Κατανόηση και προετοιμασία για τον Θάνατο !!
Ο θάνατος από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε ένα μυστήριο.
Από την εσωτερική του άποψη, ο θάνατος είναι ένα μεγάλο διάλειμμα της γήινης ζωής και των δραστηριοτήτων της. Αυτό που αποκαλούμε γέννηση είναι μια διαδικασία για να πάρει φυσική μορφή ο σπόρος της αιωνιότητας και με τον θάνατο αποβάλλει αυτή τη φυσική του μορφή. Όπως οι διαδικασίες της γέννησης περιλαμβάνουν και άλλα πράγματα εκτός απο τον τοκετό, έτσι και οι διαδικασίες του θανάτου περιλαμβάνει άλλα πράγματα πέρα από το σταμάτημα της αναπνοής
Ο φυσικός θάνατος έρχεται όταν έχει εξαντληθεί το κάρμα που είχε αναλάβει η ψυχή σε αυτή την ενσάρκωση. Ο μη φυσικός ή παθολογικός θάνατος του σώματος έρχεται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα, όπως ασθένεια ή βλάβη κάποιου ζωτικού οργάνου του σώματος.
Από την άλλη οπτική γωνία υπάρχουν και δύο ειδών περάσματα, το ειρηνικό πέρασμα στην άλλη όχθη που είναι το φυσιολογικό και το αγωνιώδες, το παθολογικό.
Πρόκειται ουσιαστικά για μία Πύλη που οδηγεί σε μια συνειδησιακή κατάσταση διαφορετική από τη συνηθισμένη. Ο θάνατος δίνει στο πνεύμα την ευκαιρία να αφομοιώσει όσα διδάχτηκε στη διάρκεια της ενσάρκωσης. Η ψυχή ενσαρκώνεται για να διδαχτεί και εκσαρκώνεται για να μεταφέρει τις εμπειρίες της πίσω, στο ανώτερο Εγώ. Οι εν ζωή περνούν μια περίοδο δραστηριότητας, ενώ οι νεκροί περνούν μια περίοδο εσωτερικής αφομοίωσης. Ο τρόπος για να αποκαλυφτεί το μυστικό του περάσματος στην “άλλη πλευρά” είναι η συνειδητοποίηση του ανθρώπου ότι η Ζωή και ο Θάνατος είναι δύο όψεις του ενός πράγματος, όπως η Μέρα με την Νύχτα.
Η μεταθανάτια ζωή ανάμεσα στις ενσαρκώσεις
Ο άνθρωπος ως αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης, συμμετέχει στους ρυθμούς της, ζει και πεθαίνει και ξαναζεί σ' αυτό τον κόσμο. Ο σκοπός της ύπαρξης της μετενσάρκωσης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπινου πνεύματος. Μέσα από επαναγεννήσεις αποκτά αναγκαίες εμπειρίες και γνώσεις και ανυψώνεται όλο και περισσότερο να φθάσει στην πηγή του Πνευματικού Φωτός, το Παγκόσμιου Νου απ' όπου έχει αποσπαστεί.
Η ύπαρξη μιας άλλης πνευματικής ζωής μετά τον φυσικό θάνατο είναι επιβεβαιωμένο από πολλές φιλοσοφίες. Όταν το σώμα πεθαίνει, το Ανώτερο Εγώ μαζί με όλα τα στοιχεία της γήινης προσωπικότητάς του, ξεκινά το ταξίδι της επιστροφής προς την πηγή από όπου ξεκίνησε.
Η συνείδηση απομακρύνεται από το σώμα μετά από ένα χρονικό διάστημα. Αυτό μπορεί να είναι ημέρες ακόμα και μήνες σε ορισμένες περιπτώσεις. Το Εγώ που χρησιμοποιεί ακόμα τον αστρικό και νοητικό φορέα του, τριγυρίζει στην περιοχή που πέθανε ή κηδεύτηκε ή ακόμα και να επισκέπτεται αγαπημένα του πρόσωπα που φυσικά δεν το βλέπουν ή μερικές φορές το αισθάνονται.
Μετά από το στάδιο αυτό, που εξαρτάται από την πνευματική ανάπτυξη του ατόμου και τον τρόπο του θανάτου, η συνείδηση αρχίζει να ξυπνάει και να αντιλαμβάνεται το νέο της περιβάλλον. Έρχεται σε επαφή με άλλες ψυχές του ιδίου μήκους κύματος εξέλιξης που τη συμβουλεύουν και την οδηγούν στο Πεδίο των Επιθυμιών. Εκεί το Εγώ απολαμβάνει τους καρπούς των συναισθηματικών του πράξεων στη ζωή, των επιθυμιών και των παθών του. Εκεί διαδραματίζεται μια ολόκληρη αστρική ζωή για το άτομο με τις οικογένειες και τα μέλη τους, όπου η επικοινωνία γίνεται τηλεπαθητικά. Ζει ότι πέρασε στη γη και κατανοεί που ανταποκρίθηκε σωστά ή λάθος.
Πριν περάσει στην ανώτερη διάσταση η ψυχή-οντότητα θα υποστεί τον λεγόμενο “δεύτερο θάνατο”, αυτόν του αστρικού σώματος, όπου εκεί θα αποβάλλει όλα τα “ψυχολογικά της απορρίμματα”. Στον Ουράνιο Κόσμο το Εγώ, που πλέον έχει μείνει μόνο με τον νοητικό φορέα του, ζει σε μια διάσταση φτιαγμένη από σκέψεις, ιδέες, νοητική ύλη. Εκεί επεξεργάζεται, ωριμάζει και αφομοιώνει όσα νοητικά και πνευματικά ερεθίσματα δέχτηκε στη φυσική του ζωή. Δεν εξελίσσεται άλλο.
Η διαδικασία της καθόδου του προς νέα ενσάρκωση, ξεκινά όταν το Εγώ έχει εξαντλήσει τους “Σπόρους του Κάρμα” του για τον νοητικό κόσμο και επιθυμεί ξανά τη γήινη ύπαρξη για απόκτηση νέων εμπειριών.
Οι παράγοντες που ρυθμίζουν τον τόπο γέννησης, το οικογενειακό περιβάλλον, τις προσωπικές ικανότητες και άλλες δραστηριότητες, δεν είναι τυχαίοι, αλλά είναι προδιαγραμμένες από το προηγούμενο Κάρμα του.
Το γεγονός ότι φοβόμαστε το θάνατο, είναι γιατί φοβόμαστε το Άγνωστο και τον αποχωρισμό από αγαπημένα μας πρόσωπα. Η απελευθέρωση από τον φόβο του θανάτου είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε στον εαυτόν μας.
Όταν ετοιμάζεται να αναχωρήσει η ψυχή από το σώμα δίνει σημάδια, ειδικά σινιάλα και από τα ανώτερα πεδία έχουν οριστεί οδηγοί που καθήκον τους είναι να παρακολουθούν τα σινιάλα και τις ψυχές. Οι οδηγοί αυτή μένουν κοντά στου νεοφερμένους για όσο τους χρειάζονται. Τώρα όσοι θέλουν να διαλογιστούν πάνω στο δικό τους θάνατο, να μην εστιάζονται πολύ στο πέρασμα της ψυχής, αλλά στη νέα ζωή που τους περιμένει.
Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη θλίψη του δικού μας ανθρώπου που έφυγε από κοντά μας, είναι μια από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες και φανερώνει την πνευματική μας κατανόηση και πως έχουμε αντιληφθεί τη ζωή. Το πιθανότερο είναι ότι θλιβόμαστε για τον εαυτόν μας και όχι για το άτομο που έφυγε απο τι ζωή, γιατί ο νεκρός επιστρέφει στην Πηγή που ξεκίνησε και εκεί αναπαύεται ειρηνικά. Οι ζώντες μπορούν να προσεύχονται και να στέλνουν την αγάπη τους στην ψυχή έτσι ώστε να την βοηθήσουν να περάσει γρήγορα και εύκολα τα μεταθανάτια στάδια και να εισέλθει στην πνευματική ζωή.
Τα μαύρα ρούχα που φορούν οι πενθούντες επιφέρουν ένα ιδιαίτερο ψυχικό αποτέλεσμα. Το μαύρο απομονώνει αυτόν που το φοράει από τους αιθερικούς κραδασμούς και του δίνει την ικανότητα να έρθει πιο εύκολα σε επαφή με τα λεπτότερα πεδία. Επάνω στον τάφο του νεκρου, θα ήταν καλό να φυτευτεί ένας θάμνος ταχείας ανάπτυξης. Το φυτό θα απορροφά όλη την αιθερική ζωή από τη γη και θα την αποδίδει στον αέρα.
Βιβλιογραφία
Μέσα από τις πύλες του θανάτου, Dion Fortune, εκδ. Ιάμβλιχος
Θάνατος και υπερπέραν, Annie Besant, εκδ. Τετρακτύς
Περί θανάτου, Γιώργος Σιέττος, εκδ. Altebaran
Θεμελιώσεις εσωτερισμού, τόμ.1, Γ.Α. Πλάνας, εκδ. ΕΝΑ
Σ. Μ.Κ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου