Γείωση και Πραγματικότητα :
Η παράδοση στο σώμα συσχετίζεται με την απαλλαγή από τις ψευδαισθήσεις και κατόπιν την γείωση με το έδαφος και την επαφή με την πραγματικότητα. Συνήθως, λέμε για το άτομο που είναι έντονα συνδεδεμένο με την πραγματικότητα, ότι “πατάει γερά τα πόδια του στο έδαφος” και εννοούμε ότι αισθάνεται την επαφή μεταξύ των ποδιών και του εδάφους πάνω στο οποίο στέκεται.
Τα άτομα που είναι αγχωμένα ή αιωρούμενα, δεν αισθάνονται αυτή την επαφή με το έδαφος, γιατί τα πόδια τους είναι μουδιασμένα – μπορεί να γνωρίζουν ότι τα πόδια τους έχουν επαφή με το έδαφος, αλλά δεν έχουν αίσθηση αυτής της επαφής. Έχουν αποσύρει αυτή την ενέργεια από το κάτω μέρος του σώματός, σαν αντίδραση στο φόβο.
Όπου ο φόβος είναι πολύ μεγάλος, στην πραγματικότητα το άτομο είναι δυνατόν να αποσύρει όλα τα συναισθήματα από το σώμα, περιορίζοντας τη συναίσθηση στο κεφάλι. Μερικοί άνθρωποι για την ακρίβεια ζουν στο κεφάλι τους περισσότερο από το σώμα τους, αποφεύγοντας έτσι να αισθανθούν τα εκφοβιστικά και επώδυνα συναισθήματα στο σώμα. Μερικοί μάλιστα, σε καταστάσεις ακραίου φόβου, διαχωρίζονται από το σώμα τους και χάνουν κάθε επαφή μαζί του. Η συναίσθησή τους αποχωρεί από το σώμα και βιώνουν τον εαυτό τους σαν να τον βλέπουν από ψηλά. Αυτό είναι μια αντίδραση σχιζοφρενικού τύπου και αντιπροσωπεύει ένα ρήγμα με την πραγματικότητα.
Η επαφή με την πραγματικότητα δεν είναι μια κατάσταση του τύπου όλα ή τίποτα. Μερικοί έχουν επαφή με την πραγματικότητα, περισσότερο από άλλους που είναι πιο διασπαρμένοι. Αφού η επαφή με την πραγματικότητα είναι η συνθήκη της πνευματικής υγείας, είναι επίσης η συνθήκη για την συναισθηματική και φυσική υγεία. Εντούτοις, πολλοί άνθρωποι είναι μπερδεμένοι σχετικά με το τι είναι πραγματικότητα, από τη στιγμή που την εξισώνουν με τα πολιτισμικά πρότυπα, αντί να την θεωρούν ισοδύναμη με αυτό που αισθάνονται στο σώμα τους.
Φυσικά όταν υπάρχει απουσία συναισθήματος ή αυτό είναι μειωμένο, κοιτάμε πέρα από τον εαυτό μας για το νόημα της ζωής. Τα άτομα που τα σώματά τους είναι ζωντανά και δονούμενα, μπορούν να νιώσουν την πραγματικότητα της ύπαρξής τους. Το πόσο ζωντανός είναι κανείς ή πόσο συναίσθημα έχει, αποτελεί μέτρο για την επαφή του με την πραγματικότητα. Τα άτομα που αισθάνονται, είναι άτομα που έχουν επαφή με το έδαφος. Συνήθως τα χαρακτηρίζουμε ως γειωμένα.
Το να είναι κανείς γειωμένος, σημαίνει να αισθάνεται στα πόδια του την επαφή με το έδαφος.
Για συμβαίνει αυτό, πρέπει τα πόδια του να είναι ενεργειακά φορτισμένα. Πρέπει να είναι ζωντανά και ταχυκίνητα, να εμφανίζουν δηλαδή κινήσεις αυθόρμητες και ακούσιες, όπως είναι η δόνηση. Αυτή δεν χρειάζεται να είναι έντονη – μπορεί να είναι ήρεμη, απλώς ένας βόμβος, όπως ο κινητήρας ενός γρήγορου και δυνατού αυτοκινήτου. Αν δεν υπάρχει ο βόμβος σε ένα αυτοκίνητο, ξέρουμε ότι η μηχανή είναι σβηστή.
Όταν τα πέλματα ενός ατόμου δείχνουν χωρίς ζωή, και όταν τα πόδια φαίνονται ασάλευτα και αμετακίνητα, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν έχει επαφή συναίσθησης με το έδαφος. Όταν τα πόδια και τα πέλματα ενός ατόμου είναι ολοζώντανα, νιώθει ένα ρεύμα έντασης να τα διαπερνά, και να τα τονώνει, να τα ζεσταίνει και να τα δονεί.
Η γείωση είναι μια ενεργειακή διαδικασία, όπου υπάρχει μια ροή διέγερσης που διαπερνά όλο το σώμα, από το κεφάλι έως τα πέλματα. Όταν αυτή η ροή είναι δυνατή και ολοκληρωμένη, το άτομο έχει συναίσθηση του σώματός του, και του εδάφους πάνω στο οποίο πατά. Τότε λέμε ότι είναι σε επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό το κύμα διέγερσης σχετίζεται με τα κύματα αναπνοής, οπότε όταν αναπνέουμε βαθιά και απελευθερωμένα, η διέγερση ρέει με τον ίδιο τρόπο. Αν η αναπνοή ή η ροή είναι μπλοκαρισμένες, το άτομο δεν νιώθει το σώμα του κάτω από το μπλοκάρισμα. Αν η ροή είναι απαγορευμένη, το συναίσθημα μειώνεται.
Επειδή η ροή της διέγερσης πάλλεται καθώς κατεβαίνει προς τα πέλματα και μετά ανεβαίνει προς το κεφάλι, σαν την ταλάντευση ενός εκκρεμούς- διεγείρει τα μέρη του σώματος, κεφάλι, καρδιά, γεννητικά όργανα και πόδια. Από τη στιγμή που το κύμα της διέγερσης διαπερνά την περιοχή της λεκάνης, καθώς ρέει προς τα κάτω, οποιαδήποτε σοβαρή σεξουαλική διαταραχή θα μπλοκάρει τη ροή στα πόδια και τα πέλματα. Όταν ένα άτομο δεν είναι γειωμένο, η σεξουαλική του συμπεριφορά είναι ομοίως μη γειωμένη, δηλαδή το άτομο δεν συσχετίζεται με τα συναισθήματα του υπόλοιπου σώματος.
Από τη στιγμή που είναι κανείς γειωμένος σημαίνει να στέκεται στα πόδια του, αυτό δηλώνει επίσης και το επίπεδο ανεξαρτησίας και ωριμότητας.
Όπως κάθε αναλυτική θεραπεία, ή Βιοενεργητική Ανάλυση αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα του δόγματος “Μάθε Εσένα τον Ίδιο”. Σε αυτή τη δουλειά, ο εαυτός αντιμετωπίζεται όχι μόνο σαν μια αντανάκλαση του νου, αλλά επίσης σαν το σωματικό εαυτό. Από τη στιγμή που ο σωματικός εαυτός είναι περισσότερο φανερός και αντικειμενικός από μία υποκειμενική αντανάκλαση στο μυαλό κάποιου, το να γνωρίσει τον εαυτό του, σημαίνει να έρθει σε επαφή με το σώμα του. Πολλοί άνθρωποι δεν είναι σε επαφή με το σώμα τους, τουλάχιστον οι περισσότεροι αισθάνονται μόνο περιορισμένα μέρη. Δεν είναι γειωμένοι στην πραγματικότητα του σώματός τους.
Τα μέρη σώματος που κάποιος δεν είναι σε επαφή μαζί τους περιέχουν τα συναισθήματα φόβου που είναι πανοποιότυπα των εικόνων φόβου που έχει στο μυαλό. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται την πλάτη τους, παρά το γεγονός ότι η πλάτη παίζει ένα σημαντικό ρόλο, αυτό που στηρίζει το άτομο και το υποστηρίζει όταν βρίσκεται υπό πίεση. Αυτή η λειτουργία σχετίζεται με την “έχω σπονδυλική στήλη” που σημαίνει ότι το άτομο δεν είναι σκουλήκι.
Σε οποιοδήποτε βαθμό και αν είναι ένα άτομο εκτός επαφής με κάποιο μέρος του σώματός του, είναι εκτός επαφής και με το συναίσθημα που σχετίζεται με την κινητικότητα αυτού του μέρους. Ένα σφιγμένο σαγόνι και ένα σκληρό λαρύγγι θα αποκλείσουν συναισθήματα λύπης, γιατί το άτομο δεν μπορεί να κλάψει. Αν το σώμα είναι άκαμπτο συνολικά, το άτομο δεν θα έχει συναισθήματα τρυφερότητας. Σε κάθε βαθύτερο επίπεδο, πολλοί έχουν απώλεια συναισθημάτων αγάπης, γιατί η καρδιά τους είναι κλειδωμένη σε ένα άκαμπτο, θωρακισμένο κλουβί, το οποίο μπλοκάρει την επίγνωση της καρδιάς τους και την έκφραση των συναισθημάτων της.
Ο στόχος της θεραπείας είναι η αυτο-ανακάλυψη, η οποία υπονοεί την ανάκαμψη της ψυχής και την απελευθέρωση του πνεύματος. Τρία βήματα οδηγούν σε αυτό το στόχο. Το πρώτο είναι η αυτο-επίγνωση και αυτό σημαίνει να αισθανόμαστε κάθε μέρος του σώματός μας και τα συναισθήματα που μπορούν να γεννηθούν μέσα σε αυτό.
Οι άνθρωποι που φορούν μία μάσκα με ένα σταθερό χαμόγελο που διακηρύσσει στον κόσμο ότι όλα πάνε καλά, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όταν αφήνουν την μάσκα να πέσει, μπορούμε να δούμε εν γένει εκφράσεις λύπης, πόνου, κατάθλιψης ή φόβου.
Εύκολα φυλακίζεται κανείς πίσω από ένα προσωπείο, που δεν επιτρέπει στον ήλιο να φτάσει στην καρδιά τους. Όταν ένα άτομο βγει από το σκοτεινό κελί του, ο ήλιος μπορεί να είναι εκτυφλωτικός, αλλά όταν τον συνηθίσει δεν θα θελήσει να ξαναζήσει σε εκείνο το σκοτεινό μέρος.
Το δεύτερο βήμα προς την αυτο-ανακάλυψη είναι η αυτο-έκφραση.
Όταν τα συναισθήματα δεν εκφράζονται, καταπιέζονται και έτσι το άτομο χάνει την επαφή με τον εαυτό του. Πολύς κόσμος είναι τρομοκρατημένος από τα συναισθήματά του που τα θεωρεί επικίνδυνα, τρομακτικά ή τρελά. Η οργή, ο θυμός κρατούνται θαμμένα μέχρι να φθάσει η στιγμή που θα εκραγούν και θα είναι άκρως καταστροφικά.
Το τρίτο βήμα προς την απελευθέρωση είναι η “κατοχή του Εαυτού”.
Αυτό σημαίνει ότι το άτομο γνωρίζει τα συναισθήματά του και είναι σε επαφή με τον εαυτόν του. Έχει επίσης την ικανότητα να αυτο-εκφραστεί κατά τρόπο κατάλληλο ώστε να αναπτύξει περαιτέρω τα αγαπημένα του ενδιαφέροντα. Έχει την απόλυτη αυτοκυριαρχία. Έτσι εξαφανίζονται οι ασυνείδητοι έλεγχοι που πηγάζουν από το φόβο του να είναι ο εαυτός του. Έχει την απόλυτη αυτοκυριαρχία. Εξαφανίζονται οι ενοχές και η ντροπή για το ποιος είναι και τι αισθάνεται, επίσης οι μυικές εντάσεις στο σώμα του οι οποίες μπλοκάρουν την αυτο-έκφραση και περιορίζουν την αυτο-επίγνωση. Τη θέση τους καταλαμβάνει η αυτο-αποδοχή και η ελευθερία ύπαρξης.
Η θεραπεία είναι ένα ταξίδι στην αυτο-ανακάλυψη.
Δεν είναι ούτε ταχύ ούτε εύκολο αλλά ούτε και χωρίς φόβο. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή, αλλά η ανταμοιβή είναι το συναίσθημα, ότι η ζωή δεν έφυγε μάταια. Μπορεί κανείς να βρει το νόημά της και τη βαθιά εμπειρία της χαράς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου