Απολλώνιος
ο Τυανεύς
Γι'
αυτόν τον Έλληνα Φιλόσοφο γράφτηκαν
πολλά και ενδιαφέροντα από τους μετέπειτα
ιστορικούς φιλοσόφους και συγγραφείς.
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε όσο ποιο
συνοπτικά γίνεται για τον Απολλώνιο
τον μεγάλο αυτό Φιλόσοφο.
Ήταν
μία μεγάλης αξίας προσωπικότητα που
επηρέασε σημαντικά την πορεία της
εξέλιξης της φιλοσοφικής σκέψης. Ο
Απολλώνιος ο Τυανεύς γεννήθηκε στην
ελληνική πόλη Τύανα της Καππαδοκίας
περίπου το 60 π.χ και έμεινε γνωστός ως
ο “Απολλώνιος ο Τυανέας”. Ο φιλόσοφος
Φιλόστρατος γράφει, πως η μητέρα του
Απολλώνιου είδε ένα όνειρο λίγο πριν
από τη γέννησή του. Της παρουσιάστηκε
στο όνειρό της ένας Θεός. Όταν τον ρώτησε
για το μέλλον του παιδιού που θα γεννούσε,
αυτός της απάντησε: “Θα γεννήσεις
Εμένα”.
Ο
Απολλώνιος μιλούσε άπταιστα την ελληνική
διάλεκτο. Σε ηλικία 14 χρόνων μαθήτευσε
δίπλα σε μεγάλους φιλοσόφους της εποχής,
αλλά περισσότερο τον κέρδισε η πυθαγόρειος
φιλοσοφία. Κατάγετε από εύπορη οικογένεια
και όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του
πατέρα του επίστρεψε στην Τύανα για να
το θάψει. Εκεί μοίρασε την περιουσία
του στους συγγενείς για να απαλλαγή από
την προσκόλληση της κατοχής της ύλης.
Από
μικρή ηλικία φανερώθηκαν τα πλούσια
χαρίσματά του, η ευφυία του, η πολύ μεγάλη
ευφράδεια και η δυνατή μνήμη του.
Αναγνωρίστηκε ως “Θείος Άνθρωπος”
σχεδόν από όλους τους λαούς της Μεσογείου.
Υπήρξε
ένας αληθινός φιλόσοφος όχι μόνο από
τις διδασκαλίες που διέδωσε αλλά κυρίως
από τον τρόπο που τις εφάρμοζε. Υπήρξε
ένα πρακτικός φιλόσοφος και για κάθε
διδασκαλία του έβρισκε ένα πεδίο
εφαρμογής μέσα στην κοινωνία. Ο ίδιος
ασκούσε δίαιτα για το σώμα σαν αποτέλεσμα
της πνευματικής του εξέλιξης, άσκησε
τον αυτοέλεγχο και την πενταετή σιωπή.
Σε όλη του την ζωή τον συνόδεψε η Αξιοσύνη
και η Αρετή.
Υπήρξε
ιερέας του Ασκληπιού, έζησε ζωή ενάρετη,
λιτή, αποποιούμενος τα υλικά αγαθά και
καταδικάζοντας αυστηρά τις καταχρήσεις,
την χλιδή και την αμαρτία. Δεν τον
διέκρινε η εγωπάθεια, πάντα έλεγε πως
ό,τι πετύχαινε οφειλόταν στην ιδιαίτερη
ανθρώπινη μύησή του και πως ότι μπορεί
να κάνει Ένας, μπορούν να το κάνουν Όλοι.
Γνώριζε
τη γλώσσα των πουλιών εξαφανιζόταν και
εμφανιζόταν κατά βούληση σε άλλο τόπο
ενώ υπάρχουν αναφορές ότι βρισκόταν σε
δύο σημεία ταυτόχρονα. Θεράπευε ψυχές
και σώματα με ένα απλό άγγιγμα, ήταν
απίστευτος γλύπτης, ζωγράφος, προφήτης
και ρήτορας. Το σώμα του δεν βρέθηκε
ποτέ στον τάφο του, όπως έγραψε ο
Φιλόστρατος.
Ταξιδεύοντας
σχεδόν σε όλον το τότε γνωστό κόσμο,
Ανατολή και Δύση ήρθε σε επαφή με πολλά
και διαφορετικά ιερατεία. Οι Ιερείς τον
αποδέχονταν σαν ένα μεγάλο Ιερέα ο
οποίος είχε την ικανότητα να επικοινωνεί
με άλλες διαστάσεις και άλλα υπερ-ανθρώπινα
όντα. Ο μαθητής του Δάμις ο Νινευϊτης
τον ακολουθούσε στις περιπλανήσεις του
και κράταγε σημειώσεις οι οποίες αργότερα
δόθηκαν στον φιλόσοφο Φλάβιο Φιλόστρατο
με την εντολή να συγγράψει το βίο του
επιφανούς αυτού Θείου Ανδρός.
Ο
Απολλώνιος ασχολήθηκε με την αναγέννηση
και την διατήρηση σε υψηλά επίπεδα των
Ιερατείων τα οποία βρίσκονται γύρω από
την Μεσόγειο. Ταξίδεψε στην Κύπρο, την
Έφεσο, τη Χίο, τη Ρόδο, την Κρήτη, την
Αθήνα και τη Σπάρτη. Αργότερα επισκέφτηκε
την Αίγυπτο, την Ιταλία και την Ισπανία.
Η ισχυρή θέλησή του να ενώσει τη δύναμη
όλων, τον έφερε σε σύγκρουση με το
κατεστημένο και έτσι φυλακίστηκε και
εκδιώχθηκε από τον Δομιτιανό. Γρήγορα
όμως ελευθερώθηκε και συνέχισε απτόητος
το ιερό του έργο.
Ο
Απολλώνιος δεν είχε ποτέ σπίτι, ούτε
ήθελε να αποκτήσει. Περιπλανιόταν με
μακριά μαλλιά και λινά ρούχα. Απείχε
από την κρεατοφαγία και οινοποσία. Η
προφητικές και τηλεπαθητικές ικανότητες
του ήταν τέτοιες που η φήμη του απλώθηκε
σε όλον τον τότε ρωμαϊκό κόσμο. Οι Άραβες
συγγραφείς τον αποκάλεσαν “ημίθεο”
και σώζονται στην αραβική γλώσσα
φιλοσοφικά κείμενά του.
Ο
ίδιος δεν έκανε επίδειξη των δυνάμεών
του, βοηθούσε ανθρώπους και λαούς που
είχαν άμεση ανάγκη, με στόχο την επαναφορά
των ανθρώπων στο λογικό δρόμο. Θεράπευε
πάρα πολλούς ανθρώπους από ανίατες
ασθένειες, εμφανιζόταν σε πολλά και
διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα, έκανε
προγνώσεις για το άμεσο μέλλον που
επαληθεύονταν, καταλάβαινε όλες τις
γλώσσες χωρίς ποτέ ο ίδιος να τις έχει
διδαχθεί.
Αν
κάποιος έχει τη δυνατότητα να εμβαθύνει
ποιο πολύ στη μελέτη και την έρευνα για
την ζωή και το έργο του Απολλώνιου,
καταλαβαίνει ότι ο Απολλώνιος ξεφεύγει
από τα ανθρώπινα πλαίσια.
Ο
ίδιος τον βλέπουμε να διορθώνει και να
κατευθύνει ιερείς και ιερατεία για να
αποκατασταθεί με πιο σωστό τρόπο η
επικοινωνία των ανθρώπων με την Δύναμη,
το Ισχυρό, το Θείο.
Δίδασκε
τον σφαιρικό τρόπο αντίληψης των
πραγμάτων, την ανεκτικότητα στο
διαφορετικό, την αναζήτηση της αλήθεια
και την αποφυγή από τον φανατισμό και
τον δογματισμό που βλάπτει τους ανθρώπους.
Δίνει σημασία και στην παραμικρή
λεπτομέρεια της καθημερινής ζωή του
απλού ανθρώπου, γι' αυτόν τον βλέπουμε
να κατευθύνει βασιλείς αλλά και να
συγκρούεται με το κατεστημένο της εποχής
. Η ζωή και το έργο του Απολλώνιου του
Τυανέα μπορεί να αποτελέσει πρότυπο
και πηγή πρακτικών εφαρμογών για όποιον
θέλει να ακολουθήσει ένα δρόμο εξέλιξης,
ένα δρόμο ισχύος με ανοιχτό μυαλό και
χωρίς εμφυτεύσεις, προκαταλήψεις, με
στόχο ένα καλύτερο άνθρωπο.
Ο
Απολλώνιος έκανε πολλά θαύματα. Επί
Δομιτιανού στη Ρώμη φυλακίζεται και
δικάζεται και την ημέρα της δίκης του
εξαφανίζεται μέσα από το δικαστήριο
και παρουσιάζεται 200 χιλιόμετρα πιο
μακριά στο χώρο της Δικαιαρχίας, όπου
είχε στείλει πριν τον Δάμι προφητεύοντας
του να πάει εκεί και να περιμένει, μαζί
με τον Δημήτριο όταν ακόμα βρισκόταν
στην φυλακή.
Οι
κατηγορίες εναντίον του Απολλώνιου που
φυλακίστηκε και θα τον οδηγούσαν στο
θάνατο, ήταν: Πρώτον: Συνωμοσία κατά
του αυτοκράτορα, Δεύτερον: Κατηγορία
Μαγείας κυρίως λόγω των δυνατοτήτων
του Απολλώνιου, Τρίτον: Κατηγορία ότι
το πλήθος λόγω των ικανοτήτων του, των
θαυμάτων και των προφητειών του, τον
λάτρευε ως Θεό. Παρ' ότι οι μαθητές του
Δημήτριος και Δάμις και οι φίλοι του
τον συμβούλευαν να φύγει στην Αίγυπτο
ή την Λιβύη για να σωθεί, αυτός αντί τα
αποκρούει τις προτάσεις φυγής του,
παρουσιάζεται αυθόρμητα στη Ρώμη για
να δικασθεί.
Ο
μαθητής του ο Δάμις ξέσπασε σε δάκρυα
πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναδεί τον
Απολλώνιο ζωντανό. Ο Απολλώνιος άπλωσε
το χέρι του και του είπε: “Πιάσε με, και
αν σου ξεφύγω, είμαι οπτασία, αν όμως
δεν χαθώ, είμαι ζωντανός και δεν έχω
χάσει το σώμα μου”. Οι μαθητές του
νόμισαν ότι δεν έχει απολογηθεί,
διαφορετικά θα είχε θανατωθεί.
Ο
Απολλώνιος που γνώριζε τις σκέψεις
τους, είπε: “Έχω απολογηθεί και απαλλάχθηκα
από την κατηγορία. Η απολογία μου τελείωσε
σήμερα, πριν λίγο, κοντά στο μεσημέρι”.
Τότε ο Δημήτριος, “οι πράξεις και τα
λόγια σου είναι θεόπνευστα και σε κάποιο
Θεό οφείλεται αυτό που τώρα συμβαίνει.
Ο
Απολλώνιος έζησε κοντά στα εκατό χρόνια,
όπου πραγματοποιείται και το μέγα
γεγονός της Ανάληψης του Απολλώνιου.
Λένε πως πέθανε στην Λίνδο και πως μπήκε
στο ιερό της Αθηνάς και εκεί εξαφανίσθηκε.
Άλλοι λένε ότι ζούσε στην Κρήτη και αργά
το βράδυ πήγε στο ιερό της Δίκτυννας.
Εκεί οι φύλακες τον συνέλαβαν τον έδεσαν
με την κατηγορία του μάγου. Ο Απολλώνιος
λύθηκε, και μάλιστα φώναξε τους φύλακες
να τον δουν, πήγε προς τις πόρτες του
ιερού που άνοιξαν διάπλατα και μόλις
βγήκε έκλεισαν πίσω του, ενώ ακούστηκαν
μελωδικές φωνές, “Πορεύσου από την γη,
πορεύσου στον ουρανό, πορεύσου”
Ο
Απολλώνιος έλεγε πως, “Η ψυχή είναι
αθάνατη και δεν ανήκει σε σένα, αλλά
στην Δύναμη” Το σώμα μαραίνεται και
αυτή σαν γρήγορο άλογο ελευθερώνεται
από τα δεσμά, φεύγει γρήγορα και γίνεται
ένα με τον ελαφρό αέρα αποδοκιμάζοντας
την φοβερή και δυσβάσταχτη φροντίδα.
Έλεγε,
ότι όσο είσαι ζωντανός θα προσπαθείς
να βρεις εξηγήσεις, κάποτε που δεν θα
υπάρχεις πια, θα τα κατανοήσεις. Ο παρόν
κόσμος είναι μία φυλακή αυταπάτης από
την οποία πρέπει να ελευθερωθεί η ψυχή
του ανθρώπου, ώστε να ανέλθει. Κάθε όν
οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για την
δική του ύπαρξη.
Πολλά έχουν
γραφτεί για τον Θεόσταλτο αυτό Άνδρα.
Μεταξύ άλλων, θα κρατήσουμε, αυτό : “Ο
καθένας είναι άρχοντας του εαυτού του,
δεν υπάρχει κανένας άλλος άρχοντας και
με το να κυριεύσεις τον εαυτόν σου, θα
έχεις έναν αφέντη όμοιο του οποίου είναι
δύσκολο να βρεις”.