Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

 


Ταξίδι μέσα από το Φως


Υποφέροντας από μια ανίατη ασθένεια, το 1982 ο Mellen-Thomas «απεβίωσε» και για μιάμιση ώρα δεν είχε καμία ένδειξη ζωτικής λειτουργίας. Στη συνέχεια όμως, με θαυμαστό τρόπο επέστρεψε στο σώμα του, πλήρως αποθεραπευμένος.

Ενώ βρισκόταν στην «άλλη πλευρά» ο Μέλλεν ταξίδευσε μέσα από πολλά πεδία συνείδησης και πέρα από το «φως στην άκρη του τούνελ». Του δείχθηκαν, με ολογραφικές λεπτομέρειες, το παρελθόν της Γης και το υπέροχο όραμα του μέλλοντος της ανθρωπότητας. Βίωσε την κοσμολογία της σύνδεσης των ψυχών μας με τη μητέρα γη (τη Γαία) και το ρόλο μας στο Σύμπαν.

Μέσα από αυτή την εμπειρία σχεδόν-θανάτου ο Μέλλεν μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας και έμπνευσης για την ανθρωπότητα, δοσμένο με χαρά και αναζωογονητική διαύγεια. Το βάθος του αισθήματος και του πάθους του για τη ζωή, είναι ένα δώρο που αξίζει να μοιραστεί.

Ταξίδι μέσα από το Φως

του Mellen-Thomas Benedict

Απόδοση: Γιώργος Κυρίτσης

Το 1982 πέθανα από ανίατο καρκίνο. Η κατάστασή μου δεν επιδεχόταν χειρουργική επέμβαση και οποιαδήποτε χημειοθεραπεία θα με είχε κάνει σαν φυτό. Μου είχαν δοθεί μόνο έξι ως οκτώ μήνες ζωής.

Υπήρξα μανιώδης των πληροφοριών, στη δεκαετία του 70 και η πυρηνική κρίση, η κρίση οικολογίας κι όλα αυτά με είχαν τελείως αποθαρρύνει. Έτσι, δεδομένου ότι δεν είχα μια πνευματική βάση, άρχισα να πιστεύω ότι η φύση είχε κάνει ένα λάθος και ότι ήμαστε πιθανώς ένας καρκινώδης οργανισμός στον πλανήτη. Δεν έβλεπα κανένα τρόπο να βγούμε από τα προβλήματα που είχαμε δημιουργήσει για μας και τον πλανήτη.

Θεώρησα λοιπόν όλους τους ανθρώπους σαν καρκίνο, κι αυτό ακριβώς έλαβα. Αυτό είναι που με σκότωσε. Να προσέχετε ποια είναι η άποψή σας για τον κόσμο. Μπορεί να σας επηρεάσει σοβαρά, ειδικά εάν είναι αρνητική. Εγώ είχα μια πολύ αρνητική άποψη. Αυτή λοιπόν με οδήγησε στο θάνατό μου. Δοκίμασα όλα τα είδη των εναλλακτικών θεραπευτικών μεθόδων, αλλά τίποτα δεν βοήθησε.

Έτσι προσδιόρισα ότι αυτό είχε να κάνει μεταξύ εμού και του Θεού. Ποτέ δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με το Θεό. Δεν ήμουν τότε σε κάποιο είδος πνευματικότητας, αλλά άρχισα ένα ταξίδι εκμάθησης, για την πνευματικότητα και την εναλλακτική θεραπεία. Αποφάσισα να εμβαθύνω όσο μπορώ στο θέμα, ώστε να μην εκπλαγώ όταν πάω στην άλλη πλευρά. Έτσι άρχισα να μελετώ διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες. Ήταν όλες πολύ ενδιαφέρουσες, και μου έδωσαν ελπίδα ότι υπάρχει κάτι στην άλλη πλευρά. Τελικά κατέληξα σε ένα άσυλο εκκλησιαστικού ιδρύματος.

Θυμάμαι ότι ξύπνησα ένα πρωί, περίπου στις 4:30 και απλώς ήξερα ότι αυτό ήταν. Αυτή ήταν η ημέρα που επρόκειτο να πεθάνω. Έτσι πήρα στο τηλέφωνο μερικούς φίλους και τους αποχαιρέτησα. Ξύπνησα αυτήν που με φρόντιζε και της το είπα. Είχα κάνει μια ιδιωτική συμφωνία μαζί της, ότι θα άφηνε το νεκρό μου σώμα μόνο του για έξι ώρες. Είχα διαβάσει ότι πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν όταν πεθαίνει κάποιος. Και πήγα πάλι για ύπνο.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι, είναι η αρχή μιας χαρακτηριστικής εμπειρίας σχεδόν-θανάτου. Ξαφνικά είχα πλήρη συνείδηση και στεκόμουν όρθιος, αλλά το σώμα μου ήταν ακόμα στο κρεβάτι. Υπήρχε σκοτάδι γύρω μου. Η αίσθηση έξω από το σώμα μου ήταν ζωηρότερη από μια συνηθισμένη εμπειρία. Ήταν τόσο ζωντανή, που μπορούσα να δω κάθε δωμάτιο στο σπίτι, μπορούσα να δω την κορυφή του σπιτιού, γύρω και κάτω από το σπίτι.

Υπήρχε αυτό το λαμπερό Φως. Στράφηκα προς το Φως. Έμοιαζε πολύ με αυτό που πολλοί έχουν περιγράψει στην εμπειρία σχεδόν-θανάτου τους. Ήταν τόσο υπέροχο. Είναι απτό· μπορείτε να το νοιώσετε. Είναι σαγηνευτικό· θέλετε να πάτε προς αυτό, όπως θα θέλατε να τρέξετε στην αγκαλιά της μητέρας ή του πατέρα σας. Καθώς άρχισα να κινούμαι προς το Φως, ήξερα διαισθητικά ότι εάν πήγαινα προς τα ’κει, θα ήμουν νεκρός. Έτσι λοιπόν ενώ κατευθυνόμουν προς το Φως, είπα, «Παρακαλώ περιμένετε ένα λεπτό. Θέλω να το σκεφτώ αυτό. Θα επιθυμούσα να σας μιλήσω προτού να πάω.»

Προς έκπληξή μου, η όλη εμπειρία σταμάτησε σ’ εκείνο το σημείο. Έχετε όντως τον έλεγχο της σχεδόν-θανάτου εμπειρίας. Δεν είστε παγιδευμένοι σ’ ένα τρενάκι του λούνα-παρκ. Έτσι το αίτημά μου τιμήθηκε και άρχισα συνομιλία με το Φως. Αυτό συνέχισε να μεταβάλλεται σε διάφορες φιγούρες, όπως του Ιησού, του Βούδα, του Krishna, σε μάνταλα, σε αρχέτυπες εικόνες και σήματα. Ρώτησα το Φως, «Τι συμβαίνει εδώ; Σε παρακαλώ Φως, ξεκαθάρισέ μου τι είσαι. Θέλω πραγματικά να γνωρίσω την πραγματικότητα της κατάστασης». Δεν μπορώ πραγματικά να εκφράσω τις ακριβείς λέξεις, επειδή ήταν ένα είδος τηλεπάθειας.

Το φως ανταποκρίθηκε. Οι πληροφορίες που μου μεταφέρθηκαν ήταν ότι οι πεποιθήσεις σου διαμορφώνουν το είδος της εμπειρίας που λαβαίνεις ενώπιον του Φωτός. Εάν ήσουν βουδιστής ή καθολικός, έχεις μια ανάλογη εμπειρία. Έχεις την ευκαιρία να τη δεις και να την εξετάσεις, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν.

Καθώς το Φως μου αποκαλυπτόταν, συνειδητοποιούσα ότι αυτό που έβλεπα, πραγματικά ήταν η μήτρα (matrix) του Ανώτερου Εαυτού μας. Όλοι έχουμε έναν ανώτερο Εαυτό, ένα ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας. Μου αποκαλύφθηκε λοιπόν στην πιο αληθινή ενεργειακή μορφή του. Η μόνη περιγραφή που μπορώ να κάνω, είναι ότι η ύπαρξη του ανώτερου Εαυτού προσομοιάζει μ’ έναν αγωγό. Δεν έμοιαζε ακριβώς έτσι, αλλά είναι μια άμεση σύνδεση με την Πηγή που έχουμε όλοι. Συνδεόμαστε απ’ ευθείας με την Πηγή. Έτσι το Φως μου έδειχνε τη μήτρα του ανώτερου Εαυτού. Δεν ήμουν ακόλουθος κάποιας συγκεκριμένης θρησκείας. Έτσι λοιπόν βίωνα εκείνη τη στιγμή κάτι ανάλογο.

Καθόσον ζήτησα από το Φως να συνεχίσει να μου ξεκαθαρίζει την κατάσταση, κατάλαβα ποια είναι η μήτρα του ανώτερου Εαυτού. Υπάρχει ένα πλέγμα γύρω από τον πλανήτη, όπου συνδέονται όλοι ανώτεροι Εαυτοί. Είναι σαν μια μεγάλη ομήγυρη, ένα λεπτό επίπεδο ενέργειας γύρω μας, θα λέγαμε, ένα πνευματικό επίπεδο. Στη συνέχεια ζήτησα περισσότερη διευκρίνιση. Ήθελα πραγματικά να ξέρω τι είναι το σύμπαν και τότε ήμουν έτοιμος γι αυτό. Είπα, «Είμαι έτοιμος, πάρε με.» Τότε το Φως μετατράπηκε στο ομορφότερο πράγμα που έχω δει ποτέ: ένα μάνταλα των ανθρώπινων ψυχών σ’ αυτό τον πλανήτη.

Όπως είπα, ήμουν εκεί με την αρνητική μου άποψη για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Έτσι καθώς ζήτησα από το Φως να με διαφωτίσει, είδα σε αυτό το θεσπέσιο mandala, πόσο όμορφοι είμαστε όλοι στην ουσία μας, στον πυρήνα μας. Είμαστε οι ομορφότερες δημιουργίες. Η ανθρώπινη ψυχή, το ανθρώπινο πλέγμα (matrix) που σχηματίζουμε όλοι μαζί, είναι απολύτως φανταστικό, κομψό, εξωτικό, τα πάντα. Δεν μπορώ να περιγράψω το πώς άλλαξε στη στιγμή την άποψή μου για τα ανθρώπινα όντα. Είπα, «Ω, Θεέ μου, δεν ήξερα πόσο όμορφοι είμαστε.» Σε οποιοδήποτε επίπεδο, υψηλό ή χαμηλό, σε οποιαδήποτε μορφή, είστε όντως η ομορφότερη δημιουργία.

Οι αποκαλύψεις από το Φως συνεχίζονταν και τότε ρώτησα, «Αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα θα σωθεί;» Τότε, σαν ένα οξύτατο ήχο σαλπίγγων, με καταιγισμό σπειροειδών φώτων, το μεγάλο Φως είπε, «Να το θυμάσαι αυτό και ποτέ μην το ξεχάσεις· εσύ σώζεις, απελευθερώνεις και θεραπεύεις τον εαυτό σου. Πάντα το έκανες. Πάντα θα το κάνεις. Δημιουργηθήκατε με τη δύναμη να το κάνετε αυτό, πριν ακόμα κι από την αρχή του κόσμου».

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερα. Συνειδητοποίησα ότι ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΣΩΘΕΙ, και σωθήκαμε επειδή είμαστε σχεδιασμένοι να αυτο-διορθωνόμαστε, όπως και το υπόλοιπο σύμπαν του Θεού. Ευχαρίστησα το Φως του Θεού με όλη μου την καρδιά. Το καλύτερο που μου ήρθε, ήταν αυτές οι απλές λέξεις απόλυτης εκτίμησης: «Ω αγαπημένε μου Θεέ, αγαπητό Σύμπαν, αγαπητέ Ανώτερε Εαυτέ, Αγαπώ τη Ζωή Μου».

Η πνοή του Φωτός φάνηκε να με παίρνει πιο βαθιά. Ήταν σαν με απορροφούσε εντελώς. Το Φως της Αγάπης είναι, μέχρι και σήμερα, απερίγραπτο. Μπήκα σε μια άλλη σφαίρα, βαθύτερη από την προηγούμενη, και είχα συνείδηση από κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν ένα τεράστιο ποτάμι Φωτός, απέραντο και πλήρες, βαθιά μέσα στην Καρδιά της Ζωής. Ρώτησα τι ήταν αυτό.

Το φως αποκρίθηκε, «Αυτός είναι ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Πιες από αυτό το ύδωρ-μάννα, μέχρι να ικανοποιηθεί η καρδιά σου.» Έτσι έκανα. Ήπια μια μεγάλη ποσότητα κι έπειτα κι άλλο. Να πίνεις την ίδια τη Ζωή! Ήμουν εκστατικός.

Κατόπιν το Φως είπε, «Έχεις μια επιθυμία.» Ήξερε τα πάντα για μένα, όλα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. «Ναι!» Ψιθύρισα.

Ζήτησα να δω το υπόλοιπο Σύμπαν, πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, πέρα απ’ όλη την ανθρώπινη παραίσθηση. Το φως τότε μου είπε ότι μπορώ να πάω με το Ποτάμι. Αυτό έκανα λοιπόν και μεταφέρθηκα μέσω του Φωτός στο τέλος του Τούνελ. Αισθάνθηκα και άκουσα μια σειρά πολύ μαλακών ήχων. Τι σαγήνη!

Ξαφνικά φάνηκε να εκτοξεύομαι μακριά από τον πλανήτη, σε αυτό το ποτάμι της Ζωής. Είδα τη γη να πετά μακριά. Το ηλιακό σύστημα, σε όλη τη λαμπρότητα του, να στροβιλίζεται και να εξαφανίζεται. Γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός, πέταξα μέσα από το κέντρο του γαλαξία, απορροφώντας περισσότερη γνώση καθώς πήγαινα. Έμαθα ότι αυτός ο γαλαξίας, και όλο το Σύμπαν, βρίθει από πολλά διαφορετικά είδη ΖΩΗΣ. Είδα κόσμους πολλούς. Τα καλά νέα είναι ότι δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτό το Σύμπαν!

Καθώς διάβαινα αυτό το ποτάμι της συνείδησης, μέσω του κέντρου του γαλαξία, το ποτάμι επεκτεινόταν σε φανταστικά κύματα ενέργειας. Οι έξοχες συστάδες των γαλαξιών με όλη την αρχαία σοφία τους, πέρασαν μπροστά μου. Καταρχάς νόμιζα ότι πήγαινα κάπου, πραγματικά ταξιδεύοντας. Αλλά έπειτα συνειδητοποίησα ότι, καθώς το ποτάμι επεκτεινόταν, η συνείδησή μου επεκτεινόταν επίσης, για να χωρέσει όλα αυτά στο Σύμπαν! Όλη η δημιουργία πέρασε από μπροστά μου. Ήταν ένα αφάνταστο θαύμα! Ήμουν αληθινά ένα Παιδί Θαύμα!

Βρέθηκα σε μια βαθιά γαλήνη, πέρα από τη σιγή. Μπορούσα να δω ή να αντιληφθώ το «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ», πέρα από το Άπειρο.

Ήμουν στο κενό.

Ήμουν στην προ-δημιουργία, πριν από το BigBang. Είχα διασχίσει την αρχή του χρόνου/ του πρώτου Λόγου/ της πρωταρχικής δόνησης. Ήμουν στο Μάτι της Δημιουργίας. Αισθάνθηκα σαν να άγγιζα το πρόσωπο του Θεού. Δεν ήταν ένα θρησκευτικό συναίσθημα. Απλά ήμουν ένα με την Απόλυτη Ζωή και τη Συνείδηση.

Όταν λέω ότι μπορούσα να δω ή να αντιληφθώ για πάντα, εννοώ ότι βίωνα την όλη δημιουργία να αυτό-παράγεται. Ήταν χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Αυτή είναι μια σκέψη που διευρύνει τους ορίζοντες του νου, έτσι δεν είναι;

Οι επιστήμονες θεωρούν το BigBang σαν ένα μοναδικό γεγονός που δημιούργησε το Σύμπαν. Είδα ότι το BigBang είναι μόνο ένα από τα άπειρα BigBangs που δημιουργούν Σύμπαντα, συνεχώς και ταυτόχρονα. Οι μόνες εικόνες που πλησιάζουν κάπως, με ανθρώπινη ορολογία, θα ήταν ίσως εκείνες που δημιουργούνται από τους υπέρ-υπολογιστές, μέσω κλασματικών γεωμετρικών εξισώσεων.

Οι αρχαίοι το γνώριζαν αυτό. Έλεγαν ότι η Θεότητα δημιουργούσε κατά περιόδους νέα Σύμπαντα, εκπνέοντας, και ξε-δημιουργούσε άλλα Σύμπαντα, εισπνέοντας. Αυτές οι εποχές λέγονταν Yugas (Γιούγκα). Η σύγχρονη επιστήμη το ονόμασε αυτό BigBang. Όντας σε απόλυτη, καθαρή συνείδηση, μπορούσα να δω ή να αντιληφθώ όλα τα BigBangs ή τις Yugas να δημιουργούνται και να ξε-δημιουργούνται. Στη στιγμή μπήκα μέσα σε όλα αυτά, ταυτόχρονα. Είδα ότι το κάθε ξεχωριστό κομμάτι της δημιουργίας έχει τη δύναμη να δημιουργήσει. Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθήσω να το εξηγήσω. Με έχει αφήσει άφωνο!

Μου πήρε χρόνια, αφότου επέστρεψα, για ν’ αφομοιώσω κάποιες έννοιες για την εμπειρία του Κενού. Μπορώ τώρα να σας πω αυτό: Το Κενό είναι λιγότερο από το τίποτα κι όμως περισσότερο απ’ όλα όσα υπάρχουν! Το Κενό είναι το απόλυτο μηδέν. Το χάος που διαμορφώνει όλες τις δυνατότητες. Είναι η Απόλυτη Συνείδηση. Πολύ παραπάνω από την Παγκόσμια Διάνοια. Το Κενό είναι η ανυπαρξία μεταξύ όλων των φυσικών εκδηλώσεων. Το Διάστημα ανάμεσα στα άτομα και στα συστατικά που το αποτελούν.

Η σύγχρονη επιστήμη έχει αρχίσει να μελετά αυτό το χώρο μεταξύ όλων. Το ονομάζουν σημείο Μηδέν. Όποτε προσπαθούν να το μετρήσουν, τα όργανά τους ξεφεύγουν από την κλίμακα, σα να λέμε προς το άπειρο. Δεν έχουν κανέναν τρόπο, προς το παρόν, να μετρήσουν το άπειρο με ακρίβεια. Υπάρχει περισσότερος χώρος Μηδέν στο σώμα σας και στο Σύμπαν απ’ οτιδήποτε άλλο!

Αυτό που οι αποκρυφιστές ονομάζουν Κενό δεν είναι ένα κενό. Είναι τόσο πλήρες από ενέργεια, ένα διαφορετικό είδος ενέργειας, που έχει δημιουργήσει όλα όσα είμαστε. Όλα, από την εποχή του Big Bang είναι δόνηση, από τον πρώτο Λόγο, ο οποίος είναι η πρωταρχική δόνηση. Ο βιβλικός όρος «Είμαι» στην πραγματικότητα έχει ένα ερωτηματικό στη συνέχεια. «Είμαι-Τι είμαι;» Έτσι η δημιουργία είναι ο Θεός που εξερευνά τον Εαυτό-Θεού, με κάθε διανοητό τρόπο, σε μια αέναη, άπειρη εξερεύνηση μέσω καθενός από μας. Άρχισα να βλέπω ότι όλα όσα υπάρχουν είναι ο Εαυτός· ο Εαυτός σας, ο Εαυτός μου. Όλα είναι ο μεγάλος Εαυτός. Γι αυτό ο Θεός γνωρίζει ακόμα και πότε πέφτει ένα φύλλο. Αυτό είναι δυνατόν, επειδή οπουδήποτε βρίσκεστε, είναι το κέντρο του σύμπαντος. Οπουδήποτε υπάρχει ένα άτομο (ύλης), αυτό είναι το κέντρο του σύμπαντος. Υπάρχει ο Θεός εκεί, όπως και στο Κενό.

Καθώς εξερευνούσα το Κενό και όλες τις Yugas (Εποχές), ήμουν εντελώς έξω από το χρόνο και το χώρο, όπως τον γνωρίζουμε. Σε αυτή την εκτεταμένη κατάσταση, ανακάλυψα ότι η δημιουργία αφορά στην Απόλυτη Αγνή Συνείδηση ή Θεό, που μπαίνει στην εμπειρία της ζωής. Το ίδιο το Κενό είναι μη-κενό εμπειρίας. Είναι προ-ζωή, πριν από την πρώτη δόνηση. Η Θεότητα είναι περισσότερα από τη Ζωή και το Θάνατο. Επομένως υπάρχει ακόμα παραπάνω από τη Ζωή και το Θάνατο να βιώσουμε στο Σύμπαν!

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ολοκλήρωσα με το Κενό και θέλησα να επιστρέψω σ’ αυτή τη δημιουργία ή Yuga. Φάνηκε απλώς ένα φυσικό πράγμα να κάνω. Τότε επέστρεψα ξαφνικά μέσω του δευτέρου Φωτός, ή του Big Bang, ακούγοντας αρκετούς ακόμα μελωδικούς ήχους. Πέρασα πίσω το ποτάμι της συνείδησης, διαμέσου όλης της δημιουργίας, μια υπέροχη διαδρομή! Οι συστάδες των γαλαξιών με διαπέρασαν, προσφέροντάς μου ακόμα περισσότερη επίγνωση. Πέρασα μέσα από το κέντρο του γαλαξία μας, το οποίο είναι μια μαύρη τρύπα. Οι μαύρες τρύπες είναι οι μεγάλοι επεξεργαστές ή οι ανακυκλωτές του Σύμπαντος. Ξέρετε τι βρίσκεται στην άλλη πλευρά μιας μαύρης τρύπας; Εμείς είμαστε! Ο γαλαξίας μας, ο οποίος έχει υποστεί επανεπεξεργασία από κάποιο άλλο Σύμπαν.

Στη συνολική ενεργειακή διαμόρφωσή του, ο γαλαξίας έμοιαζε με μια φανταστική πόλη φώτων. Όλη η ενέργεια σ’ αυτή την πλευρά του Big Bang είναι φως. Κάθε υπο- άτομο, άτομο, αστέρι, πλανήτης, ακόμη και η ίδια συνείδηση αποτελείται από φως κι έχει συχνότητα ή/και σωματίδιο. Το Φως είναι κάτι ζωντανό. Όλα αποτελούνται από φως, ακόμη και οι πέτρες. Έτσι, όλα είναι ζωντανά. Όλα γίνονται από το Φως του Θεού. Όλα έχουν ευφυία.

Καθώς συνέχισα να ανεβαίνω το Ποτάμι, μπορούσα τελικά να δω έναν τεράστιο Φως να έρχεται. Ήξερα ότι ήταν το Πρωταρχικό Φως, το πλέγμα των Ανώτερων Εαυτών του ηλιακού μας συστήματος. Κατόπιν ολόκληρο το ηλιακό σύστημα εμφανίστηκε στο Φως, συνοδευόμενο από έναν από εκείνους τους βελούδινους ήχους.

Μπορούσα να δω όλη την ενέργεια που παράγει αυτό το ηλιακό σύστημα και είναι ένα απίστευτο σόου φωτός! Μπορούσα ν' ακούω τη Μουσική των Σφαιρών. Το ηλιακό μας σύστημα, όπως όλοι οι ουράνιοι οργανισμοί, παράγει ένα μοναδικό matrix (πλέγμα) φωτός, ήχου και δονητικών ενεργειών. Προηγμένοι πολιτισμοί από άλλα συστήματα αστεριών, μπορούν να εντοπίσουν ζωή, όπως την ξέρουμε, στο σύμπαν, από το εντύπωμα δονητικών ή ενεργειακών πλεγμάτων (matrix). Είναι σαν παιδικό παιχνίδι. Της γης το Θαυμαστό παιδί (τα ανθρώπινα όντα) δημιουργούν τώρα μια αφθονία ήχων, σαν παιδιά που παίζουν στην αυλή του σύμπαντος

Το Φως μου εξήγησε ότι δεν υπάρχει θάνατος. Είμαστε αθάνατα όντα. Είμαστε ήδη ζωντανοί για πάντα! Συνειδητοποίησα ότι είμαστε μέρος ενός φυσικού ζωντανού συστήματος, το οποίο ανακυκλώνεται συνεχώς. Ποτέ δε μου ειπώθηκε ότι έπρεπε να επιστρέψω. Απλώς ήξερα ότι θα επέστρεφα. Ήταν φυσικό, σύμφωνα με αυτά που είχα δει.

Δεν ξέρω πόσο διάστημα ήμουν με το Φως, σε ανθρώπινο χρόνο. Αλλά ήρθε μια στιγμή που συνειδητοποίησα ότι όλες μου οι ερωτήσεις είχαν απαντηθεί και πλησίαζε η επιστροφή μου. Όταν λέω ότι όλες οι ερωτήσεις μου απαντήθηκαν στην άλλη πλευρά, εννοώ ακριβώς αυτό. Όλες οι ερωτήσεις μου έχουν απαντηθεί. Κάθε άνθρωπος έχει μια διαφορετική ζωή κι ένα σύνολο ερωτήσεων να διερευνήσει. Μερικές από τις ερωτήσεις μας είναι Συμπαντικές, αλλά ο καθένας μας ερευνά αυτό που λέμε ζωή, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει με κάθε άλλη μορφή ζωής, από τα βουνά, μέχρι κάθε φύλλο σε κάθε δέντρο.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για όλους εμάς στο Σύμπαν. Επειδή όλα συμβάλλουν στη Μεγάλη Εικόνα, την πληρότητα της Ζωής. Είμαστε κυριολεκτικά Θεοί που εξερευνούν τον εαυτό του Θεού, σ’ έναν ατέρμονα χορό Ζωής. Η μοναδικότητά σας προάγει την όλη Ζωή.

Καθώς άρχισα την επιστροφή μου στον κύκλο ζωής, δεν μου πέρασε καθόλου από το νου, ούτε μου ειπώθηκε, ότι θα επέστρεφα στο ίδιο σώμα. Απλώς δεν είχε σημασία. Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στο Φως και τη διαδικασία της Ζωής. Όπως το ποτάμι συγχωνεύτηκε με το μεγάλο Φως, ζήτησα ποτέ να μην ξεχάσω τις αποκαλύψεις και τα συναισθήματα όσων είχα μάθει στην άλλη πλευρά.

Υπήρξε ένα «Ναι» το οποίο ήταν σαν φιλί στην ψυχή μου.

Στη συνέχεια μεταφέρθηκα πίσω, μέσω του Φωτός, στη δονητική σφαίρα πάλι. Η όλη διαδικασία αντιστράφηκε, προσφέροντάς μου ακόμα περισσότερες πληροφορίες. Επέστρεψα στο σπίτι και μου δόθηκαν μαθήματα για τους μηχανισμούς της μετενσάρκωσης. Μου απαντήθηκαν όλες εκείνες οι μικρές ερωτήσεις που είχα: «Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται εκείνο;» Ήξερα ότι θα μετενσαρκωνόμουν. Η γη είναι μεγάλος επεξεργαστής ενέργειας και η ατομική συνείδηση εξελίσσεται μέσα στον καθένα μας. Για πρώτη φορά είδα τον εαυτό μου σαν άνθρωπο και ήμουν ευτυχής γι αυτό.

Από αυτά που είδα, θα ήμουν ευτυχής να είμαι ένα άτομο (ύλης) στο σύμπαν. Ένα άτομο. Έτσι το να είμαι το ανθρώπινο μέρος του Θεού… αυτή είναι η πιο φανταστική ευλογία. Είναι μια ευλογία πέρα από την μεγαλύτερη εκτίμηση του τι σημαίνει ευλογία. Για καθέναν μας, το γεγονός ότι είμαστε το ανθρώπινο κομμάτι αυτής της εμπειρίας, είναι θαυμάσιο, καταπληκτικό. Ο καθένας μας, όπου κι αν βρίσκεται, είναι μια ευλογία για τον πλανήτη.

Πέρασα λοιπόν από τη διαδικασία της μετενσάρκωσης, αναμένοντας να είμαι μωρό, σε κάποιο μέρος. Αλλά μου δόθηκε ένα μάθημα σχετικά με τον τρόπο που εξελίσσονται η ατομική ταυτότητα και η συνείδηση. Ήμουν τόσο έκπληκτος όταν άνοιξα τα μάτια μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήταν μια ακόμα έκπληξη να βρίσκομαι πίσω στο σώμα μου, πίσω στο δωμάτιό μου, με κάποια να με προσέχει κλαίγοντας. Ήταν αυτή που με φρόντιζε στο άσυλο. Είχε περάσει μιάμιση ώρα από τότε που με βρήκε νεκρό. Το σώμα μου είχε γίνει δύσκαμπτο. Πήγε κάποια στιγμή στο διπλανό δωμάτιο. Τότε ξύπνησα και είδα το φως έξω. Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλά έπεσα από το κρεβάτι. Η γυναίκα άκουσε ένα δυνατό υπόκωφο θόρυβο, έτρεξε μέσα και με βρήκε στο πάτωμα.

Όταν συνήλθα, ήμουν πολύ έκπληκτος γι αυτό που μου είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της εμπειρίας σχεδόν-θανάτου μου. Στην αρχή, όλη η μνήμη αυτού του ταξιδιού δεν υπήρχε. Συνέχισα να «χάνομαι» και να ρωτάω, «Είμαι ζωντανός;» Αυτός ο κόσμος φαινόταν περισσότερο σαν όνειρο, από τον άλλο. Μέσα σε τρεις ημέρες αισθανόμουν φυσιολογικά πάλι, με διαύγεια, αλλά διαφορετικός από ότι είχα αισθανθεί ποτέ στη ζωή μου. Η μνήμη του ταξιδιού, μου επέστρεψε αργότερα. Δεν μπορούσα να δω τίποτα λανθασμένο σε κανέναν άνθρωπο. Πριν ήμουν πραγματικά επικριτικός. Θεωρούσα ότι όλοι τα είχαν κάνει θάλασσα, εκτός από εμένα. Τώρα όμως ξεκαθάρισε όλο αυτό.

Περίπου τρεις μήνες αργότερα ένας φίλος μου είπε ότι πρέπει να κάνω εξετάσεις. Έτσι πήγα και έκανα τομογραφίες κι όλα αυτά. Αισθανόμουν πραγματικά καλά, όμως φοβόμουν τα κακά μαντάτα. Θυμάμαι το γιατρό στην κλινική να εξετάζει τις πριν και τις μετά τομογραφίες και να λέει, «Λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα εδώ τώρα.» Είπα, «Πραγματικά, αυτό πρέπει να είναι ένα θαύμα». Αποκρίθηκε «Όχι, αυτά συμβαίνουν· ονομάζεται αυθόρμητη απαλλαγή.» Δεν φάνηκε καθόλου εντυπωσιασμένος. Αλλά εδώ συνέβη ένα θαύμα κι εγώ ήμουν εντυπωσιασμένος, ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν ήταν.

Είχα μια κάθοδο σε αυτό που θα λέγαμε κόλαση και, οποία έκπληξη! Δεν είδα κάποιο σατανά ή κακό. Η κάθοδός μου στην κόλαση ήταν μια κάθοδος στου κάθε ανθρώπου την προσαρμοσμένη δυστυχία, την αμάθεια και το σκοτάδι της άγνοιας. Έμοιαζε σαν μια μίζερη αιωνιότητα. Όμως καθένα από τα εκατομμύρια των ψυχών γύρω μου είχε ένα μικρό αστέρι φωτός πάντα διαθέσιμο. Αλλά κανείς δεν φαινόταν να το προσέχει. Είχαν αναλωθεί με τη θλίψη τους, τον πόνο και τη δυστυχία τους. Αλλά, μετά από λίγο, που φάνηκε σαν αιωνιότητα, άρχισα να καλώ εκείνο το Φως, όπως ένα παιδί καλεί το γονιό του για βοήθεια.

Τότε το Φως άνοιξε και σχημάτισε μια σήραγγα που ήρθε προς εμένα και με απομόνωσε απ’ όλο αυτό το φόβο και πόνο, που είναι η πραγματική Κόλαση. Έτσι αυτό που μαθαίνουμε, είναι να κρατάμε τα χέρια, να ερχόμαστε κοντά. Οι πόρτες της Κόλασης είναι ανοικτές τώρα. Εμείς θα συνδεθούμε, θα δώσουμε τα χέρια και περπατήσουμε έξω από την Κόλαση μαζί. Το Φως ήρθε σ’ εμένα και μετατράπηκε σ’ ένα τεράστιο χρυσό άγγελο. Τον ρώτησα, «Είσαι ο άγγελος του θανάτου;» Μου διεμήνυσε ότι ήταν η ψυχή μου, η μήτρα του ανώτερου Εαυτού μου, ένα πάρα πολύ αρχαίο κομμάτι του εαυτού μας. Και μετά αποσπάστηκα προς το Φως.

Σύντομα η επιστήμη μας θα ορίσει ποσοτικά το πνεύμα. Δεν θα είναι θαυμάσιο; Ανακαλύπτονται συσκευές που είναι ευαίσθητες στη λεπτή ή πνευματική ενέργεια. Οι φυσικοί επιχειρούν να συνθλίψουν τα άτομα, ώστε να δουν από τι αποτελούνται. Έχουν φτάσει στα υποατομικά σωματίδια, τα quarks, charm κλπ. Οπότε, μια μέρα θα καταλήξουν σ’ εκείνο το μικρό πράγμα που τα κρατά όλα αυτά μαζί. Κι αυτό θα πρέπει να το ονομάσουν… Θεό. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι κι εμείς δημιουργούμε επίσης, καθώς προχωράμε. Καθώς είδα το «για πάντα», ήρθα σε ένα πεδίο όπου περνάμε όλη τη γνώση και αρχίζουμε να δημιουργούμε το επόμενο κλάσμα, το επόμενο επίπεδο. Έχουμε τη δύναμη να δημιουργούμε ενόσω εξερευνάμε. Κι αυτός είναι ο Θεός, που επεκτείνεται μέσα από εμάς.

Από τότε που επέστρεψα, έχω εμπειρία από το Φως αυθόρμητα και έχω μάθει πώς να πηγαίνω σ’ εκείνο το χώρο, σχεδόν οποτεδήποτε στην περισυλλογή μου. Καθένας σας μπορεί να το κάνει αυτό. Δεν χρειάζεται να πεθάνετε για να το επιτύχετε αυτό. Είναι μέσα στην κατασκευή σας. Έχετε ήδη το απαραίτητο καλώδιο. Το σώμα είναι το πιο υπέροχο πλάσμα Φωτός που υπάρχει. Το σώμα μας είναι ένα σύμπαν απίστευτου Φωτός. Το πνεύμα δεν μας ωθεί να διαλύσουμε αυτό το σώμα. Δεν συμβαίνει αυτό. Μην προσπαθείς να γίνεις Θεός. Ο Θεός γίνεται εσύ. Εδώ.

Ρώτησα το Θεό: «Ποια είναι η καλύτερη θρησκεία στον πλανήτη; Ποια είναι η σωστή;» Και η Θεότητα αποκρίθηκε, με μεγάλη αγάπη: «Δεν με νοιάζει». Αυτή ήταν απίστευτη χάρη. Όταν η Θεότητα είπε, «Δεν με νοιάζει», αμέσως κατάλαβα ότι είναι δικό μας θέμα. Είναι σημαντικό, επειδή είμαστε όντα που νοιάζονται. Έχει σημασία για εμάς και γι αυτό είναι σημαντικό. Αυτό που έχετε είναι η ενεργειακή εξίσωση της πνευματικότητας. Η υπέρτατη Θεότητα δεν νοιάζεται εάν είστε Προτεστάντες, Βουδιστές, ή οτιδήποτε. Είναι όλα μια όψη του συνόλου. Εύχομαι όλες οι θρησκείες να το συνειδητοποιούσαν και ν’ άφηναν τις άλλες να υπάρχουν. Δεν είναι το τέλος κάθε θρησκείας, αλλά μιλάμε για τον ίδιο Θεό. Καθένας έχει μια διαφορετική άποψη. Κι όλα προστίθενται στη μεγάλη εικόνα. Είναι όλα σημαντικά.

Πήγα στην άλλη πλευρά με πολλούς φόβους για τα τοξικά απόβλητα, τα πυρηνικά βλήματα, την πληθυσμιακή έκρηξη, το τροπικό δάσος. Επέστρεψα αγαπώντας κάθε ένα πρόβλημα. Αγαπώ τα πυρηνικά απόβλητα. Αγαπώ το σύννεφο μανιταριών· αυτό είναι το πιο ιερό mandala που έχουμε εκδηλώσει μέχρι σήμερα, ως αρχέτυπο. Αυτό, περισσότερο από οποιαδήποτε θρησκεία ή φιλοσοφία στη γη, μας έφερε μαζί ξαφνικά, σ’ ένα νέο επίπεδο συνείδησης. Γνωρίζοντας πως μπορούμε ίσως ν’ ανατινάξουμε τον πλανήτη πενήντα φορές, ή 500 φορές, τελικά συνειδητοποιούμε ότι ίσως τώρα είμαστε όλοι μαζί εδώ.

Για μια περίοδο έπρεπε να φτιάχνουν περισσότερες βόμβες. Τότε αρχίσαμε να λέμε, «Δεν το χρειαζόμαστε αυτό άλλο». Τώρα ζούμε σ’ έναν ασφαλέστερο κόσμο και πρόκειται να γίνει ακόμα πιο ασφαλής. Έτσι επέστρεψα αγαπώντας τα τοξικά απόβλητα, επειδή μας έφεραν πιο κοντά. Αυτά τα πράγματα είναι τόσο μεγάλα. Όπως λεει ο Peter Russell, αυτά τα προβλήματα έχουν τώρα «μέγεθος ψυχής». Έχουμε  απαντήσεις«μεγέθουςψυχής» ΝΑΙ

Το ξήλωμα του τροπικού δάσους θα περιοριστεί και σε πενήντα χρόνια θα υπάρξουν περισσότερα δέντρα στον πλανήτη, απ’ όσο θυμόμαστε. Εάν είστε στην οικολογία, δραστηριοποιηθείτε. Είστε εκείνο το μέρος του συστήματος που γίνεται συνειδητό. Κάντε το με όλη σας τη δύναμη, αλλά μην απογοητεύεστε. Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος. Η γη είναι στο στάδιο της εξημέρωσης. Δεν πρόκειται ποτέ ξανά να είναι τόσο άγριο μέρος, όπως ήταν κάποτε. Θα υπάρξουν μεγάλες άγριες εκτάσεις, προστατευμένες περιοχές, όπου η φύση θα ακμάζει. Η κηπουρική και οι προστατευμένες περιοχές θα είναι το θέμα στο μέλλον. Η αύξηση του πληθυσμού φτάνει πολύ κοντά στη βέλτιστη κλίμακα ενέργειας, που θα επιφέρει μια αλλαγή συνείδησης. Αυτή η μεταβολή συνείδησης θα αλλάξει την πολιτική, τα χρήματα, την ενέργεια.

Μετά που πέθανα και επέστρεψα, σέβομαι πραγματικά τη ζωή και το θάνατο. Στα πειράματα DNA που γίνονται, μπορεί να έχουμε ανοίξει την πόρτα σ’ ένα μεγάλο μυστικό. Σύντομα θα είμαστε σε θέση να ζήσουμε όσο θέλουμε σ’ αυτό το σώμα.

Μετά από 150 έτη διαβίωσης περίπου, θα υπάρχει μια διαισθητική αίσθηση ψυχής ότι θέλετε ν’ αλλάξετε κανάλια. Το να ζούμε για πάντα σ’ ένα σώμα δεν είναι τόσο δημιουργικό όσο η μετενσάρκωση, ως μεταφορά της ενέργειας στη φανταστική δίνη ενέργειας που βρισκόμαστε.

Πρόκειται πραγματικά να έχουμε τη φρόνηση της ζωής και του θανάτου και να την απολαμβάνουμε. Όπως είναι τώρα, είμαστε ήδη ζωντανοί για πάντα. Αυτό το σώμα, στο οποίο είστε, είναι ζωντανό για πάντα. Προέρχεται από ένα ατελείωτο ρεύμα ζωής, που επιστρέφει στο Big Bang και πέρα από αυτό. Το σώμα δίνει τη ζωή στην επόμενη ζωή, στην πυκνή και λεπτή ενέργεια. Αυτό το σώμα είναι ήδη ζωντανό για πάντα.

www.UrantiaCenter.gr

 


«Η Μεγάλη Μετάβαση: Από τη Λεμουρία στο Σήμερα και η Γέννηση της 5ης Διάστασης»

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ζούμε σε μια εποχή όπου το παλιό και το νέο συγκρούονται μπροστά μας, όπου οι δονήσεις της Γης αυξάνονται, όπου η συνειδητότητα των ανθρώπων ανοίγει σαν λουλούδι που περίμενε χιλιετίες για το φως. Δεν είναι φαντασία. Δεν είναι μύθος. Είναι η Μετάβαση — μια διαδικασία που άρχισε πριν από χιλιάδες χρόνια, από τις ημέρες της Λεμουρίας, του Όρους Σάστα, των Πλανητικών Φυλάκων και των Συμβουλίων Φωτός.

Η ανθρωπότητα δεν πηγαίνει σε έναν νέο κόσμο.
Η ανθρωπότητα γίνεται ο νέος κόσμος.

Το κείμενο αυτό ενώνει γνώσεις από Λεμουριανές παραδόσεις, διδασκαλίες του Όρους Σάστα, σύγχρονες πνευματικές πηγές, Ακασικές μνήμες, αστρικά αρχεία και πληροφορίες από διδάσκαλους όπως Κρύων, Αρχαγγέλους, Πλειάδειους, Άνδρες Φωτός και ενεργειακά πεδία της Γης.

Στόχος:
να κατανοήσουμε 
τι συμβαίνει τώρα, πώς περνάμε την μετάβαση, και πώς θα ζούμε στη 5D πραγματικότητα.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΕΜΟΥΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Λέγεται ότι η Λεμουρία ήταν μια πολιτεία φωτός, μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε συνειδητότητα 5ης διάστασης. Δεν ήταν μόνο ένας πολιτισμός· ήταν μια συχνότητα. Οι Λεμούριοι μπορούσαν:

  • να επικοινωνούν τηλεπαθητικά,

  • να θεραπεύουν με ήχο και κραδασμό,

  • να συνδημιουργούν με πρόθεση,

  • να ζουν σε πλήρη ενότητα με τη φύση.

Ο Όρος Σάστα θεωρείται η πύλη όπου το Λεμουριανό Συμβούλιο Φωτός διατήρησε τις μνήμες της ανθρωπότητας. Εκεί, σύμφωνα με πολλούς δασκάλους, σώθηκε το "οπτικό αρχείο" της παλιάς Γης — ο ενεργειακός χάρτης που τώρα ενεργοποιείται.

Αυτή η ενεργοποίηση είναι ο λόγος που τόσοι άνθρωποι σήμερα:

  • νιώθουν έντονη συμπόνια,

  • απορρίπτουν το παλιό,

  • αναζητούν νόημα,

  • αφυπνίζονται ξαφνικά,

  • αλλάζουν τα πάντα στη ζωή τους.

Οι Λεμούριοι ήταν εμείς — σε μια προηγούμενη έκδοση συνειδητότητας.
Τώρα, επιστρέφουμε στην ίδια συχνότητα, αλλά με περισσότερη εμπειρία, σοφία και δύναμη.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ

Η μετάβαση δεν είναι μελλοντική.
Είναι σε εξέλιξη.

Από το 2012 και μετά, η Γη άλλαξε ηλεκτρομαγνητική δομή. Το πλανητικό πλέγμα άρχισε να δονείται πιο γρήγορα. Αυτό το βλέπουμε:

  • στις αλλαγές του κλίματος,

  • στις κοινωνικές αναταραχές,

  • στην κατάρρευση συστημάτων,

  • στην εσωτερική μας κρίση,

  • στην αφύπνιση των ψυχών.

Οι παλιές ενέργειες δεν μπορούν πλέον να συντηρηθούν.
Η νέα Γη ζητάει αλήθεια, καθαρότητα, καρδιά, ενότητα.

Η μετάβαση δεν είναι τιμωρία.
Είναι 
εξέλιξη.
Είναι η μεγάλη ανάβαση που ξεκίνησαν οι Λεμούριοι και τώρα ολοκληρώνουμε εμείς.



ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Εδώ είναι τα βασικά στάδια επιβίωσης, όχι στο υλικό, αλλά στο ενεργειακό επίπεδο — γιατί η μετάβαση είναι εσωτερική.

1) Σταθεροποίηση του Νευρικού Συστήματος

Το νευρικό μας σύστημα επαναπρογραμματίζεται για να μπορεί να κρατήσει περισσότερη φως.
Συμπτώματα μετάβασης:

  • ζαλάδες,

  • πίεση στο κεφάλι,

  • έντονα συναισθήματα,

  • αϋπνίες,

  • αλλαγές διάθεσης.

Επιβίωση:
αναπνοή, νερό, γείωση στη φύση, λιγότερη πληροφοριακή μόλυνση.

2) Συναισθηματική αποτοξίνωση

Ό,τι δεν είναι αληθινό φεύγει.
Παλιά τραύματα ανεβαίνουν για να λυθούν.

Επιβίωση:
μην πολεμάς το συναίσθημα — δες το, νιώσε το, άφησέ το.

3) Σχέσεις που αλλάζουν

Οι παλιές σχέσεις κλείνουν κύκλους.

Επιβίωση:
αποδοχή, αγάπη, μη-προσκόλληση.

4) Σωματική αλλαγή

Το σώμα γίνεται πιο ελαφρύ.
Αλλάζει η όρεξη, ο ύπνος, η ανάγκη για υλικά πράγματα.

Επιβίωση:
νερό, ελαφριά τροφή, ήλιος, φύση, ηρεμία.

5) Ενδυνάμωση της διαίσθησης

Η διαίσθηση γίνεται ξεκάθαρη.
Μπορεί να νιώσεις:

  • ότι “μυρίζεις” ενέργειες,

  • ότι αισθάνεσαι τις σκέψεις άλλων,

  • ότι ακούς καθαρά την Καθοδήγηση.

Επιβίωση:
ξεχωρίζεις τον φόβο από τη φωνή της ψυχής.

6) Εμπιστοσύνη στην Ροή

Η μεγαλύτερη δοκιμασία της μετάβασης:
να εμπιστευτείς ότι όλα συμβαίνουν για την αναβάθμισή σου.

Επιβίωση:
μην προσκολλάσαι στο παλιό.
Δες τι θέλει να γεννηθεί μέσα σου.

ΠΩΣ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗ 5η ΔΙΑΣΤΑΣΗ

(με συγκεκριμένα παραδείγματα)

Η 5D δεν είναι “άλλη Γη”.
Είναι η 
ίδια Γη σε υψηλότερη συχνότητα.
Το πώς θα ζούμε αλλάζει θεμελιωδώς.

1) Το Πρωινό Ξύπνημα

Ξυπνάς χωρίς άγχος.
Νιώθεις ευφορία.
Το σώμα σου είναι ελαφρύ και γεμάτο φως.

Αντί για καφέ, χρειάζεσαι:

  • νερό,

  • ήλιο,

  • αναπνοή.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να νιώσεις την ενέργεια της ημέρας.

2) Η επικοινωνία

Από καρδιά σε καρδιά.
Τηλεπαθητική.
Οι λέξεις είναι η δεύτερη γλώσσα — η ενέργεια είναι η πρώτη.

Δεν υπάρχουν ψέματα.
Δεν υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Υπάρχει καθαρότητα.

3) Η εργασία

Δεν δουλεύουμε.
Δημιουργούμε.
Προσφέρουμε χαρίσματα.

Ο ένας στηρίζει τον άλλον.
Η κοινότητα λειτουργεί σαν οργανισμός φωτός.

4) Η διατροφή

Τρώμε από επιλογή, όχι ανάγκη.
Το σώμα χρειάζεται λιγότερη ύλη.

Η τροφή είναι:

  • φως

  • καθαρή ενέργεια

  • φυτική ουσία υψηλής δόνησης.

5) Τα σπίτια

Οργανικά, ζωντανά, ενεργειακά.
Μοιάζουν με βιο-κρυσταλλικές δομές.
Προσαρμόζονται στο κλίμα και στις ενέργειες.

6) Η φύση

Η φύση επικοινωνεί.
Τα δέντρα στέλνουν παλμούς.
Το νερό μεταφέρει πληροφορία.
Τα ζώα καταλαβαίνουν τη σκέψη σου.

7) Ο χρόνος

Δεν είναι γραμμικός.
Νιώθεις περισσότερο “παρόν”, όχι “μέλλον/παρελθόν”.
Ο χρόνος ρέει σαν ζωντανή ουσία που ανταποκρίνεται στην πρόθεσή σου.

8) Η δημιουργία πραγματικότητας

Σκέφτεσαι → νιώθεις → δημιουργείσαι.
Οι προθέσεις υλοποιούνται γρήγορα.

Δεν υπάρχει πια η αίσθηση της δυσκολίας.
Υπάρχει ροή, συντονισμός, αρμονία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η μετάβαση στη 5η διάσταση δεν είναι φυγή από τη Γη.
Είναι 
εξέλιξη της Γης μέσα από εμάς.

Δεν γινόμαστε κάτι νέο —
θυμόμαστε αυτό που ήμασταν.

Η Λεμουρία δεν ήταν το παρελθόν·ήταν η πρόβα για το μέλλον.
Και τώρα η ανθρωπότητα εισέρχεται ξανά στο Φως, πιο ώριμη, πιο σοφή, πιο συνειδητή.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο και μέσα σου κάτι “κινείται”, αυτό είναι η μνήμη.
Είναι το κάλεσμα.
Είναι η Λεμουριανή φωνή της ψυχής σου, που σου θυμίζει:

Είσαι μέρος της Μετάβασης.
Είσαι ο Φορέας του Φωτός.
Είσαι η Αναγέννηση της Νέας Γης.

Και η 5η Διάσταση —δεν είναι μπροστά σου.

Είναι μέσα σου!!





UrantiaCenter

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

 


Η ευτυχία βρίσκεται στο είμαι, όχι στο κάνω και στο έχω

Ρ. Νατζέμυ: 

Όσο περισσότερες προσκολλήσεις και εξαρτήσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο φοβάται και υποφέρει, εκτός και αν είναι τόσο ικανός που να μπορεί να τις ικανοποιήσει όλες.

Και είμαι υπέρ αυτού, να ικανοποιώ όσο περισσότερες ανάγκες μπορώ. Από εκεί και πέρα όμως, αν δεν γίνεται αυτό, και μέχρι να γίνει, πρέπει να είμαι καλά. Να μην είμαι δυστυχισμένος, φοβισμένος και πικραμένος μέχρι να γίνει αυτό που θέλω. Να μην πιστεύω ότι δεν μπορώ να είμαι καλά χωρίς κάτι συγκεκριμένο. 


Ο Νιλ Ντόναλντ Γουόλς, στο βιβλίο του "Συζήτηση με τον θεό", έχει ένα κεφάλαιο πάνω σ' αυτό το θέμα. Το κεφάλαιο αναφέρει τρεις όψεις της ζωής μας: το είμαι, το έχω και το κάνω. Πολύ λίγοι άνθρωποι βασίζουν την ευτυχία και την πληρότητά τους στο είμαι. Οι περισσότεροι από εμάς βασίζουμε την ευτυχία μας, την αξία μας και την ασφάλειά μας στο έχω (έχω έναν σύντροφο, έχω ένα σπίτι, έχω παιδιά, έχω χρήματα), ή στο κάνω (κάνω αυτά τα πράγματα, άρα αξίζω, άρα είμαι ασφαλής).



Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που βιώνουν πρώτα το είμαι (την ύπαρξη, την ουσία) και μετά ενεργούν από αυτό το επίπεδο. Δεν λέω να μην έχετε και να μην κάνετε, αλλά λέω μην προσπαθείτε να βρείτε την ευτυχία σας σ' αυτά που έχετε και κάνετε. Βρείτε πρώτα την ευτυχία στην ύπαρξη και τότε ό,τι κάνετε θα είναι μία προσφορά. Δεν θα είναι μία προσπάθεια για να αποκτήσετε την αγάπη των ανθρώπων, να είστε σπουδαίοι ή να αξίζετε μέσα από εξωτερικούς παράγοντες. Γιατί όταν τα κάνετε αυτά με αυτά τα κίνητρα, υπονομεύουν την πιθανότητα της επιτυχίας σας. Το ερώτημα γι' αυτή την ομιλία είναι: μπορώ να καλλιεργήσω περισσότερο το αίσθημα του είμαι και να μην βασίζομαι τόσο πολύ στο έχω και στο κάνω; Μπορώ να κοιμηθώ ήσυχα το βράδυ χωρίς να έχω κάνει τίποτα; Μπορώ να είμαι καλά αν δεν έχω κανέναν; 



Δεν είναι τυχαίο που οι μεγάλοι δάσκαλοι, πριν από τη μεγάλη διδασκαλία τους, περάσανε κάποιον χρόνο στην απομόνωση: ο Χριστός σαράντα μέρες στην έρημο, ο Βούδας κάτω από το δέντρο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι μεγάλες πνευματικές ψυχές το έχουν καταλάβει αυτό. Για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το βίωμα του είμαι, πρέπει να κάνουν ό,τι και ένας νέος που θέλει να απελευθερωθεί από την προσκόλλησή του στα ναρκωτικά: θα πρέπει να μην βρίσκεται κοντά στα ναρκωτικά. Και αν το ναρκωτικό μου είναι το τηλέφωνο ή η τηλεόραση, ή ακόμα και τα βιβλία, ή το να μιλάω με άλλους, ένας τρόπος για να καλλιεργήσω αυτή την αίσθηση της ύπαρξής μου είναι να επιλέξω μία ή περισσότερες φορές τον χρόνο να απομονωθώ - όπου δεν θα μιλάω, δεν θα έχω ερεθίσματα, δεν θα ακούω άλλους ανθρώπους. Στην αρχή ο νους θα φλυαρεί πολύ έντονα. Μετά από την τρίτη μέρα περίπου θα αρχίσει να ησυχάζει και μετά ακολουθεί μια πανέμορφη εμπειρία. [...]



Ένας άλλος τρόπος είναι ο διαλογισμός. Ο καθημερινός διαλογισμός, όπου αφήνω τις σκέψεις να ηρεμήσουν, παύω να σκέφτομαι όλα αυτά που έχω να κάνω και να ελέγξω για το πώς θα καταλήξουν όλα, και αρχίζω να βιώνω ένα κενό. Ή, αν όχι ένα κενό, το αντίθετο. Κάτι πάρα πολύ γεμάτο. Μία πληρότητα. Αυτή η πληρότητα όμως δεν μπορεί να υπάρχει όσο είμαι ταυτισμένος με το Εγώ και τις ευθύνες, το άγχος και το φόβο του Εγώ σχετικά με όλα αυτά τα πράγματα. Συνιστώ αυτόν τον τρόπο αν θέλει κάποιος να δυναμώσει την άγκυρά του μέσα στο κέντρο της ύπαρξής του.



Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι πια εντελώς αποταυτισμένος από τον σύντροφό του, τα παιδιά του ή άλλα πράγματα. Θα συνεχίζει να ενδιαφέρεται και ίσως ακόμα σε κάποιον βαθμό να αγχώνεται και να ασχολείται με όλα αυτά, αλλά θα έχει μία εσωτερική βάση. Με τα χρόνια θα αρχίσει να βιώνει ένα σταθερό σημείο μέσα του, που θα του λέει ότι όποια κατάληξη και αν έχει ένα γεγονός, είναι εντάξει. Εγώ βέβαια θα κάνω ό,τι μπορώ να κάνω. Δεν θα με απαλλάξει από το να κάνω τα πάντα για να εξελίσσονται τα πράγματα όπως θέλω. Αλλά θα υπάρχει η αίσθηση ενός κέντρου μέσα μου, αυτό το είμαι, που θα παραμένει το ίδιο ό,τι και να συμβαίνει έξω από εμένα.



*Απόσπασμα από ομιλία του Ρόμπερτ Νατζέμυ.






 



Γιατί ενώ μπορεί να τα έχουμε όλα στη ζωή μας, νιώθουμε ότι κάτι λείπει;

Πολλοί άνθρωποι φτάνουν σε ένα σημείο της ζωής τους όπου, αντικειμενικά, δεν τους λείπει τίποτα. Έχουν δουλειά, χρήματα, σχέση, κοινωνική αποδοχή, άνεση. Κι όμως, μέσα τους υπάρχει ένα αδιόρατο βάρος, ένα αίσθημα κενού, σαν κάτι βασικό να λείπει. Αυτό το παράδοξο δεν είναι σπάνιο· είναι σχεδόν ο κανόνας στη σύγχρονη ζωή.

Το κενό αυτό δεν δημιουργείται επειδή «δεν έχουμε αρκετά», αλλά επειδή έχουμε επενδύσει την αίσθηση της πληρότητας σε πράγματα που από τη φύση τους δεν μπορούν να τη δώσουν.

Η κοινωνία μας μαθαίνει ότι η ευτυχία βρίσκεται στο αποτέλεσμα: στο στόχο, στην επιτυχία και στην κατοχή. Από μικροί εκπαιδευόμαστε να πιστεύουμε ότι όταν φτάσουμε κάπου, τότε θα νιώσουμε καλά. Όμως κάθε στόχος, μόλις επιτευχθεί, παύει σχεδόν αμέσως να μας ικανοποιεί. Ο νους βρίσκει τον επόμενο. Έτσι, η ζωή γίνεται μια ατελείωτη αναμονή για κάτι που πάντα μετατίθεται στο μέλλον.

Ένας βασικός λόγος του εσωτερικού κενού είναι το Εγώ. Το Εγώ ζει από συγκρίσεις, επιβεβαίωση και εικόνα. Θέλει να είναι «κάτι», να ξεχωρίζει, να έχει αξία μέσα από ρόλους και επιτεύγματα. Όμως το Εγώ δεν μπορεί ποτέ να χορτάσει. Ό,τι κι αν αποκτήσει, φοβάται ότι μπορεί να το χάσει ή ότι δεν είναι αρκετό. Έτσι, ακόμα και όταν έχουμε όλα τα βασικά και έχουμε ικανοποιήσει τις περισσότερες επιθυμίες μας, μέσα μας παραμένει μια αίσθηση ανησυχίας.

Ένας άλλος λόγος είναι η αποσύνδεση από το παρόν. Το σώμα βρίσκεται εδώ, αλλά ο νους βρίσκεται αλλού: στο παρελθόν, στις σκέψεις, στις ανησυχίες και στα διάφορα σενάρια. Όταν δεν είμαστε παρόντες στη ζωή μας, δεν μπορούμε να τη νιώσουμε. Και όταν δεν τη νιώθουμε, εμφανίζεται το κενό. Όχι επειδή η ζωή είναι άδεια, αλλά επειδή εμείς απουσιάζουμε από αυτήν.

Το κενό επίσης γεννιέται όταν ζούμε σύμφωνα με προσδοκίες που δεν είναι πραγματικά δικές μας. Πολλοί ακολουθούν δρόμους που θεωρούνται «σωστοί», όχι επειδή τους εκφράζουν, αλλά επειδή τους έμαθαν ότι έτσι πρέπει. Κάποια στιγμή, ακόμα κι αν πετύχουν, μέσα τους εμφανίζεται η αίσθηση ότι ζουν μια ζωή που δεν είναι η δική τους και δεν ικανοποιεί βασικές ανάγκες έκφρασης και ύπαρξης.

Στην πραγματικότητα, το κενό δεν είναι εχθρός. Είναι μήνυμα. Δεν μας λέει ότι αποτύχαμε, αλλά ότι ψάχνουμε την πληρότητα στο λάθος μέρος. Μας δείχνει ότι τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί να καλύψει μια εσωτερική αποσύνδεση.

Η πληρότητα δεν έρχεται όταν προστεθεί κάτι στη ζωή μας, αλλά όταν αφαιρεθεί κάτι: η συνεχής ανάγκη να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που ήδη είμαστε. Όταν η προσοχή επιστρέφει στο παρόν, όταν χαλαρώνει η ταύτιση με σκέψεις και ρόλους, τότε αυτό που ονομάζαμε «κενό» αρχίζει να μεταμορφώνεται σε χώρο. Και μέσα σε αυτόν το χώρο υπάρχει ηρεμία, απλότητα και μια αίσθηση εσωτερικής επάρκειας που δεν εξαρτάται από τίποτα.



www.aytepignosi.com




Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026

 


Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξής σου?


Η αλλαγή, η μεταμόρφωση χρειάζεται συνειδητότητα. Χρειάζεται να βουτήξεις βαθιά μέσα στη λίμνη της ζωής σου για βρεις ποιος είσαι. Και λέω λίμνη στη ζωή σου γιατί πιστεύεις ότι είναι περιορισμένη. Γέννηση – ζωή – Θάνατος. Έτσι το έχεις στο μυαλό σου. Έτσι εκπαιδεύτηκες να το έχεις. Μέσα στο μυαλό σου περιορισμένες είναι και οι δυνατότητες σου. Όλα αυτά ου μπορείς να κάνεις ακόμα και ο τρόπος που μπορείς να ανυψωθείς γιατί έχεις μάθει να σε βλέπεις μέσα από τα κατασκευασμένα μάτια της ύλης και όχι από τα αετίσια μάτια του Πνεύματος. Έχεις μάθει να κοιτάς το δέντρο και να πιστεύεις ότι αυτό είναι όλο το δάσος.


Γεννήθηκες Λεύτερος και κατέληξες σκλαβωμένος. Κι μην πιστέψεις ότι για την σκλαβιά σου ευθύνεται κάποιος άλλος. Όχι κανένας. Εσύ ξέχασες ποιος είσαι, τι είσαι και περιορίστηκες να σε βλέπεις να σε ακούς και να σε αισθάνεσαι μέσα από τις αισθήσεις της Ύλης.


Μία είμαι άνθρωπος! Φτιαγμένος από χώμα και νερό θα μου πεις. Βλέπεις , ήδη έχεις ξεχάσει ότι πήρες ζωή μέσα από την θεϊκή ανάσα και ότι μέσα από αυτήν ο Θεός, η Ύπαρξη, όπως θες πες το, σου εμφύσησε και όλες τις δυνατότητές της.


Γεννήθηκες Λεύτερος και περπάτησες σκλαβωμένος.

Γιατί ήδη εκπαιδεύτηκες στη σκλαβιά από τα πρώτα σου βήματα. Τα Μη μιλάς. Δεν ξέρεις εσύ, Δεν το κάνεις καλά… αλλά και οι λίγες επιβραβεύσεις που πήρες όταν ήσουν άψογος στο ρόλο του “καλού παιδιού” έφτιαξα ένα τόσο μεγάλο “Δεν αξίζω” μέσα σου που σκέπασε όλες σου τις δυνατότητες.


Και στην πορεία της ζωής σου καθώς συνέχιζες να σε βλέπεις μέσα από τα μάτια των άλλων, κατασκεύασες πολλούς “εαυτούς” αλλά και ενεργειακά νήματα για να σε κρατάνε δεμένα παντοτινά με αυτήν την ψευδή αντιληπτικότητα. Κάποιο από αυτά τα νήματα σε δένει με τον φοβικό εαυτό σου, αυτόν που φοβάται να σηκώσει πραγματικά το κεφάλι και να κοιτάξει τους ουρανούς.



Κάποιοι άλλο σε κρατάει δεμένο με τον πεινασμένο εαυτό σου. Με την ακόρεστη πείνα σου για ρήμα, για αφθονία, για τύχη, για έρωτα, για αγάπη, για εξουσία, για επανάσταση, για γνώση για ελευθερία… Τόση μεγάλη πείνα για τόσα πολλά πράγματα… Και τα αναζητάς με τόσο σθεναρό τρόπο έξω από εσένα γιατί χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι συνειδητά κάτι μέσα σου ακόμα σου ψιθυρίζει ότι όλα αυτά τα Αξίζεις!


Όμως άφησέ με να στο δείξω σχηματικά για να το κατανοήσεις ακριβώς

Ο εαυτός σου, ο πραγματικός εαυτός σου βρίσκεται στο κέντρο σου. Ελεύθερος και συνδεδεμένος απόλυτα με τη Ύπαρξη. Ολόγυρά του, στην περιφέρειά του κύκλου βρίσκονται οι κατασκευασμένοι εαυτοί σου δεμένοι με τα δεσμά της υλικής αντιληπτικότητας. Εσύ μαζί με το μυαλό σου δεν έχεις βρεθεί ποτέ στο κέντρο σου για να ξέρεις ποιος είσαι. Όλο κινείσαι στην περιφέρεια και ανάλογα στις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή σου την μια κλαις την άλλη γελάς, την άλλη θυμώνεις, φοβάσαι, αγανακτείς, ερωτεύεσαι...ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα και τις καταστάσεις όπως ταυτίζεσαι και με τους ρόλους που καλείσαι κάθε φορά να παίξεις.


Την μια γίνεσαι ο φοβικός εαυτός σου,, την άλλη ο έξυπνος, ο αδύναμος ο συμπονετικός, ο τολμηρός, ο σωτήρας, ο αδιάφορος,, ο γκρινιάρης… παίζεις τόσους ρόλους φοράς τόσα προσωπεία, μα ποτέ δε γίνεσαι ο σοφός εαυτός σου γιατί αυτόν τον βρίσκεις μόνον στο κέντρο σου. Στον πυρήνα σου. Εκεί στο μάτι του κυκλώνα της ύπαρξης σου και προς τα εκεί ακόμα δεν έχεις κοιτάξει καν.


Είσαι πολύ απασχολημένος στο να τρέχεις στην περιφέρεια και να συμμετέχεις στα παιχνίδια της . Στο κέντρο σου λοιπόν κάθεται ο μύστης εαυτός σου,  ατάραχος. Δεν ανησυχεί για τίποτα.. Ούτε για το αν θα κόψεις τα δεσμά σου αρχίζοντας να αντιλαμβάνεσαι ποιος είσαι. Αλλά συμβαίνουν γύρω του, όλα τα αντιλαμβάνεται αλλά τίποτα δεν μπορεί να ταρακουνήσει την γαλήνη και την ησυχία που βιώνει μέσα του. Παρατηρεί τους άλλους, παρατηρεί εσένα και μένει αναλλοίωτος στον χρόνο αφού ουσιαστικά χρόνος γι’ αυτόν δεν υπάρχει.


Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνει αυτός αλλά τι κάνεις ΕΣΥ!


Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξης σου?


Αν ναι, τότε χρειάζεται να σταματήσεις να σε βλέπεις με τα κατασκευασμένα σου μάτια και να αρχίσεις να σε κοιτάς με τα αυθεντικά σου. Σταμάτα να λες πολλά να κάνεις πολλά… Σταμάτα να τρέχεις μέσα στην ζωή σου και άρχισες να περπατάς παρατηρώντας περισσότερο εσένα, τους άλλους τις καταστάσεις….. χωρίς σκέψεις χωρίς αναλύσεις, απλά παρατήρησε και δώσε χώρο στη σιωπή μέσα σου.


Άρχισε να βλέπεις τους ρόλους σου στο κατασκευασμένο θέατρο της ζωής σου… Άρχισε να παρατηρείς τους φόβους σου τις επιθυμίες σου, τις ανάγκες σου…

Αρχίνισε να συνειδητοποιείς ποια είναι πραγματικά η πείνα σου και τι κρύβεται πίσω από αυτήν…..


Βάλε το διαλογισμό στη ζωή σου γιατί όχι μόνο θα σε βοηθήσει στο να έρθεις σε επαφή με την εσωτερική σιωπή σου αλλά μέσα από αυτόν, κάποια στιγμή, θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι και τα νήματα που σε κρατάνε δέσμιο στην κατασκευασμένη πραγματικότητα σου.


Και ήταν τα δεις , όταν αντιληφθείς γιατί τα κρατάς, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή τα χρειαζόσουν τότε θα μπορείς και να τα κόψεις. Ένα -Ένα. Συνειδητά. Για να μπορέσεις να πας στο κέντρο σου και να γίνεις ένα με τον Μύστη Εαυτό σου αντικρίζοντας την αλήθεια της Ύπαρξής σου.


d. palamari


Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026

 

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.

Osho : Η Τέχνη του να πεθαίνεις


Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει και η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.


Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δύο. Όταν εισπνέεις συμβαίνει η ζωή, όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι’ αυτό και όταν γεννιέται ένα παιδί το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Και όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει τότε η ζωή αναχωρεί.


Η εκπνοή είναι θάνατος, η εισπνοή είναι ζωή – και είναι και τα δύο σαν τους δύο τροχούς της βοϊδάμαξας. Ζεις εισπνέοντας το ίδιο όπως και ζεις εκπνέοντας. Η εκπνοή είναι μέρος της εισπνοής. Δεν μπορείς να εισπνέεις αν σταματήσεις να εκπνέεις. Δεν μπορείς να ζήσεις αν πάψεις να πεθαίνεις.


Ο άνθρωπος που έχει καταλάβει τι είναι η ζωή του επιτρέπει να συμβεί ο θάνατος τον καλοδέχεται. Πεθαίνει τη κάθε μια στιγμή και ανασταίνεται την κάθε μία στιγμή. Ο σταυρός του και η ανάσταση του συμβαίνουν συνεχώς μια διαδικασία. Πεθαίνει ως προς το παρελθόν κάθε στιγμή και γεννιέται ξανά και ξανά μέσα στο μέλλον.

Ο άνθρωπος που προστατεύει τον εαυτό του κατά του θανάτου γίνεται ανίκανος να ζήσει. Είναι ο άνθρωπος που φοβάται να εκπνέει, οπότε δεν μπορεί να εισπνέει οπότε μένει κολλημένος. Τότε απλώς σέρνεται η ζωή του δεν είναι πιο μια ροή, η ζωή του δεν είναι πια ποτάμι.


Αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.

Ποιος είναι εκείνος μέσα σου που φοβάται το θάνατο?

Φοβάται η ζωή το θάνατο? Δεν είναι δυνατό. Πως γίνεται να φοβάται η ζωή την ίδια την εγγενή της διαδικασία? Και άλλο μέσα σου φοβάται.

Το εγώ μέσα σου φοβάται.

Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα, το εγώ και ο θάνατος είναι αντίθετα. Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα το εγώ και η ζωή είναι αντίθετα.


Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου. Το εγώ φοβάται να ζήσει και το εγώ φοβάται να πεθάνει. Φοβάται να ζήσει, διότι η κάθε προσπάθεια, το κάθε βήμα προς τη μεριά της ζωής φέρει κοντύτερα το θάνατο.


  Χωρίς την ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό σας , " Δεν μπορείτε να Γυρίσετε "  Χωρίς την Τούτο λέγω: Ο δρόμος και ο στόχος της κάθ...