνά, η θεά της σοφίας να δώσει την λύση. Τα κρόταλα που δίνει η Αθηνά στον Ηρακλή έργο του Θεού Ηφαίστου, είναι η σφυρηλατημένη γνώση, που θα πετύχουμε το στόχο μας. Συμβολίζουν την ψυχική δύναμη που θα εξοντώσουμε όλα τα ιπτάμενα ψυχικά τέρατα που μας κατατρώνε την ψυχή. Ο ήρωας είναι πλέον αρκετά δυνατός και τα όρνεα δεν τολμούν εύκολα να επιτεθούν. Κρύβονται αλλά δεν παύουν να υπάρχουν. Με τη γνώση και τη σοφία τα αναγκάζει να εκδηλωθούν και τα εξουδετερώνει.

Οι Στυμφαλιδες όρνιθες λένε πως ήταν τρεις μεγάλες και πολλές μικρές.

1.κακολογία (πνευματική δολοφονία)

περιττολογία (εγωιστική ομιλία)

3.επιπόλαιη προσφορά γνώσης σε μη αφυπνισμένους.

Αυτά τα τρία κακά πολέμησε εδώ ο Ηρακλής και τις ασήμαντες σκέψεις που επέζησαν τις εξόρισε.



Άθλος 10ος του Ηρακλή : Ο Κέρβερος ο φύλακας το Άδη

Αυτός ο άθλος αφορά ένα τερατόμορφο θηρίο, έναν άγριο σκύλο με τρία κεφάλια και ουρά φιδιού. Αυτό το τέρας ο Ευρισθέας ζήτησε από τον Ηρακλή να του το πάει ζωντανό.

Βρήκε ο Ηρακλής την είσοδο του Άδη και τον Κέρβερο. Πριν μπει στη σπηλιά, ελευθέρωσε δύο δεμένους ανθρώπους που τους επιτίθεντο άγρια κτήνη. Ο Κέρβερος όταν αντίκρισε την περήφανη κορμοστασιά του ήρωα, φοβήθηκε και έτρεξε να κρυφτεί κάτω από το θρόνο του Πλούτωνα. Με την προτροπή της Περσεφόνης δέχτηκε ο Πλούτωνας να πάρει ο Ηρακλής τον Κέρβερο αν μπορούσε να τον πιάσει. Ο ηρωάς μας μετά από πάλη τα κατάφερε.

Ο σκύλος με τα τρία κεφάλια, είναι η φυλακισμένη ψυχή μας στο σκοτάδι και δεν της επιτρέπεται να απελευθερωθεί. Τα τρια κεφάλια είναι το ελάττωμα που βλάπτει σώμα, ψυχή και πνεύμα. Η ουρά φιδιού είναι οι πλάνες, ψευδαισθήσεις και φοβίες που δηλητηριάζουν την πνευματική ζωή.

Ο μύθος λέει ότι ο Ηρακλής ανεβαίνει σε ένα βουνό για να βρει την είσοδο του κάτω κόσμου, δηλαδή να εισχωρήσει στα άδυτα της ψυχής. Ο Κέρβερος με τα τρία κεφάλια δείχνει τα τρία στάδια προετοιμασία για την είσοδο στα άβατα της ψυχής.

α. εξαγνισμός (απελευθέρωση από τα δεσμά του υλικού κόσμου

β. αφύπνιση μέσω της προσωπικής τιμωρίας, νόημα από εμπειρία

γ. υπηρεσία στην ανθρωπότητα

Η ψυχή δεν ξεχνά πως είναι μέρος ενός συνόλου, ένα κομμάτι της συμπαντικής ενέργειας. Ο σκληρός αγώνας και η νίκη επί του Κέρβερου, δηλαδή κάθε υλικής επιθυμίας, απόλαυσης ή φοβίας έχει στόχο την άνοδο στην κορυφή της γνώσης. Πρέπει ο αναζητητής να αντιμετωπίσει αυτές τις αδυναμίες πριν εισχωρήσει στο άδυτο του ναού της γνώσης. Αν μπει με θάρρος και αυτοπεποίθηση, όπως ο Ηρακλής οι αδυναμίες θα τον φοβηθούν.


Άθλος 11ος του Ηρακλή: Ο καθαρισμός των στάβλων του Αυγεία

Ο Αυγείας ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς που είχε πολλά κοπάδια βόδια. Κάθε βράδυ τα έκλεινε στους στάβλους αλλά ποτέ δεν καθάριζε τις ακαθαρσίες. Ο Ηρακλής πήρε εντολή να καθαρίσει τους στάβλους σε μία μέρα. Εδώ το μήνυμα που παίρνει ο αναζητητής είναι, ότι θα πρέπει να κατέβει στην υλική ακαθαρσία. Η κόπρος του Αυγεία συμβολίζει τη διαφθορά μιας κοινωνίας ή πολιτικής κατάστασης που για πολλά χρόνια μαστίζει ένα τόπο ή μια κοινωνία. Πρόκειται για τον καθαρισμό των πολλών ελαττωμάτων. Θέλησε να καθαρίσει μια χρονική περίοδο κοινωνικής σκλαβιάς, πνευματικού σκότους, ανθρώπινης εκμετάλλευσης και ισοπέδωσης των κοινωνικών και ηθικών αξιών.

Τα δύο ποτάμια τον Αλφειό και τον Πηνειό που χρησιμοποίησε ο Ηρακλής με το νερό τους να καθαρίσει τους στάβλους, συμβολίζουν την καθαρτική ιδιότητα του νερού. Ο αναζητητής της γνώσης πρέπει να έχει την αίσθηση της ανιδιοτελούς αγάπης. Η ανθρώπινη ψυχή στην εξέλιξή της, γκρεμίζει τα στενά όρια της χωρητικότητας, της ιδιοτέλειας, και της σκοπιμότητας. Στόχος του είναι να ξεπλύνει τις πνευματικές και ψυχικές ακαθαρσίες αφυπνίζοντας τις ανθρώπινες συνειδήσεις. Οι αρνητικές δυνάμεις, οι παλιές πεποιθήσεις και αξίες αυτών που διαφεντεύουν τους λαούς θα αποκαλυφθούν. Οι μάσκες θα πέσουν και θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι. Η ανθρωπότητα θα απαλλαγεί από τις υλικές εξαρτήσεις.


Άθλος 12ος του Ηρακλή : Τα κόκκινα βόδια του Γηριόνη

Ο Γηριόνης ήταν ένας γίγαντας με τρία κορμιά και τρία κεφάλια.Τα κόκκινα βόδια του συμβολίζουν τις κρυμμένες υλικές επιθυμίες μας που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε και να κατακτήσουμε. Φρουρούνται από ένα βοσκό, το (νου) και από ένα σκύλο με δύο κεφάλια (την μορφή της ύλης και το συναίσθημα της ψυχής). Τα τρία σώματα του Γηριόνη είναι το σώμα μας, η ψυχή μας, και το πνεύμα μας.

Ο Ηρακλής σκότωσε τις δεσμεύσεις του νου της ύλης και της ψυχο-συναισθηματικής του φύσης. Στη συνέχεια είχε να παλέψει με το τέρας του ανθρώπου σε όλες τις διαστάσεις (σώμα, ψυχή, πνεύμα). Εδώ ο Ηρακλής αφυπνισμένος δεν θα παλέψει σώμα με σώμα με το θηρίο άνθρωπος. Θα χρησιμοποιήσει την επαφή του με εσωτερικό του φως, τον εσωτερικό εξαγνισμό. Το ανθρώπινο τέρας έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και πεθαίνει. Ο άνθρωπος λυτρώνεται από την κατώτερη φύση του.


Σάββατο 8 Αυγούστου 2020

Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι τα Ευαγγέλια αποκλειστικά και μόνο αναφέρονται στη γέννηση του “Χριστού” μέσα μας και όχι στη γέννηση του Ιησού ως άνθρωπο΄. Γι' αυτό ο αποσυμβολισμός και η κατανόηση της εσωτερικής αλήθειας της γέννησης του “Χριστού στη Βηθλεέμ” είναι απαραίτητη.


Πατέρας Υιός και Άγιο Πνεύμα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι Ουσίες, Δυνάμεις, υπερβατικές Θεϊκές Ενέργειες. Το Χριστικό δράμα είναι Συμπαντικό και Παγκόσμιο Θέμα. Το όνομα Χριστός, αντιπροσωπεύει και εκφράζει τη δεύτερη συμπαντική αρχή, τον Υιό, την δύναμη της αγάπης. Όλες οι κουλτούρες λάτρεψαν τον Χριστό γιατί συμβολίζει την κάθοδο του Λόγου μέσα στον κόσμο. Είναι ο Ουράνιος Άνθρωπος που θυσιάζεται για να δώσει ζωή από τη ζωή του. Τη λέξη Χριστός την συναντάμε να ορίζει τρεις έννοιες. Τον Συμπαντικό, τον Ιστορικό και τον Ατομικό Χριστό.


Συμπαντικός Χριστός.

Είναι η ενέργεια που έρχεται κατευθείαν από τη δεύτερη συμπαντική αρχή, τον Υιό, ή τη δύναμη της αγάπης. Ο Συμπαντικός Χριστός, είναι ένας όρος μέσω του οποίου γεφυρώνεται ο Πατέρας και η Μητέρα, η ύλη και το Πνεύμα, η Ιεραρχία και η ανθρωπότητα.


Ιστορικός Χριστός.

Όταν ακούμε να μιλάνε για τον Χριστό, συνήθως σκεπτόμαστε τον Ιησού από την Ναζαρέτ που πρόσφερε το σώμα του θυσία για την ενσάρκωση του Χριστού, του Κυρίου της Αγάπης και της Συμπόνιας επάνω στη Γη και με ένα συμβολικό τρόπο αναπαράστησε και δίδαξε τον εσωτερικό δρόμο της ανθρώπινης εξέλιξης. Είχε την τόλμη να παρουσιάσει αυτό το εσωτερικό δράμα, ζωντανά για να ανοίξει την πόρτα της επαφής και επικοινωνίας σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα.


Αυτό το κοσμικό δράμα το ζει ο καθένας μας με ένα εσωτερικό τρόπο της αυτοπραγματωσής του. Η γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ, δεν θα μας χρησίμευε σε τίποτα, αν δεν είχαμε την δυνατότητα να γεννηθεί η έννοια του Χριστού και μέσα μας. Ο θάνατος και η ανάστασή του την τρίτη μέρα μέσα στους ζωντανούς νεκρούς δεν θα χρησίμευε σε τίποτα, αν δεν είχαμε την δυνατότητα να αναστηθεί και μέσα μας. Ο Χριστός είναι η αιώνια αλήθεια ως προς τον άνθρωπο και τη ζωή. Γεννιέται ως αποτέλεσμα μιας σειράς διαδοχικών ενώσεων των αντιθέτων στοιχείων μέσα μας, τα οποία απορρέουν από τη διπλή ανθρώπινη φύση που είναι σώμα-σάρκα και ταυτόχρονα και πνεύμα. Ενοποίησε και συγχώνευσε τα στοιχεία της διπολικής φύσης Του, επιτρέποντας το φως της Χριστικής ουσίας να διαπεράσει τα ύψη και τα βάθη του Εαυτού Του, ζώντας ο ίδιος την ανάσταση στο συνειδητό, υποσυνείδητο και υπερσυνείδητο επίπεδο του Εαυτού Του.


Για να συμβεί αυτό αντίστοιχα μέσα μας, πρέπει να επιτρέψουμε στη ροή της Θείας Ενέργειας να εισχωρήσει και να κάνει πνεύμα το σύνολο του Εαυτού μας. Για να εισέλθει το Χριστικό Φως μέσα στο βάθος του πυρήνα μας είναι απαραίτητη η εξαγνιστική φύση του Αγίου Πνεύματος, να καθαρίσει τη φάτνη των κατώτερων κέντρων μας. Ο Χριστός είναι το ζωντανό σύμβολο της ίδιας της δικής μας θεότητας, ο καρπός του σπόρου που ο καθένας φέρνει μέσα στην καρδιά του.


Ατομικός Χριστός.

Η γέννηση του Χριστού μέσα μας αποτελεί γεγονός ψυχολογικών, διανοητικών και πνευματικών διεργασιών, οι οποίες αφορούν κάθε άνθρωπο που επιζητεί την πνευματική του τελειότητα. Ο εσωτερικός Ατομικός μας Χριστός γεννιέται σε μας πάντα από αγάπη για τον πλησίον μας στην εσωτερική φάτνη μας.

Γνωρίζουμε ότι, όταν γεννήθηκε ο Χριστό στη Βηθλεέμ τοποθετήθηκε σε μία φάτνη. Αυτό σημαίνει ότι ο νους, η εκδηλωμένη Σοφία, το Άγιο Πνεύμα, ο Χριστός, γεννιέται στη φάτνη μας, στην καρδιά μας. Η φάτνη της Βηθλεέμ είναι μέσα μας. Όσο ο άνθρωπος ταυτίζει τη συνειδητότητά του με τα ζωώδη ένστικτά του, είναι σαν μια φάτνη γεμάτη με ζώα. Μέσα σε αυτή την ταπεινή ατομική φάτνη κάθε προετοιμασμένου, περιτριγυρισμένη από τα ζώα της επιθυμίας και των παθών μας που ταϊζονται σ' αυτή, το Θεϊκό βρέφος, πρέπει να γεννηθεί, η Θεϊκή συνειδητότητα αδύνατο και αδύναμο, περιτρυγισμένο από κάθε μορφής κινδύνων και δυσκολιών.


Ο Ηρώδης, σύμβολο των αρνητικών δυνάμεων μέσα στο σώμα μας διεκδικεί εξωτερικά αλλά και ατομικά το ψυχικό σώμα του “Ιησού” την πραγματικότητα του αρνούμενος τη γέννηση της νέας συνειδητότητας μέσα μας. Το “εγώ” αναστατώνεται με κάθε κίνηση αυτονομίας και απελευθέρωσης από την εξουσία του. Ο αναζητητής που είναι στα πρώτα του βήματα θα αντιμετωπίσει ισχυρή αντίσταση από τον ίδιο τον ψυχισμό του που με κάθε τρόπο θα υπονομεύσει οποιαδήποτε απόπειρα αλλαγής. Το εγώ προκειμένου να διασωθεί, είναι ικανό να εφεύρει ένα σωρό προσκόμματα για να εμποδίσει την πνευματική αφύπνισή μας. Ανάλογα με την ισχύ που έχει το “εγώ”, αυτός που είναι στο μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης, θα έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό του και τα εμπόδια που ο ίδιος έχει θρέψει μέσα του. Γι' αυτό τα “εγώ” δεν πρέπει να αισθανθούν απειλή. Η αυτοπαρατήρηση είναι το εργαλείου που μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον τρόπο δράσης τους και στη συνέχεια με ασφάλεια να προχωρήσουμε στην εξάλειψή τους. Η νέα γέννηση είναι ένα φυσικό γεγονός, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού στον κόσμο μας. Για να αναπτυχθεί σωστά χρειάζεται αγάπη, για να μεγαλώσει χρειάζονται θυσίες, για να αναστηθεί χρειάζεται ο ψυχολογικός θάνατος. Η δύναμη του Χριστού μας σώζει, αλλά θα πρέπει πρώτα να τον ενσαρκώσουμε μέσα μας με το θάνατο των εγώ μας, και με τη θυσίες προς τον συνάνθρωπό μας. Όταν ο Χριστός ενσαρκώνεται μέσα σε ένα άτομο, αυτό μετασχηματίζεται ριζικά.


Η αναφορά πως ο Ιωσήφ και η Μαρία όταν έφθασαν στη Βηθλεέμ δεν έβρισκαν κατάλυμα για να μείνουν, μας υποδεικνύει ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι πολύ γεμάτοι από τον εαυτόν τους. Αυτοί δεν θέλουν να ακούν τον Λόγο, δεν έχουν ένα άδειο μέρος γι' αυτόν, είναι γεμάτοι από τον εαυτόν τους με τις δικές του υπερηφάνειες, θεωρίες, πεποιθήσεις κλπ.

Για να γιορτάσουμε τη γέννηση του Χριστού μέσα μας, πρέπει να στολίσουμε το δένδρο της ψυχής μας με πολύχρωμα στολίδια, που είναι οι αρετές μας και να ανάψουμε τα φωτάκια της γνώσης και της συνείδησης μέσα μας. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που μπορούν να περάσουν από την εμπειρία της γέννησης του Χριστού και να συνειδητοποιήσουν πως η Χριστική ζωή, η Χριστική φύση και η Χριστική συνείδηση είναι μέσα τους. Η αναπτυσσόμενη Χριστική συνείδηση σε αυτούς τους ανθρώπους θα δημιουργήσει κατ' ανάγκη μια ζύμωση στην καθημερινή τους ζωή και αυτό γιατί θα πρέπει να ξεπεράσουν ριζικά πολλά βασικά εμπόδια, ελαττώματα του χαρακτήρα τους και κυρίως την ψευδαίσθηση που έχουν για την προσωπικότητά τους. Η αμφιβολία πρέπει να εξαφανιστεί από την καρδιά τους σβησμένη από τη γνώση και όχι από τη δράση της τυφλής θέλησης.

Πρέπει να ξέρουν πως η μετενσάρκωση, το κάρμα και η ύπαρξη πνευματικών, είναι πραγματικότητες που τις αποδέχονται και τις έχουν επιλέξει.



 

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2020





Το “Είναι μας”

Το “Είναι” είναι η αρχική προσέγγιση του ανώτερου επιπέδου αντίληψης και κατανόησης. Από τη γνώση του επιπέδου που βρίσκεται το Είναι μας, εκφράζεται και εκδηλώνεται η Ατομική μας Ουσία. Μέσα από την αναγνώριση αυτού διαπιστώνουμε τη δική μας Γνώση, το τι πραγματικά γνωρίζουμε για την εξωτερική και εσωτερική μας ζωή, ποια είναι η Σοφία των εμπειριών μας, ποια η ικανότητά μας για να χρησιμοποιούμε σωστά τη γνώση μας για να ανταπεξέλθουμε στις διάφορες καταστάσεις της ζωής.

Στη ζωή πάντα μπροστά μας βρίσκονται δύο δρόμοι. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτοί οι δρόμοι σχηματίζουν ένα σταυρό μέσα μας. Έχουμε λοιπόν τον οριζόντιο και τον κάθετο δρόμο που θα πρέπει να επιλέξουμε πως θα τους βαδίσουμε.

Η Οριζόντια γραμμή του σταυρού μας δείχνει το δρόμο της προσωπικότητάς μας, αντιπροσωπεύει το χρόνο και εκφράζει τους συνηθισμένους ρόλους και τρόπους που υποδυόμαστε στη ζωή. Ένα σύνολο συμπεριφορών και αντιδράσεων προκειμένου να πετύχουμε τις επιθυμίες μας και τα θέλω μας. Σε αυτό το δρόμο της Οριζόντιας γραμμής είναι γραμμένα όσα περνάμε στη ζωή γιατί τον χαρακτηρίζουν οι υλικές απολαύσεις.

Η Κάθετη γραμμή του σταυρού είναι διαφορετική, μας δείχνει τον κάθετο δρόμο, που καθορίζει τη συμπεριφορά μας για το τι βασικά θέλουμε και πως θέλουμε να το κάνουμε. Εκφράζει την πνευματική ανάπτυξη και έχει να κάνει με τη συνείδηση και το δικό μας επίπεδο του Είναι, τον πραγματικό μας Εαυτό και αντιπροσωπεύει την αιωνιότητα. Η πραγματικότητά μας, η Ουσία μας, υπάρχει μέσα στην αιωνιότητα, όχι μέσα στο χρόνο. Αυτό το δρόμο τον ανεβαίνουμε μέσα από προσπάθειες, στερήσεις, κρίσεις, πόνου, υπηρεσίας και πολλές φορές με θυσίες.

Στον κάθετο δρόμο μπαίνουμε όταν βρισκόμαστε σε ενθύμηση του εσωτερικού Ευατού μας. Εκείνες τις στιγμές ζούμε σε ένα διαφορετικό επίπεδο αντίληψης από ότι όταν ζούμε στα ενδιαφέροντα του οριζόντιου δρόμου. Ζούμε τη στιγμή και βρισκόμαστε στο Εδώ και Τώρα, νιώθοντας να επιδρά κάτι ανώτερο μέσα μας το οποίο μας φέρνει σε μια διαφορετική κατανόηση των πραγμάτων και μας κάνει να νιώθουμε καταστάσεις γαλήνης, ευδαιμονίας και αγάπης. Δεν μας επιτρέπει να ζούμε σε καταστάσεις του παρελθόντος ή σε μελλοντικά γεγονότα, γιατί είμαστε σε επικοινωνία με την Ουσία που είναι η ψυχή μας.

Όταν βρισκόμαστε σε αυτό το επίπεδο αντίληψης, μπορούμε να επιδράσουμε αποφασιστικά επάνω στις οριζόντιες απόψεις της πρακτικής ζωής και να αλλάξουμε ολοκληρωτικά το πεπρωμένο κάνοντας τη ζωή μας διαφορετική από αυτό που είμαστε. Με τα ίδια δεδομένα των αισθήσεων όπως αυτά παρουσιάζονται και στον οριζόντιο δρόμο, οι αντιδράσεις μας ως προς αυτά, όταν βρισκόμαστε στον κάθετο δρόμο, όταν ζούμε στο Εδώ και Τώρα, “στη Στιγμή”, όταν βρισκόμαστε σε ενθύμηση του Εσωτερικού Εαυτού μας, θα είναι διαφορετικές. Διότι αυτές δεν θα προέρχονται από το Εγώ μας, αλλά από ένα διαφορετικό ανώτερο επίπεδο που δεν ενδιαφέρεται να εξυπηρετήσει τα ενδιαφέροντα του Εγώ αλλά τα ενδιαφέροντα του Πνεύματός μας. Φυσικά στο νου και στο Εγώ δεν αρέσει αυτό, διότι δεν συμπαθούν το παρόν, την εδώ και τώρα στιγμή. Δεν έχουν συνηθίσει να αισθάνονται απώλεια του ελέγχου τους επειδή αυτά λειτουργούν πάντα με το παρελθόν και με υποσχέσεις για το μέλλον.

Την κάθε στιγμή εμείς βρισκόμαστε σε κάποιο σημείο του κάθετου και του οριζόντιου δρόμου. Στο σημείο αυτό η τριβή μεταξύ Ουσίας και Προσωπικότητας είναι που καθορίζει την συνειδησιακή μας κατάσταση εκείνη την στιγμή. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε λόγω κάποιων εγώ που μας επιβάλουν κάποιες αυτόματες αντιδράσεις και συμπεριφορές και μας κατευθύνουν τη ζωή και χαρακτηρίζουν το επίπεδο του Είναι μας. Στο σημείο αυτό αν εμείς δεν κάνουμε κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την τριβή, τότε βαδίζουμε μόνο στον οριζόντιο δρόμο. Αν όμως είμαστε συνειδητοί για αυτό που συμβαίνει, εξαλείφουμε αυτά τα εγώ και ανεβαίνουμε στον κάθετο δρόμο αλλάζοντας ταυτόχρονα και το επίπεδο του Είναι μας.

Το ανέβασμα επιπέδου δεν μπορεί να γίνει με μια αυτόματη ανταπόκριση στις καταστάσεις. Χρειάζεται μια ελεγχόμενη συνειδητή προσπάθεια ανάπτυξης που επιτυγχάνεται με την εξάλειψη του Εγώ, αλλιώς μπορεί να είμαστε κολλημένοι στο ίδιο επίπεδο για πολύ καιρό. Το Είναι δεν μπορεί να αναπτυχθεί από μόνο του, χρειάζεται και τη γνώση. Για να κατανοούμε, πρέπει να μάθουμε, και η μάθηση σημαίνει να αντιληφθούμε μέσα μας την αλήθεια. Για ένα ορισμένο επίπεδο του Είναι, μόνο ορισμένη γνώση είναι δυνατή. Το Είναι δέχεται τη γνώση και τη μετασχηματίζει σε κατανόηση. Σε αυτά τα ανώτερα επίπεδα ο άνθρωπος πρέπει να υποτάξει ότι έχει και δεν έχει μέσα του. Δεν μπορεί να ενεργεί όπως του αρέσει, διότι κατανοεί τι σημαίνει όταν λέμε ότι οι άνθρωποι που γεννιούνται πάνω σε αυτή τη γη, ως αυτοαναπτυσσόμενοι έχουν καθήκον να ολοκληρώσουν αυτή την ανάπτυξή τους.





Πνευματική Αναζήτηση
Η Δεύτερη Γέννηση


Η Δεύτερη Γέννηση έχει την πηγή της στην πνευματική αναζήτηση. Όταν το άτομο θέση ως κύριο στόχο του την πνευματική τελειότητα, τότε διαισθητικά θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι πολλά πράγματα στην ζωή του αλλάζουν. Για να επιτύχει όμως μια τέτοια εξέλιξη και να καταφέρει να μπει στο μονοπάτι της εξερεύνησης της εσωτερικής αναζήτησης του εαυτού του, θα πρέπει αρχικά να ξεχωρίσει συνειδητά ότι τον διέπουν δύο αρχές, η προσκόλληση στην ύλη, που είναι η κατώτερη μορφή της ύπαρξής του η οποία φέρει βαρύ φορτίο εξαρτήσεων και το πνευματικό κομμάτι από το οποίο και έχει προέλθει και είναι σε λήθαργο.

Η Πνευματική τελειοποίηση αποκτάται με πολύ προσωπική συνειδητή εργασία που εσωκλείνει αλλαγές αποκοπής από παλιά πρότυπα εξαρτημένα από το κοινωνικό περιβάλλον του, όπως στην παρατήρηση, τον τρόπο της αντίληψης και γενικά στην συμπεριφορά του ατόμου στο διάβα της ζωής του. Όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι φέρουν μαζί τους με την γέννηση τους όλες τις δυνατότητες ανεπτυγμένες άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλοι σε μικρότερο. Όλα αρχίζουν από το πόσο ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ανάλογα με τις γνώσεις του προσανατολισμού και της κοινωνίας που αναπτύσσεται. Η εργασία αυτή της ανάπτυξης είναι μια πνευματική και μεταμορφωτική εργασία. Το άτομο μετουσιώνεται σε κάτι νέο που δεν γνωρίζει εκ των προτέρων, διαισθάνεται όμως ότι μέσα του κρύβεται μια αλήθεια, ένα φως που θέλει να ανακαλύψει.

Η ανθρώπινη ζωή είναι ένα ταξίδι. Μέσα από επαναληπτικούς κύκλους γεννήσεων και θανάτων το άτομο συνειδητοποιεί την αφετηρία της ύπαρξής του και αντιλαμβάνεται τις πνευματικές του δυνατότητες. Ο άνθρωπος κάθε φορά επαναπροσδιορίζει τον εαυτόν του μέσα από τον αόρατο κόσμο της ψυχής στον ορατό κόσμο της ύλης στον οποίο έρχεται να βιώσει. Μέσα στα επαναλαμβανόμενα αυτά χρονικά διαστήματα, μαθαίνει σιγά-σιγά να διακρίνει το πρόσκαιρο, εφήμερο και ψευδαισθητικό και να το ξεχωρίζει από το αιώνιο. Όταν επιμελημένα εργάζεται στη διάκριση αυτή, συγχρόνως αναπτύσσει τις εσωτερικές τους δυνάμεις, ξυπνά γνώσεις και εμπειρίες που ληθαργούν και γεφυρώνει το πέρασμα από το εφήμερο στο αιώνιο και αθάνατο. Όσο η συνειδητότητα απελευθερώνεται από τα θέλω της, τις προσωπικές της επιθυμίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή οριοθετούσαν την ζωή της μέσα στην καθημερινότητα και την κρατούσαν δέσμια στις υλιστικές της ορέξεις, αρχίζει να αισθάνεται πως μετουσιώνεται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν πριν. Απενεργοποιεί δεσμούς και ψευδαισθήσεις και αρχίζει να ανεβαίνει την αόρατη πνευματική οδό από την οποία έχει προέλθει. Μια πνευματική γνώση φωτός διαχέεται σε όλο το σώμα και αισθάνεται να μετουσιώνεται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Η γαλήνη, η αρμονία, η αγάπη, η συμπόνια ρέουν μέσα στον εσωτερικό της ψυχής και όλα αρχίζουν να φαίνονται διαφορετικά. Η ψυχή δεν γεννιέται με το σώμα, ούτε πεθαίνει με αυτό. Η ψυχή μέχρι να τελειοποιηθεί και να εισέλθει στην αιώνια Θεϊκή κατοικία της από όπου και προήλθε, μεταναστεύει από ζωή σε ζωή με τις επανα-γεννήσεις μέχρι να αποφοιτήσει από το γήινο σχολείο της μάθησης και σταθεί αντάξια των προσδοκιών της απόλυτης τελειότητας, σύμφωνα με τον νόμο του Θεού.

Πολλοί μίλησαν για την ανάγκη της εσωτερικής γνώσης. “Το Γνώρισε τον Εαυτόν σου” εμπεριέχει το χρυσάφι της ψυχής. Γι' αυτή την εσωτερική γνώση μίλησε και ο Χριστός, καθώς αυτή η γνώση είναι το Μόνο Μονοπάτι για να εισέλθεις από τη στενή πύλη προς την Ουράνια Βασιλεία. Η πνευματική αναζήτηση της γνώσης και της αλήθειας οδηγεί τον άνθρωπο σε αρμονικά μονοπάτια, πορευόμενος με πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτόν του, θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται την διαφορά με το ποιος ήταν και πως αισθάνεται τώρα στην κατάσταση που βρίσκεται. Έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον εαυτόν του ότι πορεύεται με τις αγνές αρετές της αγάπης. Οι σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και η σχέση του με το “Θεό” έχουν αλλάξει. Ήδη έχει αρχίσει να αποκτά κατανόηση σε όλα αυτά που αφορούν τη σωστή ζωή σε όλες της τις μορφές και να συντονίζει το νου του με τις Θεϊκές Δυνάμεις. Για την απόκτηση όλων αυτών χρειάζεται πειθαρχία και συνεχή πρακτική εξάσκηση μέσα από την οποία το άτομο θα πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα σαν αντικείμενο έρευνας. Η ζωή δεν είναι μόνο απόλαυση, χωρίς όμως αυτή να λείπει, μπορεί ο άνθρωπος να ζει στο Εδώ και Τώρα και να αντιμετωπίζει κάθε τι στη ζωή του με εγκράτεια, υπομονή και επιμονή για να φθάσει στην πηγή της γνώσης και της αλήθειας. Να ξαναγεννηθεί αγνός, χωρίς προκαταλήψεις, υλικές εμμονές, δόξας και χωρίς ανεπτυγμένο Εγώ.


Ένας τελειοποιημένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έχει αναπτύξει μέσα του όλες τις έμφυτες ικανότητές του, είναι ένας μικρόκοσμος. Είναι ένα μικροσκοπικό σύμπαν. Μέσα του περιέχει όλες τις ύλες που αποτελούν το σύμπαν και λειτουργούν οι ίδιες δυνάμεις, οι ίδιοι νόμοι που κυβερνούν τη ζωή του σύμπαντος. Για να μπορέσει κάποιος να ανέβει ψηλά και να εισχωρήσει στα Θεϊκά Πεδία της τελειότητας ο Δημιουργός χάρισε το υλικό σώμα ως ένα ένδυμα, ένα όχημα θα μπορούσαμε να πούμε, ή ένα περίβλημα μέσα από το οποίο η ψυχή να μπορεί να έρχεται σε επικοινωνία με τον εξωτερικό κόσμο. Δηλαδή το σώμα μας είναι ένα σκεύος, ένας μηχανισμός επικοινωνίας και προστασίας που χρησιμοποιείται συνειδητά στη ζωή. Η πηγή κάθε ζωτικής κίνησης είναι η ψυχή, είναι η μηχανή του σώματος και τη διατηρεί για κάποιο διάστημα σε κάθε εξωτερική ζωτική επίδραση. Ο θάνατος είναι η απόφαση της ψυχής να αφήσει τη σωματική μηχανή είτε επειδή δεν λειτουργεί λόγω κάποιας σοβαρής βλάβης (αρρώστιας), είτε επειδή αποφασίζει να μην εργαστεί άλλο με αυτή για τους λόγους που η ίδια γνωρίζει, ή γιατί είναι έτοιμη να εισχωρήσει στα Θεϊκά πεδία.

Όταν αναφερόμαστε στη Δεύτερη Γέννηση, εννοούμε την εσωτερική εξέλιξη που είναι συγχρόνως σωματική, συνειδησιακή και πνευματική αναγέννηση. Αυτή είναι η κεντρική της ιδέα. Φυσικά αυτή η γνώση δεν μπορεί να δοθεί ούτε άμεσα ούτε με εξωτερικό εξαναγκασμό, αλλά ούτε και να διδαχθεί. Ο καθένας οφείλει να το κατανοήσει μόνος του και να δουλέψει επάνω σε αυτό με τις δικές του γνώσεις και εμπειρίες. Φυσικά ο άνθρωπος γεννιέται μία φορά, η άλλη γέννηση ανήκει στον εσωτερικό μας κόσμο. Το Γεννιέμαι για δεύτερη φορά ή γεννιέμαι ξανά, σημαίνει αλλάζω κατά κάποιο τρόπο σωματικά, αλλά αλλάζω κυρίως πνευματικά. Περνώντας μέσα από την εξελικτική μου πορεία αποκτώ τα πνευματικά μου σώματα και εξελίσσομαι με τη βοήθεια μιας ανώτερης πνευματικότητας σε ένα ανώτερο πεδίο κατανόησης που έχει να κάνει με τα ενδιαφέροντα της ψυχής και του πνεύματος. Η εσωτερική αναζήτηση είναι ένα προσωπικό και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου.

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2020




Το μυαλό μας! Όπλο ή Εργαλείο ;


Το μυαλό μας είναι το ισχυρότερο όπλο που έχουμε στη ζωή μας. Υπ' ευθύνη μας το χρησιμοποιούμε σύμφωνα με την θέλησή μας και τις απαιτήσεις μας. Με αυτό και με την φαντασία μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ολόκληρο κόσμο δικό μας που να ξεχωρίζει και να μοιάζει αξιολάτρευτος. Για να το πετύχουμε όμως αυτό χρειάζεται σωστός χειρισμός. Σωστή διαχείριση, ισχυρή θέληση, υπομονή και επιμονή. Είναι ένα όπλο χωρίς περιθώρια και περιορισμούς που χρησιμοποιείται διαχρονικά σε όλη τη ζωή μας.

Το μυαλό χρειάζεται να το εξασκείς πως να λειτουργεί. Προς τα που να κοιτάζει και τι να αποφεύγει. Πού πρέπει να μένει περισσότερο και τι να αποφεύγει. Έχει την ικανότητα να σκέφτεται συνεχώς και να τρέχει πίσω και να αναπολεί το παρελθόν και να ανησυχεί για το μέλλον. Το μυαλό είναι μια ταινία που έχει κρατήσει μέσα του όλες τις καταγραφές και τις φέρνει στην επιφάνεια κάθε φορά με το δικό του τρόπο. Θέλει να σε κρατά συνέχεια απασχολημένο με τα θέματα που σου προβάλει. Η ηρεμία το ενοχλεί. Πιστεύει ότι δηλώνει ανικανότητα αν δεν έχει κάτι να προβάλει ως σκέψη.

Το παρόν δεν φαίνεται τις περισσότερες φορές να το απασχολεί, εκτός και το τροφοδοτήσεις με ενδιαφέροντα δημιουργικά πράγματα. Όταν το εξασκήσεις να παρατηρεί και να χαίρεται, να απολαμβάνει την κάθε στιγμή της ημέρας που ζει. Να ξυπνά το πρωϊ και να αισθάνεται ευλογημένος και χαρούμενος που του δόθηκε άλλη μία μέρα στη ζωή του να απολαύσει την δημιουργία. Να δει τον καταγάλανο ουρανό, να ακούσει το κελάηδημα των πουλιών, να σταθεί και να παρατηρήσει το λουλούδι επάνω στο βράχο που του χαρίζει την ομορφιά του. Άρα μεταξύ του Όπλου και του Εργαλείου μυαλού ως προς την λειτουργία του υπάρχει μια λεπτή γραμμή για το τι είναι σωστό ή λάθος.

Αν το αφήσεις ανεξέλεγκτο, έχει τη δυνατότητα να σε παραλύσει και να σε τρελάνει. Να σε κάνει να σκέφτεται συνέχεια χωρίς τη δική σου θέληση και να σε πετά σε μελλοντικές φαντασιώσεις άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. Να σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να έχεις τα φτερά της γνώσης και της σοφίας να ελέγξεις που πηγαίνεις και άλλοτε να σου προβάλει φοβικές εικόνες που δημιουργούν πόνο, απογοήτευση.

Το μυαλό δεν έχει εκπαιδευτεί να μένει στο Εδώ και Τώρα, στο παρόν. Δεν έχει μάθει να απολαμβάνει. Δεν έχει μάθει να μένει σιωπηλό. Έχει μάθει να λειτουργεί συνέχεια. Δεν έχει κατανοήσει ότι σε στιγμές σιωπής και απόλυτης ηρεμίας μπορεί να λάμψουν μέσα του ιδέες ονειρικής πραγμάτωσης.

Το μυαλό είναι παντοδύναμο, φθάνει να δουλέψεις για την εκμάθησή του, πιστεύεις ότι επειδή είναι δικό σου το γνωρίζεις. Ε, όχι δεν γνωρίζεις τις αρχές του και την λειτουργία του. Αν δεν το δαμάσεις, αν δεν το καθοδηγήσεις ώστε να λειτουργεί συνειδητά σύμφωνα με τις δικές σου αρχές δηλ.  ως εργαλείο σου, μπορεί να αποδειχθεί ως όπλο αυτοκαταστροφής. Στην ουσία για οτιδήποτε συμβεί εσύ θα είσαι υπεύθυνος, γιατί εσύ του έδωσε το πράσινο φως να ενεργήσει.

