Μην κλαις για όσα δεν έχεις. Γέλα για όσα σου χαρίστηκαν.
Αναλογίσου…., αυτές οι μέρες είναι δικές σου, αφιέρωσε τες να ξεκαθαρίσεις τα πολλά αχ.. που σε πνίγουν και δεν μπορείς να αναπνεύσεις.
Δε σου αρέσει η ζωή σου…. Δε σου αρέσει το σπίτι σου,… η καθημερινότητά σου,… η δουλειά σου…. Σε όλα αυτά και άλλα πολλά βρίσκεις κάτι το αρνητικό. Τίποτα δεν σε ικανοποιεί … Με γκρίνια ξυπνάς το πρωϊ, με μισή καρδιά κάνεις ότι κάνεις. Όλα σε βαραίνουν και σου δημιουργούν ένα άγχος που σου βαραίνει την ψυχή.
Αισθάνεσαι ότι γέρασες πριν την ώρα σου, ισχύει αυτό? Τι σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι αναρωτιέσαι συχνά και περιμένεις να πάρεις μια απάντηση που να σε βοηθήσει να βγεις από το αδιέξοδο.
Λυπάμαι αγαπημένε μου, η απάντηση δεν θα έρθει από έξω. Μπορεί να κουράστηκες με όλη αυτή τη μιζέρια και το ανικανοποίητο που δεν παλεύεται.
Γιατί άνθρωπε μου εσύ κατάντησες να μην παλεύεσαι. Γιατί δε χαλαρώνεις να δεις τη ζωή σου αλλιώς? Γιατί δεν αρχίζεις να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο?
Υπάρχει πάντα και η θετική ματιά των πραγμάτων. Έχεις σπίτι ενώ κάποιος άλλος κοιμάται στο δρόμο. Έχεις δουλειά, ενώ κάποιος άλλος εδώ και χρόνια ψάχνει και δε στεριώνει πουθενά. Έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε αντέχουν ( για πόσο ακόμη δεν ξέρω) ενώ άλλοι είναι κούτσουρα μοναχά τους. Και όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή έτσι τα έφερε η ρουφιάνα η ζωή. Στα μάτια των άλλων τα έχεις όλα. Μόνο στα δικά σου δεν έχει τίποτα. Και είναι αχαριστία και αγνωμοσύνη αυτό, και να ξέρεις ότι είναι άρνηση των δώρων που σου χάρισε η ζωή.
Που μπορεί να μην είναι τα ακριβά μπιχλιμπίδια, δόξες και οι χλιδές που ονειρεύτηκες κάποτε, αλλά είναι υπολογίσιμα. Είναι δικά σου και πρέπει να τα αγαπάς. Και κυρίως να τα εκτιμάς. Γιατί λοιπόν χαραμίζεις το χρόνο σου σε γκρίνιες και μουρμούρες? Ότι σου έχει χαριστεί κρατά μια θέση στη ζωή σου και εσύ πρέπει να το φυλάξεις. Γιατί αυτό είναι ο θησαυρός σου, μη σκάβεις να τον βρεις αλλού. Μη σπαταλάς το χρόνος σου μαζί του.
Απόλαυσέ το. Οι άνθρωποι, οι ευκαιρίες και όλα τα συναισθήματα που σου χαρίστηκαν αξίζουν. Εκτίμησε τα. Γιατί τίποτα δε μένει για πάτα στη ζωή. Δεν κλείνεις συμβόλαια μαζί της. Όπως τα έδωσε έτσι μπορεί μια μέρα και να στα πάρει. Και εκεί που έχεις τα πάντα να μείνεις με ένα ολοστρόγγυλο τίποτα…. Να απομείνεις κούτσουρο μονάχο να κλαις τη μοίρα σου. Και τότε φίλε μου, θα έχει λόγο να κλαις. Τώρα δεν έχεις καμία δικαιολογία.
Γι’ αυτό σκούπισε τα γκρινιάρικα δάκρυά σου και ευχαριστήσου για όσα έχεις. Και κοίτα κακομοίρη μου να τα κρατήσεις. Γιατί αλλιώς, έτσι και τα χάσεις, θα είσαι όντως για κλάματα. Αληθινά κλάματα με μαύρα, κατάμαυρα δάκρυα, αυτό να το θυμάσαι.
Όλα αυτά τα γράφω τώρα που είναι ημέρες περισυλλογής. Ας φροντίσουμε να βρούμε λίγο χρόνο να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση των όσων μας κάνουν να νοιώθουμε μελαγχολικοί και ανικανοποίητοι, ας καθαρίσουμε το μαύρο σύννεφο από τα μάτια μας και ας αφήσουμε να περάσει μέσα μας το φως του ήλιου και της αναζωογόνησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου