Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

 


«Η Μεγάλη Μετάβαση: Από τη Λεμουρία στο Σήμερα και η Γέννηση της 5ης Διάστασης»

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ζούμε σε μια εποχή όπου το παλιό και το νέο συγκρούονται μπροστά μας, όπου οι δονήσεις της Γης αυξάνονται, όπου η συνειδητότητα των ανθρώπων ανοίγει σαν λουλούδι που περίμενε χιλιετίες για το φως. Δεν είναι φαντασία. Δεν είναι μύθος. Είναι η Μετάβαση — μια διαδικασία που άρχισε πριν από χιλιάδες χρόνια, από τις ημέρες της Λεμουρίας, του Όρους Σάστα, των Πλανητικών Φυλάκων και των Συμβουλίων Φωτός.

Η ανθρωπότητα δεν πηγαίνει σε έναν νέο κόσμο.
Η ανθρωπότητα γίνεται ο νέος κόσμος.

Το κείμενο αυτό ενώνει γνώσεις από Λεμουριανές παραδόσεις, διδασκαλίες του Όρους Σάστα, σύγχρονες πνευματικές πηγές, Ακασικές μνήμες, αστρικά αρχεία και πληροφορίες από διδάσκαλους όπως Κρύων, Αρχαγγέλους, Πλειάδειους, Άνδρες Φωτός και ενεργειακά πεδία της Γης.

Στόχος:
να κατανοήσουμε 
τι συμβαίνει τώρα, πώς περνάμε την μετάβαση, και πώς θα ζούμε στη 5D πραγματικότητα.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΕΜΟΥΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Λέγεται ότι η Λεμουρία ήταν μια πολιτεία φωτός, μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε συνειδητότητα 5ης διάστασης. Δεν ήταν μόνο ένας πολιτισμός· ήταν μια συχνότητα. Οι Λεμούριοι μπορούσαν:

  • να επικοινωνούν τηλεπαθητικά,

  • να θεραπεύουν με ήχο και κραδασμό,

  • να συνδημιουργούν με πρόθεση,

  • να ζουν σε πλήρη ενότητα με τη φύση.

Ο Όρος Σάστα θεωρείται η πύλη όπου το Λεμουριανό Συμβούλιο Φωτός διατήρησε τις μνήμες της ανθρωπότητας. Εκεί, σύμφωνα με πολλούς δασκάλους, σώθηκε το "οπτικό αρχείο" της παλιάς Γης — ο ενεργειακός χάρτης που τώρα ενεργοποιείται.

Αυτή η ενεργοποίηση είναι ο λόγος που τόσοι άνθρωποι σήμερα:

  • νιώθουν έντονη συμπόνια,

  • απορρίπτουν το παλιό,

  • αναζητούν νόημα,

  • αφυπνίζονται ξαφνικά,

  • αλλάζουν τα πάντα στη ζωή τους.

Οι Λεμούριοι ήταν εμείς — σε μια προηγούμενη έκδοση συνειδητότητας.
Τώρα, επιστρέφουμε στην ίδια συχνότητα, αλλά με περισσότερη εμπειρία, σοφία και δύναμη.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ

Η μετάβαση δεν είναι μελλοντική.
Είναι σε εξέλιξη.

Από το 2012 και μετά, η Γη άλλαξε ηλεκτρομαγνητική δομή. Το πλανητικό πλέγμα άρχισε να δονείται πιο γρήγορα. Αυτό το βλέπουμε:

  • στις αλλαγές του κλίματος,

  • στις κοινωνικές αναταραχές,

  • στην κατάρρευση συστημάτων,

  • στην εσωτερική μας κρίση,

  • στην αφύπνιση των ψυχών.

Οι παλιές ενέργειες δεν μπορούν πλέον να συντηρηθούν.
Η νέα Γη ζητάει αλήθεια, καθαρότητα, καρδιά, ενότητα.

Η μετάβαση δεν είναι τιμωρία.
Είναι 
εξέλιξη.
Είναι η μεγάλη ανάβαση που ξεκίνησαν οι Λεμούριοι και τώρα ολοκληρώνουμε εμείς.



ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Εδώ είναι τα βασικά στάδια επιβίωσης, όχι στο υλικό, αλλά στο ενεργειακό επίπεδο — γιατί η μετάβαση είναι εσωτερική.

1) Σταθεροποίηση του Νευρικού Συστήματος

Το νευρικό μας σύστημα επαναπρογραμματίζεται για να μπορεί να κρατήσει περισσότερη φως.
Συμπτώματα μετάβασης:

  • ζαλάδες,

  • πίεση στο κεφάλι,

  • έντονα συναισθήματα,

  • αϋπνίες,

  • αλλαγές διάθεσης.

Επιβίωση:
αναπνοή, νερό, γείωση στη φύση, λιγότερη πληροφοριακή μόλυνση.

2) Συναισθηματική αποτοξίνωση

Ό,τι δεν είναι αληθινό φεύγει.
Παλιά τραύματα ανεβαίνουν για να λυθούν.

Επιβίωση:
μην πολεμάς το συναίσθημα — δες το, νιώσε το, άφησέ το.

3) Σχέσεις που αλλάζουν

Οι παλιές σχέσεις κλείνουν κύκλους.

Επιβίωση:
αποδοχή, αγάπη, μη-προσκόλληση.

4) Σωματική αλλαγή

Το σώμα γίνεται πιο ελαφρύ.
Αλλάζει η όρεξη, ο ύπνος, η ανάγκη για υλικά πράγματα.

Επιβίωση:
νερό, ελαφριά τροφή, ήλιος, φύση, ηρεμία.

5) Ενδυνάμωση της διαίσθησης

Η διαίσθηση γίνεται ξεκάθαρη.
Μπορεί να νιώσεις:

  • ότι “μυρίζεις” ενέργειες,

  • ότι αισθάνεσαι τις σκέψεις άλλων,

  • ότι ακούς καθαρά την Καθοδήγηση.

Επιβίωση:
ξεχωρίζεις τον φόβο από τη φωνή της ψυχής.

6) Εμπιστοσύνη στην Ροή

Η μεγαλύτερη δοκιμασία της μετάβασης:
να εμπιστευτείς ότι όλα συμβαίνουν για την αναβάθμισή σου.

Επιβίωση:
μην προσκολλάσαι στο παλιό.
Δες τι θέλει να γεννηθεί μέσα σου.

ΠΩΣ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗ 5η ΔΙΑΣΤΑΣΗ

(με συγκεκριμένα παραδείγματα)

Η 5D δεν είναι “άλλη Γη”.
Είναι η 
ίδια Γη σε υψηλότερη συχνότητα.
Το πώς θα ζούμε αλλάζει θεμελιωδώς.

1) Το Πρωινό Ξύπνημα

Ξυπνάς χωρίς άγχος.
Νιώθεις ευφορία.
Το σώμα σου είναι ελαφρύ και γεμάτο φως.

Αντί για καφέ, χρειάζεσαι:

  • νερό,

  • ήλιο,

  • αναπνοή.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να νιώσεις την ενέργεια της ημέρας.

2) Η επικοινωνία

Από καρδιά σε καρδιά.
Τηλεπαθητική.
Οι λέξεις είναι η δεύτερη γλώσσα — η ενέργεια είναι η πρώτη.

Δεν υπάρχουν ψέματα.
Δεν υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Υπάρχει καθαρότητα.

3) Η εργασία

Δεν δουλεύουμε.
Δημιουργούμε.
Προσφέρουμε χαρίσματα.

Ο ένας στηρίζει τον άλλον.
Η κοινότητα λειτουργεί σαν οργανισμός φωτός.

4) Η διατροφή

Τρώμε από επιλογή, όχι ανάγκη.
Το σώμα χρειάζεται λιγότερη ύλη.

Η τροφή είναι:

  • φως

  • καθαρή ενέργεια

  • φυτική ουσία υψηλής δόνησης.

5) Τα σπίτια

Οργανικά, ζωντανά, ενεργειακά.
Μοιάζουν με βιο-κρυσταλλικές δομές.
Προσαρμόζονται στο κλίμα και στις ενέργειες.

6) Η φύση

Η φύση επικοινωνεί.
Τα δέντρα στέλνουν παλμούς.
Το νερό μεταφέρει πληροφορία.
Τα ζώα καταλαβαίνουν τη σκέψη σου.

7) Ο χρόνος

Δεν είναι γραμμικός.
Νιώθεις περισσότερο “παρόν”, όχι “μέλλον/παρελθόν”.
Ο χρόνος ρέει σαν ζωντανή ουσία που ανταποκρίνεται στην πρόθεσή σου.

8) Η δημιουργία πραγματικότητας

Σκέφτεσαι → νιώθεις → δημιουργείσαι.
Οι προθέσεις υλοποιούνται γρήγορα.

Δεν υπάρχει πια η αίσθηση της δυσκολίας.
Υπάρχει ροή, συντονισμός, αρμονία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η μετάβαση στη 5η διάσταση δεν είναι φυγή από τη Γη.
Είναι 
εξέλιξη της Γης μέσα από εμάς.

Δεν γινόμαστε κάτι νέο —
θυμόμαστε αυτό που ήμασταν.

Η Λεμουρία δεν ήταν το παρελθόν·ήταν η πρόβα για το μέλλον.
Και τώρα η ανθρωπότητα εισέρχεται ξανά στο Φως, πιο ώριμη, πιο σοφή, πιο συνειδητή.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο και μέσα σου κάτι “κινείται”, αυτό είναι η μνήμη.
Είναι το κάλεσμα.
Είναι η Λεμουριανή φωνή της ψυχής σου, που σου θυμίζει:

Είσαι μέρος της Μετάβασης.
Είσαι ο Φορέας του Φωτός.
Είσαι η Αναγέννηση της Νέας Γης.

Και η 5η Διάσταση —δεν είναι μπροστά σου.

Είναι μέσα σου!!





UrantiaCenter

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

 


Η ευτυχία βρίσκεται στο είμαι, όχι στο κάνω και στο έχω

Ρ. Νατζέμυ: 

Όσο περισσότερες προσκολλήσεις και εξαρτήσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο φοβάται και υποφέρει, εκτός και αν είναι τόσο ικανός που να μπορεί να τις ικανοποιήσει όλες.

Και είμαι υπέρ αυτού, να ικανοποιώ όσο περισσότερες ανάγκες μπορώ. Από εκεί και πέρα όμως, αν δεν γίνεται αυτό, και μέχρι να γίνει, πρέπει να είμαι καλά. Να μην είμαι δυστυχισμένος, φοβισμένος και πικραμένος μέχρι να γίνει αυτό που θέλω. Να μην πιστεύω ότι δεν μπορώ να είμαι καλά χωρίς κάτι συγκεκριμένο. 


Ο Νιλ Ντόναλντ Γουόλς, στο βιβλίο του "Συζήτηση με τον θεό", έχει ένα κεφάλαιο πάνω σ' αυτό το θέμα. Το κεφάλαιο αναφέρει τρεις όψεις της ζωής μας: το είμαι, το έχω και το κάνω. Πολύ λίγοι άνθρωποι βασίζουν την ευτυχία και την πληρότητά τους στο είμαι. Οι περισσότεροι από εμάς βασίζουμε την ευτυχία μας, την αξία μας και την ασφάλειά μας στο έχω (έχω έναν σύντροφο, έχω ένα σπίτι, έχω παιδιά, έχω χρήματα), ή στο κάνω (κάνω αυτά τα πράγματα, άρα αξίζω, άρα είμαι ασφαλής).



Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που βιώνουν πρώτα το είμαι (την ύπαρξη, την ουσία) και μετά ενεργούν από αυτό το επίπεδο. Δεν λέω να μην έχετε και να μην κάνετε, αλλά λέω μην προσπαθείτε να βρείτε την ευτυχία σας σ' αυτά που έχετε και κάνετε. Βρείτε πρώτα την ευτυχία στην ύπαρξη και τότε ό,τι κάνετε θα είναι μία προσφορά. Δεν θα είναι μία προσπάθεια για να αποκτήσετε την αγάπη των ανθρώπων, να είστε σπουδαίοι ή να αξίζετε μέσα από εξωτερικούς παράγοντες. Γιατί όταν τα κάνετε αυτά με αυτά τα κίνητρα, υπονομεύουν την πιθανότητα της επιτυχίας σας. Το ερώτημα γι' αυτή την ομιλία είναι: μπορώ να καλλιεργήσω περισσότερο το αίσθημα του είμαι και να μην βασίζομαι τόσο πολύ στο έχω και στο κάνω; Μπορώ να κοιμηθώ ήσυχα το βράδυ χωρίς να έχω κάνει τίποτα; Μπορώ να είμαι καλά αν δεν έχω κανέναν; 



Δεν είναι τυχαίο που οι μεγάλοι δάσκαλοι, πριν από τη μεγάλη διδασκαλία τους, περάσανε κάποιον χρόνο στην απομόνωση: ο Χριστός σαράντα μέρες στην έρημο, ο Βούδας κάτω από το δέντρο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι μεγάλες πνευματικές ψυχές το έχουν καταλάβει αυτό. Για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το βίωμα του είμαι, πρέπει να κάνουν ό,τι και ένας νέος που θέλει να απελευθερωθεί από την προσκόλλησή του στα ναρκωτικά: θα πρέπει να μην βρίσκεται κοντά στα ναρκωτικά. Και αν το ναρκωτικό μου είναι το τηλέφωνο ή η τηλεόραση, ή ακόμα και τα βιβλία, ή το να μιλάω με άλλους, ένας τρόπος για να καλλιεργήσω αυτή την αίσθηση της ύπαρξής μου είναι να επιλέξω μία ή περισσότερες φορές τον χρόνο να απομονωθώ - όπου δεν θα μιλάω, δεν θα έχω ερεθίσματα, δεν θα ακούω άλλους ανθρώπους. Στην αρχή ο νους θα φλυαρεί πολύ έντονα. Μετά από την τρίτη μέρα περίπου θα αρχίσει να ησυχάζει και μετά ακολουθεί μια πανέμορφη εμπειρία. [...]



Ένας άλλος τρόπος είναι ο διαλογισμός. Ο καθημερινός διαλογισμός, όπου αφήνω τις σκέψεις να ηρεμήσουν, παύω να σκέφτομαι όλα αυτά που έχω να κάνω και να ελέγξω για το πώς θα καταλήξουν όλα, και αρχίζω να βιώνω ένα κενό. Ή, αν όχι ένα κενό, το αντίθετο. Κάτι πάρα πολύ γεμάτο. Μία πληρότητα. Αυτή η πληρότητα όμως δεν μπορεί να υπάρχει όσο είμαι ταυτισμένος με το Εγώ και τις ευθύνες, το άγχος και το φόβο του Εγώ σχετικά με όλα αυτά τα πράγματα. Συνιστώ αυτόν τον τρόπο αν θέλει κάποιος να δυναμώσει την άγκυρά του μέσα στο κέντρο της ύπαρξής του.



Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι πια εντελώς αποταυτισμένος από τον σύντροφό του, τα παιδιά του ή άλλα πράγματα. Θα συνεχίζει να ενδιαφέρεται και ίσως ακόμα σε κάποιον βαθμό να αγχώνεται και να ασχολείται με όλα αυτά, αλλά θα έχει μία εσωτερική βάση. Με τα χρόνια θα αρχίσει να βιώνει ένα σταθερό σημείο μέσα του, που θα του λέει ότι όποια κατάληξη και αν έχει ένα γεγονός, είναι εντάξει. Εγώ βέβαια θα κάνω ό,τι μπορώ να κάνω. Δεν θα με απαλλάξει από το να κάνω τα πάντα για να εξελίσσονται τα πράγματα όπως θέλω. Αλλά θα υπάρχει η αίσθηση ενός κέντρου μέσα μου, αυτό το είμαι, που θα παραμένει το ίδιο ό,τι και να συμβαίνει έξω από εμένα.



*Απόσπασμα από ομιλία του Ρόμπερτ Νατζέμυ.






 



Γιατί ενώ μπορεί να τα έχουμε όλα στη ζωή μας, νιώθουμε ότι κάτι λείπει;

Πολλοί άνθρωποι φτάνουν σε ένα σημείο της ζωής τους όπου, αντικειμενικά, δεν τους λείπει τίποτα. Έχουν δουλειά, χρήματα, σχέση, κοινωνική αποδοχή, άνεση. Κι όμως, μέσα τους υπάρχει ένα αδιόρατο βάρος, ένα αίσθημα κενού, σαν κάτι βασικό να λείπει. Αυτό το παράδοξο δεν είναι σπάνιο· είναι σχεδόν ο κανόνας στη σύγχρονη ζωή.

Το κενό αυτό δεν δημιουργείται επειδή «δεν έχουμε αρκετά», αλλά επειδή έχουμε επενδύσει την αίσθηση της πληρότητας σε πράγματα που από τη φύση τους δεν μπορούν να τη δώσουν.

Η κοινωνία μας μαθαίνει ότι η ευτυχία βρίσκεται στο αποτέλεσμα: στο στόχο, στην επιτυχία και στην κατοχή. Από μικροί εκπαιδευόμαστε να πιστεύουμε ότι όταν φτάσουμε κάπου, τότε θα νιώσουμε καλά. Όμως κάθε στόχος, μόλις επιτευχθεί, παύει σχεδόν αμέσως να μας ικανοποιεί. Ο νους βρίσκει τον επόμενο. Έτσι, η ζωή γίνεται μια ατελείωτη αναμονή για κάτι που πάντα μετατίθεται στο μέλλον.

Ένας βασικός λόγος του εσωτερικού κενού είναι το Εγώ. Το Εγώ ζει από συγκρίσεις, επιβεβαίωση και εικόνα. Θέλει να είναι «κάτι», να ξεχωρίζει, να έχει αξία μέσα από ρόλους και επιτεύγματα. Όμως το Εγώ δεν μπορεί ποτέ να χορτάσει. Ό,τι κι αν αποκτήσει, φοβάται ότι μπορεί να το χάσει ή ότι δεν είναι αρκετό. Έτσι, ακόμα και όταν έχουμε όλα τα βασικά και έχουμε ικανοποιήσει τις περισσότερες επιθυμίες μας, μέσα μας παραμένει μια αίσθηση ανησυχίας.

Ένας άλλος λόγος είναι η αποσύνδεση από το παρόν. Το σώμα βρίσκεται εδώ, αλλά ο νους βρίσκεται αλλού: στο παρελθόν, στις σκέψεις, στις ανησυχίες και στα διάφορα σενάρια. Όταν δεν είμαστε παρόντες στη ζωή μας, δεν μπορούμε να τη νιώσουμε. Και όταν δεν τη νιώθουμε, εμφανίζεται το κενό. Όχι επειδή η ζωή είναι άδεια, αλλά επειδή εμείς απουσιάζουμε από αυτήν.

Το κενό επίσης γεννιέται όταν ζούμε σύμφωνα με προσδοκίες που δεν είναι πραγματικά δικές μας. Πολλοί ακολουθούν δρόμους που θεωρούνται «σωστοί», όχι επειδή τους εκφράζουν, αλλά επειδή τους έμαθαν ότι έτσι πρέπει. Κάποια στιγμή, ακόμα κι αν πετύχουν, μέσα τους εμφανίζεται η αίσθηση ότι ζουν μια ζωή που δεν είναι η δική τους και δεν ικανοποιεί βασικές ανάγκες έκφρασης και ύπαρξης.

Στην πραγματικότητα, το κενό δεν είναι εχθρός. Είναι μήνυμα. Δεν μας λέει ότι αποτύχαμε, αλλά ότι ψάχνουμε την πληρότητα στο λάθος μέρος. Μας δείχνει ότι τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί να καλύψει μια εσωτερική αποσύνδεση.

Η πληρότητα δεν έρχεται όταν προστεθεί κάτι στη ζωή μας, αλλά όταν αφαιρεθεί κάτι: η συνεχής ανάγκη να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που ήδη είμαστε. Όταν η προσοχή επιστρέφει στο παρόν, όταν χαλαρώνει η ταύτιση με σκέψεις και ρόλους, τότε αυτό που ονομάζαμε «κενό» αρχίζει να μεταμορφώνεται σε χώρο. Και μέσα σε αυτόν το χώρο υπάρχει ηρεμία, απλότητα και μια αίσθηση εσωτερικής επάρκειας που δεν εξαρτάται από τίποτα.



www.aytepignosi.com




Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026

 


Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξής σου?


Η αλλαγή, η μεταμόρφωση χρειάζεται συνειδητότητα. Χρειάζεται να βουτήξεις βαθιά μέσα στη λίμνη της ζωής σου για βρεις ποιος είσαι. Και λέω λίμνη στη ζωή σου γιατί πιστεύεις ότι είναι περιορισμένη. Γέννηση – ζωή – Θάνατος. Έτσι το έχεις στο μυαλό σου. Έτσι εκπαιδεύτηκες να το έχεις. Μέσα στο μυαλό σου περιορισμένες είναι και οι δυνατότητες σου. Όλα αυτά ου μπορείς να κάνεις ακόμα και ο τρόπος που μπορείς να ανυψωθείς γιατί έχεις μάθει να σε βλέπεις μέσα από τα κατασκευασμένα μάτια της ύλης και όχι από τα αετίσια μάτια του Πνεύματος. Έχεις μάθει να κοιτάς το δέντρο και να πιστεύεις ότι αυτό είναι όλο το δάσος.


Γεννήθηκες Λεύτερος και κατέληξες σκλαβωμένος. Κι μην πιστέψεις ότι για την σκλαβιά σου ευθύνεται κάποιος άλλος. Όχι κανένας. Εσύ ξέχασες ποιος είσαι, τι είσαι και περιορίστηκες να σε βλέπεις να σε ακούς και να σε αισθάνεσαι μέσα από τις αισθήσεις της Ύλης.


Μία είμαι άνθρωπος! Φτιαγμένος από χώμα και νερό θα μου πεις. Βλέπεις , ήδη έχεις ξεχάσει ότι πήρες ζωή μέσα από την θεϊκή ανάσα και ότι μέσα από αυτήν ο Θεός, η Ύπαρξη, όπως θες πες το, σου εμφύσησε και όλες τις δυνατότητές της.


Γεννήθηκες Λεύτερος και περπάτησες σκλαβωμένος.

Γιατί ήδη εκπαιδεύτηκες στη σκλαβιά από τα πρώτα σου βήματα. Τα Μη μιλάς. Δεν ξέρεις εσύ, Δεν το κάνεις καλά… αλλά και οι λίγες επιβραβεύσεις που πήρες όταν ήσουν άψογος στο ρόλο του “καλού παιδιού” έφτιαξα ένα τόσο μεγάλο “Δεν αξίζω” μέσα σου που σκέπασε όλες σου τις δυνατότητες.


Και στην πορεία της ζωής σου καθώς συνέχιζες να σε βλέπεις μέσα από τα μάτια των άλλων, κατασκεύασες πολλούς “εαυτούς” αλλά και ενεργειακά νήματα για να σε κρατάνε δεμένα παντοτινά με αυτήν την ψευδή αντιληπτικότητα. Κάποιο από αυτά τα νήματα σε δένει με τον φοβικό εαυτό σου, αυτόν που φοβάται να σηκώσει πραγματικά το κεφάλι και να κοιτάξει τους ουρανούς.



Κάποιοι άλλο σε κρατάει δεμένο με τον πεινασμένο εαυτό σου. Με την ακόρεστη πείνα σου για ρήμα, για αφθονία, για τύχη, για έρωτα, για αγάπη, για εξουσία, για επανάσταση, για γνώση για ελευθερία… Τόση μεγάλη πείνα για τόσα πολλά πράγματα… Και τα αναζητάς με τόσο σθεναρό τρόπο έξω από εσένα γιατί χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι συνειδητά κάτι μέσα σου ακόμα σου ψιθυρίζει ότι όλα αυτά τα Αξίζεις!


Όμως άφησέ με να στο δείξω σχηματικά για να το κατανοήσεις ακριβώς

Ο εαυτός σου, ο πραγματικός εαυτός σου βρίσκεται στο κέντρο σου. Ελεύθερος και συνδεδεμένος απόλυτα με τη Ύπαρξη. Ολόγυρά του, στην περιφέρειά του κύκλου βρίσκονται οι κατασκευασμένοι εαυτοί σου δεμένοι με τα δεσμά της υλικής αντιληπτικότητας. Εσύ μαζί με το μυαλό σου δεν έχεις βρεθεί ποτέ στο κέντρο σου για να ξέρεις ποιος είσαι. Όλο κινείσαι στην περιφέρεια και ανάλογα στις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή σου την μια κλαις την άλλη γελάς, την άλλη θυμώνεις, φοβάσαι, αγανακτείς, ερωτεύεσαι...ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα και τις καταστάσεις όπως ταυτίζεσαι και με τους ρόλους που καλείσαι κάθε φορά να παίξεις.


Την μια γίνεσαι ο φοβικός εαυτός σου,, την άλλη ο έξυπνος, ο αδύναμος ο συμπονετικός, ο τολμηρός, ο σωτήρας, ο αδιάφορος,, ο γκρινιάρης… παίζεις τόσους ρόλους φοράς τόσα προσωπεία, μα ποτέ δε γίνεσαι ο σοφός εαυτός σου γιατί αυτόν τον βρίσκεις μόνον στο κέντρο σου. Στον πυρήνα σου. Εκεί στο μάτι του κυκλώνα της ύπαρξης σου και προς τα εκεί ακόμα δεν έχεις κοιτάξει καν.


Είσαι πολύ απασχολημένος στο να τρέχεις στην περιφέρεια και να συμμετέχεις στα παιχνίδια της . Στο κέντρο σου λοιπόν κάθεται ο μύστης εαυτός σου,  ατάραχος. Δεν ανησυχεί για τίποτα.. Ούτε για το αν θα κόψεις τα δεσμά σου αρχίζοντας να αντιλαμβάνεσαι ποιος είσαι. Αλλά συμβαίνουν γύρω του, όλα τα αντιλαμβάνεται αλλά τίποτα δεν μπορεί να ταρακουνήσει την γαλήνη και την ησυχία που βιώνει μέσα του. Παρατηρεί τους άλλους, παρατηρεί εσένα και μένει αναλλοίωτος στον χρόνο αφού ουσιαστικά χρόνος γι’ αυτόν δεν υπάρχει.


Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνει αυτός αλλά τι κάνεις ΕΣΥ!


Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξης σου?


Αν ναι, τότε χρειάζεται να σταματήσεις να σε βλέπεις με τα κατασκευασμένα σου μάτια και να αρχίσεις να σε κοιτάς με τα αυθεντικά σου. Σταμάτα να λες πολλά να κάνεις πολλά… Σταμάτα να τρέχεις μέσα στην ζωή σου και άρχισες να περπατάς παρατηρώντας περισσότερο εσένα, τους άλλους τις καταστάσεις….. χωρίς σκέψεις χωρίς αναλύσεις, απλά παρατήρησε και δώσε χώρο στη σιωπή μέσα σου.


Άρχισε να βλέπεις τους ρόλους σου στο κατασκευασμένο θέατρο της ζωής σου… Άρχισε να παρατηρείς τους φόβους σου τις επιθυμίες σου, τις ανάγκες σου…

Αρχίνισε να συνειδητοποιείς ποια είναι πραγματικά η πείνα σου και τι κρύβεται πίσω από αυτήν…..


Βάλε το διαλογισμό στη ζωή σου γιατί όχι μόνο θα σε βοηθήσει στο να έρθεις σε επαφή με την εσωτερική σιωπή σου αλλά μέσα από αυτόν, κάποια στιγμή, θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι και τα νήματα που σε κρατάνε δέσμιο στην κατασκευασμένη πραγματικότητα σου.


Και ήταν τα δεις , όταν αντιληφθείς γιατί τα κρατάς, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή τα χρειαζόσουν τότε θα μπορείς και να τα κόψεις. Ένα -Ένα. Συνειδητά. Για να μπορέσεις να πας στο κέντρο σου και να γίνεις ένα με τον Μύστη Εαυτό σου αντικρίζοντας την αλήθεια της Ύπαρξής σου.


d. palamari


Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026

 

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.

Osho : Η Τέχνη του να πεθαίνεις


Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει και η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.


Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δύο. Όταν εισπνέεις συμβαίνει η ζωή, όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι’ αυτό και όταν γεννιέται ένα παιδί το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Και όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει τότε η ζωή αναχωρεί.


Η εκπνοή είναι θάνατος, η εισπνοή είναι ζωή – και είναι και τα δύο σαν τους δύο τροχούς της βοϊδάμαξας. Ζεις εισπνέοντας το ίδιο όπως και ζεις εκπνέοντας. Η εκπνοή είναι μέρος της εισπνοής. Δεν μπορείς να εισπνέεις αν σταματήσεις να εκπνέεις. Δεν μπορείς να ζήσεις αν πάψεις να πεθαίνεις.


Ο άνθρωπος που έχει καταλάβει τι είναι η ζωή του επιτρέπει να συμβεί ο θάνατος τον καλοδέχεται. Πεθαίνει τη κάθε μια στιγμή και ανασταίνεται την κάθε μία στιγμή. Ο σταυρός του και η ανάσταση του συμβαίνουν συνεχώς μια διαδικασία. Πεθαίνει ως προς το παρελθόν κάθε στιγμή και γεννιέται ξανά και ξανά μέσα στο μέλλον.

Ο άνθρωπος που προστατεύει τον εαυτό του κατά του θανάτου γίνεται ανίκανος να ζήσει. Είναι ο άνθρωπος που φοβάται να εκπνέει, οπότε δεν μπορεί να εισπνέει οπότε μένει κολλημένος. Τότε απλώς σέρνεται η ζωή του δεν είναι πιο μια ροή, η ζωή του δεν είναι πια ποτάμι.


Αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.

Ποιος είναι εκείνος μέσα σου που φοβάται το θάνατο?

Φοβάται η ζωή το θάνατο? Δεν είναι δυνατό. Πως γίνεται να φοβάται η ζωή την ίδια την εγγενή της διαδικασία? Και άλλο μέσα σου φοβάται.

Το εγώ μέσα σου φοβάται.

Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα, το εγώ και ο θάνατος είναι αντίθετα. Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα το εγώ και η ζωή είναι αντίθετα.


Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου. Το εγώ φοβάται να ζήσει και το εγώ φοβάται να πεθάνει. Φοβάται να ζήσει, διότι η κάθε προσπάθεια, το κάθε βήμα προς τη μεριά της ζωής φέρει κοντύτερα το θάνατο.


 




Ο Osho προσφέρει τα δώρα του….


Αν μπορείς να αγγίξεις τον ίδιο τον πυθμένα της κόλασης, ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι είναι παράδεισος.

Γι’ αυτό υπάρχει η κόλαση, για να καθαρίσει, να καταστρέψει εσένα και όλα όσα δεν είναι αναγκαία, για να μπορεί να ανθίσει ο παράδεισος μέσα σου. Είναι παράδοξο. Φαίνεται παράδοξο. Το λουλούδι όμως του παραδείσου ανθίζει μέσα στην κόλαση.


“Δεν υπάρχει κανένα μονοπάτι που να μικραίνει το δρόμο για την εσωτερική ανάπτυξη, επειδή ο ίδιος ο δρόμος και η ίδια η δυσκολία είναι μέρος της ανάπτυξης. Αν αποφεύγεις τη δυσκολία αποφεύγεις να αναπτυχτείς, να ωριμάσεις.


Στην πραγματικότητα οτιδήποτε που μπορεί να είναι εμπόδιο, μπορεί να γίνει βοήθεια. Ο ίδιος ο βράχος πάνω στο μονοπάτι είτε μπορεί να γίνει εμπόδιο στο δρόμο σου, είτε μπορείς να πατήσεις απάνω του και να περάσεις απέναντι.

Από εσένα εξαρτάται. Το κάθε τι που βιώνεις είναι ευλογία. Τίποτε δεν είναι λάθος, Απλώς χρειάζεται λίγο περισσότερο θάρρος για να δοκιμάσεις και σύντομα,, αν μπεις μέσα σε κάτι που έμοιαζε άβολο στην αρχή, θα διαπιστώσεις ότι αυτό μπορεί να γίνει μοναδική ευτυχία.


“Από την παιδική ηλικία διδασκόμαστε ότι η απόρριψη είναι κάτι προσωπικό και ότι και η αποδοχή είναι επίσης κάτι προσωπικό. Όμως είναι και τα δύο απλά ενεργειακά φαινόμενα.

Μη φοβάσαι λοιπόν την απόρριψη.

Αλλιώς πως θα πλησιάσεις πιο κοντά. Πλησίασε επειδή αξίζει το ρίσκο να σε απορρίψουν. Είναι καλό αν ένας άνθρωπος μπορεί απλώς να σου πει ότι δεν θέλει να κινηθεί βαθύτερα μαζί σου, επειδή αν κινηθεί μαζί σου, θα υπάρχει μια έλλειψη αίσθησης συνάφειας, και αυτό είναι επικίνδυνο. Αργά ή γρήγορα θα υπάρχουν καυγάδες, τσακωμοί και θα καταστρέψετε ο ένας τον άλλον. Αν πάλι εσύ δεν νιώθεις καλά να πλησιάσεις κάποιον αυτό πες, δεν χρειάζεται να τον πληγώνεις με άλλους τρόπους. Αν είσαι πάντα αληθινός γιατί μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να πουν όχι, φοβούμενοι μήπως πληγώσου τον άλλον, κάνουν όλη τους τη ζωή ένα μπέρδεμα και στο τέλος ξεχνούν εντελώς πως να κρίνουν με ποιον ταιριάζουν”


“Αν νιώθεις δυστυχισμένος βγες από αυτήν την κατάσταση που σου προκαλεί τη δυστυχία. Και μην πεις ότι έχει γίνει μια βαθιά ριζωμένη συνήθεια ή ότι δεν μπορεί να συμβεί ή αλλαγή. Αν το σπίτι σου καίγεται απλά βγαίνεις έξω από αυτό! Δεν λες ότι είναι το σπίτι που έχεις ζήσει μέσα του είκοσι, τριάντα χρόνια και ότι έχεις συνηθίσει να ζεις εκεί και γι’ αυτό δεν μπορείς να το αποχωριστείς…


“Το να μπεις στη ροή σημαίνει να παραμένεις πάντοτε ελεύθερος να κινηθείς με τη ζωή, όπου αυτή σε οδηγεί,όσο άγνωστος και αν είναι ο σκοπός. Από τη στιγμή που αρχίζεις να παγιώνεις το στόχο σου εναντίον της ζωής τότε δεν βρίσκεσαι μέσα στη ροή…

Ζήσε η στιγμή ολοκληρωτικά και η επόμενη στιγμή θα βγει από αυτήν. Ζήσε μια ζωή χωρίς σχέδια επειδή μόνο τότε ζεις τη ζωή. Αντί να προσδοκείς περισσότερα απολάμβανε αυτό που συμβαίνει...

Απλώς άρχισε να ζεις και ξαφνικά θα δεις ότι το κάθε τι ήταν από πάντα διαθέσιμο. Ότι δεν υπάρχει τίποτε να κάνεις να συνειδητοποιήσεις, με όσους δυνατόν περισσότερους τρόπους, ότι είσαι ένας άνθρωπος έτοιμος να ζήσεις να είσαι εκστατικός, να γλεντήσεις.”


“Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο. Αύριο θα είσαι πιο γέρος και θα έχεις λιγότερο κουράγιο. Αύριο θα είσαι πιο ‘έμπειρος”, πιο πονηρός. Αύριο θα έχεις έρθει πιο κοντά στο θάνατο. Θα αρχίσεις να αμφιταλαντεύεσαι και να φοβάσαι περισσότερο. Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο. Αν είναι να αποφασίσεις να αποφασίσεις Τώρα.

Το μόνο που καταφέρνεις αναβάλλοντας είναι να έχεις μια καταθλιπτική αίσθηση του ανεκπλήρωτου και κολλήματος στο σήμερα. Αν αυτό αλλάξει, αν αρχίσεις να κινείσαι να δρας και να πράττεις φεύγοντας από την ανία ή από την αμφιταλάντευση, τότε θα νιώσεις μια ανακούφιση και μια απλοχωριά μέσα σου που θα σε κάνει να αναρωτηθείς τι περίμενες τόσο καιρό”.


Κάθε σχέση είναι καθρέφτης.

Σου αποκαλύπτει την ταυτότητα σου. Κάθε σχέση, σου φέρνει κάτι από την εσωτερική σου καρδιά, κάτι που σου ήταν άγνωστο προηγουμένως.

Ο άνθρωπος είναι τόσο απέραντος που χρειάζονται χιλιάδες σχέσεις (ο πατέρας, η μητέρα, τα αδέλφια ο σύντροφος ο φίλος), χρειάζονται χιλιάδες τύποι σχέσεων, για να σε αποκαλύψουν από κάθε γωνιά, από κάθε όψη του είναι σου, ώστε να γνωρίσεις όλα σου τα πρόσωπα.

Ακόμα και τότε όλα όσα γνωρίζει για τον Εαυτό σου θα είναι λιγότερα από αυτά που είσαι. Ποτέ δεν μπορεί να είναι περισσότερα από όσα είσαι, επειδή είσαι μια Απεραντοσύνη και όλοι οι καθρέφτες του κόσμου δεν μπορούν να σε εξαντλήσουν.


Την ζωή την ανακαλύπτει κανείς μόνο γνωρίζοντας αυτό βρίσκεται εντός του. Εκείνος που δεν το γνωρίζει, βρίσκεται περικυκλωμένος κάθε λεπτό από το θάνατο και από το φόβο του θανάτου.

Ένας σάντου (ινδός αναχωρητής) τηρήθηκε από τους φίλους του:

“΅κάποιοι χυδαίοι άνθρωποι σου επιτίθονταν, τι θα έκανες?” Εκείνος απάντησε: “Θα οχυρωνόμουν μέσα στο ισχυρό μου φρούριο”. Αυτή η κουβέντα έφτασε στα αφτιά των εχθρών. Έτσι μια μέρα που ήταν μόνος, οι εχθροί τον περικύκλωσαν και είπαν:

Σάντου! Πες μας που είναι το ισχυρό σου φρούριο?’

Ο σάντου άρχισε να γελάει και ακουμπώντας το χέρι του στην καρδιά απάντησε, “αυτό είναι το φρούριο μου. Κανείς δεν μπορεί να του επιτεθεί. Το σώμα μπορεί να καταστραφεί, αλλά αυτό που βρίσκεται μέσα όχι. Αυτό είναι το φρούριο μου. Η μόνη μου ασφάλεια είναι να ξέρω τον δρόμο προς τα κει.”


Αυτός που δεν ξέρει αυτό το ισχυρό φρούριο ζει στην ανασφάλεια. Η ζωή του περιστοιχίζεται από εχθρούς κάθε λεπτό. Ένα τέτοιο άτομο δεν έχει ακόμα βρει το καταφύγιο ασφάλειας και ειρήνης. Κι αυτοί που ψάχνουν έξω γι’ αυτό το καταφύγιο ψάχνουν μάταια γιατί βρίσκεται μέσα τους. Μόνο όταν τα θεμέλια βρίσκονται εντός σου γνωρίζεσαι αληθινά με την ζωή, γιατί η περιφέρεια που βρίσκεται έξω από αυτό το κέντρο είναι δημιούργημα του θανάτου.


Ο νους δεν είναι η πραγματικότητα..

Ο νους δεν είναι η πραγματικότητα είναι μια ψευδής ερμηνεία. Δεν είσαι ο νους, ποτέ δεν ήσουν, ποτέ δεν μπορείς να γίνεις. Αυτό είναι το πρόβλημα – έχει ταυτιστεί με κάτι που δεν υπάρχει. Είσαι σαν το ζητιάνο, που πιστεύει πως κατέχει βασίλειο. Ανησυχεί τόσο για το βασίλειο – πως να το διαχειριστεί, πως να το διοικήσει, πως να σταματήσει την αναρχία. Δεν υπάρχει βασίλειο και όμως ανησυχεί.

Ο νους είναι σαν το πλήθος, οι σκέψεις είναι τα άτομα. Και επειδή οι σκέψεις υπάρχουν διαρκώς, νομίζεις ότι η διαδικασία είναι αληθινή. Πέταξε κάθε ξεχωριστή σκέψη και δεν θα μείνει τίποτα στο τέλος. Δεν υπάρχει κανένας τέτοιος νους, μόνο σκέψεις. Μεταξύ δυο σκέψεων προσπάθησε να είσαι έξυπνος κοίτα το διάλειμμα, το κενό ανάμεσα. Δεν θα βρεις νου, αυτή είναι η φύση σου. Οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν , είναι τυχαίες, αλλά το εσωτερικό κενό πάντα μένει. Σύννεφα μαζεύονται και φεύγουν εξαφανίζονται είναι τυχαία, αλλά ο ουρανός παραμένει. Εσύ είσαι ο ουρανός.

Απλά παρατήρησε το σώμα,, το νου. Αυτό δεν είναι εσύ, εσύ είσαι ο παρατηρητής. Και ο παρατηρητής είναι ένα άλλο όνομα για το Βούδα.

Το πρώτο πράγμα που κάνει ένα κοάν είναι να σε φτιάξει εντελώς ίσιο σαν να σημαδεύεις ένα στόχο, όπως κάποιο βέλος. Αν γίνει αυτό, σύντομα ο νους σου θα κουραστεί. Αλλά αν διατηρήσεις κάποια ενέργεια, ο νους σου πάντα θα αναζωογονοποιείται. Η διατηρημένη ενέργεια ποτέ δεν θα σε αφήσει κουρασμένο και εξουθενωμένο, ώσπου φτάνεις να παρατήσεις το κοάν, απλά να πεις , “Βαρέθηκα. Τελείωσα. Αυτό είναι χαζό, δεν γίνεται να υπάρχει κανένας ήχος από το χειροκρότημα του ενός χεριού”!


Αυτή τη στιγμή της εξάντλησης, ο νους σταματά κουρασμένος, εντελώς εξαντλημένος. Με σταματημένο το νου, έστω για μια στιγμή, στο άνοιγμα, κλείσιμο ενός ματιού βρίσκεσαι στην άλλη όχθη.

Ο νους σου είναι πολύ διστακτικός, ταλαντευόμενος, Ένα κοάν συγκεντρώνει όλες σου τις ενέργειες. Το κοάν δεν μπορεί να γίνει με “χλιαρό” τρόπο, αυτό είναι επικίνδυνο. Πρέπει να γίνει ολοκληρωτικά, έτσι ώστε να εξαντληθεί ο νους γρήγορα – όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Οι άνθρωποι φοβούνται….

