Σάββατο 18 Μαΐου 2013

Καθοδηγούμενος Διαλογισμός



 

Ζητήστε Καθοδήγηση με έναν ΥΠΕΡΟΧΟ Διαλογισμό...

Εδώ λοιπόν θα σας παραθέσω την μέθοδο αυτή  με την οποία σας παροτρύνω να χρησιμοποιείτε όποτε νιώθετε την ανάγκη για επικοινωνία με κάτι Ανώτερο, για να σας δώσει τα Φώτα του. Ίσως σας φανεί δύσκολο στην αρχή, αλλά σας διαβεβαιώνω  πως όσο συχνότερα επαναλαμβάνετε αυτόν τον διαλογισμό τόσο ευκολότερος θα γίνεται στην πορεία.
Αρχικά, φτιάξτε μια ατμόσφαιρα που σας εμπνέει για διαλογισμό και αυτοσυγκέντρωση.
Η ατμόσφαιρα διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, πχ. εμένα μου αρέσει να μην έχει καθόλου φως και να παίζει μουσική, ενώ άλλοι θέλουν απόλυτη ησυχία και αναμμένα κεριά.
Βεβαιωθείτε φυσικά πως δεν θα σας ενοχλήσει κανείς για να μην διακοπεί η διαδικασία.
Καθήστε σε μια στάση που να σας βολεύει ΠΟΛΥ.
Μπορείτε να καθήσετε στην στάση του λωτού, καθισμένοι στο πάτωμα ακουμπώντας κάπου την πλάτη σας ή ξαπλωμένος (την οποία στάση δεν προτείνω στις πρώτες απόπειρες, γιατί θα σας πάρει αρκετό χρόνο και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κοιμηθείτε).
Χαλαρώστε, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε αναπνοές.
Εστιαστείτε στην αναπνοή σας για όση ώρα χρειαστείτε μέχρι να νιώσετε ήρεμοι.
Δείτε τον εαυτό σας να στέκεται στην κορυφή ενός ψηλού βουνού.
Σιγά σιγά η εικόνα θα γίνεται πιο ξεκάθαρη και θα βλέπετε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες. Δείτε τους θάμνους γύρω σας, τα λουλούδια, τα δέντρα. Νιώστε το αεράκι να σας χτυπάει στο πρόσωπο και να σας χαϊδεύει τα μαλλιά. Μυρίστε τη γη, τα λουλούδια, τα δέντρα. Ακούστε τις μέλισσες, τον αέρα, ένα έντομο να πετάει δίπλα σας.
Μείνετε εκεί όση ώρα σας πάρει, μέχρι να μπείτε όσο περισσότερο γίνεται στην εικόνα αυτή και να την νιώσετε έντονα, με όλες σας τις αισθήσεις.
Αρχίστε να κοιτάζετε τί απλώνετε γύρω σας και πέρα από το βουνό. Μπροστά στα πόδια σας ξεκινά ένα μονοπάτι που οδηγεί στους πρόποδες του βουνού.
Πολύ μακριά, διακρίνετε την θάλασσα, ένα μικρό νησάκι με ένα μεγάλο δέντρο και μια όμορφη γέφυρα που ενώνει τους πρόποδες του βουνού με το νησί.
Το δέντρο μπορεί να είναι ότι θέλετε εσείς, κατά προτίμηση επιλέξτε το αγαπημένο σας δέντρο σε πολύ μεγάλο μέγεθος, με τα κλαδιά του να απλώνονται σχεδόν σε όλο το μήκος του νησιού. Καθώς κοιτάζετε από ψηλά το νησάκι με το δέντρο, σκεφτείτε πως κάτω από το δέντρο βρίσκετε και σας περιμένει το άτομο ή η οντότητα που θα σας βοηθήσει σε κάποιο θέμα που σας απασχολεί. Μπορείτε είτε να "κλειδώσετε" από πριν ποιόν θα συναντήσετε κάτω από το δέντρο ή να το αφήσετε ελεύθερο και να σκεφτείτε απλά "Θα συναντήσω κάποιον που θα με καθοδηγήσει σωστά."
Ξεκινήστε τώρα αργά αργά να ακολουθείτε το μονοπάτι προς τα κάτω, συνεχίζοντας να αφουγκράζεστε τί υπάρχει γύρω σας. "Δείτε", ακούστε, μυρίστε ότι λεπτομέρεια μπορεί να σας περάσει από το μυαλό : ρυάκια να τρέχουν, διάφορα ζώα, δέντρα, λουλούδια, πετρώματα, πουλιά.
Καθώς βλέπετε και νιώθετε όλες αυτές τις λεπτομέρειες, συνεχίστε να περπατάτε.
Πάρτε τον χρόνο σας, αργά αργά, χωρίς να βιάζεστε. Να σκέφτεστε συνέχεια το νησί με το δέντρο και την απάντηση - καθοδήγηση που θα βρείτε εκεί. Να είστε ΠΟΛΥ εστιασμένοι στον στόχο σας και τα ερωτήματά σας.
Μετά από αρκετή ώρα και περπάτημα, βρίσκεστε στους πρόποδες του βουνού. Γύρω σας απλώνετε μια λίμνη - θάλασσα. Μπροστά σας βρίσκεται η είσοδος της όμορφης γέφυρας που ενώνει το βουνό με το νησάκι. Πάρτε τον χρόνο σας να παρατηρήσετε την γέφυρα.
Δείτε τις λεπτομέρειές της, τα όμορφα διακοσμητικά της σκαλίσματα, το πέτρινο πάτωμα, το νερό που είναι ήρεμο και σας κάνει να νιώθετε γαλήνη. Η γέφυρα είναι όσο μεγάλη και μακριά θέλετε εσείς.
Απέναντι βλέπετε ήδη το νησί και το πανέμορφο μεγάλο δέντρο. Αχνά μπορείτε ίσως να διακρίνετε μια φιγούρα να κάθετε κάτω από το δέντρο και να σας περιμένει.
Ξεκινήστε να διασχίζετε την γέφυρα αργά και προσεκτικά. Να είστε εστιασμένοι στον επισκέπτη που σας περιμένει κάτω από το δέντρο και στα ζητήματα για τα οποία θέλετε να μιλήσετε.
Φτάνετε επιτέλους στο τέλος της γέφυρας και τα πόδια σας πλέον πατούν πάνω στο νησάκι, ενώ ακούτε το θρόϊσμα από τα κλαδιά του δέντρου.
"Ανοίξτε" καλά τα μάτια σας και δείτε τον επισκέπτη σας.
Αν δεν γνωρίζετε ποιός είναι, μπορείτε να συστηθείτε.
Μιλήστε για τα θέματα που σας απασχολούν και ζητήστε καθοδήγηση. Πολλές φορές, μου έχει τύχει αυτό να γίνεται τηλεπαθητικά και όχι με ομιλία κανονική.
Επίσης, μπορεί να νιώσετε και να δείτε πως ο Οδηγός σας σας μιλάει και σας λέει κάτι που εσείς στον διαλογισμό δεν μπορείτε να ακούσετε.
Μην ανησυχείτε. Όλα θα περάσουν στο υποσυνείδητό σας και θα τα γνωρίζετε χωρίς να τα έχετε ακούσει.
Μόλις νιώσετε ότι η συνάντηση τελείωσε, ευχαριστήστε τον Οδηγό σας, αγκαλιάστε τον αν θέλετε και αποχαιρετήστε τον. Γυρίστε αργά την πλάτη σας και ξεκινήστε πάλι να περνάτε την γέφυρα απέναντι για να φτάσετε στους πρόποδες του βουνού.
Είναι σημαντικό να μην γυρίσετε να κοιτάξετε πίσω όταν διασχίζετε την γέφυρα, μιας και θα έχετε μπει σε διαδικασία επιστροφής (γείωσης).
Στους πρόποδες πλέον, εκτός από το μονοπάτι που σας οδήγησε κάτω, υπάρχει και μια μεγάλη σκάλα με πολλά σκαλοπάτια που οδηγεί στην κορυφή του βουνού.
Αρχίστε να ανεβαίνετε τα σκαλοπάτια λίγο πιο γρήγορα αυτή τη φορά, ξεχνώντας τί βρίσκεται πίσω σας. Το μυαλό σας θα είναι μόνο στα σκαλοπάτια και την κορυφή του βουνού.
Μόλις φτάσετε στην κορυφή της σκάλας, σταθείτε ήρεμα , πάρτε μερικές αναπνοές και ανοίξτε τα μάτια σας. Η άσκηση του διαλογισμού - οραματισμού έχει φτάσει στο τέλος της.
Σταθείτε για μερικά λεπτά στην στάση που ήσασταν όλη αυτή την ώρα, πάρτε μερικές αναπνοές και παρατηρήστε το δωμάτιο μέσα στο οποίο βρίσκεστε για να συνειδητοποιήσετε πως βρίσκεστε σε οικείο χώρο. Τινάξτε σιγά σιγά τα χέρια σας και τα πόδια σας για να αποκτήσετε πάλι συναίσθηση του πραγματικού σας σώματος.
Καλό θα ήταν να έχετε τοποθετήσει κάπου δίπλα σας ένα ποτήρι χυμό με ένα μπισκότο για να τα φάτε, και να γειωθείτε έτσι ευκολότερα.
Ο διαλογισμός αυτός μπορεί να κρατήσει ΟΣΗ ώρα θελήσετε εσείς.
Καλό θα ήταν βέβαια να μην βιάζεστε να τελειώσετε το κάθε κομμάτι του διαλογισμού γιατί το πιο πιθανό είναι να μην γίνει σωστά.
Ελπίζω να σας φανεί τόσο χρήσιμος όσο και σε μένα :-)


Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

Ο Νόμος του Ρυθμού



ermistrismegistos 

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΟΥ

Τα χείλη της Σοφίας είναι κλειστά προς όλους, εκτός για τα αυτιά της Κατανόησης». - Κυμβάλειον
«Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, τότε ο δάσκαλος κτυπά την πόρτα του» - Κυμβάλειον
Το ερμητικό βιβλίο Κυμβάλειον ή Κυμβαλίων (αγγλικά Kybalion), είναι ένα βιβλίο ερμητικής φιλοσοφίας του 1908, υπογεγραμμένο από «Τρεις Μυημένους», το οποίο ισχυρίζεται ότι αποτελεί την ουσία των διδασκαλιών του περίφημου μύστη της αρχαιότητας «Ερμή του Τρισμέγιστου», τον οποίον ταυτίζουν μερικοί με τον θεό Θώθ των αρχαίων Αιγυπτίων και το θεό Ερμή των αρχαίων Ελλήνων. Τα διασωζόμενα έργα του Ερμή του Τρισμέγιστου, μεταξύ των οποίων και ο περίφημος «Σμαράγδινος Πίνακας», που παρουσιάζει σε συμβολική μυητική γλώσσα την επιτομή του «Μεγάλου Έργου» (Magnum Opus) των Αλχημιστών, αποτελούν τη βάση της λεγόμενης ερμητικής φιλοποσίας, μιας εσωτερικής φιλοσοφίας που διδάσκεται συνήθως με μυητικό τρόπο από Δάσκαλο σε μαθητή.
Το Κυμβάλειον επεξηγεί τους 7 κατ’ αυτό θεμελιώδεις Νόμους του Σύμπαντος: το Νόμο της Νοησιαρχίας, το Νόμο της Αντιστοιχίας, το Νόμο της Δόνησης, το Νόμο της Πολικότητας , το Νόμο του Ρυθμού, το Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος και το Νόμο του Φύλου. Λέει επιγραμματικά το Κυμβάλειον:
«Οι Αρχές της Αλήθειας είναι επτά. Εκείνος που τις γνωρίζει και τις κατανοεί διαθέτει το μαγικό κλειδί με το οποίον ανοίγουν διάπλατα οι Πύλες του Ναού…»
Εδώ θα αναφερθούμε ειδικότερα στον Πέμπτο Νόμο του Ρυθμού. Η μετάφραση είναι δική μου από τα αγγλικά.
Αφιερωμένο στη R.B.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΟΥ
"Τα πάντα εισρέουν και εκρέουν. Τα πάντα έχουν τις παλίρροιές τους. Όλα τα πράγματα ανέρχονται και κατέρχονται. Η ταλάντωση του εκκρεμούς εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Το μέτρο της ταλάντευσης προς τα δεξιά είναι το μέτρο της ταλάντευσης προς τ’ αριστερά - Έτσι ο ρυθμός αντισταθμίζεται.» - Κυμβάλειον
Αυτός ο Νόμος περιλαμβάνει την αλήθεια ότι παντού εκδηλώνεται μια κίνηση με μέτρο: μπρος και πίσω, μια εισροή και μια εκροή, μια ταλάντευση, μια κίνηση σαν του εκκρεμούς, μια παλίρροια και άμπωτη, ένα ανέβασμα και ένα κατέβασμα των υδάτων μεταξύ των δύο πόλων (Σημ. άκρων της ταλάντωσης) που υπάρχουν σύμφωνα με τον Νόμο της Πολικότητας. Υπάρχει πάντα μια δράση και μια αντίδραση, μια προπορία και μια υποχώρηση, μια άνοδος και μια βύθιση. Αυτό συμβαίνει στο σύμπαν, στους ήλιους, στους κόσμους, στους ανθρώπους, στα ζώα, στο νου, στην ενέργεια και στην ύλη. Ο Νόμος αυτός εκδηλώνεται στη δημιουργία και την καταστροφή των κόσμων, στην άνοδο και την πτώση των εθνών, στη ζωή όλων των πραγμάτων και τελικά στις διανοητικές καταστάσεις του Ανθρώπου (και σε αυτό ακριβώς το τελευταίο οι ερμητικοί φιλόσοφοι βρίσκουν την πιο σημαντική κατανόηση αυτού του νόμου).
Οι ερμητικοί φιλόσοφοι έχουν αντιληφθεί αυτό το Νόμο ανακαλύπτοντας την παγκόσμια εφαρμογή του κι έχουν ανακαλύψει επίσης ορισμένους τρόπους για να ξεπεράσουν τα αποτελέσματά του με την χρήση κατάλληλων τύπων και μεθόδων. Εφαρμόζουν ουσιαστικά το Διανοητικό Νόμο της Εξουδετέρωσης. Δεν μπορούν να ακυρώσουν τον ίδιο το Νόμο του Ρυθμού, ή να τον αναγκάσουν να πάψει να λειτουργεί, αλλά έχουν μάθει πώς να αποφεύγουν ως ένα βαθμό τα αποτελέσματά του πάνω τους μέσω της βαθιάς γνώσης και κατανόησης αυτού του Νόμου. Έχουν μάθει πώς να τον ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ, αντί να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ απ’ αυτόν. Αυτό ακριβώς και άλλες ανάλογες μέθοδοι αποτελούν την Τέχνη των Ερμητικών Φιλοσόφων. Ο ερμητιστής Δάσκαλος πολώνεται στο σημείο που επιθυμεί να ηρεμήσει και εξουδετερώνει μετά τη ρυθμική ταλάντευση του εκκρεμούς, που θα έτεινε να τον φέρει στον άλλο πόλο. Όλα τα άτομα που έχουν επιτύχει έναν ορισμένο βαθμό αυτοκυριαρχίας μπορούν να το κάνουν αυτό σε μια ορισμένη έκταση, λίγο-πολύ ασυνείδητα, ενώ ο Δάσκαλος το κάνει συνειδητά και με την βοήθεια της Θέλησής του και επιτυγχάνει έτσι έναν βαθμό Αταραξίας και Διανοητικής Σταθερότητας, κάτι σχεδόν αδύνατον από την άποψη των μαζών που ταλαντεύονται μπρος και πίσω συνεχώς σαν ένα εκκρεμές. Αυτός ο Νόμος και αυτή η Πολικότητα έχουν μελετηθεί πολύ από τους ερμητικούς φιλοσόφους και οι μέθοδοι εξουδετέρωσης και ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ τους αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα της Ερμητικής Διανοητικής Αλχημείας.
Αρχίζοντας με τις εκδηλώσεις της Πνευματικής Αρχής των Πάντων - θα παρατηρηθεί ότι υπάρχει πάντα η εκροή και η εισροή, η «Εκπνοή και η Εισπνοή του Μπράχμα», όπως το λένε οι Βραχμάνοι. Σύμπαντα δημιουργούνται, φθάνουν στο ακρότατο, χαμηλότερο σημείο υλικότητάς τους και αρχίζουν μετά την ανοδική ταλάντευσή τους. Ήλιοι αναδύονται σε ύπαρξη και ύστερα, όταν επιτευχθεί η μέγιστη ισχύς τους, αρχίζει η διαδικασία της οπισθοδρόμησης και μετά από αιώνες γίνονται νεκρές μάζες ύλης που αναμένουν μια άλλη ώθηση που θέτει πάλι τις εσωτερικές τους ενέργειες τους σε λειτουργία και ξεκινά έτσι ένας νέος ηλιακός κύκλος. Το ίδιο συμβαίνει με όλους τους κόσμους: αυτοί γεννιούνται, ακμάζουν και πεθαίνουν-μόνο για να αναγεννηθούν. Το ίδιο συμβαίνει και με όλα μορφικά πράγματα: αυτά ταλαντώνονται από τη δράση στην αντίδραση, από τη γέννηση στο θάνατο, από τη δραστηριότητα στην αδράνεια - και μετά πάλι πίσω. Το ίδιο συμβαίνει με όλα τα ζωντανά πράγματα: αυτά γεννιούνται, αυξάνονται, πεθαίνουν και μετά ξαναγεννιούνται.. Το ίδιο συμβαίνει με όλα τα μεγάλα κινήματα, φιλοσοφίες, θρησκείες, μόδες, κυβερνήσεις, έθνη και όλα τα άλλα: γέννηση, ακμή, ωριμότητα, παρακμή, θάνατος-και μετά αναγέννηση. Παντού εκδηλώνεται η ταλάντευση του εκκρεμούς.
Η νύχτα ακολουθεί την ημέρα και η ημέρα τη νύχτα. Το εκκρεμές ταλαντώνεται από το Καλοκαίρι προς το Χειμώνα και μετά πάλι πίσω. Τα αιμοσφαίρια, τα άτομα, τα μόρια, και όλα τα υλικά σωματίδια ταλαντώνονται γύρω από τον κύκλο της φύσης τους. Δεν υπάρχει κανένα πράγμα σε απόλυτη ηρεμία ή παύση κίνησης και κάθε κίνηση περιλαμβάνει ένα ρυθμό. Ο νόμος είναι καθολικής εφαρμογής. Μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε ζήτημα ή φαινόμενο, σε οποιοδήποτε από τα πολλά επίπεδα της ζωής. Μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις φάσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Υπάρχει πάντα η ρυθμική ταλάντευση από έναν πόλο στον άλλο. Οι παλίρροιες εισρέουν και εκρέουν σύμφωνα με αυτό το Νόμο.
Η σύγχρονη επιστήμη κατανοεί καλά το Νόμο του Ρυθμού και τον θεωρεί σαν ένα καθολικό νόμο για τα υλικά πράγματα. Οι Ερμητιστές όμως προχωρούν μακρύτερα το Νόμο και γνωρίζουν ότι οι εκδηλώσεις του και η επιρροή του επεκτείνονται και στις διανοητικές δραστηριότητες του ανθρώπου, και ότι αυτός επεξηγεί έτσι την παράδοξη διαδοχή διαθέσεων, συναισθημάτων και άλλων ενοχλητικών και μπερδεμένων αλλαγών που παρατηρούμε μέσα μας. Οι Ερμητιστές όμως έχουν μάθει με τη μελέτη των λειτουργιών αυτού του Νόμου να αποφεύγουν μερικές από τις δραστηριότητές του μέσω του Μετασχηματισμού (Μετουσίωσης).
Οι Ερμητικοί Διδάσκαλοι έχουν από μακράν ανακαλύψει ότι ενώ ο Νόμος του Ρυθμού είναι αναλλοίωτος και πάντα παρών στα διανοητικά φαινόμενα, υπάρχουν εντούτοις δύο επίπεδα της εκδήλωσής του, όσον αφορά τα διανοητικά φαινόμενα. Ανακάλυψαν ότι υπάρχουν δύο γενικά επίπεδα Συνείδησης: το Κατώτερο και το Ανώτερο. Η κατανόηση αυτού του γεγονότος τους επέτρεψε να ανέρχονται στο ανώτερο επίπεδο και να αποφεύγουν έτσι την ταλάντευση του ρυθμικού εκκρεμούς που εκδηλώνεται στο κατώτερο επίπεδο. Με άλλα λόγια, η ταλάντευση του εκκρεμούς συνέβαινε στο Πεδίο του Ασυνείδητου και δεν επηρέαζε τη Συνείδηση. Αυτό το ονομάζουν Νόμο της Εξουδετέρωσης.
Οι λειτουργίες του συνίστανται στην ανύψωση του Εγώ πάνω από τις δονήσεις της διανοητικής δραστηριότητας που συμβαίνουν στο πεδίο του Ασυνείδητου, έτσι ώστε η αρνητική ταλάντευση του εκκρεμούς να μην εκδηλώνεται στη συνείδηση κι επομένως να μην επηρεάζονται. Αυτό είναι ανάλογο με το να ανέβεις πάνω από ένα αντικείμενο και να αφήσεις να περάσει από κάτω σου. Ο Ερμητικός Δάσκαλος ή ο προηγμένος σπουδαστής πολώνεται στον επιθυμητό πόλο και με μια διαδικασία ανάλογη με την "άρνηση" να συμμετέχει στην προς τα πίσω ταλάντευση, ή εάν προτιμάτε, "αρνούμενος" την επιρροή της πάνω του, στέκεται σταθερός στην πολωμένη θέση του και επιτρέπει στο διανοητικό εκκρεμές να ταλαντευθεί προς τα πίσω στο πεδίο του ασυνείδητου. Όλοι όσοι έχουν επιτύχει έναν ορισμένο βαθμό αυτοκυριαρχίας, μπορούν να το κάνουν αυτό, λίγο-πολύ ασυναίσθητα, και αρνούμενοι να επιτρέψουν στις διαθέσεις τους και στις αρνητικές διανοητικές καταστάσεις τους να τους επηρεάσουν, εφαρμόζουν ουσιαστικά το Νόμο της Εξουδετέρωσης. Ο Δάσκαλος πάντως, το κάνει αυτό με ένα πολύ ανώτερο βαθμό κυριαρχίας και χρησιμοποιώντας τη Θέλησή του επιτυγχάνει μια κατάσταση Αταραξίας και Διανοητικής Σταθερότητας, σχεδόν αδύνατες κατά την άποψη εκείνων που επιτρέπουν στον εαυτό τους να ταλαντεύεται μπρος και πίσω από το διανοητικό εκκρεμές των διαθέσεων και των συναισθημάτων τους.
Η σημασία αυτού του γεγονότος θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα από κάθε σκεπτόμενο άτομο που συνειδητοποιεί πόσο πολύ ευεπηρέαστοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι στην αλλαγή διαθέσεων, συναισθημάτων και συγκινήσεων και πόσο λίγη αυτοκυριαρχία έχουν. Εάν σταματήσετε και σκεφθείτε μια στιγμή, θα συνειδητοποιήσετε πόσο πολύ σας έχουν επηρεάσει οι ταλαντεύσεις του Ρυθμού στη ζωή σας – πώς μία περίοδος ενθουσιασμού έχει ακολουθηθεί σταθερά από ένα αντίθετο συναίσθημα και διάθεση κατάθλιψης. Παρόμοια οι διαθέσεις και οι περίοδοι Θάρρους σας έχουν ακολουθηθεί από ισοδύναμες διαθέσεις Φόβου. Το ίδιο συμβαίνει πάντα με την πλειοψηφία των ατόμων – συναισθηματικές παλίρροιες έχουν ανέλθει και κατέλθει, αλλά οι ίδιοι δεν έχουν υποπτευθεί ποτέ την αιτία ή τον λόγο των διανοητικών αυτών φαινομένων. Η κατανόηση των λειτουργιών αυτού του Νόμου θα προσφέρει σε κάποιον το κλειδί της κυριαρχίας των ρυθμικών αυτών συναισθηματικών ταλαντώσεων και θα του επιτρέψει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να αποφύγει να παρασυρθεί από αυτές τις εισροές και εκροές. Η Θέληση είναι ανώτερη από τη συνειδητή εκδήλωση αυτού του Νόμου, αν και ο ίδιος ο Νόμος δεν μπορεί ποτέ να εξαλειφθεί. Μπορούμε να αποφύγουμε τα αποτελέσματά του, αλλά ο Νόμος θα συνεχίσει να λειτουργεί. Το εκκρεμές θα ταλαντεύεται για πάντα, αν και μπορούμε να αποφύγουμε να παρασυρθούμε μακριά απ’ αυτό.
Υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά της λειτουργίας αυτού του Νόμου του Ρυθμού για τα οποία θα μιλήσουμε τώρα. Οι λειτουργίες του περιλαμβάνουν και αυτό που είναι γνωστό σαν Νόμος της Αντιστάθμισης. Είναι αυτός ακριβώς ο Νόμος της Αντιστάθμισης στον οποίο αναφέρεται το Κυμβάλειον όταν λέει: "Το μέτρο της ταλάντευσης προς τα δεξιά είναι το μέτρο της ταλάντευσης προς τα αριστερά. Έτσι αντισταθμίζεται ο ρυθμός."
Ο Νόμος της Αντιστάθμισης είναι ότι η ταλάντευση στη μια κατεύθυνση καθορίζει το πλάτος ταλάντευσης στην αντίθετη κατεύθυνση, ή στον απέναντι πόλο – ο ένας πόλος ισορροπεί ή αντισταθμίζει τον άλλον. Στο φυσικό επίπεδο βλέπουμε πολλά παραδείγματα αυτού του Νόμου. Το εκκρεμές του ρολογιού ταλαντεύεται σε μια ορισμένη απόσταση δεξιά και μετά μια ίση απόσταση αριστερά. Οι εποχές ισορροπούν με τον ίδιο τρόπο η μια την άλλη. Οι παλίρροιες ακολουθούν τον ίδιο Νόμο και ο ίδιος Νόμος εκδηλώνεται σε όλα τα φαινόμενα του Ρυθμού. Το εκκρεμές, με μια βραχεία ταλάντευση στη μια κατεύθυνση, θα έχει και μια αντίστοιχη βραχεία ταλάντευση και προς την κατεύθυνση, ενώ ταλάντευση μεγάλου πλάτους προς τα δεξιά σημαίνει απαράλλακτα τη μακρά ταλάντευση ίδιου μεγάλου πλάτους προς τα αριστερά. Ένα αντικείμενο που εκσφενδονίζεται προς τα πάνω σε ένα ορισμένο ύψος, έχει μια ίση απόσταση να διασχίσει στην επιστροφή του. Η δύναμη με την οποία εκσφενδονίζεται ένα βλήμα ένα μίλι ψηλά αναπαράγεται όταν το βλήμα επιστρέφει στη γη. Αυτός ο Νόμος είναι σταθερός στο φυσικό επίπεδο, όπως θα σας αναφέρει οποιαδήποτε τυπική αυθεντία.
Οι Ερμητιστές όμως το προχωρούν αυτό ακόμα πιο μακριά. Διδάσκουν ότι οι διανοητικές καταστάσεις ενός ανθρώπου υπόκεινται στον ίδιο Νόμο. Ο άνθρωπος που απολαμβάνει έντονα, υπόκειται επίσης σε έντονο πόνο, ενώ αυτός που αισθάνεται λίγο πόνο, αισθάνεται και λίγη χαρά. Το γουρούνι υποφέρει ελάχιστα διανοητικά και απολαμβάνει ανάλογα ελάχιστα - αντισταθμίζεται. Και από την άλλη μεριά, υπάρχουν άλλα ζώα που απολαμβάνουν έντονα, αλλά των οποίων το νευρικό σύστημα και η ιδιοσυγκρασία τα αναγκάζουν να υποστούν έντονους βαθμούς πόνου. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Υπάρχουν ιδιοσυγκρασίες που δεν επιτρέπουν παρά μικρούς μόνον βαθμούς απόλαυσης και μικρούς αντίστοιχα βαθμούς πόνου, ενώ υπάρχουν άλλοι που επιτρέπουν εντονότερη απόλαυση στον εαυτό τους, αλλά και εντονότερο πόνο. Ο κανόνας είναι ότι η ικανότητα για πόνο και ευχαρίστηση σε κάθε άτομο αντισταθμίζεται. Ο Νόμος της Αντιστάθμισης είναι εδώ σε πλήρη λειτουργία.
Οι Ερμητιστές προχωρούν όμως ακόμα πιο μακριά σε αυτό το θέμα. Διδάσκουν ότι πριν γίνει ικανός κάποιος να απολαύσει έναν ορισμένο βαθμό ευχαρίστησης, πρέπει να έχει ταλαντευθεί ανάλογα προς τον αρνητικό πόλο αυτού του συναισθήματος. Υποστηρίζουν εντούτοις, ότι το Αρνητικό προηγείται του Θετικού σε αυτό το θέμα, δηλαδή όταν βιώνει κάποιος κάποιο βαθμό ευχαρίστησης, αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει "να πληρώσει γι’ αυτή την ευχαρίστηση" με έναν αντίστοιχο βαθμό πόνου. Αντίθετα, η ευχαρίστηση είναι σύμφωνα με το Νόμο της Αντιστάθμισης η Ρυθμική ταλάντευση έναν βαθμό πόνου που βιώθηκε προηγουμένως, είτε στην παρούσα ζωή, είτε σε μια προηγούμενη ενσάρκωση. Η εξήγηση αυτή διαφωτίζει το Πρόβλημα του Πόνου.
Οι Ερμητιστές θεωρούν την αλυσίδα των ζωών συνεχή και ως σχηματίζουσα ένα τμήμα μιας ζωής του ατόμου, έτσι ώστε η ρυθμική ταλάντωση να κατανοηθεί ακολούθως με αυτό τον τρόπο, ενώ θα ήταν άνευ σημασίας αν δεν είναι αποδεκτή η αλήθεια της μετενσάρκωσης.
Οι Ερμητιστές όμως υποστηρίζουν ότι ο Δάσκαλος ή ο προηγμένος μαθητής μπορεί να αποφύγει, σε μεγάλο βαθμό, την ταλάντευση προς τον Πόνο, μέσω της προαναφερθείσας διαδικασίας Εξουδετέρωσης. Καθώς ανέρχεται στο ανώτερο επίπεδο του Εγώ, αποφεύγει ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας που βιώνουν όσοι κατοικούν στο κατώτερο επίπεδο.
Ο Νόμος της Αντιστάθμισης παίζει έναν σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανδρών και των γυναικών. Παρατηρούμε συνήθως ότι κάποιος "πληρώνει το τίμημα" για ό,τι έχει ή του λείπει. Εάν έχει κάτι, στερείται για λόγους αντιστάθμισης κάτι άλλο. Κανένας δεν μπορεί να έχει "και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Όλα έχουν τις ευχάριστες και δυσάρεστες πλευρές τους. Ό,τι κάποιος κερδίζει πληρώνεται με ό,τι αυτός χάνει, Οι πλούσιοι έχουν πολλά πράγματα που οι φτωχοί στερούνται, ενώ οι φτωχοί έχουν συχνά πράγματα που δεν μπορούν να τα έχουν οι πλούσιοι. Ο εκατομμυριούχος μπορεί να έχει τη συνήθεια της ευωχίας και τα λεφτά για να εξασφαλίσει όλες τις λιχουδιές και πολυτέλειες στο τραπέζι του, αλλά στερείται την όρεξη για να απολαύσει την τροφή παρόμοια με το φτωχό. Ζηλεύει την όρεξη και την χώνευση του εργάτη, ο οποίος δεν έχει τον πλούτο και τις τάσεις του εκατομμυριούχου, αλλά ευχαριστιέται πολύ περισσότερο απ’ αυτόν την απλή τροφή του. Το ίδιο συμβαίνει και στη Ζωή. Ο Νόμος της Αντιστάθμισης είναι πάντα σε λειτουργία, προσπαθώντας να ισορροπήσει και να αντισταθμίσει, και τελεσφορώντας στο χρόνο, ακόμα κι αν χρειαστούν αρκετές ζωές για την ανταποδοτική ταλάντωση του Εκκρεμούς του Ρυθμού...

