Οι απάτητοι δρόμοι της ζωής μας:
Οι μεγάλοι σοφοί της ανθρωπότητας έχουν πει: πως δεν μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για εσένα.
Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με το δικό σου περπάτημα. Να αφήσεις τα δικά σου αποτυπώματα στο πέρασμά σου. Δεν είναι ότι οι δρόμοι σού προσφέρονται προκατασκευασμένοι και εσύ πρέπει απλώς να τους περπατήσεις.
Όχι !! Πρέπει να δημιουργήσεις το δρόμο περπατώντας. “Απλά όπως περπατάς δημιουργείς το δρόμο”. Δημιουργείς το δικό σου μονοπάτι αφήνοντας πίσω σου πατημένα φυλλώματα και καθαρίζοντας το από τα αγριόχορτα και τα αγκάθια που δυσκόλεψαν το διάβα σου.
Το σταυροδρόμι της ζωής καλούμαστε να κάνουμε εμείς, είναι η δική μας μεγάλη επιλογή. Θα χρειαστεί να διαλέξουμε το δρόμο της ζωής, όχι φυσικά το δρόμο της Αρετής και της Κακίας, αλλά αυτό ανάμεσα στο απάτητο – αδοκίμαστο δρόμο και στο πεπατημένο – δοκιμασμένο.
Βυθισμένοι στο δικομματικό βίωμα ακροβατούμε επικίνδυνα ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές, αφού και οι δύο δρόμοι μάς υπόσχονται πολλά και ταυτόχρονα μάς τρομάζουν με τις προοπτικές και τις δυσκολίες τους.
Η επιλογή καθίσταται πιο δύσκολη όταν προσμετρούμε τις δυνάμεις και τις αντοχές μας που μας είναι απαραίτητες για μια γενναία επιλογή, που θα είναι “επιλογή ζωής”. Φυσικά πριν αποφασίσεις θα πρέπει να αξιολογήσεις όχι μόνο τις σωματικές σου αντοχές αλλά και το αναγκαίο πνευματικό και ψυχικό σου “οπλοστάσιο”. Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι συνεχώς θα ελέγχεσαι για την ορθότητα της επιλογής σου από τους άλλους, αλλά και από το βαθύτερο Εγώ σου.
Για να αναμετρηθείς με τον εαυτόν σου και με το άγνωστο, θα βαδίσεις αδοκίμαστους και μοναχικούς δρόμους. Οι αχαρτογράφητοι δρόμοι πάντα προκαλούν το ενδιαφέρον του ανθρώπου και τον έλκουν να διακινδυνεύσει στις επιλογές του και το περπάτημά του. Θα χρειαστεί να ξεβολευτεί από τις συνήθειές του και από τις θεωρίες της κοινωνίας.
Οι απάτητοι-αδιάβατοι δρόμοι προϋποθέτουν σιδερένια θέληση τόλμη, τεράστια υπομονή και αντοχή, αποφασιστικότητα και σπινθηροβόλο πνεύμα. Είσαι διατεθειμένος να ξεπεράσεις το μέτρο των ικανοτήτων σου και να υπερβείς τον εαυτό σου ?
Οι μη δοκιμασμένοι δρόμοι έχουν μέσα τους το άγνωστο αλλά και μία διαρκή κίνηση . Δεν σου προσφέρουν εφησυχασμό. Είναι μια συνεχή αναζήτηση και έναν αγώνα για αυτό το νέο μέχρι να γίνει δικό σου.
Τα ψυχοπνευματικά σου όπλα που φέρεις μέσα σου είναι αυτά που δεν πρέπει να τα αποχωριστείς ποτέ για να μη λοξοδρομήσεις και μπεις σε κάποιο κοινωνικά “προκατασκευασμένο μονοπάτι”. Τα όπλα σου αυτά είναι: “Γρήγορη απόφαση, στοχασμός, Ψυχρή υπομονή, Ατελείωτη καρτερία, Κατανόηση της λεπτομέρειας και του Συνόλου”.
Οι απάτητοι δρόμοι σε αναγκάζουν να ξεχάσεις για λίγο την “μεσότητα” και να κινείσαι ή να ενεργείς στην “άριστη ακρότητα” Η συνεχής εγρήγορση και η καλλιέργεια της ετοιμότητας απέναντι στο απροσδόκητο και το πιθανόν θεωρούνται ως αναγκαίες προϋποθέσεις για τον σωστό βηματισμό μας. Είναι μια συνεχής επιλογή ανάμεσα σε καινούργια πράγματα και εκδοχές της ζωής.
Στον μοναχικό βηματισμό των απάτητων δρόμων της επιλογής σου, θα πρέπει να αντέξεις τα αρνητικά συναισθήματα που θα πνίγουν την αναπνοή σου, όπως, ανασφάλεια αβεβαιότητα, άγχος, φόβος, αγωνία, απουσία σιγουριάς και ίσως ενοχές για μία λάθος επιλογή σου. Είναι βαρύς ο εσωτερικός σταυρός αυτών των συναισθημάτων. Δεν έχει πισωγύρισμα το μονοπάτι αυτό. Πέφτεις, ξανασημώνεσαι και προχωράς. Κοιτάς μόνο μπροστά και μακριά.
Μία εσωτερική φωνή σε καλεί να τολμήσεις να τελειώσεις αυτό που ξεκίνησες και που ελπίζεις ότι θα σε δικαιώσει. Όταν η φωνή σε καλεί να σχεδιάσεις να πας μακρύτερα και να αλλάξεις τη ζωή σου, θα σου επαναλαμβάνει συνέχεια “Κοίταξε μακριά για να αλλάξεις τη ζωή σου και από το νου σου ξέγραψε το παλιό εαυτό σου, το παρελθόν σου”
Η πρόοδος, η αλλαγή, η κίνηση προς τα εμπρός χρειάζεται την υπέρβαση και την οριστική απολύτρωση από κάθε παλιό. Χρειάζονται να κλείσουμε “ερμητικά” τις αισθήσεις μας απέναντι στις παθογένειες της κοινωνίας που μάς υπόσχεται απλόχερα ασφάλεια, βεβαιότητα και δύναμη με αντίτιμο την υποταγή. “Η κοινωνία μας διδάσκει : Διάλεξε το άνετο, το βολικό, Διάλεξε την πεπατημένη οδό που τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν περάσει, δεν μπορείς να κάνεις λάθος”
Όσοι έχουν επιλέξει την πεπατημένη θα νιώσουν μονοτονία, πλήξη και απουσία ενδιαφέροντος. Η εύκολη και βολική ζωή είναι επίπεδη. Ζεις πάντα με ένα γραμμικό τρόπο. Η πεπατημένη περπατιέται από τη μάζα, τους μέτριους, τους ανθρώπους που δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν στο άγνωστο.
Ο καθένας βαδίζει τον δικό του δρόμο ανάλογα με τις ανάγκες, τις προσδοκίες, τις ικανότητες και τις αντοχές του. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ως πρόκληση δράσης και άλλοι τρέμουν μπροστά του. Οι περισσότεροι δεν αντέχουν τις μακρινές διαδρομές και τα ύψη. Γι’ αυτό επιλέγουν την επίπεδη και τη οριζόντια στάση ζωής. Λίγοι είναι αυτοί που μαγεύονται από την μακρινή διαδρομή, τους απέραντους ορίζοντες και τα μεγάλα ύψη. Αρέσκονται να ζουν επικίνδυνα και “καθέτως”.
Το να ζεις επικίνδυνα σημαίνει πως ζεις καθέτως. Τότε η κάθε στιγμή έχει βάθος και ύψος. Αγγίζει το ψηλότερο αστέρι και τον βαθύτερο βυθό. Δεν γνωρίζει καθόλου την οριζόντια γραμμή”
Αυτή την αίσθηση της χαράς της προοπτικής και του ύψους την χαρίζουν μόνο οι απάτητοι και οι μοναχικοί δρόμοι. Είναι οι δρόμοι εκείνοι που σε τρομάζουν με την προοπτική τους αλλά και σε γοητεύουν με τις εκπλήξεις που κρύβουν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου