Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026





 "Το Οδοιπορικό της Επιστροφής», 

από τον Λη Κάρολ 

 

Ο Λη Κάρολ αναλύει βαθύτερα νοήματα του βιβλίου

Αυτή είναι μια εμβάθυνση σε βαθιά νοήματα του βιβλίου «Το Οδοιπορικό της Επιστροφής». Είναι  αφήγηση από τον ίδιο τον συγγραφέα Λη Κάρολ, σε μορφή βίντεο. Δόθηκε σε τέσσερα μέρη, ανά μήνα,  στην αρχή του 2021, εν μέσω εγκλεισμού (για όσους το διαβάσουν αυτό κάποια χρόνια μετά).  

Το βιβλίο «The Journey Home», όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, είναι το πέμπτο βιβλίο του Κρύων που  γράφτηκε το 1997 και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή του. Είναι το μόνο μυθιστόρημα που μας έχει  δώσει ο Κρύων, όπου αναφέρεται στην ιστορία του Μιχαήλ Θωμά και των Επτά Αγγέλων. Μάλιστα,  σχεδόν όλα όσα διδάσκει μέχρι σήμερα ο Κρύων, περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό που γράφτηκε πριν  τόσο καιρό.  

Μέρος 1ο… 

Λη Κάρολ: Θα σας πω με λίγα λόγια τι να περιμένετε. Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο, θα σας βοηθήσει  με αυτή τη σειρά διαλέξεων. Αν δεν το διαβάσατε, θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε αρκετά σημεία  ώστε να έχετε μια καλή εικόνα. Αλλά το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της σειράς διαλέξεων, είναι να  σας αποκαλύψω τις λεγόμενες "χαραμάδες", δηλαδή ερμηνείες που δεν καταγράφονται στο βιβλίο. Το  ενδιαφέρον είναι ότι το βιβλίο γράφτηκε ως προϊόν διακαναλισμού – δηλαδή ανώτερης επικοινωνίας ή  αγγλιστί channeling – μέσα σε περίοδο μηνών. Ωστόσο περιέχει πολλές συμπυκνωμένες πληροφορίες,  η ερμηνεία των οποίων δόθηκε μόλις τα τελευταία χρόνια. Σχεδόν τα πάντα στο βιβλίο αποτελούν  κάποιο είδος αλληγορίας, το νόημα των οποίων αποκάλυψε ο Κρύων χρόνια μετά την κυκλοφορία του,  σε σεμινάρια που διοργανώσαμε σε διάφορα μέρη.  

Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο, γνωρίζετε ότι δεν είναι ακριβώς ολοκληρωμένο, με την έννοια ότι  υπάρχει μεν κάποιος επίλογος, ωστόσο όποιος το διαβάζει θα ήθελε να μάθει τι συνέβη στη συνέχεια  στον Μιχαήλ Θωμά. Ίσως πολλοί δε γνωρίζετε ότι υπάρχει μια συνέχεια του βιβλίου, η οποία είναι  διαθέσιμη στην ιστοσελίδα μου. Ένα επιπλέον κεφάλαιο που εξηγεί τι έγινε μετά το σημείο όπου  τελειώνει το βιβλίο. Και θα σας αποκαλύψω πού μπορείτε να το βρείτε αυτό, στην αρχή του 4ου  επεισοδίου αυτής της σειράς.  

[Σημείωση: Η συνέχεια της ιστορίας παρατίθεται εδώ, στο τελευταίο μέρος] 

Το βιβλίο μιλά για την ιστορία του Μιχαήλ Θωμά, ένα όνομα που έχει επίσης τη σημασία του. Το  όνομα Μιχαήλ παραπέμπει στον Αρχάγγελο και συνεπώς σε μια υψηλή πνευματική ενέργεια. Ενώ  το όνομα Θωμάς παραπέμπει στον άπιστο μαθητή του Χριστού. Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στα δύο  ονόματα συμβολίζει τη διττότητα ή κατά κάποιον τρόπο την ανθρώπινη φύση.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς είναι ένας αγρότης που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια αγροτική κοινότητα, στη  Μινεσότα των ΗΠΑ. Για λόγους απλούστευσης που εξυπηρετούν τους σκοπούς της παραβολής αυτής,  είναι μοναχοπαίδι χωρίς άλλους συγγενείς εκτός από τους γονείς του. Από νωρίς φαίνεται ότι για τον  Μιχαήλ η σχέση των γονιών του είναι καθοριστικής σημασίας. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια καρμική  ενέργεια, με την έννοια ότι είναι η κινητήριος δύναμή του στη ζωή και συγχρόνως η αχίλλειος πτέρνα  του.  

Η αγάπη και ο σεβασμός που είχαν οι γονείς του μεταξύ τους έγινε το πρότυπο σχέσεων γι’ αυτόν.  Καθώς όμως μεγαλώνει, διαπιστώνει ότι στην κοινότητα όπου ζει οι επιλογές εύρεσης συντρόφου  είναι πολύ περιορισμένες. Αποφασίζει να φύγει, και ενάντια σε κάθε λογική επιλέγει να πάει στο Λος  Άντζελες, όπου ξεκινά την αναζήτηση συντρόφου. Εκεί ερωτεύεται τη Σίρλεϊ. Όντας κάπως αφελής, 

3 

Λη Κάρολ 

πιστεύει ότι η πρώτη του σχέση μπορεί να είναι και η παντοτινή, αφού η Σίρλεϊ αρχικά ανταποκρίνεται.  Όταν όμως μετά η Σίρλεϊ τον χωρίζει, καταρρακώνεται.  

Στη συνέχεια ο κόσμος του καταρρέει ολοκληρωτικά, όταν χάνει τους γονείς του σε αυτοκινητιστικό  δυστύχημα, λίγο μετά τον χωρισμό του. Το πρώτο που νιώθει όταν το μαθαίνει, είναι ενοχή που  δεν ήταν εκεί γι’ αυτούς, λες και θα έκανε κάποια διαφορά. Ο Μιχαήλ Θωμάς βιώνει τότε βαθιά  κατάθλιψη. Επειδή όταν επιστρέφει μετά την κηδεία στο Λος Άντζελες, συνειδητοποιεί ότι πλέον  δεν έχει κανέναν που να τον αγαπά ή να τον έχει αγαπήσει. Και για εκείνον αυτό ισοδυναμεί με το  τέλος της ζωής. Δεν μπορεί να δουλέψει λόγω της κατάθλιψης, οπότε χάνει και τη δουλειά του ως  πωλητής (το τι πουλούσε ακριβώς θα το μάθετε παρακάτω).  

Η επόμενη δουλειά που βρίσκει είναι απογευματινή ημι-απασχόληση σε τηλε-πωλήσεις. Κάτι που  προφανώς επιδεινώνει την κατάθλιψή του, λόγω των άσχημων αντιδράσεων των πελατών και των  επίσης καταθλιπτικών συναδέλφων. Επιπλέον, λόγω του μειωμένου εισοδήματος του, μετακομίζει σε  μια σαφώς χειρότερη περιοχή του Λος Άντζελες, σ’ ένα μικρό στούντιο, γκαρσονιέρα δηλαδή, όπου  ζει μια θλιβερή εργένικη ζωή. Σε αυτή τη φάση της ζωής του είναι που αρχίζει η ιστορία… 

Ένα βράδυ που επιστρέφει από τη δουλειά, ο Μιχαήλ Θωμάς βρίσκει έναν διαρρήκτη στο σπίτι  του. Στη διάρκεια της πάλης που ακολουθεί, ο διαρρήκτης τον πατά με δύναμη στο λαιμό και ο  Μιχαήλ παθαίνει ρήξη λάρυγγα. Έτσι βρίσκεται πεσμένος στο πάτωμα αναπνέοντας με μεγάλη  δυσκολία. Ευτυχώς, ένας γείτονας που άκουσε τον θόρυβο της διάρρηξης, είχε ήδη καλέσει την  αστυνομία. Οπότε ο διαρρήκτης ακούει τις σειρήνες και φεύγει. Μετά απ’ όλα αυτά, βρίσκουμε τον  Μιχαήλ στο νοσοκομείο. Εκεί λαμβάνει χώρα η πρώτη του εμπειρία και από εκεί ξεκινά πραγματικά  η ιστορία του Μιχαήλ Θωμά και των επτά Αγγέλων.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς κείτεται στο νοσοκομείο. Δεν έχει ακόμα τις αισθήσεις του. Είναι λιπόθυμος και  δεν ξέρουμε πραγματικά τι του συμβαίνει, πέραν του ότι βλέπει ένα όραμα. Σε αυτό το σημείο θα  πρέπει να αναρωτηθείτε πώς θα ήταν να είστε εσείς σε τέτοια κατάσταση.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς χρησιμοποιεί αρκετά τον λογικό, αναλυτικό νου, όπως και όλοι μας σε αυτήν  την τρισδιάστατη εμπειρία. Ο αναλυτικός μας νους ζυγίζει όλες τις εμπειρίες που είχαμε ποτέ, σε  σχέση με αυτό που ζούμε τώρα, προκειμένου να καταλήξει στο πώς νιώθουμε για την τωρινή εμπειρία.  Ο Μιχαήλ λοιπόν βλέπει ένα όραμα. Έχετε δει ποτέ όραμα; Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν  έχουν βιώσει κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με τον ορισμό του οράματος, όταν κάποιος βλέπει ένα όραμα,  έχει επίγνωση ότι το βλέπει. Δεν είναι απλά σαν ένα πολύ ζωντανό όνειρο. Στο όραμα είσαι παρών,  έχεις επίγνωση ότι είσαι παρών και είναι παραπάνω από απλό όνειρο. Αν τσιμπήσεις τον εαυτό σου,  θα πονέσεις και θα ξέρεις ότι δεν ονειρεύεσαι. Δεν είναι ιδιαίτερα συνήθης εμπειρία, αν και αρκετοί  την έχουν βιώσει και αναφέρεται επίσης στις Γραφές. Είναι μια βαθιά πνευματική εμπειρία και συνέβη  στον Μιχαήλ ως εξής:  

Είναι σε καθιστή θέση στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αναπνέει χωρίς πρόβλημα, κι ενώ  κοιτάζει γύρω του, δε βλέπει τίποτα. Ούτε ιατρικά μηχανήματα, ούτε πάτωμα ή ταβάνι· είναι απλά  καθηλωμένος στο κρεβάτι. Δεν είναι μεν στα ουράνια, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα άλλο γύρω  του. Τότε συνειδητοποιεί ότι δεν είναι στην τρίτη διάσταση, αλλά κάπου αλλού, σε μιαν άλλη  πραγματικότητα. «Είμαι νεκρός» σκέφτεται, όπως θα σκεφτόσασταν κι εσείς. Τίποτα δε βγάζει  νόημα σύμφωνα με αυτό που ξέρει ότι του συνέβη. Ο λαιμός του είναι καλά, αλλά δε βλέπει τίποτα  γύρω.  

Θέλω να σας πω πως όταν έγραφα το βιβλίο, στο σημείο αυτό ένιωθα σα να ήμουν εγώ σε  κείνο το κρεβάτι, να σκέφτομαι ότι είμαι νεκρός. Και τι γίνεται όταν πεθαίνουμε; Όσο και να το  εκλογικεύσουμε, η αλήθεια είναι ότι τα μόνα που γνωρίζουμε γι’ αυτή την εμπειρία, είναι όσα μας  έχουν πει. Αυτά που ο Μιχαήλ Θωμάς γνωρίζει λοιπόν, είναι όσα του έχουν πει στο κατηχητικό.  Δεν είναι κάποιος βαθιά πνευματικός άνθρωπος. Είναι ο μέσος Αμερικανός που οι γονείς του τον  πήγαιναν στην εκκλησία και στο κατηχητικό κάθε Κυριακή. Εκεί άκουγε πως όταν πεθαίνουμε  συναντάμε τον Άγιο Πέτρο, ή τέλος πάντων κάποιον Άγγελο ο οποίος θα κάνει τον απολογισμό 

4 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

των καλών και των κακών μας πράξεων. Οπότε θα κρίνει αν θα πάμε στον Παράδεισο ή όχι. Και οι  περισσότερες θρησκείες πρεσβεύουν κάτι παρεμφερές.  

Έχοντας αυτήν την εκπαίδευση, σκέφτεται: «Θα συναντήσω έναν Άγγελο», και όντως αυτό  γίνεται. Η μεγάλη του έκπληξη είναι η απίστευτη ηρεμία και βαθιά γαλήνη που νιώθει τη στιγμή  που βλέπει τη λευκή φιγούρα να τον πλησιάζει. Ο Μιχαήλ Θωμάς αρχίζει να νιώθει για πρώτη φορά  αυτή την παχύρευστη αγάπη. Αυτήν την πνευματικότητα που μηδενίζει τα πάντα, σε ηρεμεί και  σε ανακουφίζει, ακόμα και εν μέσω καταιγίδας. Και λάτρεψε αυτή την αίσθηση, καθότι είναι ένας  άνθρωπος πέρα για πέρα καταθλιπτικός.  

Αν ξέρετε κάποιον καταθλιπτικό, συνήθως δε θέλουν καν να γίνουν καλά. Έτσι ήταν και ο Μιχαήλ  Θωμάς. Επομένως η παρουσία του Αγγέλου τον κάνει να λατρεύει το πόσο καλά νιώθει. Σαν να του  δόθηκε ένα ελιξίριο γαλήνης και μόνο που στέκεται μπροστά του. Ο Μιχαήλ δεν μπορεί ακόμα να  διακρίνει τη φιγούρα καλά, καθώς αυτή αιωρείται συνεχώς. Αλλά ίσως αυτό να είναι γέννημα του  μυαλού του.  

Στο όραμα, ο ντυμένος στα λευκά Άγγελος αρχίζει να του μιλάει και ο Μιχαήλ Θωμάς λατρεύει  τη φωνή του. Είναι τόσο όμορφη, απαλή και γαλήνια - σαν τη φωνή του Θεού στις ταινίες με τον  Τσάρλτον Ίστον, τόσο καθησυχαστική. Και ο διάλογος με τον Λευκό Άγγελο είχε πολύ ενδιαφέρον και  δεν ήταν καθόλου όπως τον περίμενε ο Μιχαήλ. Καθώς ο Άγγελος τον ρώτησε ποιο είναι το επόμενο  που θα ήθελε να κάνει. Δεν υπήρχε καμία κρίση, ούτε ανασκόπηση της ζωής του, ήταν απλά αυτή  η ερώτηση. Ο Μιχαήλ Θωμάς δεν καταλάβαινε τίποτα, ήξερε όμως πως είτε είχε πεθάνει είτε ήταν  ετοιμοθάνατος, και δεν ήταν απλά στο νοσοκομείο. Σκέφτηκε και απάντησε με μια ενδιαφέρουσα  φράση, η οποία μαρτυρά πολλά: «Θέλω να επιστρέψω στην Εστία». 

Τι σημαίνει αυτό ακριβώς; Αν δούμε τα αποτελέσματα της έρευνας του περιοδικού TIMES το  2001 πάνω στην πνευματικότητα και τη θρησκευτική πίστη, το 85% των κατοίκων του πλανήτη  πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή. Για τους στατιστικολόγους, με τέτοιο αποτέλεσμα το αντίθετο  ενδεχόμενο κινείται στα όρια του στατιστικού λάθους. Από την άποψη αυτή, το ποσοστό των  ανθρώπων που το πιστεύουν αγγίζει σχεδόν το 100%. Είναι κάτι παραπάνω από ευσεβής πόθος.  Όπως λένε οι ψυχολόγοι, το ανθρώπινο πνεύμα επιθυμεί να πιστέψει στις διάφορες θρησκείες, στη  μετά θάνατον ζωή, στο ότι υπάρχουν περισσότερα από τη ζωή στον πλανήτη μας. Και μας βάζει σε  μια διαδικασία αναζήτησης.  

Έχει ενδιαφέρον ότι σχεδόν εκ γενετής, η στάση των ανθρώπων είναι ότι υπάρχει κάτι παραπάνω  απ’ όσα μπορούν να δουν τα μάτια μας. Επομένως, έχουμε μια έμφυτη, διαισθητική αίσθηση ότι  προερχόμαστε από κάπου αλλού. Ο Μιχαήλ Θωμάς θέλει να γυρίσει στην Εστία - δεν ξέρει τι  ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά ξέρει ότι έχει κουραστεί από τη Γη. Ο σοφός Άγγελος του ζητά να  εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει γι’ αυτόν η επιστροφή στην Εστία.  

Ακολουθεί διάλογος από το βιβλίο… 

Μιχαήλ Θωμάς: Θέλω να αγαπιέμαι και να περιστοιχίζομαι από αγάπη. Θέλω να νιώθω γαλήνιος  με την ύπαρξή μου. Δε θέλω να με απασχολούν οι ανησυχίες και οι ασήμαντες αλληλεπιδράσεις των  γύρω μου. 

Λη Κάρολ: Οι γύρω του είναι επίσης οι περισσότεροι καταθλιπτικοί. Δεν έχει φίλους που να του  ανυψώνουν το ηθικό. Στα διαλείμματα της δουλειάς μάλλον συζητάνε πόσο δυστυχισμένοι είναι.  

Και ο Μιχαήλ Θωμάς συνεχίζει… Θέλω να νιώσω ότι απελευθερώνομαι, κουράστηκα να ανησυχώ  για τα χρήματα και κουράστηκα να νιώθω μόνος. 

Λη Κάρολ: Είναι ενδιαφέρον ότι ανησυχεί για τα χρήματα λόγω αυτού που επέλεξε να κάνει στη  ζωή του, ακριβώς εξαιτίας της κατάθλιψής του. Εκτός από τους γονείς του, όλα τα άλλα πράγματα  στη ζωή του είναι αποτέλεσμα των επιλογών του. Θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια, αν τον ενδιέφερε,  αλλά σίγουρα το να ανησυχεί για τα χρήματα ήταν επιλογή του. 

5 

Λη Κάρολ 

Μιχαήλ Θωμάς: Θέλω να σημαίνω κάτι για άλλες οντότητες του Σύμπαντος, θέλω να ξέρω ότι  υπάρχω για κάποιο λόγο και να παίξω το ρόλο μου στον Παράδεισο ή όπως αλλιώς ονομάζεται, και να  είμαι μέρος του σχεδίου του Θεού.  

Λη Κάρολ: Θα σας δείξω τι συμβαίνει εδώ, γιατί θα το ξαναδείτε. O Μιχαήλ Θωμάς βιώνει κάτι  που θα το ονόμαζα "πνευματικό ασφάλιστρο". Συνειδητοποιεί ότι μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του  και ότι μάλλον όσα λέει δεν είναι τα κατάλληλα για έναν άγγελο που πιθανότατα τον κρίνει αυτή τη  στιγμή. Γι’ αυτό αλλάζει τακτική και υιοθετεί ένα λεκτικό που νομίζει ότι είναι αυτό που ο άγγελος  θα ήθελε ν’ ακούσει.  

Ίσως κι εσείς να μπορείτε να ταυτιστείτε με αυτό. Εγώ το έζησα πρώτη φορά όταν ήμουν 14ων σε μια  θρησκευτική κατασκήνωση. Εκεί, οι φίλοι μου συμμετείχαν στην ομαδική προσευχή προσευχόμενοι  δυνατά, κι εγώ ήξερα ότι δεν ήταν ο εαυτός τους. Αλλά ότι επρόκειτο για ένα είδος πνευματικού  ασφαλίστρου, το να γίνονται κάτι άλλο και να κάνουν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι.  

Κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν λάθος όταν προσεύχονται ή διαλογίζονται, είναι ότι  απαριθμούν τα προβλήματά τους, λες και οι άγγελοι ενώ είναι παρόντες, δεν τα γνωρίζουν. Έτσι  οι άνθρωποι διαχωρίζουν τον εαυτό τους από τον Θεό, ξεχωρίζουν την ανθρώπινη από τη θεϊκή  εμπειρία, και αυτή είναι η λεγόμενη διττότητα. Αυτό λοιπόν κάνει και ο Μιχαήλ Θωμάς, καταφεύγει  στη λύση του πνευματικού ασφαλιστηρίου, στην πορεία όμως συνέρχεται, συνειδητοποιεί τι έκανε  και λέει το εξής: 

Μιχαήλ Θωμάς: Ξέρεις τι θέλω πραγματικά; Θέλω να γίνω σαν εσένα, Άγγελε. Αυτό σημαίνει για  μένα η επιστροφή στην Εστία. 

Λη Κάρολ: Αυτό είναι αρκετά θαρραλέο εκ μέρους του. Στη πραγματικότητα λέει στον άγγελο,  «Αυτά που έχεις τα θέλω κι εγώ. Θέλω τη γαλήνη που νιώθω και όλα αυτά που δημιουργείς». Πλέον  ο Μιχαήλ Θωμάς έχει εκφραστεί πλήρως, έστω και με πνευματικό ασφάλιστρο προσωρινά, και ο  άγγελος του απαντάει. 

Λευκός Άγγελος: Μπορείς να έχεις αυτό που επιθυμείς, μπορείς τα έχεις όλα αυτά. Μπορείς να  επιστρέψεις στη Γη και να φύγεις από το νοσοκομείο θεραπευμένος. Μετά θέλω να μαζέψεις τα  πράγματά σου, να αφήσεις το διαμέρισμά σου, και να προχωρήσεις ανατολικά μέχρι να βρεις την Πύλη.  Και όταν την περάσεις, θα είσαι σ’ ένα μαγικό τόπο στον οποίο θα συναντήσεις 7 Αγγέλους. Εκεί ο  καθένας τους θα σου διδάξει κάτι που θα χρειαστείς. Και όταν ολοκληρώσεις την εκπαίδευσή σου και  περάσεις και τον 7ο Οίκο, θα έχεις φτάσει στην πόρτα επιστροφής στην Εστία και θα έχεις όλα όσα  επιθυμείς. 

---------------------------------------------------------- 

Ο Μιχαήλ Θωμάς σκέφτεται ότι μπορεί να τα καταφέρει. Δεν έχει ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτά.  Δεν τα έχει ξανακούσει στην εκκλησία του, ούτε η διαδικασία μοιάζει με κάποιο είδος καθαρτηρίου.  Αλλά τα αποδέχεται αφού δεν έχει επιστρέψει κανείς από την άλλη πλευρά για να μοιραστεί την  εμπειρία του. Ο Μιχαήλ δέχεται να το κάνει, κι εδώ αρχίζει το αγγελικό μέρος της ιστορίας.  

Πριν φύγει ο Άγγελος, κάνει κάτι που στην πορεία θα κάνουν και όλοι οι άλλοι άγγελοι. Τον  ρωτάει αν αγαπά τον Θεό. Και ο Μιχαήλ Θωμάς, που νιώθει ότι αυτή είναι η κρίσιμη ερώτηση,  απαντά ότι αγαπάει το Θεό με όλη του την καρδιά και ότι άλλο θεωρεί ότι πρέπει να απαντήσει  κανείς σ’ έναν άγγελο υπό αυτές τις συνθήκες. Θα δούμε στην πορεία της ιστορίας τι θα απαντήσει  όταν ρωτηθεί ξανά από τον ίδιο Άγγελο.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς ετοιμάζεται για το ταξίδι του. Τι θα πάρει άραγε μαζί του; Αποφασίζει να  πάρει 3 πράγματα. Έτσι έχουμε εδώ μια ακόμα μεταφορά, καθώς το 3 είναι αριθμός καταλύτης στην  αριθμολογία. Είναι επίσης πολύ κοινός αριθμός στις διάφορες θρησκείες (όπως η Αγία Τριάδα στον  Χριστιανισμό). Οι καταλύτες στη χημεία είναι στοιχεία που προκαλούν χημική αντίδραση όταν  έρθουν σε επαφή με άλλα στοιχεία, χωρίς τα ίδια να επηρεαστούν στη σύνθεσή τους. Ομοίως, τα 

6 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

τρία αυτά πράγματα θα λειτουργήσουν ως καταλύτες στην πορεία της ιστορίας, και είναι τα εξής: 

(1) Η μεγάλη κορνίζα με τη φωτογραφία των γονιών του, που του την είχαν κάνει δώρο, η οποία  αντιπροσωπεύει την αγάπη στη ζωή του. Η αγάπη των γονιών του είναι η μόνη αγάπη που γνώρισε.  Είναι όλο το παρελθόν του και το ποιος είναι, και σκοπεύει να την κρατήσει πάση θυσία σε όλη τη  διάρκεια του ταξιδιού και μέχρι να φτάσει στην Εστία.  

(2) Η Βίβλος της οικογένειάς του, που την πήρε μαζί του όταν αναχώρησε για το Λος Άντζελες.  Το αστείο είναι ότι δεν την έχει διαβάσει ποτέ ολόκληρη, ωστόσο τη βάζει στην τσάντα του παρότι  είναι βαριά. Και πάλι σαν ένα είδος πνευματικού ασφαλίστρου αφού πηγαίνει να εκπαιδευτεί από 7  αγγέλους για τον Παράδεισο.  

(3) Τα βιβλία που του διάβαζε ο πατέρας του όταν ήταν 10-11 ετών, όπως η σειρά "Οι Αδερφοί  Χάρντι" με θέμα παιδιά που λύνουν μυστήρια. Αυτή η επιλογή συμβολίζει το Εσωτερικό του Παιδί.  Η θεραπευτική δουλειά με το Εσωτερικό μας Παιδί είναι πολύ σημαντική. Εκεί αποσυρόμαστε  προκειμένου να βρούμε πραγματική γαλήνη και παρηγοριά, εφόσον είχαμε μια καλή παιδική  ηλικία. Καθότι είναι ένας απλουστευμένος κόσμος χωρίς ανησυχίες και άγχος. Το Εσωτερικό μας  Παιδί παραμένει πάντα μαζί μας ενώ μεγαλώνουμε και ο Μιχαήλ το γνωρίζει αυτό. Και ξέρει ότι θα  χρειαστεί τη χαρά και το γέλιο που διαθέτει κανείς όταν είναι ισορροπημένος.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς αναχωρεί για το ταξίδι του και κατευθύνεται ανατολικά. Στις ομιλίες του Κρύων  με ρωτάνε αν και αυτό είναι συμβολισμός, αλλά το συγκεκριμένο εξυπηρετεί μόνο πρακτικούς  λόγους. Αν κατευθυνθείς δυτικά στο Λος Άντζελες, θα πέσεις στον ωκεανό! Ο Μιχαήλ περπατά  και περπατά για ώρες, ωστόσο παραμένει εντός των ορίων της πόλης. Μέχρι που κάποια στιγμή  κουράζεται και αρχίζει να αναρωτιέται αν καλώς συνεχίζει.  

Κάθεται σε παγκάκι σ’ ένα πάρκο και σκέφτεται: «Είμαι ηλίθιος. Είδα ένα όνειρο μ’ έναν άγγελο  που μου είπε να κατευθυνθώ ανατολικά μέχρι να βρω μια πύλη, κι εγώ το κάνω!» Είναι έτοιμος να  γυρίσει πίσω και να τα ξεχάσει όλα, όταν σκέφτεται ότι εάν όλο αυτό ήταν αληθινό, τότε αν κάνει  μια ερώτηση κάποιος θα του απαντήσει. Αναφωνεί: «Τι κάνω εδώ; Πού είναι η πύλη;» και αμέσως του  απαντάει μια φωνή.  

Σημειώστε ότι κι εδώ υπάρχει μια αλληγορία. Σε όλο το βιβλίο ο πρωταγωνιστής αναφέρεται  ως ο Μιχαήλ Θωμάς της Αγνής Πρόθεσης. Η πρόθεσή του είναι αγνή γιατί δεν επιδιώκει τίποτα  με παθητικο-επιθετικό τρόπο, όπως πολλοί που είναι στον πνευματικό δρόμο. Οι οποίοι συνεχώς  μελετούν, χωρίς να εφαρμόζουν πραγματικά όσα μελετούν για να βρουν τη γαλήνη και τη χαρά που  ψάχνουν. Και καταλήγουν να κατηγορούν κάθε φορά αυτό που μελετούσαν και να προχωράνε στο  επόμενο, αντί να κοιτάξουν μέσα τους.  