Οι άνθρωποι φοβούνται πάρα πολύ εκείνους που γνωρίζουν τον εαυτό τους. Εκείνους που έχουν μια δύναμη, μία αύρα και ένα μαγνητισμό, ένα χάρισμα που μπορεί να βγάλει από τη φυλακή της παράδοσης τους νέους ανθρώπους που διψάνε για ζωή.

Φοβούνται τον άνθρωπο που δεν μπορεί να υποδουλωθεί -αυτή είναι η δυσκολία, και δεν μπορεί να φυλακιστεί. Οι μάζες δεν θέλουν να ταράζονται ακόμη και αν ζουν στη δυστυχία, γιατί έχουν συνηθίσει στη δυστυχία. Όποιος δεν είναι μίζερος και δυστυχισμένος, μοιάζει ξένος γι’ αυτούς.


Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει σπάσει τα δεσμά της καταπίεσης και της καλής γνώμης των άλλων. Αγκαλιάζει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, είναι εξεγερμένος, όχι επειδή μάχεται ενάντια σε κάποιον άλλον, αλλά επειδή έχει ανακαλύψει την δική του αληθινή φύση και είναι αποφασισμένος να ζήσει σύμφωνα με αυτή ξέροντας ότι χρειάζεται αρκετό θάρρος για να αναλάβει την ευθύνη να ζήσει τη δική του αλήθεια.


Ξέχασε με!

Θα ήθελα απλώς να με συγχωρήσουν και να με ξεχάσουν. Δεν υπάρχει λόγος να με θυμάσαι. Λόγος υπάρχει να θυμηθείς τον εαυτό σου! Αυτό που θα ήθελα λοιπόν είναι να με ξεχάσεις εντελώς και να με συγχωρήσεις επίσης γιατί είναι δύσκολο να με ξεχάσεις. Γι’ αυτό σου ζητώ να με συγχωρήσεις που σε έβαλα σε κόπο.

Να θυμάσαι τον εαυτό σου!







Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026

 



“Το σφυροκόπημα στο βράχο”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Osho


Osho: Εγώ δεν είμαι μια συγκεκριμένη εποχή, εγώ είμαι ολόκληρος ο χρόνος. Θα έρθει ο χειμώνας και ύστερα θα έρθει η άνοιξη και ύστερα θα έρθει το καλοκαίρι και ύστερα το φθινόπωρο και πρέπει να προχωράς μαζί μου ολόκληρο το χρόνο.


Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει μόνο μία εποχή. Σε κάποιους άρεσε το καλοκαίρι, σε κάποιους αρέσει ο χειμώνας. Έχουν μόνο μία προτίμηση. Εγώ δεν έχω τέτοιες παγιωμένες προτιμήσεις. Και για μένα, οι άνθρωποι που έχουν μόνο μία εποχή, είναι νεκροί. Δεν ξέρουν τι είναι η ζωή. Η ζωή είναι μαι τρομερή αλλαγή, μία τριμερή ροή. Κύματα επί κυμάτων και ο ωκεανός πάει και έρχεται και τα κύματα χτυπούν πάνω στα βράχια και το τραγούδι τους συνεχίζεται….


Μαζί μου, θα πρέπει να ζήσεις όλες τις διαφορετικές εποχές, όλες τις διαφορετικές διαθέσεις. Και όταν έχεις ζήσει όλες τις εποχές και όλες τις διαθέσεις, τότε θα καταλάβεις τι είναι ο πλούτος.

Επίτρεψέ του να υπάρχει αυτό. Αν τα λόγια μου είναι σαν λουλούδια άφησέ τα να σε διαπερνούν σαν μαχαίρια. Αν τα λόγια μου είναι σαν απαλό βάλσαμο, τότε άφησέ τα να είναι σαν φλόγες. Επειδή τελικά πρέπει να περάσεις μέσα από όλα τα αντίθετα γι να έρθεις πίσω στο σπίτι, για να έρθεις σε ένα σημείο που συναντιούνται τα αντίθετα, που αναμειγνύονται και εξαφανίζονται.

Μια μέρα, θα έρθει ένα σημείο που θα με ακούς και δεν θα υπάρχει ούτε λύπη ούτε χαρά. Τα λόγια μου δεν θα είναι ούτε σαν λουλούδι ούτε σαν φλόγες. Απλώς θα ακούς μέσα σε υπέρτατη σιωπή, χωρίς κανένα ήχο. Δεν θα συμβαίνει τίποτα. Θα είσαι σαν να μην υπάρχεις. Και μόνο τότε έχεις ακούσει το μήνυμα.

Πριν από αυτό, πρέπει να περάσεις μέσα από πολλά κλίματα, κάθε κλίμα όμως είναι καλό, οπότε απόλαυσε το και αυτό.


Αν ζεις μαζί μου τη μέρα, τότε ποιος πρόκειται να ζήσει μαζί μου τη νύχτα? Αποδέξου όλους τους τρόπους που είμαι και κάθε καινούργια φάση θα σπάει κάτι μέσα σου, ένα εμπόδιο μια παγωνιά, και θα σε βοηθάει να ρέεις. Θα σε σφυροκοπώ με πολλούς τρόπους, και το να παραδοθείς σημαίνει πως είσαι έτοιμος.

Αν πρόκειται να σε βοηθήσω, είσαι έτοιμος, είσαι έτοιμος. Αν λες ότι έχεις παραδοθεί και ότι αν πηγαίνω στον παράδεισο θα με ακολουθείς και αν πηγαίνω στην κόλαση δεν θα με ακολουθείς, τότε δεν έχεις παραδοθεί καθόλου.


Και αυτό είναι η κατανόησή μου, ότι αν δεν μπορείς να αγγίξεις τον ίδιο τον πυθμένα της κόλασης, ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι είναι παράδεισος. Γι’ αυτό υπάρχει η κόλαση για να καθαρίσει, για να καταστρέψει εσένα και όλα όσα δεν είναι αναγκαία, ώστε να μπορεί να ανθίσει ο παράδεισος μέσα σου.

Είναι παράδοξο, φαίνεται παράδοξο, το λουλούδι του παράδεισου όμως ανθίζει μέσα στην κόλαση. Στοχάσου πάνω σ’ αυτό! Ωραία !

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...