Εκπαίδευσέ το σωστά για να γίνει το εργαλείο σου, επέβαλλέ του πότε να μιλά και πότε όχι. Πως να ενεργεί και μη το αφήνεις ανεξέλεγκτο. Σκέψου ότι είσαστε Ένα, βρίσκεται μέσα σου, άρα μπορεί να έχει το χειρισμό σου. Φυσικά δεν είναι πολύ εύκολο αλλά όχι και ακατόρθωτο. Χρειάζεται ειδικό χειρισμό, υπομονή, πείσμα, απόφαση και ισχυρή θέληση. Όταν όμως κατορθώσεις να του φορέσεις το χαλινάρι, θα μπορείς να το κατευθύνεις στα δικά σου μονοπάτια. Τότε θα δεις ότι θα υπάρξει περισσότερη αρμονία στο μυαλό σου, οι σκέψεις του θα ρέουν ήρεμα. Θα είσαι περισσότερο δημιουργικός, Θα υπάρξει μια τάξη αρμονίας μέσα σου που θα σε κάνει να είσαι γαλήνιος, χαμογελαστός και ευτυχισμένος.

Το μυαλό ως όπλο ή εργαλείο περπατούν στην ίδια τεντωμένη κλωστή, εσύ θα είσαι υπεύθυνος για το πως θα συμπορευτούν. Εσύ θα βρεις το σημείο συνάντησις τους.

Σάββατο 18 Ιουλίου 2020




Το ψεύτικο προσωπείο

Πηγαίνεις σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, σε μία κοινωνική εκδήλωση, σε ένα πάρτι, περπατάς στο δρόμο και συναντάς ανθρώπους που γνωρίζεις και επικοινωνείς μαζί τους. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις φοράς το “καλό” σου προσωπείο, φοράς την μακιγιαρισμένη μάσκα της χαράς, της ηρεμίας. Φοράς το “ευγενικό σου χαμόγελο” για να αρέσεις στο περιβάλλον σου. Αισθάνεσαι υπερήφανος που σε προσέχουν και καμαρώνεις. Το Εγώ σου ανεβαίνει την ανεμόσκαλα. Δεν είσαι όμως ο εαυτός σου, είσαι αυτό που έπλασες για να φαίνεσαι στους άλλους. Όταν μείνεις μόνος ή γυρίσεις στο σπίτι θα αισθανθείς την διαφορά. Τις στιγμές αυτές που είσαι εσύ και ο αληθινός εαυτός σου, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να μην αντιδράσεις αρνητικά, αλλά να καθίσεις και να κάνεις μια ενδοσκόπηση το ποιος θέλεις να είσαι.

Θέλεις να ζεις μέσα στην ψευδαίσθηση που έχεις συνηθίσει και την φοράς απροκάλυπτα ή να είσαι ο αληθινός εαυτός σου? Θέλεις να δείχνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι στην πραγματικότητα ?. Έχεις μετατρέψει τον εαυτόν σου επιφανειακά σε ένα καλογυαλισμένο ρόδι που μπαίνει στη βιτρίνα για προώθηση. Όμως το ρόδι αυτό κάποια στιγμή θα αρχίσει να σαπίζει από μέσα, ενώ εξωτερικά ακόμα φαίνεται να γυαλίζει.

Τώρα κατάλαβες γιατί βιώνουμε άσχημες σχέσεις? Πως να μη συμβαίνει αυτό όταν ζούμε μέσα από ένα ψεύτικο προσωπείο και με ψεύτικες σχέσεις? Το ψεύτικο έχει ημερομηνία λήξης, κάποια στιγμή αδυναμίας θα αποκαλυφτεί η αλήθεια. Να λοιπόν γιατί η ζωή μας παίρνει ανατροπές και εμείς ψαχνόμαστε να βρούμε την αιτία.

Όταν ο λαός λέει την έκφραση “έλα όπως είσαι”, δεν εννοεί την εξωτερική ενδυμασία, τα ρούχα που θα φορέσεις λίγο τον ενδιαφέρουν. Εκείνο που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι να πας στο κάλεσμά σου όπως αληθινά είσαι. Να είσαι ο αυθεντικός εαυτός σου και να μην υποκρίνεσαι για να αρέσεις υποδυόμενος έναν άλλο χαρακτήρα που δεν είναι δικός σου. Όλες οι ημέρες δεν είναι ίδιες για να έχεις και εσύ την ίδια διάθεση. Η κακοκεφιά, η αδυναμία, ο πόνος, η αρρώστια είναι όλα μέρος της καθημερινότητας και αντιμετωπίζονται με εγκράτεια, υπομονή και αγάπη.

Ποτέ μην αγνοήσεις το φυσικό στοιχείο που έχεις μέσα σου, του καλού και του κακού. Με το να στολίζεσαι επιφανειακά δεν σημαίνει ότι έχεις αποβάλει την άσχημη πλευρά σου. Μέσα σου όλα αυτά που θάβεις κάποια στιγμή θα σαπίσουν σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν θα μπορείς να κρυφτείς από κανέναν. Αποδέξου λοιπόν και τις δύο πλευρές του εαυτού σου και εμφανίσου στις σχέσεις σου χωρίς ψεύτικα προσωπεία.Το ψέμα συντηρεί το ψέμα και κάποια στιγμή όλη η ζωή γίνεται ένα ψέμα, κάνουμε την κριτική μας για τους άλλους ενώ και εμείς οι ίδιοι έχουμε συμβάλει για να δημιουργηθεί όλη αυτή η κατάσταση.

Η αλήθεια ας γίνει ο οδηγός μας, γιατί αυτό είναι το σωστό μονοπάτι που θα βιωθεί αργά ή γρήγορα. Γιατί αυτό το μονοπάτι θα γίνει η σωτήρια οδός για όλη την ανθρωπότητα. Για να συμβεί όμως αυτό ξεκίνησε από τώρα και μη περιμένεις να το κάνουν πρώτα οι άλλοι. Ο καθένας μας ζει την ζωή του και όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να αλλάζουμε ένα σάπιο και παλιό κατεστημένο που ανήκει στο παρελθόν και το οποίο ενεργούσε με τα δικά του δεδομένα, συνήθειες και πεποιθήσεις μη γνωρίζοντας ότι θα φθάσει κάποια στιγμή που το ποτάμι του χρόνου θα πάρει ότι σαθρό και επιβλαβές που μολύνει τον πλανήτη και θα το παρασύρει μέσα στον ωκεανό.

Ας αρχίσουμε από τώρα να πετάμε τις μάσκες της ψευδαίσθησης και ας πορευτούμε στη πραγματική μεταμόρφωσή μας. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και ας της επιτρέψουμε να εκφράσει τις υπέροχες από αγάπη δονήσεις της. Με την αλλαγή μας θα γίνουμε ζωντανό παράδειγμα στην κοινωνία μας.

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2020



Θεέ μου Συγχώρεσέ με !!

Πάντα σε κάθε δύσκολη στιγμή μας αναρωτιόμαστε τι δεν κάναμε καλά και μας συμβαίνουν καταστάσεις που ξεφεύγουν από τις δυνατότητές μας. Μας θολώνει το μυαλό και χάνουμε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Γινόμαστε οι μαριονέτες ενός μυαλού συννεφιασμένου και θαμπού, καθώς πορεύεται όλα αυτά τα χρόνια χωρίς τον ανάλογο φωτισμό της καρδιάς. Απομονωμένο από την Θεϊκή Ύπαρξη που κατοικεί μέσα μας και είναι η Ψυχή μας. Όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μας το μυαλό είναι εγκλωβισμένο μέσα στα δίχτυα του εγωισμού και του ατομισμού.

Μιας προσωπικότητας που δημιουργήσαμε εμείς για να είμαστε αρεστοί στο περιβάλλον μας και την κοινωνία. Τα χρόνια όμως περνούν και εμείς μοιάζουμε με μία λίμνη που είναι γεμάτη περιττώματα γιατί μέσα της έχει νεκρωθεί κάθε ζώσα ύπαρξη. Έχουμε χάσει τι ζωτικότητα, την χαρά, το χαμόγελο και ζούμε σαν φαντάσματα, ζωντανοί νεκροί.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές που έχουμε χάσει την ζωτικότητά μας, μπορεί να έχουμε αναλαμπές με πολλά ερωτηματικά. Τότε θυμόμαστε το Θεό και αρχίζουμε τις προσευχές ζητώντας συγχώρεση για λάθη μας, γενικά και αόριστα. Αυτή είναι μια τυπική νοητική και επιφανειακή διαδικασία του νου. Ο νους πάντα κάνει τα δικά του τερτίπια να μας ξεγελάσει. Θέλει να μας έχει υποδουλωμένους και υπάκουους, γι' αυτό μας δίνει ιδέες που θα θέλαμε να ακούσουμε. Σε μια τέτοια περίπτωση χρειάζεται να ανακαλύψουμε αν αυτές οι ιδέες του μυαλού μας έχουν συνεργαστεί με το φως της καρδιάς μας. Αν το φως της αγάπης για το Θεό εκπορεύεται από την ψυχή μας και αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας αυτά που εκφράζουμε.
Η προσευχή μας για συγχώρεση, γίνεται αποδεχτεί όταν γίνεται με ταπείνωση. Όταν έχουμε αναγνωρίσει τα λάθη μας. Όταν έχουμε συγχωρήσει όλους αυτούς που πικράναμε με την συμπεριφορά μας, τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Για να συγχωρεθούμε από το Θεό και να μας δεχτεί κοντά του, θα πρέπει εμείς πρώτα να δείξουμε συγχώρεση προς τον πλησίον μας.

Θα πρέπει να υπερβούμε το νοητικό μας πεδίο που καθοδηγείται από το εγωιστικό μας κομμάτι. Γιατί το μυαλό πάντα μας προβάλλει λογικές εξηγήσεις και όλα τα θεωρεί φυσιολογικά. Δικαιολογεί λοιπόν κάθε μας πράξη και μας δικαιώνει. Τις περισσότερες φορές μας μπερδεύει περισσότερο και έτσι μπαίνουμε σε ένα λαβύρινθο. Αν μείνουμε για πολύ εκεί μέσα θα δυσκολευτούμε περισσότερο να βρούμε την άκρη του νήματος της επιστροφής.

Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε, αν θέλουμε να θεραπευτούμε και να νιώσουμε την αγαλλίαση μέσα μας, οφείλουμε να παραδεχτούμε όλα τα παραπτώματά μας είτε αυτά είναι νοητικά, ψυχικά, συναισθηματικά που για τόσο πολύ καιρό μας βαραίνουν την καρδιά μας. Να επιτρέψουμε να αναζωογονηθεί μέσα μας η ανιδιοτελής αγάπη, η ταπείνωση, ο αλτρουισμός έτσι ώστε να αναζωογονηθούν όλα μας τα κύτταρα που αργοπεθαίνουν στο ρυθμό των παθών μας και των εγωιστικών μας πιστεύω.

Για να πορευτούμε στο δρόμο της συγχώρεσης και να λάβουμε την ευλογία του Πατέρα Θεού και Δημιουργού μας, οφείλουμε να ρίξουμε άπλετο φως μέσα στο σκοτεινό μυαλό μας. Μόνο μέσα στο μυαλό μας υπάρχουν όλα όσα αναγκάζουν την ψυχή μας να αποδυναμώνεται. Γι' αυτό μόνο εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αλλάξουμε τις σκέψεις μας, τις πεποιθήσεις μας, το χαρακτήρα μας. Όταν εμείς καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε το μέγεθος του σκοτεινού μας κόσμου, τότε μόνο θα νιώσουμε ανακούφιση και λύτρωση. Ας πούμε ότι κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και εξομολογούμαστε με ειλικρίνεια για κάθε μας λάθος, παράπτωμα. Καλό είναι να έχουμε ένα χώρο δικό μας που θα μπορούμε να μπαίνουμε εκεί και να εκφραζόμαστε με λόγο αυτά που λέμε, να ακούμε αυτά που λέμε. Αυτός το τρόπος είναι πολύ αποτελεσματικός για να αναθεωρήσουμε τα λάθη μας.


Η μετάνοια και η εξομολόγηση είναι τα κλειδιά της σωτηρίας μας. Ο Θεός γνωρίζει τις προθέσεις μας καθώς επίσης το πόσο μετανιωμένοι είμαστε. Ο Θεός δεν μετρά πόσες φορές πέσαμε σε λάθος, αλλά πόσες φορές καταφέραμε να σηκωθούμε. Θα πρέπει όμως να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, αλλά από αυτά να κρατάμε μόνο τις εμπειρίες μας και να γίνονται γνώση και σοφία. Ο Θεός είναι μια μεγάλη αγκαλιά γεμάτη ευσπλαχνία και αγάπη, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να μας αποδεχθεί και να μας συγχωρέσει.

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...