Αν και μπορεί να φαίνεται απλουστευμένο, η διαδικασία που ακολουθεί ο Μιχαήλ Θωμάς δείχνει  αγνή πρόθεση. Επειδή έχει πάρει την απόφασή του και προχωρά στην υλοποίησή της, δε δοκιμάζει  απλά για να δει τι θα γίνει. Γι’ αυτό πούλησε τα υπάρχοντά του, άφησε το διαμέρισμά του, είναι αυτή  τη στιγμή στο πάρκο κάνοντας την παραπάνω ερώτηση. Και ακούει τη φωνή του Λευκού Αγγέλου  να του απαντά αμέσως ότι τα έχει πάει καλά και ότι βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην Πύλη.  

Είναι επίσης ενδιαφέρον το ότι βρέθηκε εκεί που έπρεπε να είναι, χωρίς να διαθέτει καν χάρτη.  Υπάρχει εδώ μια μεταφορά που μιλάει για τη διαδικασία της διαίσθησης, η οποία μας φέρνει την  κατάλληλη συγχρονικότητα. Ο Μιχαήλ Θωμάς ακολούθησε απλά την κατεύθυνση την οποία του  υπέδειξε η έμφυτη διαίσθησή του, και βρέθηκε ακριβώς στην Πύλη. Αυτό διδάσκουμε ότι μπορεί να  συμβεί όταν ακούμε τη διαίσθησή μας. Διότι η διαίσθηση είναι ο τρόπος που το Πνεύμα επικοινωνεί  μαζί μας, μέσα από τη δίοδο της επίφυσης.  

Η διαίσθηση δεν παράγεται από τη γραμμικότητα των εγκεφαλικών συνάψεων ή μέσα από  διανοητικές διεργασίες. Προέρχεται από κάπου αλλού και γι’ αυτό όταν τη λαμβάνουμε, δε νιώθουμε  ότι πρόκειται για εγκεφαλική λειτουργία. Έρχεται πολύ γρήγορα, στιγμιαία, και την αναγνωρίζουμε 

7 

Λη Κάρολ 

όταν μας συμβαίνει. Σας έχει τύχει να πείτε «Το ήξερα ότι θα συμβεί αυτό!», επειδή είχε προηγηθεί η  διαίσθησή σας; Δύσκολα μπαίνει σε κάποιο πλαίσιο, είναι άπιαστη, αν και διδάσκουμε τρόπους που  μπορεί κάποιος να την εξασκήσει, όπως ασκεί έναν μυ.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς βρίσκεται λοιπόν σ’ ένα πάρκο χωρίς να το πολυσκεφτεί, γιατί έτσι λειτουργεί  η διαίσθηση. Δηλαδή, ακολουθείς τη διαισθητική σκέψη που σου δίνει το Έμφυτό σου, χωρίς να  γυρίζεις πίσω να την αμφισβητήσεις.  

Εδώ θ’ αποκαλύψω ένα μυστικό… Στη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου, εγώ ο Λη Κάρολ  έπαιζα τον ρόλο του Μιχαήλ Θωμά (ενίοτε διαφωνώντας με τους Αγγέλους), ενώ ο Κρύων έπαιζε  τους ρόλους όλων των Αγγέλων. Αυτό μπορεί να το διακρίνει κανείς στο βιβλίο από το διαφορετικό  ύφος και λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο Μιχαήλ, όπου γράφω εγώ, σε σχέση με τους Αγγέλους, όπου  μιλάει ο Κρύων. Ουσιαστικά λοιπόν αυτό το βιβλίο καταγράφει τις αντιδράσεις μου σε όσα μεταδίδει  μέσω επικοινωνίας ο Κρύων. Ο Μιχαήλ Θωμάς λοιπόν έχει μια καλή ερώτηση προς τον Άγγελο, η  οποία είναι δική μου ερώτηση:  

Μιχαήλ: Πώς γίνεται να βλέπω την Πύλη μόνο αφού ρώτησα και μου απάντησες ότι έχω φτάσει  στην Πύλη, ενώ πριν δεν την έβλεπα; Πως γίνεται τώρα να είναι τόσο ορατή, που να μη γίνεται πια να  ΜΗΝ βλέπω την Πύλη; 

Λευκός Άγγελος: Μόλις πράγματα μη ορατά προηγουμένως γίνουν εμφανή, δεν μπορείς να  επιστρέψεις πίσω στην άγνοια. Θα βλέπεις πλέον όλα τα πράγματα καθαρά, επειδή εξέφρασες την  πρόθεση να δεις την Πύλη αυτή. 

Λη Κάρολ: Όταν είσαι σ’ ένα πνευματικό μονοπάτι και κάτι σου αποκαλυφθεί, που το γνωρίζεις  και το νιώθεις βαθιά μέσα σου ότι ισχύει, τότε δεν υπάρχει πια κουμπί διαγραφής. Δεν μπορείς να το  αγνοήσεις. Οπότε, τι μπορεί να κάνει κάποιος για γνώσεις για τις οποίες υπάρχουν και αντιφατικές  πληροφορίες; Οι περισσότεροι θα επιλέξουν να εμβαθύνουν και να κάνουν κάποιου είδους μελέτη  για το τι ακριβώς ισχύει και τι όχι. Ωστόσο, κάποιοι θα επιλέξουν να αγνοήσουν το θέμα. Κι έτσι  προκύπτει η επόμενη ερώτηση: 

Μιχαήλ: Μια στιγμή, μου είπες ότι είμαι πλάσμα με ελεύθερη βούληση. Γιατί δε μπορώ να επιλέξω  να πισωγυρίσω; Τι θα γίνει αν επιλέξω να αγνοήσω την τρέχουσα πραγματικότητα και να επιστρέψω  σε μια πιο απλή; 

Λευκός Άγγελος: Οι φυσικοί νόμοι που διέπουν την πνευματικότητα δημιουργούν ένα αξίωμα,  σύμφωνα με το οποίο δε θα μπορέσεις ποτέ να επιστρέψεις σε μια κατάσταση χαμηλότερης  συνειδητότητας. Αν ωστόσο επιλέξεις να το προσπαθήσεις, τότε αρνείσαι τη φώτιση που σου έχει δοθεί,  και θα βρεθείς σε ανισορροπία. Είναι όμως λυπηρό, γιατί οι άνθρωποι που προσπαθούν να αγνοήσουν  αυτό που γνωρίζουν ότι είναι αλήθεια, δε θα αντέξουν για πολύ να δονούνται σε διπλό επίπεδο. 

Λη Κάρολ: Το παραπάνω λεκτικό δεν το περιμένει κανείς από έναν Άγγελο, και απαιτεί μελέτη.  Έχετε ακούσει ποτέ την έκφραση «Πρόσεχε τι εύχεσαι!»; Γι’ αυτό ακριβώς μιλάμε. Όταν ζητάς να  σου αποκαλυφθεί κάτι και η αποκάλυψη έρχεται, τότε είναι παντοτινή και πρέπει να τη διαχειριστείς.  Έχεις μπει σ’ ένα μονοπάτι το οποίο με ελεύθερη βούληση μπορείς να το διαμορφώσεις όπως θέλεις  στην πορεία. Όμως αν βγεις από το μονοπάτι αυτό, τότε είσαι σε μια κατάσταση άρνησης. Ο μη  ισορροπημένος άνθρωπος είναι εκείνος που γνωρίζει ότι ο Θεός είναι μέσα του, ωστόσο επιλέγει να  μην αξιοποιήσει αυτήν την πληροφορία. Και αυτό προκαλεί την ανισορροπία.  

---------------------------------------------------- 

Ο Μιχαήλ Θωμάς λοιπόν σηκώνεται και διασχίζει την Πύλη, κι εδώ ξεκινά η ιστορία των Επτά  Αγγέλων. Εισέρχεται σε μια γη μαγική όπου όλα είναι διαφορετικά. Υπάρχει μόνο μια όμορφη ειρηνική  έκταση και μπροστά του εκτείνεται ένας δρόμος. Σκέφτεται ότι αρκεί να ακολουθήσει τον δρόμο  που θα τον οδηγήσει στον Πρώτο Οίκο όπου θα γνωρίσει έναν Άγγελο. Και ότι μετά ο ίδιος δρόμος  θα οδηγεί και στους επτά Οίκους. Έχει δίκιο σε όλα - αν παραμείνει στον δρόμο θα είναι εντάξει. 

8 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

Μόνο που ο Μιχαήλ προσπαθεί εντός της τρισδιάστατης πραγματικότητάς του να κατανοήσει έναν  πολυδιάστατο γρίφο. Και όπως θα δείτε στη συνέχεια, το θέμα περιπλέκεται.  

Ήδη αντιλαμβάνεται ότι κάτι τον ακολουθεί, και μόλις γυρίζει ΑΥΤΟ κρύβεται πίσω από έναν  βράχο. Στην αρχή νομίζει ότι αφήνοντας την Πύλη ανοιχτή τον ακολούθησε κάποιος σκύλος. Στη  συνέχεια όμως καταλαβαίνει ότι πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο, γιατί αυτό που μυρίζει δεν είναι  σκύλος. Μάλλον είναι κάτι που μένει ήδη εδώ και αποπνέει κίνδυνο και φόβο, παρότι βρίσκεται σε  γη Αγγέλων και σ’ ένα πεδίο πνευματικής εκπαίδευσης. Και όχι μόνο τον ακολουθεί, αλλά κινείται  πιο γρήγορα από αυτόν, και είναι τεράστιο, τριχωτό και άσχημο. Ο Μιχαήλ Θωμάς νιώθει το φόβο  ΑΥΤΟΥ και επιταχύνει το ρυθμό του ελπίζοντας ότι σύντομα θα φτάσει στον Πρώτο Οίκο, αλλιώς  μπορεί το ΑΥΤΟ να τον πιάσει. 

Στο επόμενο επεισόδιο λοιπόν θα γνωρίσουμε τον Πρώτο Οίκο, τα διδάγματα του Μιχαήλ Θωμά,  και θα μάθουμε τι τον κυνηγά.  

Μέρος 2ο… 

Είδαμε ότι ο Μιχαήλ Θωμάς βρέθηκε κάπου που το βλέπει σαν μαγικό τόπο, όπου θα συναντήσει  7 Αγγέλους. Και νομίζει ότι κατά λάθος έχει αφήσει να περάσει από την Πύλη κάτι που τον κυνηγά.  Μόλις έχει αρχίσει να γνωρίζει αυτόν τον τόπο. Δεν τον έχει συνηθίσει, δεν ξέρει τι να περιμένει,  και μαθαίνει καθώς προχωρά. Βρίσκεται λοιπόν στο μονοπάτι για τον πρώτο Οίκο, πιστεύοντας ότι  εκπαιδεύεται για τον Παράδεισο.  

Αυτό πιστεύει ότι του είπε ο Λευκός Άγγελος που γνώρισε όταν ήταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου.  Τώρα όμως είναι σε αυτό το μέρος και τον κυνηγά κάτι μεγάλο που το νιώθει εχθρικό απέναντί του,  κάτι σαν μια σκοτεινή ενέργεια. Στην πορεία θα μάθουμε τι ακριβώς είναι. Ο Μιχαήλ Θωμάς ξέρει  ότι πρέπει να βρει σύντομα καταφύγιο από ΑΥΤΟ που φαίνεται να τον κυνηγά. Επιταχύνει το βήμα  του και βλέπει έναν μικρό Μπλε Οίκο, όπου μια πινακίδα μπροστά γράφει: «Ο Οίκος των Χαρτών».  

Στο Οδοιπορικό της Επιστροφής, κάθε Οίκος έχει διαφορετικό χρώμα, το οποίο φυσικά συμβολίζει  κάτι. Στη μεταφυσική, κάθε χρώμα αντιστοιχεί σ’ ένα είδος ενέργειας. Έτσι εδώ κάθε Οίκος έχει ένα  χρώμα, μια ενέργεια, με συγκεκριμένο νόημα. Οπότε μπορείτε να ερευνήσετε τι συμβολίζει το μπλε  και τα άλλα χρώματα στη συνέχεια!  

Ο Μιχαήλ Θωμάς λοιπόν μπαίνει στον Μπλε Οίκο που φαίνεται μεν μικρός εξωτερικά, αλλά  όπως διαπιστώνει στην πορεία, εσωτερικά είναι τεράστιος. Το ίδιο ισχύει και για τους επόμενους  Οίκους, εκτός από τον τελευταίο.  

Αυτό δεν ισχύει στην τρισδιάστατη πραγματικότητά σας οπότε, όπως θα υποψιάζεστε, κρύβει μια  αλληγορία. Αυτό που αποκαλύπτει εδώ ο Κρύων είναι μια αλληγορία για τη φύση του ανθρώπου.  Ελάχιστα συμβαίνουν στον Μιχαήλ Θωμά πηγαίνοντας από τον έναν Οίκο στον άλλον. Μόνο  κάποιες μάχες και ορισμένα μαθήματα που λαμβάνει. Όλες οι διδασκαλίες λαμβάνουν χώρα μέσα σε  αυτούς τους μικρούς Οίκους, που εσωτερικά είναι τεράστιοι.  

Πρόκειται λοιπόν για αλληγορία περί του ανθρώπινου σώματος και της ψυχής. Το ανθρώπινο  σώμα φαίνεται μικρό στον καθρέφτη, το εσωτερικό του όμως είναι τεράστιο. Επειδή η ανθρώπινη  ψυχή είναι πολυδιάστατη κι εμείς είμαστε κβαντικά όντα. Η ιδέα της ύπαρξης μιας πολυδιάστατης  ψυχής εντός του σώματος συνάδει με αρχές της Φυσικής, όπως είναι η κβαντική διεμπλοκή.  

Κάτι που διδάσκω είναι ότι είμαστε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι βλέπουμε στον καθρέφτη. Και  πολλά κομμάτια μας δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχουν. Είναι ενδιαφέρον ότι το βιβλίο εκδόθηκε το  1997, και τόσες ανακαλύψεις που ακολούθησαν στον τομέα της Φυσικής, με βοηθούν σήμερα να τα  εξηγώ καλύτερα όλα αυτά.  

Ένας Άγγελος παρουσιάζεται στον Μιχαήλ Θωμά, σαν να αιωρείται στην πόρτα του Μπλε Οίκου, 

9 

Λη Κάρολ 

και τον καλωσορίζει λέγοντας: «Χαίρε, Μιχαήλ Θωμά της Αγνής Πρόθεσης». Με τον ίδιο τρόπο θα  τον καλωσορίσουν και όλοι οι επόμενοι Άγγελοι.  

Η αγνή πρόθεση είναι επαναλαμβανόμενο θέμα στο βιβλίο. Σημαίνει ότι η πρόθεση του ανθρώπου  χρειάζεται να είναι σοβαρή και με νόημα. Δηλαδή, να εννοεί ότι θα κάνει αυτό που λέει. Το ενδιαφέρον  με την έννοια της πρόθεσης είναι, για παράδειγμα, ότι κάποιοι λένε: «Έχω την πρόθεση να γνωρίσω  τον εαυτό μου και την πνευματική μου πλευρά». Και εναλλάσσουν συνέχεια διάφορες πνευματικές  διαδικασίες που δοκιμάζουν, αναζητώντας την ευτυχία. Μια τέτοια πρόθεση δεν χαρακτηρίζεται  αγνή, αλλά μάλλον παθητική. Δε λένε: «Θα το κάνω, και αυτό είναι!» Αντίθετα, ο Μιχαήλ Θωμάς  είναι εκεί για όλη τη διαδρομή. Θα περάσει και από τους επτά Οίκους, και οι Άγγελοι το γνωρίζουν.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς γνωρίζει λοιπόν τον Μπλε Άγγελο, ο οποίος είναι αρσενικός και το όνομά του  είναι "Μπλε". Καθένας από τους Αγγέλους που θα συναντήσει έχει χρώμα, το οποίο είναι το ίδιο με  κείνο του Οίκου και αποτελεί επίσης το όνομά του. Η ενέργεια που συμβολίζει το χρώμα κάθε Οίκου  ταυτίζεται με τη διδασκαλία που θα λάβει ο Μιχαήλ Θωμάς στον Οίκο αυτό. Ενώ για να λάβει το  επόμενο μάθημα θα πρέπει να μεταβεί στον επόμενο Οίκο και ούτω καθεξής.  

Ο διαχωρισμός των μαθημάτων με γραμμικό τρόπο γίνεται επειδή ο Μιχαήλ Θωμάς είναι γραμμικό  ον και, όπως όλοι οι άνθρωποι, μαθαίνει με γραμμικό τρόπο. Για παράδειγμα, όταν μαθαίνουμε  άλγεβρα ή βιολογία, παίρνουμε τις πληροφορίες με ορισμένη σειρά. Και μπορεί να μην κατανοούμε  την καθεμία από την αρχή, μέχρι που κάποια στιγμή γίνεται ένα κλικ και κατανοούμε συνολικά το  θέμα. Έτσι και ο Μιχαήλ διδάσκεται με γραμμικό τρόπο, με συγκεκριμένη σειρά, ούτως ώστε να γίνει  το κλικ την κατάλληλη στιγμή, όπως θα δείτε. 

Ο Μιχαήλ συναντά τον Μπλε Άγγελο και αμέσως τον λατρεύει, τον νιώθει σαν αδερφό του. Το  ίδιο θα συμβεί και στους επόμενους Οίκους, επειδή οι Άγγελοι αποπνέουν μια αίσθηση γαλήνης.  Μάλιστα, όπως θα δείτε, σ’ έναν Οίκο ο Άγγελος είναι θηλυκού γένου και του δημιουργεί μια μητρική  αίσθηση.  

Ο Μπλε τον ξεναγεί στον Οίκο και του δείχνει το δωμάτιο του, κάτι που σημαίνει ότι θα μείνει  εκεί ένα διάστημα. Ίσως παρατηρήσετε ότι στο βιβλίο δεν αναφέρεται πόσο καιρό έμεινε ο Μιχαήλ  Θωμάς στον κάθε Οίκο. Γενικά, δε γίνεται καμία αναφορά στον χρόνο. Οι λεπτές χροιές μερικές  φορές δε βρίσκονται σε όσα αναφέρονται, αλλά σε όσα απουσιάζουν από το βιβλίο. Το ίδιο ισχύει με  το πραγματικό θέμα του βιβλίου, το οποίο δεν αποτυπώνεται στην περίληψη του οπισθόφυλλου. Θα  επανέλθουμε επ’ αυτού στο τελευταίο επεισόδιο. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς λατρεύει το δωμάτιο του και τα πάντα στον Οίκο. Κοιμάται υπέροχα, νιώθει  ήρεμος και σαν το σπίτι του. Το ότι δεν υπάρχει τουαλέτα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο, συμβολίζει  ότι σε όσα μαθαίνει, δεν υπάρχει τίποτα περιττό να μην αφομοιώνεται και χρειάζεται να αποβληθεί.  Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τίποτα στον πλανήτη μας, ούτε καν για τα δέντρα. Μάλιστα οι άνθρωποι  αντιμετωπίζουμε ακόμα και την πνευματικότητα με παρόμοιο τρόπο.  

Έχω δει πολλούς να επενδύουν χρόνο και χρήμα σε ακριβά σεμινάρια, τα οποία κάποιος έχει  επιμεληθεί προσεκτικά, ή που μπορεί να είναι προϊόν ανώτερης επικοινωνίας. Αλλά στη συνέχεια  εφαρμόζουν μόνο εν μέρει όσα έμαθαν, θεωρώντας ότι οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα. Συνεπώς, δεν  αξιοποιούν κάτι πραγματικά καλό, επειδή δεν κατάλαβαν εξαρχής το νόημά του. Αν όμως έδιναν  χρόνο στην εφαρμογή του, θα το κατανοούσαν με τον καιρό, αφού όπως εξηγήσαμε η μάθηση  λειτουργεί γραμμικά. Αν είστε ένας από αυτούς, θα σας πρότεινα να ακολουθήσετε επακριβώς ένα  πρόγραμμα που αγοράσατε και ας είναι απαιτητική η εφαρμογή του.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς λοιπόν καταλαβαίνει ότι θα του δοθεί ένας χάρτης και θεωρεί ότι θα είναι ο  χάρτης της περιοχής που βρίσκεται. Αλλά τον περιμένει μια έκπληξη. Ο Μπλε τον οδηγεί σε μια  υπόγεια βιβλιοθήκη που είναι τεράστια. Τα ράφια της έχουν βαθιές εσοχές, σαν τρύπες, από τις  οποίες εξέχουν τυλιγμένοι χάρτες. Η αλληγορία αυτή αφορά στα Ακασικά Αρχεία, τους χάρτες  της κάθε ανθρώπινης ψυχής. Από τον Κρύων γνωρίζουμε ότι τα Ακασικά αρχεία είναι εκτός της 

10 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

έννοιας του χρόνου, όπως εμείς τον γνωρίζουμε. Σε αυτά περιλαμβάνονται τόσο οι παρελθούσες  ζωές, όσο και οι εν δυνάμει μελλοντικές ζωές κάθε ψυχής η οποία έχει ποτέ ενσαρκωθεί ή πρόκειται  να ενσαρκωθεί στη Γη. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς αντικρίζει δισεκατομμύρια χάρτες, και πρέπει να εντοπίσει τον δικό του. Όταν  έγραφα το βιβλίο, σαν μηχανικός που είμαι, αναρωτιόμουν: «Τι σύστημα οργάνωσης ακολουθούν;  Τι γίνεται όταν κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει;» Αυτό θα μάθει στην πορεία ο Μιχαήλ. Ο Μπλε τον  πηγαίνει στο τραπέζι όπου θα απλώσει τον χάρτη του, και τον καθοδηγεί πώς να τον βρει ο ίδιος,  ανεβαίνοντας μια υψηλή σκάλα.  

Του φαίνεται παράδοξο να είναι ο μόνος άνθρωπος στον Οίκο των Χαρτών, μ’ έναν Άγγελο που η  μόνη του αποστολή είναι να του δώσει τον προσωπικό του χάρτη. Ωστόσο του ζητείται να τον βρει  και να τον φέρει ο ίδιος. Υπάρχει η εξής αλληγορία για την πνευματικότητα εδώ: Σε όποιο στάδιο  αφύπνισης κι αν είμαστε, ο Θεός / το Πνεύμα / η Άλλη Πλευρά, τιμά σε κάθε βήμα την ελεύθερη μας  βούληση. Η αγάπη του Θεού μας δίνει συνεχώς την ευκαιρία να δηλώσουμε αν θέλουμε κάτι ή όχι.  

Παρά τις προσδοκίες μας, το ότι επιλέξαμε ένα μονοπάτι αφύπνισης δε σημαίνει ότι η πορεία  που θα ακολουθήσουμε είναι προδιαγεγραμμένη. Συνεχώς μας ζητείται να δημιουργήσουμε οι ίδιοι  εκείνο που ζητήσαμε από τον Θεό να γίνουμε. Ξανά και ξανά στη ζωή, μας ζητείται να ανέβουμε  μια σκάλα, όπως ο Μιχαήλ Θωμάς. Δεν είναι ότι ο Θεός μας δίνει δυσκολίες, είναι απλά ζήτημα  ελεύθερης βούλησης.  

Επιπλέον, καθώς ανεβαίνουμε τη σκάλα μαθαίνουμε. Συνεπώς, το Πνεύμα δε μας δοκιμάζει αλλά  μας δίνει ευκαιρίες. Όλο αυτό είναι πολύ διαφορετικό από τις προσδοκίες μας, αλλά θα συνεχίσει να  μας συμβαίνει. Θα μάθετε επίσης ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι που το Πνεύμα μας καθοδηγεί με  υψηλή ακεραιότητα. Ωθώντας μας σε μέρη που δε θα πηγαίναμε μόνοι μας, απλώς για να μπορέσουμε  να διαπιστώσουμε σε βάθος πόσο μας αγαπά το Πνεύμα. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς αρχίζει ν’ ανεβαίνει τη σκάλα και ο Μπλε του λέει κάτι αστείο, το οποίο δείχνει  τη συνείδηση του Πνεύματος. Ο Θεός και οι Άγγελοι είναι υπέρτατοι ψυχολόγοι. Γνωρίζουν ακριβώς  πώς σκέφτονται οι άνθρωποι. Εμείς όμως δεν τους το αναγνωρίζουμε. Θεωρούμε ότι υπάρχει ένα  τείχος ή ένα πέπλο ανάμεσα σ’ εμάς και κείνους, και δε γνωρίζουμε ότι είναι συνέχεια μαζί μας.  Παλιά θύμωνα με όσους προσευχόμενοι απαριθμούν όλα όσα τους συμβαίνουν. Λες και ο Θεός και  οι Άγγελοι δε γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτούς και τα προβλήματά τους…  

Ο Μπλε λοιπόν του λέει: «Όταν είσαι εκεί πάνω, μην κοιτάξεις γύρω σου». Αλήθεια, τι νομίζετε  ότι θα κάνει ο Μιχαήλ; Έχετε ποτέ δοκιμάσει να πείτε σ’ ένα παιδί να μην κάνει κάτι; Είναι σίγουρο  ότι θα το κάνει! Φυσικά ο Μιχαήλ ενώ ανεβαίνει τη σκάλα ρίχνει ματιές γύρω. Και βλέπει ορισμένα  ονόματα, ανάμεσα στα οποία είναι και των γονιών του. Φανταστείτε πώς νιώθει και πόσο θα ήθελε  να διαβάσει τους χάρτες των γονιών του. Να μάθει ποιοι ήταν, ποιο είναι το μάθημα ζωής που έλαβαν  σε αυτή τους την ενσάρκωση, και ότι άλλο μπορεί να περιέχεται σ’ αυτούς τους χάρτες. Ο Μπλε  όμως του κάνει παρατήρηση, οπότε ο Μιχαήλ βρίσκει τον δικό του χάρτη και κατεβαίνει τη σκάλα.  

Πλέον γνωρίζουμε ότι η ταξινόμηση των χαρτών δε γίνεται αλφαβητικά, αλλά ανά οικογένεια  ή καρμική ομάδα. Η οικογένεια στην οποία γεννιόμαστε και οι άνθρωποι που επιλέγουμε, είναι για  να μας δοθούν τα μαθήματα που θα μας ωθήσουν να πάμε εκεί που δεν το περιμέναμε. Η καρμική  ενέργεια, ή η απουσία αυτής, είναι μέρος των διδασκαλιών του Κρύων.  

Μοιάζει απίστευτο, αλλά όταν ερχόμαστε στη Γη, οι γύρω μας είναι μέρος ενός καλοστημένου  σκηνικού και αποτέλεσμα προηγούμενου δικού μας σχεδιασμού. Τίποτα δεν είναι τυχαίο ή κατά  λάθος. Μπορεί να πιστεύετε ότι αποκλείεται να διαλέξατε την οικογένειά σας, η αλήθεια όμως είναι  ότι το σχεδιάσατε από πριν μαζί τους. Αυτό διδάσκει η μεταφυσική, ότι όντως επιλέγουμε τους  ανθρώπους γύρω μας. Αλλά το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην πορεία, εξαρτάται από την  ελεύθερη μας βούληση. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς ανοίγει τον χάρτη του στο τραπέζι και… δε βλέπει τίποτα! Ξανακοιτά από πιο 

11 

Λη Κάρολ 

κοντά και βλέπει μια μικρή κόκκινη κουκκίδα με την ένδειξη «ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΔΩ, στην τοποθεσία  “Οίκος των Χαρτών”, κοιτώντας έναν χάρτη». Και σκέφτεται: «Ωραία, έχω ένα χάρτη που δείχνει μόνο  αυτό που ήδη γνωρίζω. Σε τι θα με ωφελήσει; Ούτε θα μου πει πού να πάω, ούτε θα με βοηθήσει να  βρω κάτι. Μάλλον έχει χρησιμότητα μόνο για τους Αγγέλους». Ευχαρίστησε τον Μπλε και έβαλε τον  χάρτη στο σακίδιό του. Ο Μπλε, παρότι γνώριζε ακριβώς τι σκεφτόταν ο Μιχαήλ Θωμάς, παρέμεινε  ανέκφραστος. 

Μεταφερόμαστε στη στιγμή που ο Μιχαήλ Θωμάς αναχωρεί από τον Μπλε Οίκο. Κάτι που  απολάμβανε πολύ εκεί ήταν το φαγητό και ειδικά το ψωμί, που ήταν εξαιρετικά νόστιμο και θρεπτικό.  Το ψωμί συμβολίζει τη γνώση που λαμβάνει, η οποία είναι όχι μόνο χρήσιμη αλλά και απολαυστική.  Ακόμα και ο χάρτης, παρότι δεν το γνωρίζει ακόμα, είναι ένα εργαλείο που θα τον βοηθήσει στη  διαδρομή του προς τους υπόλοιπους Οίκους. 

Φεύγοντας λοιπόν έχει στο σακίδιό του την κορνίζα με τη φωτογραφία των γονιών του, τη Βίβλο  και τα βιβλία της παιδικής του ηλικίας. Βάζει λοιπόν μέσα κι ένα κομμάτι ψωμί. Και ακολουθεί μια  ιεροτελεστία που θα επαναλαμβάνεται κάθε φορά που αποχαιρετά έναν Άγγελο. Ο Μπλε τον κοιτά  και τον ρωτά: «Μιχαήλ Θωμά, αγαπάς τον Θεό;» Ο Μιχαήλ σκέφτεται ότι την ίδια ερώτηση του  έκανε ο Λευκός Άγγελος στο νοσοκομείο. Καταλαβαίνει ότι και όλοι οι επόμενοι Άγγελοι θα τον  ρωτήσουν το ίδιο, χωρίς όμως να κατανοεί το γιατί.  

Ο Μιχαήλ απάντησε κάτι ανάλογο με την πρώτη φορά, και αποχαιρετίστηκαν. Ο Μπλε τότε του  λέει ότι ίσως δεν είναι καλή ιδέα να πάρει μαζί του το ψωμί. Ωστόσο ο Μιχαήλ επιμένει να το πάρει  μαζί του, γιατί του άρεσε πάρα πολύ και ο Μπλε απλά χαμογελάει.  

Φεύγοντας ο Μιχαήλ Θωμάς συνειδητοποιεί ότι ξέχασε να ρωτήσει τον Μπλε γι’ αυτό που τον  κυνηγούσε, το οποίο είναι και πάλι ξοπίσω του. Καθώς προχωράει έχει συνεχώς επίγνωση του  κινδύνου. Όμως σε κάποιο σημείο αναγκάζεται να σταματήσει, γιατί το ψωμί άρχισε να μυρίζει πολύ  άσχημα. Ανοίγει το σακίδιο και διαπιστώνει ότι το ψωμί έχει σαπίσει, οπότε το πετά και αυτό αμέσως  σκουληκιάζει, λες και ήταν κρέας. 

Εδώ κρύβεται μια αλληγορία: Πόσοι χρησιμοποιείτε ακόμα το αλφαβητάρι με το οποίο μάθατε να  διαβάζετε; Η απάντηση φυσικά είναι: Κανείς. Το αλφαβητάρι ήταν το εργαλείο που σας βοήθησε να  μάθετε να διαβάζετε. Και στη συνέχεια, η ικανότητα ανάγνωσης έγινε το όπλο σας, έγινε μέρος της  ευφυΐας και των ταλέντων σας, έγινε ένα μ’ εσάς. Την ικανότητα ανάγνωσης πήρατε μαζί σας στις  επόμενες τάξεις του σχολείου, το αλφαβητάρι έμεινε πίσω.  

Η αλληγορία του σαπισμένου ψωμιού λοιπόν μας δείχνει ότι δεν είναι σοφό να παίρνει κάποιος τα  εργαλεία μάθησης ενός Οίκου στον επόμενο, γιατί μπορεί να αποβεί αυτοκαταστροφικό. Προσπαθεί  να μας πει: Αποφοιτήστε από το μάθημα και μην κουβαλάτε τα εργαλεία του μαζί σας, πάρτε μόνο  τα διδάγματα.  

Γνωρίζω ότι σε αρκετούς από εσάς μπορεί να πατάω τον κάλο. Αλλά τα εργαλεία των διδασκαλιών  της Νέας Εποχής μπορεί να σας κάνουν να βαλτώσετε. Υπάρχουν αξεσουάρ της Νέας Εποχής όπως  κρύσταλλοι, κεριά και άλλα καλούδια. Αυτά τα μαθαίνουμε και μας βοηθάνε να είμαστε σε ορισμένες  ενέργειες για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μεταφυσική. Όταν όμως πάμε στο επόμενο επίπεδο  διδασκαλίας, παίρνουμε μαζί μας ένα σωρό αντικείμενα!  

Δε λέω να μη χρησιμοποιείτε κρυστάλλους - κι εγώ έχω στο σπίτι μου. Εννοώ να μην παίρνετε μαζί  σας πράγματα από ένα μάθημα ή από μια περίοδο της ζωής σας ή από κάτι που νομίζετε ότι μάθατε,  θεωρώντας ότι πρέπει να τα έχετε μαζί σας για πάντα. Δεν τα χρειάζεστε. Πηγαίνετε στο επόμενο  στάδιο μάθησης ανάλαφροι. Και αν κάποια από εκείνα τα πράγματα έχουν ακόμα χρησιμότητα και  επιθυμείτε να τα κρατήσετε, τότε καλώς. Κρατήστε τα επειδή συνάδουν με τον επόμενο Οίκο, όχι  επειδή σας είναι οικεία από τον προηγούμενο Οίκο. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς δεν έκανε την παραπάνω συνειδητοποίηση, σκέφτηκε όμως ότι ο Μπλε θα 

12 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

μπορούσε να τον έχει προειδοποιήσει! Το περιστατικό με το ψωμί τον καθυστέρησε, και το ΑΥΤΟ  που τον κυνηγάει τον έχει πλησιάσει. Αν ο Άγγελος τον είχε προειδοποιήσει, θα είχε φυσικά αφήσει  πίσω το ψωμί.  

Η αλληγορία εδώ, η διδασκαλία είναι ότι το Πνεύμα μας δίνει οδηγίες. Αλλά όταν κάνουμε μια  επιλογή το Πνεύμα δεν πρόκειται ούτε να την επιδοκιμάσει ούτε να την αποδοκιμάσει, λόγω της  ελεύθερης βούλησης. Ο Μπλε Άγγελος δεν είχε καμία αντίδραση στην απόφαση του Μιχαήλ, και  αυτό είναι το δώρο της ελεύθερης βούλησης προς εκείνον. Το να μπορεί να πάρει όποιο μονοπάτι  επιλέξει. Πώς λαμβάνουμε λοιπόν οδηγίες από το Πνεύμα;  

Παρότι στη ζωή μας δεν έχουμε έναν Άγγελο να μας μιλάει απευθείας, υπάρχει κάτι ανάλογο:  Το να εμπιστευόμαστε την πρώτη διαισθητική μας σκέψη. Με αυτές τις σκέψεις το Πνεύμα μάς  μιλά μέσω της διόδου της επίφυσης. Την ίδια δίοδο που χρησιμοποιώ κι εγώ για τη μετάδοση των  επικοινωνιών του Κρύων. Οι έμφυτες αυτές οδηγίες δεν έρχονται από τη διανόησή μας, αλλά από  την επίφυση. Δεν παράγονται γραμμικά αλλά στιγμιαία, πιο γρήγορα από τις σκέψεις. Και άλλοτε  τις ακολουθούμε ενώ άλλοτε όχι.  

Μέρος της διδασκαλίας του Κρύων είναι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τις διαισθητικές σκέψεις,  όπως εκείνη που οδήγησε τον Μιχαήλ Θωμά στην Πύλη. Όπως ακριβώς εξασκούμε ένα μυ του  σώματος, υπάρχει τρόπος ν’ αναπτύξουμε την ικανότητα ν’ αναγνωρίζουμε και ν’ ακολουθούμε  τέτοιες διαισθητικές οδηγίες. Αντί να παραμένουν φευγαλέες σκέψεις, που αναρωτιόμαστε αν τις  λάβαμε πραγματικά ή τις επινοήσαμε. Σε όλη τη διαδρομή στους 7 Οίκους ο Μιχαήλ θα λαμβάνει  οδηγίες και αυτή είναι αλληγορία για τη διαίσθηση μας. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς κινδυνεύει όντας καθ' οδόν για τον Δεύτερο Οίκο. Δεν ξέρει πόσο μακριά  βρίσκεται, κουβαλάει τα πράγματά του και το ΑΥΤΟ τον κυνηγάει. Μπροστά του βλέπει κάτι που  τον τρομοκρατεί: Ένα σταυροδρόμι. Η πρώτη του αντίδραση είναι ενδιαφέρουσα. Είναι θυμός που  το Πνεύμα πάλι δεν τον προειδοποίησε.  

Σας έχει συμβεί ποτέ να έχετε πάρει αποφάσεις πιστεύοντας ότι είστε στον σωστό δρόμο, και  ξαφνικά να προκύπτει κάτι που δεν περιμένατε, εντελώς απροσδόκητα; Ο Μιχαήλ σκέφτεται ότι  λογικά ο χάρτης θα δίνει απαντήσεις σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, και έχει εν μέρει δίκιο. Βαδίζοντας  γρήγορα, ανοίγει βιαστικά τον χάρτη και βλέπει τη μικρή κουκκίδα με την ένδειξη «ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ  ΕΔΩ - ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΒΙΑΣΤΕΙΣ!»  

«Ανόητε χάρτη, το ξέρω αυτό!», ήταν η αντίδραση του Μιχαήλ, οπότε βάζει πίσω τον χάρτη και  αρχίζει να τρέχει. Φτάνει στο σταυροδρόμι και δεν ξέρει προς τα πού να πάει. Τότε για δεύτερη  φορά στο ταξίδι αυτό, ζητά φωναχτά βοήθεια: «Μπλε, προς τα πού πρέπει να πάω;» Τότε ακούει μια  όμορφη φωνή… ή μήπως όχι…  

Θα σας πω τι συμβαίνει εδώ με την όμορφη φωνή, που έχει να κάνει με τον χάρτη. Αποφασίζει  τότε ο Μιχαήλ να δώσει μια 2η ευκαιρία στον χάρτη. Οπότε τον ανοίγει ξανά, ενώ Το ΑΥΤΟ είναι  σχεδόν πίσω του. Και ο χάρτης του λέει: «Είσαι στο σταυροδρόμι, κάτι σε κυνηγάει, στρίψε δεξιά».  Αυτή είναι η όμορφη φωνή του Πνεύματος – το πιάνετε αυτό; 

Ορίστε τι συνέβη… Στο πάρκο όταν ο Μιχαήλ εξέφρασε λεκτικά ότι χρειαζόταν βοήθεια, την  έλαβε. Στην περίπτωση αυτή, η λεκτική του έκφραση ήταν το εργαλείο που έλαβε, για να μάθει  ποιο ήταν το επόμενο του βήμα. Το εργαλείο αυτό γίνεται ενισχυμένη διαισθητική σκέψη! Και το  χαρακτηριστικό του εργαλείου, που δε θα σας αρέσει, είναι το εξής: Λειτουργεί μόνο την ύστατη  στιγμή.  

Πήρε λοιπόν την απάντησή για το αν πρέπει να πάει δεξιά ή αριστερά, αλλά μόνο όταν ήταν  ακριβώς στην κατάλληλη ενέργεια. Έκανε μια έκκληση στο Πνεύμα η οποία εισακούστηκε, και  χρησιμοποίησε το χάρτη. Επίσης, να εξηγήσουμε γιατί κατέφυγε για δεύτερη φορά στον χάρτη,  παρότι την πρώτη φορά δεν είχε αποτέλεσμα. 

13 

Λη Κάρολ 

Ο Μιχαήλ Θωμάς έχει πλέον αρχίσει να μαθαίνει διαισθητικά. Μπορεί την πρώτη φορά που ζήτησε  βοήθεια να μην κινδύνευε, τη δεύτερη φορά όμως ήταν σε απόγνωση. Το να δοκιμάσει ξανά με τον  χάρτη είναι ίσως ενάντια στην ανθρώπινη λογική. Είναι όμως μέσα στο πλαίσιο των πνευματικών  μαθημάτων που διδάσκεται. Ότι τα πράγματα λειτουργούν μόνο την ύστατη στιγμή. Αυτό φυσικά  δεν του αρέσει καθόλου.  

Στρίβει δεξιά, βλέπει τον Πορτοκαλί Οίκο και τρέχει προς αυτόν, αποφασισμένος τώρα να ρωτήσει  τι είναι ΑΥΤΟ που τον κυνηγάει. Η πινακίδα μπροστά γράφει «Οίκος Δώρων & Εργαλείων». Ο  Μιχαήλ Θωμάς σκέφτεται όσα προηγήθηκαν και τις απαντήσεις που πήρε χωρίς να χρειαστεί να  ρωτήσει δυνατά. Όπως το ότι ο χάρτης λειτουργεί την ύστατη στιγμή. Έχει συμβεί και σε μένα - όπως  σίγουρα και σε σας - να πρέπει να πάρω αποφάσεις στη ζωή μου και οι οδηγίες που χρειαζόμουν να  έρθουν την τελευταία στιγμή. Ο Μιχαήλ φτάνει γρήγορα στην πόρτα του Οίκου και τον υποδέχεται  ο Πορτοκαλί Άγγελος. Εκεί τον ρωτάει να του πει τι είναι ΑΥΤΟ που τον κυνηγάει.  

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο: 

-------------------------------------------------------------------- 

> Πορτοκαλί: «Χαίρε, Μιχαήλ Θωμά της Αγνής Πρόθεσης. Δεν μπορώ να σου πω αυτό που θέλεις να  μάθεις». 

> Μιχαήλ: «Δεν μπορείς ή δε θέλεις; Με όλο το σεβασμό, ξέρω ότι γνωρίζεις. Γιατί δεν μπορείς να μου  μιλήσεις γι’ αυτό;» 

> Πορτοκαλί: «Γνωρίζεις περισσότερα για το θέμα από μένα». 

> Μιχαήλ: «Πώς γίνεται αυτό;» 

> Πορτοκαλί: «Δεν είναι όλα εδώ όπως φαίνονται». 

> Μιχαήλ: «Θα είναι ακόμα εκεί όταν βγω έξω;» 

> Πορτοκαλί: «Ναι». 

> Μιχαήλ: «Ανήκει εδώ;» 

> Πορτοκαλί: «Έχει το ίδιο δικαίωμα να βρίσκεται εδώ όπως κι εσύ». 

> Μιχαήλ: «Μπορεί να μου κάνει κακό;» 

> Πορτοκαλί: «Ναι». 

> Μιχαήλ: «Υπάρχει τρόπος να προστατευθώ; Θα με βοηθήσεις;» 

> Πορτοκαλί: «Γι’ αυτό είμαι εδώ…» 

--------------------------------------------------------------------------------------------- 

Θ’ αποκαλύψουμε τώρα τι είναι το ΑΥΤΟ που κυνηγάει τον Μιχαήλ Θωμά και το οποίο ανήκει  εκεί. Είναι μια επίσης δύσκολη εξήγηση, επειδή όλοι μας έχουμε μια ιδέα για το ποιοι είμαστε. Στο  πρώτο επεισόδιο είχαμε αποκαλύψει ότι το όνομα Μιχαήλ συμβολίζει τον Αρχάγγελο και το όνομα  Θωμάς συμβολίζει την ενέργεια της αμφιβολίας. Έχουμε λοιπόν το σκοτάδι και το φως στον ίδιο  άνθρωπο, και το ονομάσαμε ανθρώπινη διττότητα.  

Όταν ο Μιχαήλ Θωμάς πέρασε την Πύλη, η διττότητα του διαχωρίστηκε. Οπότε τώρα έχουμε  δύο Μιχαήλ… Ο Μιχαήλ που διδάσκεται από τους Αγγέλους είναι το πνευματικό μέρος του εαυτού  του. Δεν αναγνωρίζει καν το ΑΥΤΟ που τον κυνηγάει, το οποίο είναι η σκοτεινή του πλευρά. Δεν  ξέρει τι μορφή έχει, μυρίζει άσχημα, δε θέλει να έχει καμία σχέση με αυτό. Είναι μόνο τρισδιάστατο  ον, δεν κατανοεί, δεν έχει μέσα του τον Θεό, ούτε κανένα θεϊκό στοιχείο, και μοιάζει με τέρας. Αυτό 

14 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

τον κυνηγά σε όλη τη διαδρομή.  

Ας εφαρμόσουμε τώρα όσα γνωρίζουμε για να φανταστούμε τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος  Μιχαήλ, το λεγόμενο ΑΥΤΟ. Έχει επίσης συνείδηση, κυνηγά τον πνευματικό Μιχαήλ Θωμά και  σκέφτεται: «Μιχαήλ, είχες ένα ατύχημα, είσαι στο νοσοκομείο σε κώμα, και βλέπεις ένα όραμα το  οποίο μπορεί να σε σκοτώσει, γιατί μπορεί να μην εξέλθεις από αυτό έγκαιρα. Είσαι σε μια απατηλή  χώρα παραμυθιών και έχω έρθει να σε βγάλω από αυτή, για να γιατρευτείς στο νοσοκομείο». 

Εδώ υπάρχει ηθική ακεραιότητα, αφού πρόκειται για μια συνείδηση που γνωρίζει μόνο αυτά  που γνωρίζει. Και προσπαθεί να τον σώσει από κάτι που θεωρεί ηλίθιο λάθος. Έχουμε λοιπόν εδώ  ένα διαχωρισμό διττότητας, δεν υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιο τέρας. Αυτό που τον κυνηγάει είναι  η σκοτεινή του πλευρά, είναι ο ίδιος σε άλλο επίπεδο συνείδησης. Όπως θα δούμε σε επόμενο  επεισόδιο, ο Μιχαήλ Θωμάς θα χρειαστεί να παλέψει μαζί του. Και σε κείνη την αντιπαράθεση θα  διαπιστώσουμε τι λειτουργεί και τι όχι.  

Ας μιλήσουμε τώρα για τον 2ο Οίκο Δώρων και Εργαλείων. Δίνονται στον Μιχαήλ τρία εργαλεία  που θα χρειαστεί να έχει μαζί του στο υπόλοιπο ταξίδι, τα οποία είναι αλληγορικά. Σε πολλούς  αναγνώστες δεν αρέσει το γεγονός ότι τα εργαλεία αυτά έχουν τη χρήση όπλων μάχης. Ωστόσο δεν  πρόκειται για θανατηφόρα όπλα, αλλά για όπλα πνευματικότητας για την ανάδειξη της αλήθειας. Θα  τα χαρακτηρίζαμε όπλα συνείδησης. Πρόκειται για ένα ξίφος, μια ασπίδα και μια πανοπλία θώρακα.  

Το ξίφος είναι πολύ βαρύ, δεν είναι κατάλληλο για ξιφομαχία. Και ο Μιχαήλ Θωμάς πρέπει να  μάθει να το χειρίζεται και να ισορροπεί με αυτό, με τη βοήθεια του Πορτοκαλί αγγέλου. Το ξίφος  συμβολίζει την Αλήθεια, και είναι αλληγορία που συναντάμε σε αρκετές θρησκείες. Η ασπίδα  χρησιμεύει στο να αποκρούει τα αντίπαλα ξίφη, μεταφορικά, και πρέπει να μάθει να ισορροπεί με  αυτή σε συνδυασμό με το ξίφος. Η ασπίδα τον προστατεύει από τις ενέργειες, και συμβολίζει τη  Γνώση.  

Η πανοπλία θώρακα, ή αλλιώς ο Μανδύας της Σοφίας, έχει την ιδιότητα να αναδιπλώνεται και να  εφαρμόζει σαν καλούπι πάνω του. Όταν βρίσκεται σε θέση ανάπαυσης ή περπατά, το ξίφος μπαίνει  σε θηκάρι στο πλάι της μέσης. Ο Μανδύας εφαρμόζει στην πλάτη του με μια δέστρα και πάνω του  κρέμεται η ασπίδα, μ’ ένα γάντζο που έχει στην πίσω της πλευρά.  

Επομένως, έχουμε το Ξίφος που είναι η Αλήθεια, την Ασπίδα που είναι η Γνώση και το Μανδύα που είναι η Σοφία να ξεχωρίζει ποιο από τα άλλα δύο όπλα να χρησιμοποιεί σε κάθε περίσταση.  Πρόκειται για έναν κύκλο συνειδητότητας. Η Σοφία είναι πάντα ευθυγραμμισμένη με τα άλλα δύο  όπλα, προκειμένου να δουλεύουν από κοινού.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς έχει εκπαιδευτεί πώς να εξισορροπεί αυτά τα όπλα, όχι όμως πώς να πολεμήσει  με κάποιον αντίπαλο. Μαθαίνει να φορά τον εξοπλισμό, να περπατά με αυτόν και να διαχειρίζεται  το τεράστιο βάρος του. Όπως θα δούμε στην πορεία, τα όπλα γίνονται ένα με αυτόν και δεν τον  βαραίνουν πια. Όπως όταν είμαστε στο σχολείο, όσα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, μας  καταβάλλουν και νιώθουμε ότι δε θα τα καταφέρουμε ποτέ. Αλλά ξαφνικά γίνεται ένα «κλικ» και  γίνονται κομμάτι μας.  

Ο Μιχαήλ ετοιμάζεται να αναχωρήσει από τον Πορτοκαλί Οίκο, γνωρίζοντας ότι τα έχει πάει πολύ  καλά στην εκπαίδευση. Και αναμένει τη γνωστή ερώτηση από τον Άγγελο. Ωστόσο δεν έχει καλή  ισορροπία, καθώς έχει μάθει να εξισορροπεί τα όπλα, όχι όμως σε συνδυασμό με τα πράγματά του.  Ο Πορτοκαλί του το επισημαίνει αυτό και του προτείνει μια πολύ λογική συμφωνία: «Μιχαήλ Θωμά,  αν μου δώσεις τα πράγματά σου υπόσχομαι να τα φυλάξω και να σου τα επιστρέψω όταν γυρίσεις  στην Εστία». Όμως ο Μιχαήλ Θωμάς αρνείται κατηγορηματικά. Ο Πορτοκαλί δε λέει τίποτα και  παραμένει εντελώς ανέκφραστος.  

> Πορτοκαλί: «Μιχαήλ Θωμά, αγαπάς τον Θεό;»

15 

Λη Κάρολ 

> Μιχαήλ: «Και βέβαια τον αγαπώ, Πορτοκαλί, το γνωρίζεις». 

Και ο Μιχαήλ Θωμάς αναχωρεί, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι κάτι τον κυνηγά. Συνεχίζει προς  τον επόμενο Οίκο κάπως τρικλίζοντας, καθώς δεν έχει καλή ισορροπία.  

Το επόμενο επεισόδιο είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για τον τρόπο με τον οποίο το Πνεύμα  συνεργάζεται μαζί μας, σε κάποια πράγματα που περνάμε και θα το ονόμαζα: «Η Μεγάλη Καταιγίδα».  

Μέρος 3ο… 

Ο Μιχαήλ Θωμάς μόλις αναχώρησε από τον Πορτοκαλί Οίκο. Όπως είδαμε, αρνήθηκε  κατηγορηματικά να αφήσει τα προσωπικά του αντικείμενα στον Πορτοκαλί Άγγελο, και να τα  πάρει πίσω μετά το ταξίδι του. Το ΑΥΤΟ είναι ακόμα στο κατόπι του, το οποίο αντιπροσωπεύει την  ανθρώπινη διττότητα. Ο Μιχαήλ προχωρά τρικλίζοντας λόγω του επιπλέον βάρους της τσάντας του.  Βλέπετε, είχε εκπαιδευτεί από τον Πορτοκαλί άγγελο να χειρίζεται καλά το βάρος από τα εργαλεία  που του έδωσε, αλλά τώρα είχε επιπλέον το βάρος των πραγμάτων του.  

Σύντομα στον δρόμο του θα βρεθεί στη λεγόμενη Μεγάλη Καταιγίδα. Στο σημείο αυτό  της αφήγησης θα εναλλάσσονται οι σκέψεις του Μιχαήλ Θωμά και του ΑΥΤΟΥ, δύο εντελώς  διαφορετικές οπτικές γωνίες. Ο Μιχαήλ πιστεύει ότι εκπαιδεύεται για τον Παράδεισο. Το ΑΥΤΟ, που  έχει τη δική του συνειδητότητα, πιστεύει ότι ο Μιχαήλ Θωμάς ονειροπολεί. Και θέλει να τον πάρει  από αυτή την απατηλή παραμυθοχώρα για να επιστρέψει στο νοσοκομείο και να αντιμετωπίσει την  πραγματικότητα.  

Αυτό δε σας θυμίζει κάποιους που αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο όποιον ασχολείται με την  πνευματικότητα και τις διδαχές της Νέας Εποχής, θέλοντας να τους κάνουν να επανέλθουν στην  πραγματικότητα;  

Σε αυτό λοιπόν το μέρος που ο Μιχαήλ Θωμάς θεωρούσε τόσο γαλήνιο και όμορφο, ξαφνικά  ξεσπά μια καταιγίδα με ανέμους σε επίπεδο τυφώνα. Φυσούσε τόσο δυνατά σε σημείο να μην μπορεί  να σταθεί όρθιος. Μέσα σε λίγα λεπτά από την αναχώρησή του από τον Πορτοκαλί Οίκο, βρίσκεται  πεσμένος στο έδαφος, να κρατιέται με το ένα χέρι από ένα μικρό θάμνο, και με το άλλο χέρι να  κρατά την τσάντα με τα πράγματά του. Μάχεται για την επιβίωσή του, οι άνεμοι σφυροκοπούν και  τραντάζουν το σώμα του πάνω – κάτω στο έδαφος, και κείνη τη στιγμή πέφτει βαθύ σκοτάδι. 

Τώρα, από την άλλη το ΑΥΤΟ δε βιώνει τη συγκεκριμένη καταιγίδα… 

Η αλληγορία εδώ είναι ότι η σκοτεινή πλευρά του Μιχαήλ Θωμά δε βιώνει την πνευματική  καταιγίδα. Χρειάζεται αλήθεια να σας εξηγήσω τι είναι η πνευματική καταιγίδα; Είναι αυτό που  περνάτε πολλοί όταν αρχίζετε να αμφισβητείτε τον εαυτό σας και αναρωτιέστε αν κάνετε το σωστό.  Όταν προσπαθείτε να καταλάβετε το σκεπτικό του Πνεύματος, όταν νιώθετε άβολα επειδή δεν  κατανοείτε τι σας λέει μέσω της διαίσθησής σας. Ή όταν σας θορυβούν αυτά που λαμβάνετε μέσω  της διαίσθησής σας, επειδή πάνε κόντρα σε όσα πιστεύατε ως τώρα. Το ΑΥΤΟ λοιπόν ψάχνει τον  Μιχαήλ Θωμά, χωρίς να βιώνει την καταιγίδα, ωστόσο δεν τον βλέπει γιατί είναι πολύ σκοτεινά και  για το ΑΥΤΟ.  

Ο Μιχαήλ συνειδητοποιεί ότι χρειάζεται επειγόντως βοήθεια, και για άλλη μια φορά τη ζητάει  φωναχτά, απευθυνόμενος στον τελευταίο εκπρόσωπο της Πηγής που ήταν μαζί του. 

«Πορτοκαλί, τι πρέπει να κάνω;» 

Και ακούει την όμορφη, γαλήνια φωνή του άγγελου να λέει: «Άσε τα πράγματά σου, Μιχαήλ». Ο Μιχαήλ Θωμάς πρέπει να πάρει μια απόφαση. Έχει συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο και  πρέπει να αφήσει τα πράγματά του, οπότε το κάνει. Έτσι, ακούει τα πράγματά του να καταστρέφονται  παρασυρμένα από τον αέρα. Το τζάμι από την κορνίζα με τη φωτογραφία των γονιών του να 

16 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

θρυμματίζεται και η Βίβλος και τα βιβλία του να σκίζονται.  

Στη συνέχεια, με το χέρι που απελευθέρωσε αρχίζει να ψάχνει τον χάρτη που τον φυλά πάνω του,  ανάμεσα στην πανοπλία θώρακος και το στέρνο του. Στο σημείο αυτό μήπως αναρωτιέστε γιατί ο  Μιχαήλ αναζητά τον Χάρτη, ενώ ξέρει ότι με το πυκνό σκοτάδι δε θα μπορεί να τον διαβάσει;  

Η αλληγορία εδώ είναι ότι ο Μιχαήλ Θωμάς ήδη σκέφτεται και ζυγίζει διαφορετικά τα πράγματα  απ’ όταν ξεκίνησε αυτή τη διαδρομή, κι ας έχει επισκεφθεί μόνο δύο Οίκους. Γνωρίζει διαισθητικά  και με απόλυτη βεβαιότητα ότι, αν καταφέρει να βγάλει τον χάρτη, είναι εργαλείο που θα τον  καθοδηγήσει, όπως την προηγούμενη φορά που κινδύνευε. Πλέον καταλαβαίνει τη χρησιμότητα  του, γνωρίζει ότι ουσιαστικά είναι η διαίσθησή του. Επίσης ξέρει ότι παρά το βαθύ σκοτάδι, αν τον  βγάλει θα υπάρξει φως για να τον διαβάσει.  

Ακούγεται ίσως παρατραβηγμένο ότι μπορεί ο Μιχαήλ Θωμάς να διαθέτει τέτοια πνευματική  ωριμότητα, μετά από την επίσκεψη σε δύο μόλις Οίκους, αλλά δεν είναι. Όταν αρχίζετε τη διαδικασία  πνευματικής μάθησης, δεν είναι μια ανηφορική διαδρομή, ούτε μια γραμμική πορεία. Το Πνεύμα  γνωρίζει ποιοι είστε. Και όταν πηγαίνετε από το σημείο Α στο Β, και το κάνετε με αγνή πρόθεση, σας  απλώνει το χέρι για να σας βοηθήσει στη διαδρομή. Μάλιστα, καθώς προχωράτε προοδεύετε όλο  και πιο γρήγορα, καθότι υπάρχει μια επιτάχυνση μάθησης και ενέργειας.  

Αν ρωτήσετε όσους έχουν κάνει αυτή τη διαδρομή, θα σας πουν ότι δεν είναι σαν να ανεβαίνετε  μια γραμμική σκάλα. Μπορεί τα πρώτα δύο - τρία σκαλιά να είναι δύσκολα. Μόλις όμως φτάνετε  σ’ ένα πλατύσκαλο, όπου καταλαβαίνετε πώς λειτουργούν τα εργαλεία που έχετε, τότε αρχίζουν  να συμβαίνουν πράγματα. Έτσι επιταχύνεται η πορεία μέχρι το επόμενο πλατύσκαλο. Βέβαια κάτι  τέτοιο συχνά συνεπάγεται να βρεθεί κανείς μπροστά σ’ έναν ακόμα πιο δύσκολο γρίφο. Και αυτό  ακριβώς συνέβη στον Μιχαήλ Θωμά. 

Ας πάμε πάλι στο ΑΥΤΟ… Εξακολουθεί να τριγυρνά στο σκοτάδι ψάχνοντας τον Μιχαήλ Θωμά.  Ανεπηρέαστο από την καταιγίδα και μέσα στο σκοτάδι, μόλις που τον εντοπίζει τη στιγμή που εκείνος  προσπαθεί να βγάλει τον Χάρτη. Αρχίζει λοιπόν να πηγαίνει προς το μέρος του Μιχαήλ, με σκοπό να  του επιτεθεί, ακόμα και να τον σκοτώσει μέσα στη χώρα των παραμυθιών. Θέλει οπωσδήποτε να τον  αποσπάσει από εκεί και να τον επιστρέψει στο νοσοκομείο, ώστε να σωθούν και οι δύο.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς τώρα, έχει βγάλει το Χάρτη και προσπαθεί να διακρίνει κάτι στο σκοτάδι, με  τον άνεμο να εξακολουθεί να τον κοπανάει πάνω-κάτω στο χώμα. Όμως δεν μπορεί να δει τίποτα,  αφού είναι πίσσα σκοτάδι. Εκείνη τη στιγμή το ΑΥΤΟ του επιτίθεται, ορμώντας από πίσω στην  πλάτη του, όπως είναι πεσμένος κάτω. Όμως προσγειώνεται πάνω στην ασπίδα του Μιχαήλ, την  οποία είχε περασμένη στην πλάτη φεύγοντας από τον Πορτοκαλί Οίκο.  

Αυτό λοιπόν που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, είναι ότι η πανοπλία με την ασπίδα απωθούν αμέσως  το ΑΥΤΟ. Κατά κάποιο τρόπο σαν η ύλη να απωθεί την αντι-ύλη. Οπότε το ΑΥΤΟ πετάγεται πάνω  από τριάντα μέτρα μακριά και προσπαθεί να συνέλθει από αυτό που μόλις συνέβη. Κατά τη διάρκεια  της επίθεσης και της απώθησης, δημιουργήθηκε ένα φως. Έτσι τότε ο Μιχαήλ μπορεί να δει τον  Χάρτη, που τον καθοδηγεί να αναζητήσει καταφύγιο σε μια σπηλιά στην αμέσως επόμενη στροφή.  Με τον άνεμο να λυσσομανάει ακόμα, αρχίζει να σέρνεται και να γαντζώνεται από φυτό σε φυτό  μέχρι να φτάσει στη σπηλιά. 

Ας δούμε τι συνέβη μόλις τώρα… Αν εξετάσουμε την κατάσταση από την οπτική της μεταφυσικής,  εμπεριέχει ένα μάθημα που είναι σε όλους μας πολύ δύσκολο να το παραδεχτούμε. Είναι δυνατόν  μερικές φορές να μας επιτρέπεται να πελαγώσουμε, να μας επιτρέπεται να βιώσουμε μια καταιγίδα  στη ζωή μας; Και, μέσα από την αντιμετώπιση της καταιγίδας - της δυσάρεστης εκείνης κατάστασης  - να δημιουργείται φως στη ζωή μας; Ένα φως που δε θα είχε δημιουργηθεί αλλιώς. Είναι ένα δύσκολο  συμπέρασμα, και μόνο που το ακούτε ίσως σκεφτείτε: «Περίμενε μια στιγμή, είναι δηλαδή υποχρεωτικό  να περάσω δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου»; Όχι απαραίτητα. 

17 

Λη Κάρολ 

Ας εξετάσουμε μαζί τι συνέβη εδώ. Ο Μιχαήλ Θωμάς έδρασε ενάντια στη διαίσθησή του. Παρότι  είχε την παρότρυνση ενός Αγγέλου να φυλάξει τα πράγματά του, εκείνος αρνήθηκε. Και στη  συνέχεια δημιουργήθηκε μια κατάσταση καταιγίδας στην οποία χρειάστηκε, με ελεύθερη βούληση,  να αφήσει τα πράγματά του. Το γεγονός ότι τα άφησε, σε συνδυασμό με την επίθεση που δέχτηκε  από το ΑΥΤΟ, δημιούργησε φως.  

Τώρα λοιπόν βρίσκεται μόνος στη σκοτεινή σπηλιά και βλέπει στη γωνία ένα φως. Εκείνη τη  στιγμή ο Μιχαήλ βράζει από θυμό, είναι έξαλλος με τον Θεό. Πόσοι αλήθεια έχετε θυμώσει με τον  Θεό; Είμαι βέβαιος ότι η απάντηση είναι: Όλοι! Είναι έξαλλος γιατί βρέθηκε σε μια κατάσταση  που δεν περίμενε. Και τότε στη γωνία της σπηλιάς με το φως, εμφανίζεται ο Πορτοκαλί Άγγελος,  στέκεται απλά εκεί. Και ο Μιχαήλ Θωμάς του λέει κάτι μάλλον αυθάδες, δεδομένου ότι απευθύνεται  σε άγγελο:  

«Εντάξει Πορτοκαλί, το κατάλαβα τώρα. Αν δεν ακολουθήσουμε αυτό που μας υποδεικνύετε εσείς  οι Άγγελοι, μας το επιβάλλετε με το ζόρι. Έτσι λειτουργούν τα πράγματα; Ποιος σας έδωσε την άδεια  να πάρετε τα πράγματά μου;» 

Και ο Πορτοκαλί απαντά: «Εσύ μας έδωσες την άδεια, Μιχαήλ Θωμά, όταν διέσχισες την Πύλη».  Χωρίς να κουνηθεί από εκείνη τη θέση, κάνει τη δήλωση αυτή και μετά εξαφανίζεται. 

Τι συνέβη μόλις; Εδώ υπάρχει ένα δεδομένο, ένα σημαντικό δεδομένο. Εάν ακολουθείς ένα  πνευματικό μονοπάτι με αγνή πρόθεση, τότε δεν μπορείς να κάνεις πίσω. Μπορείς φυσικά να μπεις  σε κατάσταση άρνησης, αν το επιθυμείς, δηλαδή να προσποιείσαι ότι δε γνωρίζεις την αλήθεια, αν  το θέλεις. Αλλά κάτι τέτοιο δε θα σε υπηρετήσει. Αυτό εννοούσε ο Άγγελος. Με το να διασχίσει την  Πύλη, ο Μιχαήλ έδωσε άδεια για όλες αυτές τις καταστάσεις, ακόμα και για τη Μεγάλη Καταιγίδα.  Αυτή ήταν η δέσμευσή του. 

Πολλά συνέβησαν σε μένα όταν διέσχισα την αντίστοιχη Πύλη, όταν δηλαδή έγινα ο δίαυλος  για τις ανώτερες επικοινωνίες του Κρύων. Θα ήθελα να μοιραστώ μερικά μαζί σας. Δεν πέρασα  κυριολεκτικά κάποια εξωτερική Πύλη. Αλλά με τον καιρό αποφάσισα να αφήσω τη δουλειά μου  ως μηχανικός, την καριέρα μου, και να αφοσιωθώ στον τομέα της Μεταφυσικής. Μερικοί από τους  φίλους μου είδαν την απόφασή μου όπως θα την έβλεπε και το ΑΥΤΟ. Είπαν «Ο Λη τρελάθηκε! Ο  Λη έχασε την προοπτική του για τον Θεό. Πήρε τον στραβό δρόμο». Έτσι σταμάτησαν να μου μιλάνε  και τους έχασα. Αυτή ήταν η Πύλη που εγώ πέρασα, η οποία οδήγησε σε μένα όπως με βλέπετε τώρα,  να επικοινωνώ τον Κρύων.  

Θα 'θελα τώρα να σας αποκαλύψω μερικά πράγματα, για τη δική μου Μεγάλη Καταιγίδα. Είναι η  μόνη φορά που θα διηγηθώ (σε βίντεο) την πλήρη ιστορία μου. Και κατά τη διαδικασία θα φανερώσει  την αδυναμία μου, τη δική μου αχίλλειο πτέρνα.  

Όταν ξεκίνησα τις ανώτερες επικοινωνίες, οι δύο γιοι μου αντιπροσώπευαν τη δική μου τσάντα  με τα πολύτιμα προσωπικά μου αντικείμενα. Φοβόμουν τι θα γινόταν ΑΝ μάθαιναν τι κάνω. Είχαν  λάβει από μένα βαθιά χριστιανική ανατροφή και ήταν καλοί Χριστιανοί. Επίσης, ήξερα καλά τι λέει  το δόγμα της Εκκλησιάς που ανήκαμε, για όσους διενεργούν τέτοιες επικοινωνίες. Λέει ξεκάθαρα  ότι πρόκειται για κάτι το διαβολικό, με εισιτήριο άνευ επιστροφής για την κόλαση! Έτσι το βλέπουν,  αυτό διδάσκουν και ανήκα εκεί για αρκετό καιρό. 

Φοβόμουν λοιπόν ότι αν μάθαιναν οι γιοι μου τι κάνω, θα τους έχανα. Οπότε το 1989 που ξεκίνησα,  έκανα την εξής συμφωνία με τον Θεό: «Οκ, θα το κάνω, αλλά δεν πρέπει να το μάθουν η σύζυγος και  τα παιδιά μου».  

Για τον λόγο αυτό στα βιβλία του Κρύων δεν αναγραφόταν το πλήρες όνομά μου, αλλά «Λ.  Κάρολ», με πολύ μικρά γράμματα και στο οπισθόφυλλο. Ας πάρουμε το Οδοιπορικό της Επιστροφής  που το έχω μπροστά μου… Έχετε δει πολλά βιβλία να μην αναγράφεται ο συγγραφέας στο εξώφυλλο;  Είμαι σίγουρος, ούτε ένα! Αυτή ήταν η συμφωνία μου και ίσχυε για τα 5-6 πρώτα βιβλία. Επίσης, 

18 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

για χρόνια δεν έδινα διαλέξεις στο Σαν Ντιέγκο όπου διέμενα, ούτε καν στην πολιτεία του Λος  Άντζελες. Πίστευα λοιπόν ότι η συμφωνία μου με τον Θεό λειτουργεί μια χαρά, ενώ ουσιαστικά  κάλυπτα το φόβο μου. 

Όμως τον Μάρτιο του 1997, μόλις είχε εκδοθεί το Οδοιπορικό της Επιστροφής, υπήρξε ένα  τραγικό συμβάν στην πόλη μου: Η ομαδική αυτοκτονία 39 ανθρώπων που ανήκαν στην αίρεση  «Πύλη του Παραδείσου». Δε θα ξεχάσω ποτέ ότι ήμουν στη δουλειά όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα,  από κάποιον που η φωνή του μου ήταν πολύ γνωστή. Ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής των ειδήσεων  ενός μεγάλου καναλιού. Μου εξήγησε ότι ήρθε σε επαφή μαζί μου επειδή κατά κάποιο τρόπο ήμουν  εκπρόσωπος των διδασκαλιών της Νέας Εποχής στην πόλη. Τώρα, πώς υπέθεσε κάτι τέτοιο, ενώ  εγώ «κρυβόμουν»… 

Με ρώτησε λοιπόν τη γνώμη μου για το περιστατικό, και του εξήγησα ότι δεν υπάρχει καμία σχέση  μεταξύ της αίρεσης αυτής και των διδαχών της Νέας Εποχής. Κατάφερε όμως να μου εκμαιεύσει την  υπόσχεση ότι θα πήγαινα την επόμενη μέρα στην εκπομπή του να το εξηγήσω και στους τηλεθεατές.  Κλείνοντας συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει ένα τεράστιο λάθος! Τεράστιο λάθος! Και ότι τώρα  αναπόφευκτα θα το μάθαιναν η πρώην σύζυγός μου, τα παιδιά μου, η εκκλησία μου και ολόκληρη η  πόλη! Δεν υπήρχε όμως κανένας τρόπος να το ακυρώσω χωρίς να τα κάνω χειρότερα.  

Αυτό που έκανα είναι δύσκολο να το εξηγήσω – έκανα ένα ντους! Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο  Κρύων συχνά μου μιλάει όταν κάνω ντους. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, αλλά έτσι δουλεύει. Το  πρώτο λοιπόν που έκανα ήταν να μπω στο ντους και να του θέσω το θέμα: «Κρύων, τι συμβαίνει,  είχαμε μια συμφωνία, τα παιδιά δεν πρέπει να το μάθουν, κάτι δεν πάει καλά!». Η δική μου Καταιγίδα  είχε ξεκινήσει. Ήξερα ότι μόλις μαθευόταν, μπορεί να μην έβλεπα ξανά τα παιδιά μου.  

Ήμουν χωρισμένος πατέρας που τα τελευταία χρόνια περνούσα χρόνο με τα παιδιά συγκεκριμένες  ώρες την εβδομάδα, κυρίως τα Σαββατοκύριακα που κάναμε μαζί διάφορες δραστηριότητες. Το  θέμα ήταν ότι μπορεί να έχανα τα δικαιώματά μου αν θεωρούμουν μέλος αίρεσης! Ο φόβος με είχε  κυριεύσει, ο τυφώνας με είχε καταπλακώσει. Ήμουν εκεί στο ντους λοιπόν να ρωτάω εναγωνίως τον  Κρύων, αλλά το μόνο που μπορούσα να «ακούσω», ήταν πόσο με αγαπάει ο Θεός… Όμως για τη  συγκεκριμένη περίσταση, αυτό δεν επαρκούσε.  

Άρχισα να προσεύχομαι… «Αγαπητό Πνεύμα, κάνε κάτι για να βγω από αυτή τη φριχτή  κατάσταση». Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι κατάφερα να το καλύπτω για μια δεκαετία, και τώρα  θα έχανα τα παιδιά μου. Αυτό βρισκόταν στη δική μου τσάντα που κρατούσα γερά. Δεν έπαιρνα  κάποια απάντηση που να με βοηθά, όσες φορές κι αν έμπαινα στο ντους εκείνη τη μέρα. Το μόνο που  κατάφερα ήταν να είμαι πεντακάθαρος… Ο χάρτης μου δε λειτουργούσε! Και φυσικά δεν κοιμήθηκα  καθόλου, κάνοντας διάφορα σενάρια αποφυγής - ή διαφυγής - στο νου μου… 

Ετοιμάστηκα νωρίς το επόμενο πρωί και πήγα στον τηλεοπτικό σταθμό. Τα δύο λεπτά που ήμουν  στον αέρα ήταν το συνονθύλευμα όλων των χειρότερων φόβων μου. Δε θυμάμαι τι είπα ακριβώς,  αλλά αργότερα οι φίλοι μου από το χώρο της μεταφυσικής μου είπαν ότι ήμουν καλός. Πέρασα το  μήνυμα ότι δε θα ενθαρρύναμε ποτέ κάτι τέτοιο. Ότι διδάσκουμε την αγάπη του Θεού στη ζωή μας  και πώς αυτή αντηχεί και στους άλλους. Η Καταιγίδα μου ήταν σε εξέλιξη. Είχα μόλις αφήσει τη δική  μου τσάντα και ήμουν θυμωμένος, πολύ θυμωμένος με τον Θεό. Το μόνο που μπορούσα να κάνω  μετά, ήταν να πάω στη δουλειά μου, αν και ήμουν σαν ζόμπι. Όπως ήταν φυσικό τα τηλέφωνα πήραν  φωτιά και τα νέα διαδόθηκαν. Το έμαθαν στην εκκλησία μου και φυσικά το έμαθαν και τα παιδιά μου.  

Η δική μου λύτρωση ήρθε από αυτά που ΔΕΝ ειπώθηκαν στο τηλεφώνημα από τα παιδιά μου που  ακολούθησε. Ένα τηλεφώνημα που έτρεμα... Ο μεγάλος μου γιος με κάλεσε και με ρώτησε μόνο αν  ισχύουν τα σχέδιά μας για το σαββατοκύριακο. Του απάντησα, φυσικά, και τότε συνειδητοποίησα ότι  τίποτα δεν επρόκειτο να αλλάξει. Είχα μόνος μου δημιουργήσει τη δική μου καταιγίδα. Η συμφωνία  που νόμιζα ότι είχα κάνει δεν ήταν με τον Θεό, αλλά με τον ίδιο μου τον φόβο.

19 

Λη Κάρολ 

Ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Έδειχνε σαν μια ελκυστική συμφωνία, ένα συμβόλαιο  μεταξύ του Θεού κι εμένα για χάρη των παιδιών μου, αλλά δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά. Μέχρι που  έδειξα τον φόβο μου σε κοινή θέα, στα βιβλία μου! Ακόμα δε βάζω το όνομά μου στα βιβλία που  εκδίδω, σαν ένα αστείο. Σαν ένα κλείσιμο του ματιού προς τον εαυτό μου, για να θυμάμαι πάντα τι  συνέβη. Για την ακρίβεια, δε συνέβη τίποτα. Η σχέση με τα παιδιά μου παρέμεινε η ίδια. Η τίγρης που  φοβόμουν ήταν χάρτινη και δικής μου κατασκευής. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς λοιπόν πίστευε ότι χρειαζόταν τα προσωπικά του αντικείμενα για να του  θυμίζουν ποιος πραγματικά είναι. Ότι τα χρειαζόταν για να μη χαθεί για πάντα η αγάπη των γονιών  του. Δεν καταλάβαινε ότι η αγάπη των γονιών του ήταν πλέον κομμάτι του, κομμάτι της καρδιάς  του, και ότι κανείς δεν μπορούσε να του τη στερήσει. 

Αυτή που σας περιέγραψα είναι η πρώτη από τις πολλές καταιγίδες που έχω περάσει, μιας και  είμαι αρκετά ξεροκέφαλος τύπος. Και ίσως το Πνεύμα μου έδωσε αυτά τα πράγματα, για να μπορώ  πλέον να τα μοιράζομαι μαζί σας. Θα ήθελα σε αυτό το επεισόδιο να καλύψω το τι έγινε σε έναν  ακόμα Οίκο, και ύστερα θα ακολουθήσει το τελευταίο επεισόδιο. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς έχει προς το παρόν ξεφορτωθεί το ΑΥΤΟ, που έμεινε πίσω τραυματισμένο.  Το ΑΥΤΟ ξανασκέφτεται την όλη κατάσταση και συνειδητοποιεί ότι ο Μιχαήλ με κάποιο τρόπο  απέκτησε δυνάμεις σε αυτή την παραμυθοχώρα. Οπότε θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικό την  επόμενη φορά. Μόλις συνέρχεται, ΑΥΤΟ παίρνει μια απόφαση που θα επηρεάσει τις διδασκαλίες σε  αυτόν τον Οίκο και στους επόμενους, αλλά θα το εξηγήσουμε στο επόμενο επεισόδιο. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς φτάνει στον Πράσινο Οίκο, που έχει πινακίδα «Ο Οίκος της Βιολογίας» κι εκεί  συναντά τον Άγγελο που λεγόταν Πράσινος. Όπως ανέφερα, τα χρώματα έχουν κάποια σημασία στις  ενεργειακές, μεταφυσικές διδασκαλίες, που μπορείτε να ψάξετε, αν θέλετε. Εκεί θα διαπιστώσετε ότι  το πράσινο συσχετίζεται με το τσάκρα της καρδιάς, καθώς και με τη διαδικασία ίασης. Ο Πράσινος  υποδέχεται τον Μιχαήλ λέγοντας: «Καλωσόρισες Μιχαήλ Θωμά της αγνής πρόθεσης». 

Μόλις πριν 4-5 χρόνια κατάλαβα τη σημασία όσων διδάχθηκε ο Μιχαήλ Θωμάς στον Πράσινο  Οίκο. Όπως έχουμε ήδη πει, οι διδασκαλίες συχνά είναι γραμμικές, μέχρι να φτάσει ένα σημείο στη  ζωή μας που όλα συνδέονται μεταξύ τους και αποκτούν νόημα. Καμιά φορά μαθαίνουμε κάτι σε  κάποιο σημείο της διαδρομής μας, που δε φαίνεται να έχει άμεση εφαρμογή. Και αν κρατήσουμε αγνή  τη γνώση αυτή, σε κάποιο άλλο σημείο της διαδρομής μας όλα ξεκαθαρίζουν. Και τότε αξιοποιούμε  τη γνώση που λάβαμε.  

Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούμε, καθώς είμαστε γραμμικά όντα σε υλικό σώμα. Δεν έχουμε  ακόμα τη δυνατότητα να «κατεβάζουμε» - όπως σε υπολογιστή - στιγμιαία και ταυτόχρονα πλήθος  πνευματικών πληροφοριών, εμπειριών και γνώσεων, που θα μας φέρουν πνευματική ισορροπία σε  όλα όσα κάνουμε. Αντ’ αυτού συγχυζόμαστε, θυμώνουμε και κουραζόμαστε, όπως όλοι. Αναφέρω  συχνά ότι διαθέτουμε τα εργαλεία για να επιτύχουμε ισορροπία του εαυτού μας, και αυτό ακριβώς  διδάσκεται ο Μιχαήλ Θωμάς. 

Παρατηρήστε ότι οι πρώτοι Οίκοι σχετίζονταν πιο πολύ με τα υλικά πράγματα, ενώ στον  Πράσινο Οίκο αρχίζουν να διδάσκονται περισσότερο τα εσωτεριστικά πράγματα. Ο Μιχαήλ Θωμάς  διδάσκεται εδώ τα πάντα σχετικά με τη βιολογία του σώματός του και αρχικά δεν είχα καταλάβει  τι μάθαινε πραγματικά. Ο Μιχαήλ μαθαίνει πώς να εξορύσσει πληροφορίες από το Ακασικό του  Αρχείο.  

Αυτές είναι πολύ νέες πληροφορίες, που αναπτύξαμε σε σεμινάρια μόλις την τελευταία διετία.  Είναι πληροφορίες που αφορούν στη νέα ενέργεια και λένε ότι ο Άνθρωπος μπορεί να ανατρέξει  μέσα στο DNA του, μέσα από διαδικασίες που ακόμα αναπτύσσονται. Και από το DNA του να  εξάγει πληροφορίες από προηγούμενες ζωές. Δηλαδή, να μάθει σήμερα ό,τι διδάχτηκε μέσα απ’ όσα  πέρασε σε κείνες τις ζωές. Δικαιούται αυτή τη γνώση, του ανήκει, την έχει κερδίσει.

20 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

Μήπως κι εσείς που ακούτε/διαβάζετε το απόσπασμα αυτό είστε μια Γηραιά Ψυχή; Ο Κρύων ως  Γηραιές Ψυχές ορίζει τις ψυχές που έχουν ενσαρκωθεί στη Γη δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές.  Μια Γηραιά Ψυχή στη διάρκεια της ζωής της βιώνει τη διαδικασία αφύπνισης σαν κάτι γνώριμο,  έχοντας μια καλύτερη ιδέα του τι είναι βιωματική δράση. Δηλαδή, τίποτα δεν είναι καινούργιο όταν  έρχεστε. Είστε πίσω στη Γη, μαθαίνετε πάλι να περπατάτε, να μιλάτε, να διαβάζετε, όλα αυτά. Αλλά  βγαίνοντας στον στίβο της ζωής, έχετε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Καθώς είστε σε θέση να  αντιμετωπίσετε πιο εύκολα ζητήματα που σε προηγούμενες ζωές τα μάθατε με τον δύσκολο τρόπο.  Είστε πιο ευφυείς, πιο σοφοί, λόγω των εμπειριών που είχατε. Αυτή είναι μια Γηραιά Ψυχή. 

Όμως, ας ξεκαθαρίσουμε πως αυτό δε σημαίνει ότι όλες οι Γηραιές Ψυχές αφυπνίζονται στο  δρόμο της πνευματικότητας. Ίσα-ίσα, πολλές μπορεί να μη θέλουν καμία σχέση με την αφύπνιση  και όλο αυτό, όμως ακόμα παραμένουν Γηραιές Ψυχές. Και πάλι είναι καθαρά ζήτημα της ελεύθερης  βούλησης του καθενός.  

Πολλές Γηραιές Ψυχές λοιπόν το παρακολουθείτε αυτό, επειδή αφυπνίζεστε ίσως στα πράγματα  που διδάσκουμε. Ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα μας και είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τους τρόπους με  τους οποίους το Πνεύμα εργάζεται μαζί μας. Ένας από τους καλύτερους τρόπους που έχω διδαχτεί,  είναι η ιδέα ότι μπορούμε να στραφούμε μέσα μας και να περισυλλέξουμε ό,τι πληροφορία έχει ήδη  μαζευτεί εκεί κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ζωών μας.  

Με δυο λόγια: «Σαν Γηραιά Ψυχή έχω ζήσει πολλές ζωές. Συνεπώς, τι έχω περάσει; Τι έχω μάθει;  Πόσα είδη τροφής έχω μάθει να τρώω;» 

Τώρα, κάτι που πιθανόν να ενοχλήσει κάποιους από εσάς… Το γνωρίζατε ότι δεν υπάρχουν  σωστές και λάθος επιλογές όσον αφορά στην τροφή;  

Πολλοί πνευματικοί δάσκαλοι σας αποτρέπουν από ορισμένες τροφές, λέγοντας ότι εμποδίζουν  την πνευματικότητά σας. Ο Κρύων όμως διδάσκει να τρώτε ό,τι νιώθει πως χρειάζεται το σώμα  σας. Αν έζησες πολλές προηγούμενες ζωές σε μέρη και πολιτισμούς που δεν έτρωγαν κρέας, το  πιθανότερο είναι και σε αυτή τη ζωή να επιλέξεις αποχή από το κρέας. Και ξέρεις, τα κύτταρά σου  θα λατρέψουν αυτή σου την επιλογή, επειδή την έχουν συνηθίσει. Είναι κατά κάποιο τρόπο μια  βιολογική τάση.  

Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι τα κύτταρά μας γνωρίζουν περί του Ακασικού μας Αρχείου. Ο  λογικός μας νους δεν έχει την παραμικρή ιδέα, όμως το Έμφυτο στο σώμα μας το γνωρίζει πολύ καλά.  Μόλις αρχίζετε να εφαρμόζετε αλλαγές στον εαυτό σας, που αξιοποιούν τις κυρίαρχες πληροφορίες  από το Ακασικό σας Αρχείο, θα είστε πιο υγιείς και θα νιώθετε μεγαλύτερη ευεξία.  

Τα τελευταία δύο χρόνια έχω χάσει 14 κιλά χωρίς καμία δίαιτα. Το μόνο που έκανα ήταν να «ακούω»  το Ακασικό μου Αρχείο. Άρχισα να τρώω όσα ήθελε εκείνο να τρώω. Και δεν είναι ότι στερήθηκα  πράγματα. Το σώμα μου άρχισε να αποζητά ορισμένα πράγματα, τα οποία δεν ήθελα ποτέ πριν! Και  παράλληλα τα κιλά σιγά-σιγά μειώνονταν, από μόνα τους. Και τώρα έλκομαι φυσιολογικά από τις  τροφές αυτές και αγνοώ τις άλλες. Όπως για παράδειγμα τα ντόνατς που κάποτε τα «τσάκιζα» και  τώρα ούτε να τα δω. Τι είναι αυτό; Είναι μια αλλαγή συνείδησης για την οποία η κυτταρική δομή  κυριολεκτικά πανηγυρίζει. Αυτό ήθελα να σας πω. Ότι προέρχεται από το Έμφυτο και συμβαίνει  επειδή του το ζητάτε!  

Αυτό είναι απλώς ένα παράδειγμα που αφορά στο φαγητό. Φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί με  άλλα θέματα που σας απασχολούν. Μπορείτε να ανατρέξετε στο DNA σας για να κάνετε αλλαγές  σε πράγματα που θεωρείτε ταυτισμένα μ’ εσάς, όπως κακές συνήθειες ή βιολογικές τάσεις. Για  παράδειγμα, εγώ υπέφερα ανέκαθεν από ναυτία στη θάλασσα, ήμουν κλειστοφοβικός και ερημίτης.  Και όλα αυτά τα άλλαξα, επειδή το DNA μου γνώριζε ότι είναι επιβεβλημένο να το κάνω. Επί της  ουσίας, προγραμμάτισα εκ νέου τον εαυτό μου. Και πλέον είμαι ένας ερημίτης που κάνει διαλέξεις 

21 

Λη Κάρολ 

του Κρύων μπροστά σε πολύ κόσμο, πολλές φορές εν μέσω κρουαζιέρας!  

Αυτό που έχει ανακαλυφθεί τελευταία είναι ότι δεν ισχύει η παλαιότερη θεωρία, ότι το 90%  του DNA είναι άχρηστο, ότι δεν κάνει τίποτα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον πίνακα  ελέγχου των γονιδίων, για ένα σύνολο δεδομένων τα οποία γνωρίζουμε πλέον ότι γίνεται να επανα προγραμματιστούν.  

Στον Πράσινο Οίκο λοιπόν, ο Πράσινος Άγγελος διδάσκει στον Μιχαήλ Θωμά πώς να επανα προγραμματίσει τις κακές του συνήθειες. Πώς να φτάσει στην κατάσταση τέλειας υγείας, να  γιατρεύει το σώμα του από τις ασθένειες και να ζήσει μια πιο μεγάλης διάρκειας ζωή. Σας προτείνω  να ανατρέξετε στο βιβλίο σε όσα διδάχθηκε ο Μιχαήλ Θωμάς στον Πράσινο Οίκο.  

Στο επόμενο και τελευταίο επεισόδιο, θα συνεχίσουμε με τον επόμενο Οίκο που θα επισκεφθεί ο  Μιχαήλ Θωμάς, όπου θα γνωρίσει έναν θηλυκό Άγγελο, την Βιολετί. Κι εκείνη θα του διδάξει πώς  συνδυάζονται όλα όσα έχει διδαχθεί. 

Μέρος 4ο… 

Είμαστε εκεί όπου ο Μιχαήλ Θωμάς αναχωρεί από έναν Οίκο για να πάει στον επόμενο, όπως  γίνεται συνήθως στην ιστορία αυτή. Θα συναντήσουμε πάλι το ΑΥΤΟ, αλλά ο ρόλος του δε θα είναι  τόσο σημαντικός όσο τις προηγούμενες φορές. 

Πριν συνεχίσουμε, αν θυμάστε στο πρώτο μέρος ανέφερα ότι υπάρχει η συνέχεια της ιστορίας του  Μιχαήλ Θωμά, μετά το τέλος του βιβλίου. Όταν έγραφα το Οδοιπορικό της Επιστροφής, γνώριζα  καλά ότι το τέλος του άφηνε τον αναγνώστη με την απορία, τι έγινε στη συνέχεια με τον Μιχαήλ  Θωμά. Η αλήθεια είναι ότι εξεπλάγην κι εγώ όταν χρόνια μετά, νομίζω στο ένατο σεμινάριο που  διοργανώσαμε με θέμα το βιβλίο, μας έδωσε ο Κρύων τη συνέχεια, την υπόλοιπη ιστορία. Αυτή  βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα Κρύων, αλλά δεν είναι άμεσα εμφανής. Εσείς όμως μπορείτε να  βρείτε το κείμενο εδώ, μετά το 4ο μέρος. 

Ας συνεχίσουμε λοιπόν την ιστορία από εκεί που την αφήσαμε. Ο Μιχαήλ Θωμάς ετοιμάζεται να  αναχωρήσει από τον Πράσινο Οίκο, τον Οίκο της Βιολογίας. Όπως και οι άλλοι άγγελοι, ο Πράσινος  του κάνει τη γνωστή ερώτηση, αν αγαπάει τον Θεό. Απαντά ότι ΝΑΙ και βγαίνει στο μονοπάτι.  Όμως το ΑΥΤΟ δεν βρίσκεται εκεί, αφού είναι τραυματισμένο από την πάλη τους στη διάρκεια της  Μεγάλης Καταιγίδας.  

Τους επόμενους τρεις Οίκους θα τους καλύψουμε λιγότερο ή περισσότερο συνοπτικά, αφού ο  σκοπός μας εδώ δεν είναι να αφηγηθούμε εκ νέου την ιστορία, αλλά να καλύψουμε κάποια σημεία,  τονίζοντας καίρια νοήματα. Οπότε, θα θεωρήσω πως είτε έχετε διαβάσει το βιβλίο, είτε σκοπεύετε  να το διαβάσετε. 

Το ΑΥΤΟ λοιπόν αναρρώνει από τον τραυματισμό του. Η Μεγάλη Καταιγίδα έδειξε στη σκοτεινή  πλευρά του Μιχαήλ Θωμά ότι δεν μπορεί απλά να τον παγιδεύσει. Το ΑΥΤΟ θα πρέπει να τον  μεταπείσει να τον ακολουθήσει πίσω. Η αλληγορία φυσικά εδώ είναι ότι, καθώς προχωράμε στο  μονοπάτι της πνευματικής μας αφύπνισης, το κομμάτι του εαυτού μας που μας δυσκολεύει και μας  αμφισβητεί, ολοένα και μικραίνει. Καθώς επικρατεί το κομμάτι μας που διδάσκεται και αναπτύσσεται.  Η χαμηλή συνείδηση λοιπόν του ΑΥΤΟΥ, γνωρίζει ότι το προηγούμενο σχέδιο δε θα λειτουργήσει  και χρειάζεται να κάνει κάτι διαφορετικό για να τον μεταπείσει. Όσο υψηλότερη η πνευματική μας  μάθηση, τόσο μικρότερη επίδραση έχει πάνω μας η σκοτεινή μας πλευρά.  

Ο επόμενος είναι ο Βιολετί Οίκος, όπου ο Μιχαήλ Θωμάς γνωρίζει τον μόνο θηλυκό άγγελο,  την Βιολετί. Το γεγονός ότι οι υπόλοιποι Άγγελοι ήταν αρσενικοί, έχει να κάνει με τον Μιχαήλ  Θωμά, με τον τρόπο που είχε μεγαλώσει. Οι διδασκαλίες είχαν περισσότερο νόημα γι’ αυτόν να  προέρχονται από άντρες. Για τις διδασκαλίες αυτού του Οίκου χρειάζεται τη μητρική ενέργεια,  και αυτό αντιπροσωπεύει η Βιολετί. Ο Βιολετί Οίκος είναι ο Οίκος της Ευθύνης, μια έννοια που 

22 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

προβληματίζει ίσως τους περισσότερους, εδώ όμως παρουσιάζεται κάπως διαφορετικά.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς αμέσως λάτρεψε τη μητρική, γεμάτη αγάπη ενέργεια της Βιολετί. Η ενέργεια  αυτή του είναι απαραίτητη για όσα πρόκειται να διδαχθεί στον Οίκο αυτόν. Στην ουσία, τώρα ξεκινά  η πνευματική του εκπαίδευση. Τώρα μαθαίνει πώς λειτουργούν τα πράγματα και είναι μια δύσκολη  εκπαίδευση. Παραμένει σ’ αυτόν τον Οίκο για αρκετό χρόνο. Επειδή σε αυτόν και στον επόμενο  Οίκο, θα του παρουσιαστούν πολλά αποσπάσματα της ζωής του, όπως και όσους έχει συναντήσει  στη διάρκειά της, με πλήρη εξήγηση του τι ρόλο έπαιξαν.  

Η Βιολετί τον πάει σ’ ένα δωμάτιο όπου υπάρχει κάτι σαν προτζέκτορας ταινιών πνευματικότητας.  Εκεί βλέπει σε προβολή σκηνές του παρελθόντος του με τρόπο ολογραφικό, ολοζώντανο.  Παρακολουθεί στη σκηνή ως θεατής τα γεγονότα που έζησε. Παρακολουθεί τα καλά και τα άσχημα  που βίωσε, τα καλά και τα άσχημα που ο ίδιος έκανε, σε πραγματικό χρόνο. Μπορείτε να φανταστείτε  πόσο χρόνο του πήρε; Όχι δεν μπορείτε· και στο βιβλίο πάλι δε γίνεται καμιά αναφορά αν του πήρε  ώρες, μέρες η βδομάδες. Δεν ξέρει για ποιο λόγο τα παρακολουθεί. Η Βιολετί του λέει ότι όλα θα του  αποκαλυφθούν στο τέλος της διαδικασίας. Επίσης, του λέει και κείνη: «Μιχαήλ Θωμά, δεν είναι όλα  όπως φαίνονται», μια φράση που αναφέρεται συχνά στο βιβλίο.  

Μόλις τελειώνουν όλες οι προβολές, η Βιολετί του εξηγεί λεπτομερώς πώς λειτουργούν τα  πράγματα, από την οπτική του Πνεύματος. Πρώτη φορά ακούει κάτι ανάλογο και συνειδητοποιεί  ότι υπάρχει μια μεγαλύτερη εικόνα από αυτή που παρουσιάζει η εκκλησία. Ότι δηλαδή υπάρχει ένα  θεϊκό σχέδιο, το οποίο είναι αγαθοεργό. Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και  όλους γύρω του. Όλα αυτά θα τα συνειδητοποιήσει ακόμα πιο βαθιά στον επόμενο Οίκο. 

Η Βιολετί του εξηγεί τις ενέργειες με τις οποίες έρχεται στη ζωή, και πώς τις διαχειρίζεται με  την ελεύθερη βούληση. Όλοι έχουμε ακούσει για την έννοια του κάρμα. Κάνουμε υποθέσεις για  το τι μπορεί να είναι και πώς λειτουργεί. Και κάποιοι το πιστεύουν ενώ άλλοι, όχι. Αναφέρεται  σε πράγματα που μεταφέρονται από προηγούμενες ζωές. Είναι ενέργειες που αναπτύσσονται σε  προηγούμενες ζωές, με τις οποίες ερχόμαστε στην παρούσα ζωή. Κάποιοι τις λένε ανολοκλήρωτες  υποθέσεις, αλλά εγώ προτιμώ να τις λέω ανολοκλήρωτες ενέργειες.  

Είναι μια ώθηση προς ορισμένες καταστάσεις ή κατευθύνσεις, όπως για παράδειγμα σε  επαγγελματικές επιλογές στα βήματα των γονιών μας. Το ίδιο ισχύει και για τις γηραιές ψυχές. Όταν  εμφανίστηκε ο Κρύων το 1989 και στην έκδοση του πρώτου βιβλίου, το 1993, μίλησε για μια νέα  ενέργεια. 

Βιώνουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίοδο που είναι γνωστή ως μετάπτωση των ισημεριών. Είναι ένα  «παράθυρο», δηλαδή διάστημα, 18 ετών πριν και μετά το 2012. Στην περίοδο αυτή θα βιώσουμε  μεγάλες αλλαγές στη συνείδησή μας και στο πώς σκεφτόμαστε. Ένα από τα πρώτα που ανέφερε ο  Κρύων, είναι ότι το κάρμα είναι μια παλιά, μηχανική ενέργεια. Ναι μεν το φέρουμε μαζί μας και μας  επηρεάζει, αλλά στη νέα ενέργεια μπορούμε να το αφήσουμε πίσω μας. 

Το ίδιο λέει η Βιολετί στον Μιχαήλ Θωμά. Ότι η καρμική ενέργεια με την οποία ήρθε, είναι μια  παλιά ενέργεια ανεκπλήρωτων υποθέσεων. Δηλαδή κάτι που τον ωθεί προς συγκεκριμένα πράγματα,  και μπορεί να το αφήσει πίσω. Επίσης το λέει πως αν καταφέρει να το δει καθαρά, τότε δε χρειάζεται  να το επαναλαμβάνει.  

Ο Μιχαήλ προβληματίζεται και η Βιολετί του δίνει μια ωραία εξήγηση: «Είναι η διαφορά μεταξύ  προκαθορισμένης μοίρας και προδιάθεσης». Πολλοί θεωρούν ότι όλα είναι προκαθορισμένα. Ότι  ο Θεός γνωρίζει τα πάντα και το κάρμα είναι ένα συμβόλαιο που δεν μπορούν να αποφύγουν.  Συνειδητοποιείτε ότι αφού έχουμε ελεύθερη βούληση, μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε επιθυμούμε;  Είναι εντελώς στο χέρι μας. Το μόνο που γνωρίζει το Πνεύμα, ο Θεός, είναι τα δυναμικά όσων  μπορεί να κάνουμε, όχι τι θα κάνουμε τελικά. Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο, και μπορώ να σας  το αποδείξω.  

Κοιτάξτε τις Γραφές και τις διάφορες προφητείες, όπως την Αποκάλυψη ή τις προβλέψεις του 

23 

Λη Κάρολ 

Νοστράδαμου. Αν είχαν βγει αληθινές, τώρα δε θα ήμασταν εδώ. Πέρα από τις προβλέψεις ορισμένων  φυλών ιθαγενών, όλες οι άλλες προφητείες διαψεύστηκαν, ακυρώθηκαν. Επειδή αλλάξαμε τα  πράγματα με την ελεύθερή μας βούληση. Δεν υπάρχει τίποτα προκαθορισμένο. Υπάρχει όμως  προδιάθεση, δηλαδή αυτό που είναι πιθανόν να κάνουμε.  

Η προδιάθεση είναι κάτι καρμικό, το οποίο επίσης μπορούμε ν’ αφήσουμε πίσω μας. Όταν  παρακάμψουμε αυτό που είχαμε την προδιάθεση να κάνουμε, βάσει του παρελθόντος μας, τότε  διαγράφουμε την καρμική ενέργεια με την οποία ήρθαμε στη ζωή. Αντ’ αυτού, μπορούμε να  επιλέξουμε εκείνο που είναι σωστό για εμάς, τη δεδομένη στιγμή. 

Θα σας διαβάσω τώρα ένα απόσπασμα από το βιβλίο με τα λόγια της Βιολετί και ένα ωραίο  παράδειγμα που έδωσε: 

Βιολετί: «Μιχαήλ Θωμά, έρχεσαι εδώ και όταν φεύγεις έχεις την τάση να παραμείνεις στο μονοπάτι.  Η παραμονή στο μονοπάτι είναι πολύ φυσικό να κάνει κανείς. Είναι εύκολη, απαιτεί λίγη σκέψη για το  πού κατευθύνεσαι, σου δείχνει ήδη τον δρόμο. Οπότε γιατί να μην παραμείνεις σε αυτό; Η αλήθεια είναι  ότι σε αυτόν τον τόπο των επτά Οίκων, το μονοπάτι πάντα οδηγεί στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά έχει  και αρκετές στροφές. Οπότε, μπορεί να φτάσεις πιο γρήγορα στον επόμενο Οίκο ακολουθώντας μεν την  κατεύθυνση, αλλά εκτός του μονοπατιού. Μάλιστα, μπορεί να ανακαλύψεις διάφορα συναρπαστικά  πράγματα περπατώντας έξω από το μονοπάτι.  

Το ίδιο συμβαίνει Μιχαήλ και στη ζωή. Το μονοπάτι συμβολίζει την προδιάθεση που έχεις βάσει των  αρχικών σχεδιασμών σου με τους άλλους. Μπορεί να έχει στροφές, αλλά οδηγεί πάντα προς το μέλλον.  Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν στο μονοπάτι, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έχουν την επιλογή  να βγουν από αυτό, αν το επιθυμούν».  

Αυτό που ανέφερε η Βιολετί είναι και το καρμικό στοιχείο: Νιώθουμε πιο οικεία να παραμείνουμε  στην ενέργεια αυτή, η οποία μας προδιαθέτει να κάνουμε συγκεκριμένα πράγματα. Και η Βιολετί  παροτρύνει τον Μιχαήλ να ξεφορτωθεί το κάρμα του, λέγοντας: 

«Όταν οι άνθρωποι αφήνουν το μονοπάτι τότε αλλάζουν πολλά γι’ αυτούς, και ιδίως το μέλλον τους.  Τη στιγμή που εκφράζουν την πρόθεση ν’ αφήσουν το μονοπάτι, ουσιαστικά ξαναγράφουν το μέλλον  τους. Βρίσκουν τη γαλήνη επειδή νιώθουν ότι μπορούν πάλι να ελέγχουν τη ζωή τους, και βιώνουν μια  αίσθηση σκοπού. Μάλιστα κάποιοι περνούν και από εδώ, Μιχαήλ». 

Ο Μιχαήλ Θωμάς, έχοντας περάσει τόσο χρόνο μόνος στο μέρος αυτό, ακούγοντας την τελευταία  φράση της Βιολετί συνειδητοποιεί ότι και άλλοι έχουν περάσει την ίδια διαδικασία. Αναρωτιέται  ποιοι να είναι, τι έμαθαν, αν θα τους συναντήσει. Έτσι φυτεύτηκε ένας σπόρος για κάτι που θα  συνειδητοποιήσει στον μεθεπόμενο Οίκο. Αναρωτιέται αν υπάρχει όντως ένα θεϊκό σχέδιο, βάσει  του οποίου ερχόμαστε στη ζωή σ’ ένα σκηνικό με άτομα της επιλογής μας. Κουβαλώντας ενέργειες  που έχουμε επιλέξει, προκειμένου είτε να τις μετουσιώσουμε είτε όχι.  

Αυτό πρόκειται ν’ ανακαλύψει στον επόμενο Οίκο, τον Οίκο των Σχέσεων, και να κατανοήσει πώς  λειτουργεί όλο αυτό. Όσον αφορά στο θεϊκό σχέδιο, ο Μιχαήλ Θωμάς αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι  οι άγγελοι προσπαθούν να του διδάξουν κάτι. Ότι τους αγγέλους τους φέρει μέσα του. Ότι διαθέτει  και αυτός ένα αγγελικό και πνευματικό κομμάτι. Και ότι αποτελεί και ο ίδιος μέρος αυτού του θεϊκού  σχεδίου. Μέσω όλων των ταινιών της ζωής του που παρακολούθησε, ο σπόρος αυτός έχει φυτευτεί.  Άρχισε να διακρίνει το μοτίβο.  

Ο Μιχαήλ αποχαιρετά τη Βιολετί, και είναι σαν να αποχαιρετά τη μητέρα του. Και επαναλαμβάνεται  ξανά το αγγελικό πρωτόκολλο, με την ερώτηση αν αγαπάει τον Θεό. Στην οποία απαντά πάλι  καταφατικά. Έτσι, αναχωρεί από τον Οίκο και φεύγοντας κοιτάζει γύρω του και δε βλέπει κανένα  ίχνος του ΑΥΤΟΥ. Και τότε αποφασίζει να βγει από το μονοπάτι. Ακολουθεί τη συμβουλή της  Βιολετί, κυριολεκτικά. Κι ενώ προχωρά κοιτά πίσω, σαν να ζητά την επιδοκιμασία της μητέρας του.  Προχωρά προς την κατεύθυνση που θεωρεί ότι βρίσκεται επόμενος Οίκος. 

24 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

Κάποια στιγμή δύει ο ήλιος και σκοτεινιάζει, αλλά εκείνος δε φοβάται το σκοτάδι ή το ΑΥΤΟ. Είναι  προφανές ότι κάτι έχει αλλάξει στον Μιχαήλ. Αν κοιτάξετε λίγο πίσω, δεν είναι πια καταθλιπτικός.  Μέσα από τη διαδρομή από Οίκο σε Οίκο και την εκπαίδευσή του, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί  την αυταξία του.  

Στο βιβλίο υπονοείται πως, όταν κάποιος ξεκινά μια πνευματική διαδρομή, τότε τα παλιά μοτίβα,  ακόμα και χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης μπαίνουν στην άκρη. Μπορεί η μελέτη του  πνευματικού μας εαυτού ν’ αλλάξει την ανθρώπινη φύση μας; Όντως μπορεί! Αν δεν την αλλάζει,  κάτι δεν κάνουμε σωστά. Αν δεν την αλλάζει, κάτι δεν κάνουμε σωστά. Αυτός είναι ο σκοπός της  προσπάθειάς μας, έτσι δεν είναι; Να εξαλείψουμε τον φόβο και την ανησυχία από τη ζωή μας. Και το  επόμενο είναι, να το βλέπουν αυτό οι άλλοι σε μας. Αυτός είναι ο σκοπός της πνευματικής μάθησης  και του συγκεκριμένου βιβλίου. Αυτό μαθαίνει και ο Μιχαήλ Θωμάς. 

Βρίσκεται λοιπόν στο δάσος, στα σκοτεινά. Τότε διακρίνει στο βάθος μια κόκκινη λάμψη.  Κατευθύνεται προς αυτήν και φτάνει στον Κόκκινο Οίκο.  

Ας δούμε όμως για λίγο, πού είναι το ΑΥΤΟ… Αφού γιάτρεψε τις πληγές του, με τη χαμηλή  συνείδηση που το διακρίνει, δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί τα πνευματικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω  του. Αποφάσισε λοιπόν ν’ αναθεωρήσει τη στρατηγική του. Αντί να ακολουθεί τον Μιχαήλ Θωμά,  αποφασίζει να στήσει καρτέρι στον δρόμο μεταξύ του Βιολετί Οίκου και του επόμενου. Φυσικά το  σχέδιο απέτυχε επειδή, όπως ήδη ξέρουμε, ο Μιχαήλ αποφάσισε να μην ακολουθήσει το μονοπάτι!  

Η αλληγορία εδώ είναι προφανής και είναι η εξής: Στα πλαίσια της πνευματικής μας διαδρομής, εάν  αρχίσουμε ν’ αλλάζουμε τα μοτίβα μας, το σκοτεινό κομμάτι μας χαμηλής συνείδησης δυσκολεύεται  να μας βρει και να μας επηρεάσει. Ακούγεται κάπως απλουστευμένο, αλλά είναι πέρα για πέρα  αληθινό. Ρωτήστε όποιον είναι σε μονοπάτι πνευματικής αφύπνισης, χωρίς να είναι απαραίτητα ένα  θρησκευτικό μονοπάτι. Το μονοπάτι πνευματικής αφύπνισης είναι εκείνο που θέτει τα ερωτήματα:  «Είναι ο Θεός μέσα μου; Και αν ναι, πώς λειτουργεί όλο αυτό; Τι είναι αυτό που χρειάζεται να γνωρίζω;» 

Συνεχίζουμε με τον Κόκκινο Οίκο, του οποίου η πινακίδα γράφει «Οίκος των Σχέσεων». Τον  Κόκκινο Άγγελο ο Μιχαήλ Θωμάς γρήγορα τον νιώθει σαν αδερφό. Είναι ακόμα πιο φιλικός από τους  προηγούμενους. Μάλιστα στο βιβλίο θα διαβάσετε για την αστεία του προσπάθεια να γευματίσει με  τον Μιχαήλ.  

O Κόκκινος τον οδηγεί επίσης σε μια αίθουσα προβολών, στην οποία τώρα δε θα δει καταστάσεις,  αλλά ανθρώπους. Γνωρίζει έναν-έναν όλους όσους συνάντησε στη ζωή του. Το τρισδιάστατο  ολόγραμμα του καθενός βγαίνει από την οθόνη και συστήνεται στον Μιχαήλ. Του εξηγεί γιατί  εμφανίστηκε στη ζωή του και τι είχαν σχεδιάσει μαζί από πριν. Μπορείτε να φανταστείτε να συνέβαινε  κάτι τέτοιο σ’ εσάς, με κάθε «παίκτη» της ζωής σας; Όχι μόνο με τους φίλους σας, αλλά και με όσους  σας αποδοκιμάζουν ή εκείνους που έχετε πρόβλημα μαζί τους; Να σας λένε το πραγματικό τους  όνομα και να σας εξηγούν τι συμφωνία είχατε και τι ρόλο έπαιξε ο καθένας στη ζωή του άλλου;  

Ο Μιχαήλ Θωμάς έχει μείνει άναυδος από το βάθος, τη σοφία και την πολυπλοκότητα του  σχεδίου. Τα άτομα που βλέπει στην οθόνη είναι παραταγμένα σε δύο σειρές. Στην πρώτη σειρά είναι  όσα βγαίνουν και του συστήνονται. Αυτοί που γνωρίζει, από τους γονείς του μέχρι γνωστούς από  τη φάρμα. Όμως τα άτομα της δεύτερης σειράς δεν έχει ιδέα γιατί βρίσκονται εκεί, καθώς δεν τα  αναγνωρίζει. Την προσοχή του τραβάει το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας στη δεύτερη σειρά, με  κόκκινα μαλλιά και πράσινα μάτια, και δεν μπορεί να πάρει το βλέμμα του από εκείνη.  

Όταν ολοκληρώνεται η διαδικασία, ρωτά τον Κόκκινο για τα άτομα της δεύτερης σειράς. Ο  Κόκκινος του εξηγεί ότι είναι όσοι δεν πρόλαβε να γνωρίσει. Τότε ο Μιχαήλ το εκλαμβάνει σαν  υπαινιγμό ότι δεν τους γνώρισε επειδή έφυγε πολύ νωρίς. Παρότι δεν είναι πια καταθλιπτικός  και έχει ξαναβρεί τον χαρισματικό εαυτό του, στη σκέψη του φυτρώνει ένας σπόρος μεταμέλειας.  Παρότι χαίρεται που εκπαιδεύεται για τον Παράδεισο, μήπως έφυγε πρόωρα; Δεν μπορεί παρά να  αναρωτιέται ποια να ήταν εκείνη η γυναίκα. Και είναι κάτι που θα το μάθει στον επόμενο Οίκο, ο 

25 

Λη Κάρολ 

οποίος θα φανερώσει και την αχίλλειο φτέρνα του Μιχαήλ Θωμά. 

Από τις συναντήσεις του Μιχαήλ στον Κόκκινο Οίκο ας μείνουμε λίγο σε αυτή με τον πατέρα του,  η οποία τον καθηλώνει. Όταν βγαίνει από τη σκηνή και του μιλάει, γέμισαν δάκρυα τα μάτια του.  Του είχε λείψει τόσο πολύ. Αν και είναι μια ολογραφική εικόνα, που δεν μπορεί να τον αγκαλιάσει,  τον νιώθει τόσο πραγματικό! Τον ακούει να του λέει γλυκά, όπως αναφέρεται στο βιβλίο:  

«Μιχαήλ Θωμά δεν είμαι αυτός που νομίζεις. Είμαι ο Αννίχου από το Κουάντριλ 5 και είμαι η  πραγματική σου οικογένεια».  

Χωρίς ούτε εγώ να γνωρίζω τι σημαίνουν αυτά τα ονόματα, το γεγονός ότι προέρχεται από κάπου  αλλού, δείχνει πόσο μεγαλύτερης κλίμακας είναι το θεϊκό σχέδιο. Και πραγματική οικογένεια εδώ  σημαίνει πνευματική οικογένεια. Ο «ολογραφικός» πατέρας συνεχίζει: 

«Το πρόσωπο που βλέπεις τώρα είναι το πρόσωπο του πατέρα σου, και έπαιξα τον ρόλο μου στην  επίγεια ζωή όπως ακριβώς είχαμε σχεδιάσει με τη μητέρα σου και σένα προτού έρθουμε στη Γη. Όλα όσα  συνέβησαν ήταν κατάλληλα. Και αναχωρήσαμε νωρίς για να πραγματοποιήσουμε πολύ περισσότερα σε  άλλους πνευματικούς τομείς. Αναχωρώντας για το προσωπικό μας έργο, συγχρόνως διευκολύναμε τον  ερχομό του μεγαλύτερου δώρου για σένα, Μιχαήλ. Ο θάνατός μας υπήρξε ο καταλύτης για τη φώτισή  σου. Ήρθαμε στη ζωή σου με το βαρύ καρμικό μάθημα του θανάτου, Μιχαήλ, και αυτό διαδραματίστηκε  τέλεια. Βρίσκεσαι εδώ εξαιτίας αυτού, και σε αγαπάμε ιδιαίτερα για το ταξίδι σου και για το γεγονός ότι  τώρα αναγνωρίζεις αυτό το δώρο». 

Είναι αλήθεια δυνατόν κάποιο πολύ αγαπημένο μας πρόσωπο να φύγει από τη ζωή πολύ νωρίς, κι  εμείς να μπορέσουμε να δούμε το δώρο που κρύβεται εκεί; Είναι κάτι που μπορεί να μας γονατίσει,  αλλά να γίνει παράλληλα και η αφορμή για να παρακολουθήσουμε ένα βίντεο σαν αυτό. Είναι  ό,τι πιο δύσκολο για έναν άνθρωπο, το να μπορέσει να δει το λουλούδι που ανθίζει μέσα από τις  αντιξοότητες, την απόγνωση και τον φόβο του ν’ απομείνει χωρίς εκείνο το άτομο για την υπόλοιπη  ζωή του.  

Μας ζητείται εδώ να αναλογιστούμε ότι αυτό το άτομο είναι ακόμα εδώ. Και ότι ο θάνατος  του συνέβη βάσει σχεδίου, για να μας ωθήσει σε μια διαδικασία αναζήτησης. Επίσης, ότι με την  αναχώρησή του βοήθησε όχι μόνο εμάς αλλά και όλη την ανθρωπότητα. Δε σημαίνει φυσικά ότι  κάτι τέτοιο πρέπει να συμβεί σε όλους μας. Όμως σε όσους συμβαίνει, η απελπισία και η κατάθλιψη  που βιώνουν μπορεί να τους οδηγήσει στην πνευματική αφύπνιση, όπως έγινε με τον Μιχαήλ Θωμά.  

Ο Μιχαήλ αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ο πατέρας του, η μητέρα του, η Σίρλεϊ που τον χώρισε,  ακόμα και ο διαρρήκτης, αποτελούσαν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου. Φύτεψαν τους σπόρους  που ενδεχομένως θα τον οδηγούσαν σε μια κατάσταση κατάθλιψης, όπως και έγινε. Προκειμένου  να φτάσει στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα, να αρχίσει η αφύπνισή του. Τώρα καταλαβαίνει  περισσότερα, αλλά ακόμα πιστεύει ότι όλο αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής του για τον Παράδεισο.  Δεν έχουν συμβεί όλα ακόμα, οπότε δεν έχει την πλήρη εικόνα. Αλλά θα γίνει και αυτό.  

Αυτά λοιπόν συνέβησαν στους δύο αυτούς Οίκους. Αποχαιρετά τον Κόκκινο μετά το αστείο  γεύμα τους, απαντά πάλι καταφατικά στη γνωστή ερώτηση αν αγαπάει τον Θεό, και αναχωρεί από  τον Κόκκινο Οίκο. 

Πριν φτάσει στον επόμενο Οίκο θα λάβει χώρα η τελική μάχη με το ΑΥΤΟ, στην οποία δε  θα αναφερθούμε αναλυτικά. Θα πούμε μόνο ότι ΑΥΤΟ καταφέρνει να πιάσει τον Μιχαήλ Θωμά  παριστάνοντας τον πατέρα του, και προσπαθεί να τον πείσει να γυρίσει μαζί του στο νοσοκομείο. Το  ΑΥΤΟ όμως δε γνωρίζει ότι ο Μιχαήλ έχει ήδη συναντήσει τον πατέρα του. Στη μάχη που ακολουθεί  ο Μιχαήλ χρησιμοποιεί τα θαυμαστά όπλα που του έδωσε ο Πορτοκαλί. Αλλά στη μάχη αυτή  προσπαθεί απλά να αποκρούει τις επιθέσεις του ΑΥΤΟΥ, καθότι δεν έχει μάθει να ξιφομαχεί.  

Η αλληγορία εδώ είναι ότι μπορείτε να κερδίσετε οποιαδήποτε μάχη στην τρισδιάστατη ζωή 

26 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

σας, χρησιμοποιώντας μόνο τις πνευματικές αξίες της Αλήθειας, της Γνώσης και της Σοφίας. Οι  αξίες αυτές αναβλύζουν από μέσα σας. Όπως σε κάποιο σημείο του βιβλίου περιγράφεται, τα όπλα  αυτά εξαφανίζονται. H αγνή αλήθεια, η γνώση και η σοφία συγχωνεύονται και γίνονται ένα με τον  Μιχαήλ Θωμά. 

Ο Μιχαήλ λοιπόν προσεγγίζει τον επόμενο Οίκο, τον Οίκο της Αγάπης, ο οποίος δεν έχει χρώμα.  Εκεί θα συναντήσει τον Λευκό Άγγελο, ο οποίος είναι κάπως διαφορετικός από τους άλλους. Είναι ο  πρώτος άγγελος που είχε συναντήσει στο νοσοκομείο. Υπάρχει κρυμμένο νόημα εδώ, εάν αναλύσετε  πώς ταιριάζουν τα κομμάτια. Όπως είδαμε στο πρώτο μέρος, ο Μιχαήλ Θωμάς, είχε ένα σκηνικό, ένα  θέμα που τον έφερε εδώ, και αυτό ήταν η αγάπη. Η απόφαση να μετακομίσει στο Λος Άντζελες, η  αναζήτηση της τέλειας συντρόφου, ο θάνατος των γονιών του, όλα περιστρέφονται γύρω από την  αγάπη. Έτσι, ο πρώτος άγγελος που συναντά είναι ο άγγελος της Αγάπης. Η ενέργεια της αγάπης,  η αχίλλειος πτέρνα του, είναι εκείνη στην οποία δίνεται η μεγαλύτερη έμφαση στο βιβλίο. Και η  εκπαίδευση στον Οίκο της Αγάπης θα είναι η πιο δύσκολη για τον Μιχαήλ.  

Όλοι μας έχουμε θέματα που μας δυσκολεύουν, έτσι δεν είναι; Και δεν αφορούν πάντα στην  αγάπη, μπορεί να είναι άλλα πράγματα. Είναι τα θέματα που χρειάζεται να δουλέψουμε, να μάθουμε.  Η ευσπλαχνία, η αυτοεκτίμηση, είναι τα πιο συνήθη θέματα για τις γηραιές ψυχές και τους Εργάτες  Φωτός. Σε αυτά τα δύο θέματα δίνει μεγάλη έμφαση ο Κρύων εδώ και καιρό, λέγοντας ότι χρειάζεται  να μάθουμε την ευσπλαχνία και την αυτοεκτίμηση. Ώστε να αλλάξουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και  τον πλανήτη, και να δώσουμε έτσι το παράδειγμα στους άλλους.  

Αυτά διδάσκεται λοιπόν ο Μιχαήλ Θωμάς στον Οίκο της Αγάπης. Στον Λευκό Άγγελο δεν αρέσει  να κωλυσιεργεί, προτιμά να πηγαίνει κατευθείαν στην ουσία. Φαίνεται κάπως πιο απόμακρος καθότι  η αγάπη είναι η αχίλλειος φτέρνα του Μιχαήλ. Ο Λευκός τον οδηγεί κάπου που δεν περίμενε, πίσω  στη Γη, για να του δείξει κάτι. Ο Μιχαήλ σοκάρεται… Τι μπορεί να υπάρχει εκεί που χρειάζεται να  μάθει;  

Τον πηγαίνει στην εντατική ενός νοσοκομείου κάπου στον πλανήτη. Αιωρούνται μαζί στο ταβάνι  ενός ψηλοτάβανου δωματίου, αόρατοι. Στο δωμάτιο κείτεται ένας ηλικιωμένος άντρας γύρω στα  ενενήντα, ο οποίος είναι μόνος, σε μηχανική υποστήριξη και φαίνεται ετοιμοθάνατος. Μια γυναίκα  γύρω στα σαράντα μπαίνει στο δωμάτιο, στέκεται και τον κοιτάζει. Τότε ο Λευκός Άγγελος αρχίζει  να εξηγεί στον Μιχαήλ… 

Λευκός: «Μιχαήλ, θα ήθελα να σου γνωρίσω τη Μαίρη. Η Μαίρη γνωρίζει όσα κι εσύ». 

Το μυαλό του Μιχαήλ πάει να σκάσει. Σκέφτεται: Πώς είναι δυνατόν να ξέρει η Μαίρη όσα εγώ,  ενώ βρίσκεται στη Γη; Εγώ τα ξέρω επειδή εκπαιδεύομαι για τον Παράδεισο! Ο Λευκός καταλαβαίνει  τη νευρικότητα του Μιχαήλ, οπότε του λέει: 

«Ηρέμησε Μιχαήλ Θωμά, δεν είναι όλα όπως φαίνονται. Η Μαίρη είναι μια γυναίκα που έχει  υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από μικρή ηλικία, και αυτός είναι ο κακοποιητής πατέρας της. Μόνο  αυτό γνώρισε στην οικογένειά της, την κακοποίηση, και υπεύθυνος είναι αυτός ο άνδρας. Όταν ήταν  μόλις δεκατεσσάρων έφυγε από το σπίτι επειδή δεν άντεχε άλλο. Ο πατέρας της την απείλησε να μην  το αποκαλύψει στη μητέρα της, αφού εκείνη δε θα την πίστευε ούτως ή άλλως. Αυτό όμως το γεγονός  ήταν ο καταλύτης για το θάνατο της μητέρας της σε νεαρή ηλικία. Εξαιτίας του η Μαίρη δεν είχε την  όμορφη σχέση που έχουν οι μητέρες με τις κόρες τους μεγαλώνοντας».  

Για τον Μιχαήλ Θωμά, που είναι ένα απλό παιδί από αγροτική οικογένεια, όλα αυτά φαντάζουν  αδιανόητα. Δεν ήταν εντελώς αφελής, ήξερε απλώς τέτοιες περιπτώσεις από την τηλεόραση. Αλλά  δεν καταλάβαινε ότι μπροστά του ήταν κάποια που το είχε βιώσει. 

«Λόγω αυτού του γεγονότος, οι σχέσεις της Μαίρης με τους άντρες δεν ήταν φυσιολογικές.  Παντρεύτηκε κάποιον που επίσης την κακοποιούσε, οπότε αποφάσισε να διακόψει οριστικά τις σχέσεις  με τους άντρες, συνεπώς να μην κάνει και παιδιά. Όλη της η ζωή είχε καταστραφεί εξαιτίας του πατέρα 

27 

Λη Κάρολ 

της». 

Ο Μιχαήλ δεν το πιστεύει. Αναρωτιέται: «Γιατί βρισκόμαστε εδώ. Ήρθαμε για να δούμε αυτή τη  γυναίκα να παίρνει εκδίκηση; Γιατί βρίσκεται εδώ η Μαίρη;» 

Λευκός: «Τώρα ξεκινάει το μάθημα αυτού του Οίκου. Η Μαίρη θα σου διδάξει τα τέσσερα  χαρακτηριστικά της αγάπης». 

Ο Μιχαήλ μπερδεύεται ακόμα πιο πολύ και εύλογα αναρωτιέται γιατί κάτι τόσο ιερό, αντί να του  το διδάξει ο Άγγελος, θα του το διδάξει μια γυναίκα που είναι ακόμα στη Γη;  

«Το πρώτο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι το εξής: Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΗ». 

Η Μαίρη κάθεται και περιμένει ήσυχα, δεν κάνει κάτι. Θέλει να σιγουρευτεί ότι ο πατέρας  της έχει τη φροντίδα που χρειάζεται. Πλησιάζει στο προσκέφαλό του αθόρυβα, δε θέλει να τον  ξυπνήσει. Τη στιγμή που ξυπνά και τη βλέπει, δεν έχει καμία σημασία πόσα χρόνια έχουν περάσει.  Την αναγνωρίζει αμέσως και τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα και βουρκώνουν.  

Παρότι δεν αναφέρεται στο βιβλίο, ο άνθρωπος αυτός γνωρίζει ότι υπήρξε άθλιος στο παρελθόν.  Όντας ηλικιωμένος πια, έχει συνειδητοποιήσει πόσο φριχτό είναι αυτό που είχε κάνει. Δεν ήξερε που  βρίσκεται η κόρη του, ούτε καν αν είναι ζωντανή. Θα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη, αλλά ξέρει ότι  αυτό δεν αρκεί. Τώρα η κόρη του βρίσκεται εκεί και δεν ξέρει τι να περιμένει.  

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΗ… 

Η Μαίρη δεν εισβάλλει εκεί, δεν τον ταρακουνάει ούτε τον ξυπνάει με φωνές, ούτε κάτι  ανάλογο. Αυτό είναι το πρώτο χαρακτηριστικό της αγάπης.  

«Το δεύτερο είναι: Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΚΟΜΠΑΖΕΙ». 

Ορίστε τι σημαίνει αυτό… Η Μαίρη δεν του κοπανάει ότι ο λόγος που φέρεται έτσι ανώτερα,  είναι επειδή είναι φωτισμένο άτομο με πνευματικά χαρίσματα. Η αγάπη δεν κομπάζει, δε συγχαίρει  τον εαυτό της. Η αγάπη είναι αυταπόδεικτη. Η Μαίρη λέει τότε στον πατέρα της ότι τον συγχωρεί,  και κείνος το νιώθει πραγματικά.  

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ ήθελε εκείνος να το ακούσει; Ο Μιχαήλ έχει συγκλονιστεί  με το ψυχικό μεγαλείο της Μαίρης προς τον άντρα που της κατέστρεψε τη ζωή. Αρχίζει να  συνειδητοποιεί ποια είναι, καθώς αρχίζει να διαφαίνεται το μεγαλείο της. 

«Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι:  

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΡΥΦΗ ΑΤΖΕΝΤΑ Ή ΑΠΩΤΕΡΟ ΣΚΟΠΟ».  

Ο Μιχαήλ σκέφτεται ότι η Μαίρη θα είχε κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει οικονομική αποζημίωση.  Ή να απαιτήσει να την καταστήσει μοναδική κληρονόμο της περιουσίας του. Και μάλιστα να τον  βάλει με το ζόρι να υπογράψει τη διαθήκη επιτόπου! Όμως εκείνη δεν έχει κανέναν απώτερο σκοπό.  Ο μόνος της σκοπός είναι να του πει ότι τον συγχωρεί.  

«Το τέταρτο χαρακτηριστικό είναι: 

Η ΑΓΑΠΗ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΩΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ».  

Για άλλη μια φορά, συναντάμε εδώ έναν κύκλο. Θυμάστε τα τρία εργαλεία που πήρε ο Μιχαήλ  στον Πορτοκαλί Οίκο; Όπου το τρίτο ήταν η σοφία του πώς να χρησιμοποιεί τα άλλα δύο; Ήταν ο  μανδύας της σοφίας. Η αγάπη λοιπόν είναι ένας κύκλος σε αέναη κίνηση, ο οποίος έχει να κάνει  με το Πνεύμα. Το ανθρώπινο μυαλό βέβαια προτιμά να σκέφτεται τα πνευματικά μαθήματα ως μια  γραμμική λίστα. Μια λίστα που ολοκληρώνεται στο τελευταίο βήμα. Όμως τα πνευματικά μαθήματα  δε λειτουργούν με τέτοιο τρόπο, δεν τελειώνουν ποτέ. Γι’ αυτό και τα τέσσερα χαρακτηριστικά της  αγάπης σχηματίζουν έναν ατέρμονα κύκλο. Βλέπετε, το τέταρτο χαρακτηριστικό οδηγεί πάντα σε 

28 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

κάποιο από τα υπόλοιπα. Και ο κύκλος συνεχίζεται. 

Ο πατέρας της Μαίρης πεθαίνει τότε με χαμόγελο. Έλαβε επιτέλους τη συγχώρεση της κόρης  του που πάντα επιθυμούσε. Η Μαίρη τον σκεπάζει με το σεντόνι και μετά κάνει κάτι ενδιαφέρον…  Στρέφει το κεφάλι της προς το ταβάνι, λες και μπορούσε να δει τον Λευκό και τον Μιχαήλ Θωμά,  και κάνει την εξής δήλωση: 

«Θεέ μου ευλόγησε τον πατέρα μου, που μου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο».  

Επιστρέφοντας στον Οίκο της Αγάπης, ο Μιχαήλ Θωμάς επεξεργάζεται όσα συνέβησαν. Αλλά  δεν παίρνει από τον Λευκό τις απαντήσεις που ζητάει στα ερωτήματα που του δημιούργησε το όλο  σκηνικό. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον στη σχέση μας με το Πνεύμα. Το Πνεύμα δεν είναι γεμάτο  απαντήσεις, είναι όμως γεμάτο αγάπη για μας. Το Πνεύμα επιθυμεί να κάνουμε εμείς τη διαδρομή,  να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα. Και να πάρουμε μόνοι μας τις  απαντήσεις που ψάχνουμε.  

Δε θα είχε αξία να μας δίνει τις απαντήσεις έτοιμες στο πιάτο. Χρειάζεται να φτιάξουμε μόνοι  μας το γεύμα. Να βρούμε τα λαχανικά, να κάνουμε την προετοιμασία για να καταλάβουμε πώς  λειτουργεί το σύστημα. Αυτό λοιπόν είναι μέρος της αλληγορίας του πώς το Πνεύμα δουλεύει με  μας. Ο Μιχαήλ θα πρέπει να ανέβει ο ίδιος τη σκάλα για να πιάσει το χάρτη του. Κι η επόμενη σκάλα  θα είναι δύσκολη...  

Ο Λευκός τον οδηγεί σ’ ένα πολύ μικρό δωμάτιο, με μια καρέκλα, μπροστά από μία μικρή οθόνη.  Και τον αφήνει εκεί μόνο ζητώντας του συγνώμη, επειδή αυτό που θα ακολουθήσει, δε θα του αρέσει.  Στην οθόνη μπροστά του εμφανίζεται μετά από λίγο μια όμορφη γυναίκα με κόκκινα μαλλιά και  πράσινα μάτια. Αλληλοκοιτάζονται για λίγο κι εκείνη και του λέει: 

«Μιχαήλ, είμαι η Ανολί. Είμαι εκείνη που θα γνώριζες αν είχες παραμείνει στη Γη».  

Και στη συνέχεια του αποκαλύπτει τα ονόματα των τριών αγέννητων παιδιών τους. Ο Μιχαήλ  τότε καταρρακώνεται, συνειδητοποιώντας τι έχει χάσει. Ζητάει περισσότερες πληροφορίες. Και η  Ανολί τον παρηγορεί, λέγοντάς του ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνεται – και εξαφανίζεται. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς πρέπει να σκεφτεί σοβαρά και να πάρει αποφάσεις. Έχει ολοκληρώσει την  επίσκεψη του στους 6 Οίκους Εκπαίδευσης. Απομένει μόνο ο Έβδομος Οίκος, όπου θα γνωρίσει τον  πιο υψηλόβαθμο άγγελο. Εκεί βρίσκεται η πόρτα επιστροφής στην Εστία.  

Παρότι δεν αναφέρεται στο βιβλίο, σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, υπάρχει η εξής σιωπηρή  παραδοχή: Ο Μιχαήλ μπορεί να αποχωρήσει ανά πάσα στιγμή… Βρίσκεται εδώ με ελεύθερη βούληση.  Μπορεί αντί να συνεχίσει δεξιά στο μονοπάτι, να στρίψει αριστερά και να βρεθεί πίσω. Το ήξερε αυτό  εξ αρχής, αλλά ποτέ ως τώρα δε θέλησε να το κάνει. Επειδή δεν είχε κανένα λόγο να επιστρέψει πίσω  στην κατάθλιψη. Τώρα όμως έχει λόγο να το σκεφτεί.  

Όπως λέει στο βιβλίο, περνά όλη τη νύχτα στην καρέκλα προβληματισμένος. Και το πρωί  αναχωρεί και συνεχίζει την πορεία του προς τα δεξιά. Ποιος θα περίμενε ότι θ’ ανυπομονούσε να  φύγει από τον Οίκο της Αγάπης! Όμως αυτός ο Οίκος του αποκάλυψε όλα τα θέματα της ζωής του,  και του έδωσε το μεγαλύτερο δίδαγμα όλων. Ο Λευκός Άγγελος τον ρωτά αν αγαπάει τον Θεό, και  ο Μιχαήλ του απαντά: «Για δεύτερη φορά σου λέω, ότι τον αγαπώ». Τότε ο Λευκός του λέει ότι στον  επόμενο Οίκο θα συναντήσει τον πιο μεγαλειώδη άγγελο απ’ όλους. 

Φτάσαμε πλέον στον τελευταίο Οίκο. Ο Μιχαήλ πλησιάζοντας παρατηρεί ότι δεν έχει ιδιαίτερο  χρώμα. Μοιάζει σαν ένα συνηθισμένο αγροτόσπιτο που θα μπορούσε να είναι και δικό του. Αυτό,  όπως θα καταλάβετε αργότερα, αποτελεί μια ακόμα αλληγορία. Όταν αναχωρούσε από τον Λευκό  Οίκο, και πριν συνεχίσει με κατεύθυνση προς τα δεξιά, ο Μιχαήλ Θωμάς έστρεψε για λίγο το βλέμμα  του προς τα αριστερά, σαν να αποχαιρετούσε όσα άφηνε πίσω. Και έκανε την εξής δήλωση: 

29 

Λη Κάρολ 

«Δεν υπάρχει θυσία σε αυτό, δε θυσιάζω τίποτα. Επειδή θα σε συναντήσω Ανολί, όπως και τα  αγέννητα παιδιά μας, όταν φτάσω στην Εστία».  

Ο Μιχαήλ Θωμάς πλέον κατανοεί πώς λειτουργούν τα πράγματα, κι εδώ μιλάει σε επίπεδο  ψυχής. Γνωρίζει ότι στην Εστία βρίσκεται η πνευματική του οικογένεια. Και ότι όλο αυτό δεν έχει να  κάνει μόνο με τη Γη, αλλά με κάτι ευρύτερο. Έτσι ο Μιχαήλ φτάνει στον τελευταίο Οίκο όντας μια  πιο σοφή εκδοχή του εαυτού του. Όλη αυτή η σύγκλιση ενέργειας τον έχει μετατρέψει σε μια γηραιά  ψυχή που έχει εμπεδώσει τη σοφία όλων όσων αποτελεί.  

Ο Μιχαήλ προσεγγίζει τον τελευταίο Οίκο με μια αίσθηση ματαιότητας. Νιώθει ότι έχει κάνει  ότι ήταν να κάνει και ουσιαστικά έχει δίκιο. Απομένει μόνο ένα τελευταίο μάθημα να διδαχθεί στον  Οίκο αυτό, στον οποίο όταν μπαίνει δε συναντά κανέναν Άγγελο! Αποφασίζει να μην περιμένει και  να ψάξει μόνος του την πόρτα για την Εστία. Και ψάχνοντας βρίσκει μια τεράστια αίθουσα, στο  μέσον της οποίας υπάρχει μια σπειροειδής υψηλή σκάλα. Γνωρίζει μέσα του ότι η σκάλα αυτή οδηγεί  στην πόρτα της Εστίας.  

Προχωρά προς τη σκάλα αδιαφορώντας αν θα εμφανιστεί ο τελευταίος Άγγελος η όχι. Και τότε  από την κορυφή της σκάλας αρχίζει να διακρίνει τον Χρυσό Άγγελο να κατεβαίνει, εν μέσω ομίχλης.  Και αμέσως τον πλημμυρίζει ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, σχεδόν δεν μπορεί να αναπνεύσει, και  γονατίζει. Η περιγραφή αυτή ταιριάζει με κείνες των Γραφών για τις αντιδράσεις των ανθρώπων  στην παρουσία αγγέλων. Όπου ο άνθρωπος πέφτει στα γόνατα, ο άγγελος του λέει να μη φοβάται,  και τον κυριεύει μια αίσθηση πυκνότητας, μια πνευματική πραγματικότητα που του κόβει την ανάσα.  

Αυτό βιώνει ο Μιχαήλ Θωμάς, μαζί με τον τρόμο του ενδεχομένου να πεθάνει πριν μπορέσει  να ανέβει τη σκάλα και να φτάσει στην Εστία. Εκλιπαρεί όλους τους Αγγέλους να τον κρατήσουν  ζωντανό. Σιγά-σιγά καταφέρνει να κινηθεί προς τη σκάλα, παρά την πίεση που του ασκεί η  πυκνότητα αυτής της πνευματικής, μη γήινης πραγματικότητας. Και τότε ο Χρυσός Άγγελος  αρχίζει να κατεβαίνει ένα-ένα τα σκαλιά, αποκαλύπτοντας σταδιακά τη μορφή του. Ακούγεται για  πρώτη φορά η φωνή του, η οποία είναι παράξενα οικεία στον Μιχαήλ: «Χαίρε Μιχαήλ Θωμά, σε  περιμέναμε». 

Τώρα φαίνεται όλο το σώμα του και η ομίχλη κρύβει μόνο το πρόσωπό του. Και συνεχίζει με μια  ερώτηση:  

«Μιχαήλ Θωμά, αγαπάς τον Θεό;» Ο Μιχαήλ ψελλίζει ότι φυσικά και αγαπάει τον Θεό.  «Το έχεις ήδη επιβεβαιώσει οχτώ φορές. Εάν αγαπάς τον Θεό, αν πραγματικά Τον αγαπάς, τότε  πρέπει να αγαπάς και αυτό». 

Τότε η ομίχλη διαλύεται και αποκαλύπτει το πρόσωπό του Χρυσού Αγγέλου, το οποίο είναι το  πρόσωπο του Μιχαήλ Θωμά! Ο Μιχαήλ μόλις συνάντησε τον πιο μεγαλειώδη άγγελο, τον Ανώτερο  Εαυτό του!  

Αυτός λοιπόν είναι ο τελευταίος άγγελος. Δεν υπάρχει εδώ άλλη εκπαίδευση. Όμως ο άγγελος  μένει εκεί στη σκάλα, αμετακίνητος, μέχρι να το αντιληφθεί πλήρως ο Μιχαήλ.  

Κλείνοντας αυτή την εμβάθυνση, θέλω όλοι να καταλάβετε την παρακάτω αρχή της μεταφυσικής:  Πρέπει να αγαπήσετε τον εαυτό σας. Όχι με την εγωιστική έννοια, αλλά με την έννοια της  συμφιλίωσης με αυτό που είστε.  

Να μπορείς να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να λες: «Είμαι αυτό που είμαι, και είναι  εντάξει». Αναγνωρίζεις τον Θεό μέσα σου. Λες: «Είναι εντάξει να βρίσκομαι εδώ. Έχοντας την εμφάνιση  που έχω, κάνοντας αυτό που κάνω», και να το εννοείς. Αυτό ήθελε ο άγγελος. Βλέπει ότι ο Μιχαήλ το  αντιλαμβάνεται πλήρως, οπότε κατεβαίνει από τη σκάλα και στέκεται στο πλάι. Δεν υπάρχει κάτι  άλλο να πουν μεταξύ τους. Άλλωστε είναι ο Μιχαήλ Θωμάς, είναι ένα! Οπότε, ο Μιχαήλ προσπερνά  τον άγγελο, ανεβαίνει τη σκάλα και φτάνει σε μια μικρή πόρτα που γράφει: «ΕΣΤΙΑ» 

30 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

Θα καλύψουμε τη συνέχεια εν συντομία και θα κλείσουμε, όπως είναι στο βιβλίο. Ο Μιχαήλ  Θωμάς ανοίγει την πόρτα, και... κάνει εμετό. Σίγουρα δεν είναι η συνέχεια που περιμένατε! Βρίσκει  ξανά τον εαυτό του στο νοσοκομείο, να κάνει εμετό! Και προς στιγμήν πανικοβάλλεται ότι το ΑΥΤΟ  είχε δίκιο, είχε δίκιο! Ότι ήταν σε κώμα και όλο αυτό ήταν ένα όνειρο σε μια απατηλή παραμυθοχώρα.  Στη συνέχεια όμως κάνει μια απογραφή των αλλαγών που έχουν συμβεί…  

Δεν έχει πια κατάθλιψη, θυμάται όλα όσα διδάχθηκε, και νιώθει ακόμα τους αγγέλους μέσα του.  Πετάγεται από το κρεβάτι και παρατηρεί τον εαυτό του στον καθρέφτη, όπου δε βλέπει πια τον  Μιχαήλ Θωμά, αλλά κάποιον που «Είναι αυτό που Είναι». Έναν άνθρωπο όχι μόνο χαρισματικό,  αλλά αφυπνισμένο πνευματικά. Ο Μιχαήλ είναι πλέον σαν τη Μαίρη. Συνειδητοποιεί ότι είναι  ακριβώς σαν τη Μαίρη! «Είμαι στη Γη, με όλα τα εργαλεία! Ποιος θα το περίμενε, ότι θα είχα τώρα  κάτι τέτοιο!» 

Στη συνέχεια, όπως θα διαβάσετε στο βιβλίο, παίρνει εξιτήριο και βρίσκει καινούργια δουλειά.  Θέλω να σας διαβάσω ένα τελευταίο απόσπασμα από το βιβλίο που είναι πανέμορφο: 

Ο ηλεκτρισμός στον αέρα σπινθηροβολούσε με την ενέργεια του πνευματικού σκοπού και της  αγάπης, που ήταν έτοιμα να εκπληρωθούν και να παραμείνουν πολύτιμα. Η μυρωδιά της νίκης ήταν  αρωματική. Το ένα και μοναδικό, από επιλογή, τριαντάφυλλο στη ζωή του Μιχαήλ επρόκειτο να βρεθεί,  να γίνει αντικείμενο θαυμασμού και να αγαπηθεί για την ομορφιά της. Το άρωμά της ο Μιχαήλ θα  το εκτιμούσε για μια ζωή. Θα την κρατούσε και θα τη λάτρευε για την τέλεια ομορφιά της και τη  φυσική της χάρη. Εκείνη ήταν κάπου εκεί έξω, και ο Μιχαήλ θα την έβρισκε. Οι Άγγελοι χαμογελούσαν  ξέροντας ότι ο Μιχαήλ θα πετύχαινε το στόχο του. Ο Μιχαήλ Θωμάς βρισκόταν πράγματι στην Εστία.  

Εστία… Τι είναι η Εστία; Και ποια είναι η λέξη που αφορά στο βιβλίο αυτό, ωστόσο δεν αναφέρεται  ούτε μια φορά; Η λέξη είναι: Ανάληψη. Ο ορισμός της ανάληψης σύμφωνα με τον Κρύων, είναι το  ξεκίνημα μιας νέας ζωής στη Γη, χωρίς να μεσολαβήσει θάνατος. Μια αναγέννηση, δίχως θάνατο.  Αναγέννηση σημαίνει πνευματική αφύπνιση, το να γίνεσαι κάποιος άλλος, κάποιος που ανέκαθεν  είχες το δυναμικό να γίνεις.  

Κλείνοντας ας ξαναδιαβάσουμε τι είχε ζητήσει αρχικά ο Μιχαήλ Θωμάς από τον Λευκό Άγγελο  στο νοσοκομείο:  

Θέλω να αγαπιέμαι και να περιστοιχίζομαι από αγάπη. Θέλω να νιώθω γαλήνιος με την ύπαρξή  μου. Δε θέλω να με απασχολούν οι ανησυχίες και οι ασήμαντες αλληλεπιδράσεις των γύρω μου. Θέλω  να νιώσω ότι απελευθερώνομαι. Κουράστηκα ν’ ανησυχώ για τα χρήματα και κουράστηκα να νιώθω  μόνος. Θέλω να σημαίνω κάτι για άλλες οντότητες του Σύμπαντος. Θέλω να ξέρω ότι υπάρχω για  κάποιο λόγο και να παίξω τον ρόλο μου στον Παράδεισο ή όπως αλλιώς ονομάζεται, και να είμαι μέρος  του σχεδίου του Θεού.  

Όλα αυτά ισχύουν τώρα που ο Μιχαήλ Θωμάς είναι στην Εστία. Στο βιβλίο υπάρχουν ακόμα  πολλά. Υπάρχουν πολλές ακόμα αλληγορίες που δεν αγγίξαμε καν. Μην ξεχνάτε ότι τα πράγματα  δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Αυτή είναι ίσως μια από τις καλύτερες ιστορίες που έχω αφηγηθεί.  Σας ευχαριστώ για την παρακολούθηση.  

Λη Κάρολ

31 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής - Η συνέχεια… 

Πώς συνεχίζεται η ιστορία του Μιχαήλ Θωμά, όταν επέστρεψε από την Εστία. Από τον Κρύων, διαμέσου του Λη Κάρολ 

Μετάφραση: Αναστασία Καφέτση 

Λογοτεχνική επιμέλεια: Γιώργος E. Κυρίτσης 

Και τώρα, απόφοιτοι, θέλω να κάνω κάτι που έχει ζητηθεί από πολλούς αυτά τα χρόνια. Κάτι  που δεν ειπώθηκε στον συνεργάτη μου να κάνει, και κάτι που ο ίδιος δεν είχε σκεφτεί ποτέ ότι θα  έκανε. Με την καταλληλότητα των καιρών και την ενέργεια της ολοκλήρωσης, Το Οδοιπορικό της  Επιστροφής - η υπόλοιπη ιστορία θα σας δοθεί τώρα. 

Ας μιλήσουμε για τον Μιχαήλ Θωμά. Έχοντας βαδίσει στη γη των επτά αγγέλων και επιστρέφοντας  στη Γη με τη συνειδητοποίηση ότι εστία σήμαινε ανάληψη όντας στη Γη, βρίσκουμε αυτόν τον άντρα  αλλαγμένο. Όντως είναι ο εξυψωμένος του εαυτός, ο Ανώτερος του Εαυτός, ο οποίος βαδίζει στον  πλανήτη με υψηλότερη δόνηση και κατανόηση, αλλά σε συνεργασία με τον Άνθρωπο που είναι.  Κοιτάξτε τον Μιχαήλ Θωμά καθώς πηγαίνει να εργαστεί. Το σπαθί είναι εκεί· η ασπίδα του είναι εκεί·  η πανοπλία και ο μανδύας του Θεού είναι όλα εκεί. Είναι αόρατα, ξέρετε…  

Έχει σκοτώσει το θηρίο ολοκληρωτικά, όμως εκείνο εξακολουθεί να ζει μαζί του όπου κι αν πάει,  κάτι που γνωρίζει. Και είναι εντάξει με αυτό, γιατί το ελέγχει όπως ακριβώς ελέγχει τη βιολογία  του. Το πιο σκοτεινό πράγμα στη Γη βρίσκεται μέσα του, αλλά τώρα έχει τον έλεγχο αυτού. Το πιο  πνευματικό πράγμα στη Γη επίσης κατοικεί μέσα του, κι έχει επιλέξει να το αφήσει να εξαπλωθεί. 

Κάθε μέρα τού υπενθυμίζεται το βαθυστόχαστο ταξίδι που έκανε σ’ αυτόν τον υπέροχο τόπο  μάθησης. Και όταν εσείς σαν αναγνώστες, ολοκληρώσατε την ιστορία, ο Μιχαήλ Θωμάς βρήκε  μια εργασία. Όχι οποιαδήποτε εργασία, καθότι ο δημιουργός μέσα στον Μιχαήλ κοίταξε γύρω και  είπε: «Ποια εργασία σ’ αυτήν την πόλη ενισχύει το μεγαλείο μου;» Κι έτσι την βρήκε… Πήγε σε μια  επιχείρηση που είχαν αναρτήσει μια ανακοίνωση: Δε χρειάζονται αιτήσεις. Μην μπείτε στον κόπο να  κάνετε αίτηση. Είμαστε πλήρεις. 

Όπως εξελίσσεται η ιστορία, ο Μιχαήλ Θωμάς μπήκε εκεί μέσα και βρέθηκε με εργασία μέσα σε  λίγα λεπτά. Η εργασία του ήταν να κάνει αυτό που έκανε καλύτερα. Ο Μιχαήλ ήταν διοργανωτής.  Είχε χάρισμα. Έγινε ένας θαυμάσιος πωλητής για την εταιρεία στην οποία εργαζόταν. Μπορούσε  να μιλάει έξυπνα πείθοντας εύκολα το συνομιλητή του, γινόταν πιστευτός, ήταν τίμιος και είχε  ακεραιότητα. Όταν εργαζόταν μ’ έναν πελάτη, όλοι είχαν όφελος στο τέλος. Ταίριαζε στο σύστημα  της κουλτούρας του, όμως έστεκε υπεράνω αυτής. Μετά από αυτό, η ιστορία έμεινε στον αέρα… στη  διακριτική ευχέρεια της φαντασίας σας. 

Τι συνέβη στον Μιχαήλ Θωμά; Αντιμετώπισε κάποια πράγματα όπως αυτά που αντιμετωπίζετε  εσείς στον πλανήτη, σαν διαφωτισμένα πλάσματα; Τι έγινε στη συνέχεια; Βρήκε την πολύτιμη  Ανολί, και αν τη βρήκε, πώς αυτό θα εξελισσόταν; Πού θα βρισκόταν αυτός και πού αυτή, όταν θα  συναντιούνταν; Τι θα λάμβανε χώρα; Θα εκπλήρωνε και θα εκδήλωνε κάποια από τα πράγματα που  του είπαν οι άγγελοι ότι μπορεί να κάνει; Πώς θα χρησιμοποιούσε τις αρχές που διδάχτηκε στους  επτά Οίκους; 

Λοιπόν, θα σας δώσω ένα σύντομο χρονογράφημα… μια γρήγορη ματιά στο τι συνέβη στη  συνέχεια. Θα ενώσουμε τα κομμάτια της ιστορίας για εσάς. Ο Μιχαήλ Θωμάς παρέμεινε σε αυτήν την  εργασία για πολύ καιρό, ουσιαστικά για μερικά χρόνια. Αρίστευσε εκεί. Ανέβηκε στην κλίμακα της  οργανωτικής ιεραρχίας της εταιρείας. Έκανε επίσης εχθρούς. Σας εκπλήσσει μήπως; Έκανε εχθρούς 

32 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

διότι ο Μιχαήλ είχε ένα φως που έλαμπε φωτεινό. Έχετε ποτέ βρεθεί σ’ ένα μέρος όπου το φως σας  να λάμπει τόσο φωτεινό, ώστε να κάνει τους άλλους να θυμώνουν; Η απάντηση είναι ναι, απόφοιτε...  αναγνώστη. Γνωρίζω ποιοι είναι εδώ. Είστε πολύ χαρούμενοι; Δεν ταιριάζετε στο καλούπι, έτσι δεν  είναι; Μήπως δεν παραπονιέστε αρκετά ή δε συμμετέχετε στο δράμα και το κουτσομπολιό; 

Η καθημερινότητα είναι ένα πολιτισμικό σύστημα και μερικοί από εσάς, Εργάτες Φωτός, δεν  ταιριάζετε σε αυτό. Γιατί είναι ένα σύστημα ισορροπίας και το γιν με το γιάνγκ είναι εδώ – το φως  και το σκοτάδι. Αλλά το γνωρίζετε αυτό, σωστά; Ο Μιχαήλ βάδιζε με μια εξυψωμένη δόνηση  που ταίριαζε πολύ καλά με αυτό που έκανε. Είχε ακεραιότητα. Το φως του βοήθησε την εταιρεία,  πραγματικά. Αλλά υπήρχαν κάποιοι γύρω του, συγκεκριμένα ένας, ο υπεύθυνος του τμήματος του,  που δεν τον συμπαθούσε καθόλου. Αυτός ο προϊστάμενος του έκανε τη ζωή δύσκολη.  

Ο Μιχαήλ Θωμάς ήξερε γιατί. Μπορούσε να το δει ξεκάθαρα. Βλέπετε, δεν «έγλυφε» αρκετά,  ούτε πήγαινε στα διάφορα πάρτι, όπως ήταν το αναμενόμενο. Ήταν ένας σπουδαίος πωλητής, οπότε  τον αφήναν ήσυχο. Όμως, «δεν έπαιζε το παιχνίδι». Ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε κανέναν και ποτέ δε  μετείχε στο δράμα που ήταν πάντα εκεί. Όταν επέστρεφε σπίτι από την εργασία, ευλογούσε αυτό το  άτομο... το αφεντικό του. Ελπίζοντας ότι το φως θα τον άλλαζε και θα μπορούσε να δει καλύτερα τα  πράγματα λόγω του φωτός που ο Μιχαήλ αντιπροσώπευε. Αυτό δε συνέβη ποτέ. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς άρχισε να μη νιώθει άνετα με την εργασία του. Γινόταν δυσκολότερη επειδή ο  προϊστάμενός του δεν εκτιμούσε ούτε τη δουλειά του ούτε τις προσπάθειές του. Ήταν σχεδόν σαν  μια μάχη, όπου το ένα άτομο επιτίθεται και το άλλο πρέπει συνεχώς να προσέχει. Δεν ακούγεται σαν  ιδιαίτερα θεϊκή ζωή, έτσι δεν είναι; Πράγματι, εάν ρωτούσατε τον Μιχαήλ, θα έλεγε: «Είμαι ο φάρος.  Είναι μια θεϊκή ζωή. Συνειδητοποιώ τώρα ότι είναι πολλά τα κομμάτια που πρέπει να αντιμετωπίσω».  Και το έκανε. Το έκανε καλά. 

Ακούγοντας τους άλλους γύρω του στο γραφείο, ανακάλυψε ότι το δυσάρεστο αφεντικό του είχε  μια κόρη, η οποία είχε τελευταία ένα δυστύχημα. Ήταν σε κώμα στο νοσοκομείο παλεύοντας για τη  ζωή της. Ο Μιχαήλ Θωμάς το σκέφτηκε αυτό. Σκέφτηκε τους αγγέλους και τι είχαν πει. Σκέφτηκε  για την ενέργεια της θεραπείας και όσα είχε μάθει σ’ αυτό του το ταξίδι. Ένιωσε συμπόνια γι’ αυτήν  τη μικρή, την οποία είχε συναντήσει σε κοινωνικές περιστάσεις. Όμως τώρα βρισκόταν σε κώμα.  

Ένιωσε ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο «οικογένεια», αλλά δεν μπορούσε να προβεί σε καμία ενέργεια  διαμέσου του άντρα που δεν τον συμπαθούσε. Δεν ήθελε να του πει: «Μπορώ να επισκεφθώ την  κόρη σας;» γιατί θα ακουγόταν πολύ κοινότυπο. Ο άντρας θα αρνιόταν. «Όχι, δε χρειάζεται να το  κάνεις αυτό Μιχαήλ Θωμά για να έχεις την εύνοια μου», θα του έλεγε μάλλον. Το πρωτόκολλο του  γραφείου υποδείκνυε να ΜΗΝ πάει. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς ήθελε τόσο πολύ να βρεθεί δίπλα στη μικρή. Είπε από μέσα του, «Αν γινόταν  να είμαι δίπλα της, θα μπορούσα να καλέσω τους αγγέλους που με βοήθησαν. Χρειάζεται μόνο να  είμαι στο δωμάτιο της. Ξέρω ότι θα κάνει διαφορά». Το σκέφτηκε πολύ. Τι μπορώ να κάνω που να  είναι κατάλληλο και με ακεραιότητα; Το αποφάσισε… Θα το έκανε μόνος του, χωρίς άδεια, έτσι  ώστε κανείς να μην το μάθαινε. Δε χρειαζόταν άδεια, καθότι οποιοσδήποτε μπορεί να επισκεφθεί  ένα νοσοκομείο... αλλά όχι όλες τις ώρες, όπως ανακάλυψε. Ο Μιχαήλ πήγε στο νοσοκομείο μετά  το επισκεπτήριο, ούτως ή άλλως, καθώς αυτός είναι ο τρόπος του. Αλλά αντιμετώπισε ένα εμπόδιο,  φυσικά, καθώς ρωτήθηκε από μια εύσωμη νοσοκόμα. 

«Έχει περάσει το επισκεπτήριο, κύριε. Ανήκετε στην οικογένεια του κοριτσιού; Διότι μόνο η  οικογένεια επιτρέπεται». 

Ο Μιχαήλ Θωμάς σηκώθηκε και είπε την αλήθεια. «Είμαι οικογένεια». Και τον άφησαν να μπει. Ο  Μιχαήλ χαμογέλασε. Η αλήθεια του ήταν ότι οι γύρω του που αγαπούσε, ήταν όλοι οικογένεια. Και  γνώριζε ότι αυτό ήταν αλήθεια τόσο γι’ αυτόν όσο και για εκείνους. 

Προχώρησε προς το δωμάτιο του κοριτσιού. Μπορούσε να ακούσει τις φωνές των γονιών της στο 33 

Λη Κάρολ 

βάθος του διαδρόμου, σ’ ένα δωμάτιο αναμονής που προοριζόταν για όσους πλησίαζε ο θάνατος.  Μπορούσε να νιώσει την ανησυχία και τη σκοτεινιά στους διαδρόμους. Μπορούσε να μυρίσει την  αρρώστια, σ’ ένα μέρος που ήταν γεμάτο με θλίψη και τόσο πολλή απόγνωση. Πολλοί είχαν κάνει  τη μετάβασή τους εδώ – τόσο πολλά συναισθήματα είχαν ποτίσει τις δομές εδώ και καθρέφτιζαν  τη θλίψη του μέρους αυτού. Ο Μιχαήλ το ένιωσε και σχεδόν μπορούσε να το δει. Γνώριζε πως οι  Άνθρωποι αφήνουν ένα ίχνος της ενέργειας τους όπου πηγαίνουν. Ήξερε επίσης ότι πολλοί είχαν  εντυπώσει την οδύνη και την αποκαρδίωση τους στους τοίχους που πέρασε. 

Κατόπιν σκέφτηκε, «Ίσως αυτό το πολύτιμο μικρό κορίτσι να είναι μέρος της διαδικασίας θανάτου.  Ποιος είμαι εγώ να το αλλάξω αυτό;» Τότε θυμήθηκε τι του είχαν πει οι άγγελοι για την καταλληλότητα  και την οικογένεια, ακόμα και για τον θάνατο των γονιών του. Εάν είναι κατάλληλο, αυτό θα γίνει.  Αλλά η καταλληλότητα ήταν με ελευθερία βούλησης! Μετά θυμήθηκε τι του είχαν πει οι άγγελοι για  την ευθύνη του προς την οικογένεια. Και πώς, δείχνοντας το φως στα σωστά μέρη, θα μπορούσε να  αλλάξει τα πράγματα.  

Θυμήθηκε τι του είχαν πει οι άγγελοι για τους προϊδεασμένους Ανθρώπους. Επίσης, ότι δεν υπάρχει  κάτι που λέγεται προκαθορισμένη μοίρα. Τα πάντα είναι ελεύθερη βούληση και θα μπορούσαν να  αλλάξουν εάν ένας Άνθρωπος αποφάσιζε να τα αλλάξει. Έτσι, ο Μιχαήλ αποφάσισε. Θα έδινε την  ευκαιρία στο μικρό κορίτσι να κάνει μια καλύτερη επιλογή, αφού θα είχε δει το φως του – αφού θα  είχε αισθανθεί την ομορφιά του λόγου να ζει, που οι περισσότεροι ούτε καν γνωρίζουν. 

Βρήκε το δωμάτιο, μπήκε και ήταν εκεί ξαπλωμένη! Μόλις την είδε, γνώριζε. Γνώριζε! Αυτής  της μικρής δεν ήταν η μοίρα της να πεθάνει. Τον περίμενε. Το γνώριζε αυτό ο Μιχαήλ. Μπήκε στο  δωμάτιο και αμέσως είδε τους φίλους του – επτά από αυτούς… Όλα τα χρώματα ήταν ζωηρά με  την ιερότητα της ελεύθερης βούλησης. Όπως έκανε συχνά σε στιγμές έντονης ενέργειας, είπε λίγα  πράγματα. Αυτός ο άντρας με το λαμπερό πρόσωπο που ονομαζόταν Μιχαήλ Θωμάς, κοίταξε το  μικρό κορίτσι και της μίλησε γλυκά. 

«Αγαπητή μου, δεν είναι ώρα ακόμα, σωστά;» Και μετά της είπε μια ιστορία. Της είπε για έναν  λευκό άγγελο που τον είχε επισκεφτεί μια φορά, όταν ήταν σε κώμα στο νοσοκομείο. Και γνώριζε  ότι σε κάποιο επίπεδο το κορίτσι μπορούσε να τον ακούσει. Της είπε τα πάντα και φάνηκε μόνο σαν  μια στιγμή. Κατόπιν ο Μιχαήλ της μίλησε απ’ ευθείας: 

«Ξύπνα μικρή μου και ανακάλυψε τον Θεό μέσα σου, καθότι υπάρχει πολύ ζωή ακόμα για σένα, εάν  το επιθυμείς. Διότι έχεις πράγματα να δώσεις στον κόσμο και στους γονείς σου. Σε χρειαζόμαστε!» 

Οι άγγελοι γύρω του ήταν περήφανοι βλέποντας ότι ο Μιχαήλ Θωμάς της αγνής πρόθεσης δεν  είχε χάσει το παραμικρό από τις διδασκαλίες τους. Στην πραγματικότητα, ήταν ο ίδιος δάσκαλος  τώρα. Το δωμάτιο έλαμψε και μια χορωδία αόρατων και σιωπηλών οντοτήτων τραγούδησαν ένα  τραγούδι που μπορούσε να ακουστεί σε όλο το σύμπαν. Στη σιωπηρή γαλήνη εκείνης της στιγμής,  ένα λαμπρό φως άναψε... μια ζωή θα παρέμενε στον πλανήτη. Μετά ο Μιχαήλ σηκώθηκε να φύγει. 

Καθώς έφευγε άκουσε μια κίνηση στο δωμάτιο. Γρήγορα γύρισε πίσω και είδε τα μάτια της  μικρής να πεταρίζουν. Άρχισε να ξυπνάει! Ήξερε ότι έπρεπε να φύγει γρήγορα, ειδάλλως θα τον  ανακάλυπταν. Τα μόνιτορ στα οποία ήταν συνδεδεμένη η μικρή άρχισαν να ηχούν που ξύπνησε,  και οι γονείς της θα βρίσκονταν στον διάδρομο από στιγμή σε στιγμή. Ο Μιχαήλ την κοπάνησε  τρέχοντας από τις σκάλες. 

Δυο μέρες αργότερα στην εταιρεία… Η φήμη κυκλοφόρησε ότι το μικρό κορίτσι είχε ανακάμψει  ξαφνικά βγαίνοντας από το κώμα και είχε αρχίσει να παίρνει βάρος ξανά. Πολλοί το γιόρταζαν αλλά  ο Μιχαήλ Θωμάς δεν περίμενε αυτό που ακολούθησε. Το αφεντικό του… ο άντρας που του είχε  δημιουργήσει τόσα προβλήματα, ζήτησε να του μιλήσει. Αλλά δεν τον κάλεσε επάνω, στο γραφείο  του. Αντ’ αυτού, ήρθε ο ίδιος στον χώρο του Μιχαήλ και κάθισε στον καναπέ. Του μίλησε ευγενικά. 

«Μιχαήλ θα σε ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά».

34 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

«Είμαι πάντα ειλικρινής, κύριε», απάντησε ο Μιχαήλ. 

Ο άντρας μαζεύτηκε λίγο σαν να είχε προσβάλει τον Μιχαήλ. Αλλά συνέχισε. «Μιχαήλ, ήρθες ή όχι να δεις την κόρη μου στο νοσοκομείο;» 

Ο Μιχαήλ Θωμάς ήξερε ότι είχε πρόβλημα. Αυτή θα ήταν η τελευταία σταγόνα. Είχε σπάσει το  πρωτόκολλο και είχε πάει ούτως ή άλλως. Ήταν έτοιμος γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Προετοιμαζόταν  για απόλυση. Αυτός θα ήταν ο λόγος απόλυσης και ιδού το αφεντικό του, στο γραφείο του, έτοιμος  να το κάνει πράξη. 

Το αφεντικό του τον κοιτούσε χωρίς καν να ανοιγοκλείνει τα μάτια. 

«Πήγες;» Ο Μιχαήλ ίσιωσε το κορμί του και ετοιμάστηκε για το χειρότερο. 

«Ναι, πήγα». Το αφεντικό σώπασε για μια στιγμή και κοίταξε κάτω. Ο Μιχαήλ Θωμάς μπορούσε  να δει ότι ο άντρας είχε πρόβλημα να εκφραστεί. Κάτι έτρεχε. Το αφεντικό του σήκωσε το κεφάλι  και ο Μιχαήλ είδε δάκρυα. 

«Η κόρη μου, μου είπε ότι όπως κοιμόταν, ένας άντρας ήρθε στο δωμάτιό της με ξανθά μαλλιά και  αστραφτερό πρόσωπο. Και μαζί του, πίσω του, υπήρχαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Είπε ότι  ο άντρας της μίλησε και της έδωσε κάτι, ένα δώρο, το οποίο δεν περίμενε και δε θυμάται. Και κατόπιν  έφυγε. Και ήθελε να μάθει από τον μπαμπά της - εμένα - ποιος ήταν αυτός ο άντρας. Μου είπε ότι  ήθελε να τον γνωρίσει και να είναι μαζί του, επειδή είχε χαρά». 

Και οι δύο άντρες έμειναν σιωπηλοί... φάνηκε σαν αιώνας. Τότε το αφεντικό του σηκώθηκε και  κίνησε προς την πόρτα. Γύρισε ελαφρώς και χαμογέλασε στον Μιχαήλ. 

«Σ ευχαριστώ». Αυτό μπόρεσε μόνο να πει. Και έφυγε. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς είχε χρησιμοποιήσει τα τέσσερα γνωρίσματα της αγάπης που είχε μάθει στο  ταξίδι του. Η αγάπη είναι σιωπηλή. Η αγάπη δεν κομπάζει. Η αγάπη δεν έχει απώτερο σκοπό και η  αγάπη γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τα άλλα τρία γνωρίσματα με σοφό τρόπο. Εξ αιτίας αυτών των  γνωρισμάτων και του τρόπου που εξελίχθηκαν τα πράγματα εκείνη τη μέρα, η πολυτιμότητα του  γεγονότος τους επηρέασε όλους. Δεν υπήρχε ούτε ένας χαμένος ανάμεσα τους. Όλοι ωφελήθηκαν.  Θα μπορούσε η μικρή να είχε πεθάνει; Ωω ναι, αγαπητοί μου... ω, ναι. Ήταν η επιλογή της και ήταν  ήδη καθ’ οδόν… Σας κάνει ποτέ να αναρωτηθείτε εάν το φως σας κάνει μια διαφορά; Ε, λοιπόν  κάνει! Ο Μιχαήλ το ήξερε. Το γνώριζε, όταν την αντίκρισε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς δεν είχε ιδιαίτερα προβλήματα στην εργασία του από τότε. Το αφεντικό του  απλά τον άφησε ήσυχο. Όμως κάπως ήξερε ότι ήταν ώρα να πάει παραπέρα. Ουσιαστικά υπήρχαν  δύο λόγοι γι’ αυτό. Πρώτον, ήξερε ότι είχε μείνει αρκετό διάστημα ώστε να έχει εκπληρώσει τον λόγο  που παρέμεινε εκεί. Είχε πολύ καλή αίσθηση του σκοπού και του πώς τον εκπλήρωνε το Σύμπαν. Το  έργο του με το μικρό κορίτσι είχε τελειώσει... ο λόγος για τον οποίο βρισκόταν εκεί. 

Όμως ο δεύτερος λόγος ήταν ακόμα πιο βαθυστόχαστος στο νου του. Βλέπετε, ο Μιχαήλ μετρούσε  τις μέρες. «Πόσο καιρό πρέπει να μείνω σ’ ένα μέρος ώστε να γνωρίσω όλους όσοι είναι να γνωρίσω σ’  ένα κτίριο; Και αν ένα συγκεκριμένο άτομο το οποίο ξέρω ότι είναι να συναντήσω, δεν είναι εκεί, τότε  πρέπει να προχωρήσω παραπέρα. Επειδή πρόκειται να τη συναντήσω». 

Ο Μιχαήλ είχε μια θαυμάσια εργασία, αλλά τους είχε γνωρίσει όλους. Δούλευε ήδη αρκετά  χρόνια και είχε συναντήσει όλους τους προμηθευτές, όλους τους πελάτες, όλους σε κάθε όροφο...  αναζητώντας την Ανολί. Ο κόσμος πίστευε ότι ο Μιχαήλ Θωμάς ήταν από τους πιο φιλικούς τύπους  στο κτίριο! «Αυτός ο τύπος πάει παντού!», έλεγαν. Είχε επισκεφθεί μέχρι και τους επιστάτες του  κτιρίου, τους βοηθούς. Πήγε μέχρι και στον χώρο των πλυντηρίων! 

«Γνωρίζει ολονών τα ονόματα!», έλεγαν. «ο πιο φιλικός άντρας στο κτίριο». Όμως εκείνη δεν ήταν 

35 

Λη Κάρολ 

εκεί. Η Ανολί δεν ήταν εκεί. Ο Μιχαήλ πολλές φορές σκεφτόταν, «Μήπως εάν περιμένω αρκετά, θα  έρθει αυτή σε μένα;» Μα ήξερε καλύτερα… Περίμενε αρκετά. Θα έπρεπε να βρει άλλη εργασία. Ίσως  ν’ αρχίσει να μαθαίνει ένα άλλο κτίριο! 

Είπε στον εαυτό του... «Θα μου άρεσε ν’ ακολουθούσα τα χνάρια του πατέρα μου. Είχε μια δική του  αγροτική επιχείρηση. Τώρα, εγώ δεν είμαι αγρότης, ούτε θέλω να γίνω. Άσε που είναι δύσκολο να γίνεις  αγρότης στο Λος Αντζελες». Αλλά πράγματι, ο Μιχαήλ ήξερε τα πάντα για τις καλλιέργειες. Είχε  οδηγήσει το τρακτέρ αρκετές φορές, βοηθώντας τον πατέρα του τόσα χρόνια. Ήξερε για τις εποχές,  τη χημεία, τα μυστικά της σποράς, τους σπόρους, όλα τα ονόματα. Ήξερε τα πάντα για τα φυτά και  τις σοδειές, πώς αναπτύσσονται και τι να κάνει για να ευδοκιμήσουν. Ήταν πολύ καλός γνώστης.  Ήταν αγρότης! Τι μπορούσε να κάνει με αυτό; 

«Θα στήσω τη δική μου επιχείρηση... μια επιχείρηση στην πόλη, η οποία είναι μεγάλο λιμάνι, που  θα εισάγει και θα εξάγει σπόρους, βιολογικές πρώτες ύλες και όλα όσα κάποιος θα χρειαζόταν για τις  καλλιέργειες. Για τη σωστή καλλιέργεια της γης, κάτι που χρειάζεται σε πολλές χώρες». Έτσι και έκανε. 

Το επόμενο στάδιο της ζωής του Μιχαήλ Θωμά επρόκειτο να λάβει χώρα. Με δόξα και τιμή έδωσε  την παραίτηση του και του έκαναν ένα πάρτι, βασικά εκλιπαρώντας τον να μείνει. Ειδικά το μεγάλο  αφεντικό τον οποίο είχε συναντήσει μόνο μια φορά, όταν είχε προσληφθεί. Το μεγάλο αφεντικό  τελικά παραδέχτηκε ότι ο Μιχαήλ αντιπροσώπευε ένα σημαντικό ποσοστό των πωλήσεων και του  πρότεινε μεγάλη αύξηση μισθού, ακόμα και μετοχές. Ο Μιχαήλ τότε συνειδητοποίησε πόσο πολλά  του είχαν κρατήσει κρυφά και πόσο σημαντικός ήταν πραγματικά γι’ αυτούς.  

Τότε ένιωσε καλύτερα που έφευγε, εφόσον κατά κάποιο τρόπο υπέστη μια εξαπάτηση σε υψηλό  επίπεδο. Οπότε, δεν ήταν ένα μέρος που θα ήθελε να παραμείνει. Αλλά υπήρχε μόνο ένα πρόσωπο που  δεν ήθελε να αφήσει... Είχε έρθει ιδιαίτερα κοντά με το μικρό κορίτσι. Ω, ποτέ δεν της παραδέχτηκε  ότι αυτός ήταν στο νοσοκομείο. Αλλά κάθε φορά που τον κοιτούσε, το κορίτσι δεν μπορούσε να  μιλήσει. Αυτός ήταν ο άγγελος στα όνειρα της που είχε κάνει τη διαφορά. Θα τον θυμόταν για όλη  της την υπόλοιπη ζωή. 

Ο Μιχαήλ Θωμάς ξεκίνησε την επιχείρησή του με προμήθειες καλλιεργειών. Έκανε εισαγωγές  όλων των ειδών τα χημικά και τις βιολογικές ύλες για τις καλλιέργειες. Ασχολήθηκε με πολλά ειδικά  χώματα και σπόρους. Την έστησε, άρχισε να λειτουργεί και είχε αμέσως επιτυχία. Οι αγρότες τον  αγαπούσαν… παντού. Μιλούσε τη γλώσσα τους. Είχε επαφή ακόμα και με αγρότες στη Μινεσότα,  τον τόπο καταγωγής του. Ήταν στο σωστό μέρος, στο γλυκό του σημείο, σε μια δύσκολη περιοχή  ονόματι Λος Άντζελες, πηγαίνοντας καλά. Εξυπηρετούσε και αγρότες στις μεσοδυτικές πολιτείες  τους οποίους γνώριζε. Όλοι τον εκτιμούσαν πολύ. Επίσης βοηθούσε συμβουλεύοντας και πουλώντας  στις τριτοκοσμικές χώρες, οι οποίες μόλις ξεκινούσαν να καλλιεργούν τη γη τους. Τότε κάτι συνέβη. 

Η γραμματέας του τον κάλεσε στην ενδοεπικοινωνία, μια πολυάσχολη ημέρα. 

«Ήρθε πωλητής λιπασμάτων για να σε δει, Μιχαήλ», του λέει. «Η εταιρεία που είχες ζητήσει να σου  παρουσιάσει ένα πλάνο τιμών σήμερα. Θυμάσαι;» 

Ο Μιχαήλ δυσανασχέτησε λίγο. Δεν είχε ώρα για έναν ακόμα προμηθευτή σήμερα. Είχε μια  επιτυχημένη επιχείρηση και πολλές εταιρείες ήθελαν να αντιπροσωπεύει τα προϊόντα τους. Όντας  αυτός που είναι, ο Μιχαήλ διέθετε χρόνο για όλους. 

«Καλώς, στείλε τον μέσα», λέει στη γραμματέα του. 

«Χμμ… είναι κοπέλα», απάντησε μαλακά η γραμματέας του. 

«Εντάξει, πώς τη λένε;» Στο βάθος ο Μιχαήλ άκουγε μια σιγανή συζήτηση μεταξύ της γραμματέας  και της πωλήτριας. 

«Το όνομα της είναι Άννα».

36 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

Ο Μιχαήλ ένιωσε ένα μυρμήγκιασμα…. Σηκώθηκε και περπάτησε νευρικά γύρω από το γραφείο  του μερικές φορές. Ήταν έτοιμος; Αυτό ήταν; Θα μπορούσε να είναι; Να τολμούσε να ρωτήσει εάν  είχε κόκκινα μαλλιά; Θα το διαπίστωνε αρκετά σύντομα. 

«Μιχαήλ;…» Ο Μιχαήλ ήταν τρομαγμένος. Ήταν βαθιά βυθισμένος στις σκέψεις του ή φοβόταν;  Η γραμματέας του ανησύχησε με την ησυχία αυτή. 

«Στείλε τη μέσα». Ο Μιχαήλ ήταν αγχωμένος. 

Η Ανολί πέρασε την πόρτα, κοκκινομαλλούσα, η τέλεια εικόνα της ξεχωριστής γυναίκας που είχε  συναντήσει ο Μιχαήλ στο ταξίδι του… Ένα κορίτσι της φάρμας. Ο Μιχαήλ άρχισε να γελά σιγανά.  Μετά άρχισε να ξεκαρδίζεται. Ήταν κατενθουσιασμένος! Με δυσκολία συγκρατούσε τον εαυτό  του, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να είναι πιο διακριτικός αυτή τη φορά. Την τελευταία φορά που είχαν  συναντηθεί, παρόλο που ήταν μια αιθερική συνάντηση, τα είχε κάνει μαντάρα. Κατόπιν άκουσε  τους αγγέλους να γελάνε και γέλασε μαζί τους. 

«Ποιος θα το περίμενε – Πωλήτρια λιπασμάτων!» Δε θα ερχόταν ποτέ στην ζωή του εάν δεν είχε  επιλέξει να επιστρέψει στις ρίζες του και να ακολουθήσει το πάθος του. Δε χρειαζόταν να γυρίσει  πίσω στο πατρικό του. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ακολουθήσει όσα του είχε μάθει ο πατέρας  του. Και ορίστε, εδώ ήταν αυτή! Εδώ ήταν! Είχε συναντήσει ένα αγροτοκόριτσο στη μεγάλη πόλη! 

Εκ των υστέρων, η Άννα είπε στον Μιχαήλ ότι νόμιζε πως είχε μπει στο γραφείο ενός παλαβού  εκείνη τη μέρα. Ότι ήταν μια περίεργη προσωπικότητα, που το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν  να γελάει. Αλλά ήταν επίσης σαν μαγνητισμένη… Από τον άντρα με το λαμπερό πρόσωπο ο οποίος  ήταν τόσο χαρούμενος για να είναι αληθινός. Και ο οποίος μάλιστα δεν έχασε καθόλου χρόνο και  της ζήτησε να βγουν για δείπνο το ίδιο βράδυ. 

Πράγματι, όπως ήταν φυσικό, τελικά ερωτεύτηκαν. Δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ, ούτε  αυτή ούτε αυτός. Όταν ήρθε η ώρα για τη γαμήλια φωτογραφία τους, ο Μιχαήλ φρόντισε το σκηνικό  από πίσω να είναι τέλειο για τη φωτογραφία τους. Παρόμοιο με αυτό που είχε η μητέρα και ο πατέρας  του στον γάμο τους. Είχε χάσει εκείνη τη φωτογραφία σ’ ένα από τα «μαθήματα», στη διάρκεια μιας  τρομερής καταιγίδας. Έβαλε την καινούργια του φωτογραφία σ’ ένα εξέχον μέρος στο σπίτι και  αναφερόταν σε αυτήν αρκετά συχνά. Έβλεπε μέσα σ’ αυτήν τέσσερις ανθρώπους, όχι δύο. Ζούσε  επιτέλους το όνειρο, να είναι τόσο ευτυχισμένος όσο είχαν υπάρξει η μητέρα και ο πατέρας του. 

Ξεκίνησαν πολύ ωραία οι δυο τους και ο Μιχαήλ ανέβαλε να πει στην Άννα για το «ταξίδι» του.  Στα πρώτα αυτά χρόνια, αναρωτιόταν πότε θα ήταν έτοιμη να ακούσει για τα μέρη που είχε περάσει,  με όλους τους Αγγέλους. Θα το πίστευε; Μήπως νόμιζε ότι το είχε ονειρευτεί; Και όταν ήρθε η  κατάλληλη στιγμή, της το είπε. Προετοίμασε τη στιγμή και το μέρος ώστε να έχουν αρκετές ώρες  στη διάθεση τους. Τον άκουγε προσεκτικά και όταν εκείνος τελείωσε, είχε ένα πλατύ χαμόγελο από  το ένα αυτί στο άλλο. 

Βλέπετε, αυτό που εκείνος δεν ήξερε για την πωλήτρια λιπασμάτων, ήταν ότι είχε πολλές από τις  ιδιότητες της Μαρίας που είχε συναντήσει στο Οδοιπορικό της Επιστροφής. Η Ανολί ήταν επίσης  σε μονοπάτι ανάληψης, ένα μονοπάτι μέγιστης πνευματικότητας και μέγιστης κατανόησης. Ακόμα  και σαν κοπέλα, είχε ανακαλύψει μόνη της αρκετά από τα πράγματα που ο Μιχαήλ έπρεπε να μάθει  με τον δύσκολο τρόπο. Ήταν εξίσου συνδεδεμένοι σε αυτό. Αγκαλιαστήκαν όταν τελικά της είπε  την ιστορία για το πώς ήξερε ότι θα την συναντούσε και γιατί ήταν τόσο χαρούμενος. Τότε εκείνη  εκμυστηρεύτηκε στον Μιχαήλ: 

«Είναι τόσο παράξενο και αστείο. Γιατί κι εγώ έβλεπα όνειρα. Ήξερα κι εγώ ότι ερχόσουν. Αλλά δεν  περίμενα έναν αγρότη». Γέλασαν πολύ… Ούτε αυτός το περίμενε! 

Οι δυο τους λοιπόν έφτιαξαν ένα ωραίο σπιτικό. Μετά ήρθαν τα νέα: Ένα μωρό ήταν στον δρόμο.  Και πράγματι ήρθε, ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Μόλις ο Μιχαήλ Θωμάς έμαθε ότι θα ήταν κορίτσι,  μίλησε στην Άννα.

37 

Λη Κάρολ 

«Δεν έχουμε επιλέξει ακόμα όνομα. Αλλά πώς σου φαίνεται το Βιολέτα;» Εκείνη απάντησε ότι ήταν  τέλειο. Η Άννα ήξερε ποια ήταν η Βιολέτα και ποιον άγγελο αντιπροσώπευε. Ήταν ευχαριστημένη  με την επιλογή του. Άγνωστο και στους δυο τους, η άγγελος Βιολέτα ήταν επίσης ευχαριστημένη,  και επισκεπτόταν το μικρό κοριτσάκι συχνά στα όνειρά της. Η Βιολέτα θα έλεγε αργότερα στους  γονείς της για τον πολύχρωμο άγγελο που ήταν η νονά της. 

Όχι πολύ αργότερα, στο σκηνικό της ζωής του Μιχαήλ Θωμά, ένα αγοράκι γεννήθηκε. Είχε  φλογερά κόκκινα μαλλιά όπως της Άννας. Όμως αυτή τη φορά ήταν η Άννα η οποία είπε: 

«Έχω το όνομα!» αναφώνησε. 

«Βάζω στοίχημα ότι ξέρω ποιο είναι». Ο Μιχαήλ χαμογελούσε και έπαιζε μαζί της. 

«Στοιχηματίζω ότι ξέρεις! Ας τον πούμε Κόκκινο» [Red, στα αγγλικά]. Άλλος ένας άγγελος!  Κοκκινούλης ο κακοφαγάς, όπως έλεγε και τον Κόκκινο άγγελο ο Μιχαήλ. Και ναι… ο μικρός  Κοκκινούλης δεν ήταν και πολύ καλός στο τραπέζι. Προς απελπισία της μητέρας που προσπαθούσε  να μάθει στον μικρό της πώς να τρώει σωστά, ο Μιχαήλ ξέσπαγε σε γέλια κάθε φορά που ο Κόκκινος  έφτυνε το φαγητό. Ο Μιχαήλ τελικά ζητούσε συγνώμη και αποχωρούσε από το τραπέζι, μόνο για να  τρέξει επάνω και να γελάσει ακόμα περισσότερο. 

Τελικά με τα χρόνια ήρθε και το τρίτο. Ο Μιχαήλ Θωμάς ήξερε ότι θα είχαν τρία παιδιά, καθώς  στο ταξίδι που είχε κάνει, η αγγελική μορφή που είχε σταθεί μπροστά του και λεγόταν Ανολί, του είχε  πει: «Ιδού τα τρία παιδιά μας». Το τρίτο γεννήθηκε, ένα πανέμορφο μικρό αγόρι με ξανθά μαλλιά.  Συμφωνήσαν να τον ονομάσουν Μιχαήλ ο νεότερος. 

Θα τελειώσουμε την ιστορία αυτή λέγοντάς σας ότι αυτοί οι δύο, βάδισαν στη ζωή με ένα φως  που δε θα το πιστεύατε. Χωρίς μια εκκλησία ή κάποιο δόγμα, χωρίς να ανήκουν σε καμία οργάνωση,  δημιουργούσαν τη δική τους θειότητα όπου πήγαιναν. Και ο κόσμος τους αγαπούσε για τη γαλήνη  τους και τη χαρά τους. Πορευτήκανε μέσα από τις δυσκολίες και τις προκλήσεις αυτού του πλανήτη,  όπως κάνετε κι εσείς. Έκαναν τις προσαρμογές τους στον γάμο, όπως κάνατε κι εσείς. Όμως  διατήρησαν τη χαρά τους. Τα παιδιά τους το είδαν μέσα τους, και μεγάλωσαν μιμούμενα αυτό, για  να μεταδώσουν εντέλει ακόμα περισσότερο φως τον πλανήτη. 

Κατόπιν συνέβη ένα θαύμα και τελειώνουμε με αυτό. 

Ήταν αργά την νύχτα που ο Μιχαήλ Θωμάς είδε το ουράνιο τόξο μέσα στο δωμάτιο που βρισκόταν.  Οι άγγελοι που δημιουργούσαν αυτο το ουράνιο τόξο μίλησαν συγχρόνως στον Μιχαήλ. 

«Έχουμε ένα δώρο για σένα, Μιχαήλ. Πήγαινε κάτω». Και πήγε… 

Στη βάση της σκάλας έριξε μια ματιά στον μπουφέ όπου ήταν η γαμήλια φωτογραφία του. Αλλά  δεν ήταν μόνη της. Δίπλα της βρισκόταν η φωτογραφία που νόμιζε ότι είχε χάσει, αυτή των γονιών  του από τη δική τους γαμήλια μέρα. Η πολύτιμη φωτογραφία τού είχε επιστραφεί από τους αγγέλους,  οι οποίοι την είχαν πάρει να τη φυλάξουν. 

Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να έχει συμβεί; Μήπως μόνο σε μια ιστορία; Μπορούν να συμβούν  θαύματα εκδήλωσης; Ω, ναι. Ρωτήστε τον συνεργάτη μου [Λη] . Είχε ένα τρισδιάστατο συμβάν…  στην πραγματική ζωή. 

Τώρα λοιπόν, πάνω στο έπιπλο βρίσκονται δύο φωτογραφίες. Δύο ζευγάρια που σήμαιναν πολλά  για τον πλανήτη, βαθιά ερωτευμένα μεταξύ τους. Μια αγάπη που κρατά και κρατά, ακόμα και μετά  θάνατον. Γιατί η αγάπη αφήνει το αποτύπωμά και ο πλανήτης είναι καλύτερος με αυτήν. Αυτή είναι  η ιστορία του Μιχαήλ Θωμά. Ολόκληρη η ιστορία. Η υπόλοιπη ιστορία.  

Περίμενε πολλά χρόνια πριν αναρωτηθεί εάν τα παιδιά του θα μπορούσαν να μάθουν για το ταξίδι  του, εάν θα μπορούσαν να αποδεχτούν όσα είχε περάσει. Και παραδόξως, το πρώτο που την έμαθε  ήταν ο Μιχαήλ ο Νεότερος, ο μικρότερος... το Ίντιγκο. Ούτε καν ανοιγόκλεισε τα μάτια του όταν ο 

38 

Το Οδοιπορικό της Επιστροφής  

πατέρας του του έλεγε την ιστορία. Δεν ήταν καν τόσο παράξενη. Άλλωστε, ο μικρός Μιχαήλ, είχε  αρκετά χρόνια για να διαισθανθεί την ενέργεια της μητέρας και του πατέρα του. Αυτήν την παλιά,  παλιά ιστορία, τη ζούσε κάθε μέρα στο σπίτι του! Δεν ήταν δα και σπουδαίο θέμα. 

Κι εδώ, αγαπητοί μου, είναι που αφήνουμε τον Μιχαήλ Θωμά σαν ιστορία, για πάντα. Ξέρετε,  στη λογοτεχνία δεν υπάρχει θάνατος. Εάν δε γραφτεί, τότε δε συμβαίνει. Έχει ανασταλεί με την  οικογένεια του για πάντα και δε θα περιγράψουμε ποτέ τον θάνατο, το τέλος του. Καθότι δε συμβαίνει  ποτέ. Βλέπετε, αυτή είναι η δική σας ιστορία. Είναι μια ζώσα ιστορία ζωής στον πλανήτη η οποία δεν  τελειώνει ποτέ, εφόσον κι εσείς δεν τελειώνετε ποτέ. Είστε ένας κύκλος ζωής ο οποίος υπάρχει για  πάντα. Ένας ιερός κύκλος ο οποίος αποτελεί μυστήριο για εσάς. Και όμως είναι βασικό στοιχείο του  τρόπου που δουλεύουν τα πράγματα. 

Μερικοί ίσως πουν: «Είναι κοινότυπο, είναι υπερβολικά τέλειο. Έχει ένα χαρούμενο τέλος». Σας λέω  λοιπόν, αγαπητοί μου, αυτό που διδάσκουμε είναι η θειότητα μέσα σας… Το δυναμικό ενός τέλειου  περιπάτου με τον Θεό, χωρίς τερματισμό. Βαδίστε μέσα από τις προκλήσεις, τις αρρώστιες, το δράμα,  τις δυσκολίες, βαστώντας αυτό το φως. Ώστε μέσα σας να υπάρχει μια φυσαλίδα χαράς όπου κι αν  πάτε. Οτιδήποτε σας φέρνει η ζωή, πάρτε αυτό το φως και μετατρέψτε το σε ό,τι εξυπηρετεί εσάς και  τους γύρω σας. 

Και να θυμάστε... η αγάπη δεν έχει ατζέντα, δεν έχει απώτερο σκοπό. Η αγάπη είναι σιωπηρή.  Η αγάπη δεν κομπάζει. Καθώς βαδίζετε από μέρος σε μέρος και κοιτάτε τους άλλους Ανθρώπους,  αγαπήστε τους πρώτα και μετά ρωτήστε το όνομα τους. Διότι το όνομα τους θα αλλάζει, αλλά η  αγάπη σας όχι. Καθότι είναι, πράγματι, αυτοί που θα συναντάτε ξανά και ξανά και ξανά στις πολλές  ενσαρκώσεις σας. Είναι η πραγματική σας οικογένεια. 

Το πιο δύσκολο πράγμα που κάνουμε είναι όταν αποχωρούμε από κοντά σας. Αυτή ήταν μια  ιδιαίτερη στιγμή για τους ιδιαίτερους Ανθρώπους που αγαπάμε. 

Κι έτσι είναι. 

ΚΡΥΩΝ

Μετάφραση εξ ακοής: Σταυρούλα Τσίχλη 

Λογοτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ε. Κυρίτσης Συντελεστές του έργου: 

Μεταφράσεις: Σταυρούλα Τσίχλη και Αναστασία Καφέτση 

Λογοτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ε. Κυρίτσης 

Γραφιστική επιμέλεια: Ευφροσύνη Μάνου




39 


  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...