http://r-u-sirius.net

Η Αθανασία και η Πνευματική Απελευθέρωση........




angel.jpg 
 Η Αθανασία και η Πνευματική Απελευθέρωση της Απερχόμενης Ανθρώπινης Ψυχης και η Καύση του Σώματος

«Η Θεωρία της Αναγέννησης ή Επανενσάρκωσης που είναι τόσο προσφιλής σε όλους τους αναγνώστες μου, γίνεται όλο και πιο προσφιλής στη Δύση. Ήταν πάντα αποδεκτή, αν και με πολλές ανόητες προσθήκες και ερμηνείες, στην  Ανατολή. Αυτή η Διδασκαλία έχει τόσο πολύ διαστρεβλωθεί, όσο οι Διδασκαλίες του Χριστού και του Βούδα ή του Σρι Κρίσνα από τους θεολόγους των θρησκειών αυτών.
Το Βασικό Γεγονός μιας πνευματικής καταγωγής, μιας καθόδου μέσα στην ύλη, μιας ανόδου μέσα από σταθερές ενσαρκώσεις μέσα στη μορφή, μέχρις ότου εκείνες οι μορφές θα είναι τέλειες εκφράσεις της πνευματικής συνείδησης που κατοικεί μέσα (που είναι συνδεδεμένη μαζί μας ενεργειακά και αργότερα πλήρως συνειδητά) και μια σειρά από μυήσεις στο τέλος κάθε κύκλου ενσάρκωσης, αναγνωρίζεται σήμερα και γίνεται πιο εύκολα αποδεκτό από οποτεδήποτε πριν...»
«Μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια το γεγονός της διατήρησης και της αιωνιότητας της ύπαρξης του ανθρώπου θα έχει προχωρήσει από το χώρο των αμφισβητήσεων στο χώρο της βεβαιότητας... Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία στο νου μας ότι όταν ο άνθρωπος απορρίπτει το φυσικό σώμα θα παραμένει ακόμη μία συνειδητή ζωντανή οντότητα. Θα γνωρίζει ότι διαιωνίζει την ύπαρξή του στο χώρο που βρίσκεται πίσω από τον φυσικό. Θα γνωρίζει ότι είναι ακόμη ζωντανός, ενεργός και με πληρέστερη επίγνωση. Αυτό θα γίνει ως εξής:
α. Η ανάπτυξη μίας δύναμης μέσα στο φυσικό μάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, θα αποκαλύψει το αιθερικό σώμα. Θα βλέπουμε τους ανθρώπους να κατέχουν αυτό το σώμα.
β. Η αύξηση των ανθρώπων που έχουν τη δύναμη να χρησιμοποιούν το «αφυπνισμένο τρίτο μάτι» θα καταδείξει την αθανασία, γιατί θα βλέπουν με ευκολία τον άνθρωπο που έχει απορρίψει το αιθερικό του σώμα, καθώς και το φυσικό του.
γ.  Μια ανακάλυψη στον τομέα της φωτογραφίας που θα αποδείξει την επιβίωση.
δ. Με τη χρήση του ραδιοφώνου, από εκείνους που πέθαναν, θα εγκαθιδρυθεί μία επικοινωνία που τελικά θα γίνει μία πραγματική επιστήμη.
ε.  Ο άνθρωπος θα συντονισθεί τελικά με μία αντίληψη και μία επαφή που θα του επιτρέψει να βλέπει μέσα από τα πράγματα, που θα του αποκαλύψει τη φύση της τέταρτης διάστασης, που θα αναμείξει μαζί τους υποκειμενικούς και τους αντικειμενικούς κόσμους της ύπαρξης, που θα συναποτελέσουν ένα νέο κόσμο.
Ο τρόμος του θανάτου θα χαθεί και αυτός ο ιδιαίτερος φόβος θα τερματισθεί...»
«Ο θάνατος είναι απλά ένα διάλειμμα σε μια ζωή σταθερά συσσωρευόμενης εμπειρίας, χαρακτηρίζει μια οριστική μετάβαση από μια κατάσταση συνείδησης σε μία άλλη..»
«Καθώς η ανθρωπότητα αποκτά συνείδηση της Θείας Ψυχής (που είναι συνδεδεμένη ενεργειακά με τον κάθε άνθρωπο, αλλά όχι ακόμη συνειδητά από τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων) ο Θάνατος θα φαίνεται σαν μια «διευθετημένη» διαδικασία που κατευθύνεται από τη Θεία Ψυχή του κάθε ανθρώπου, στο δικό της νοητικό πεδίο και που προωθείται συνειδητά και με κατανόηση του κυκλικού σκοπού (για να αποκτηθεί η εμπειρία και για να επιτευχθεί, σταδιακά, η ανάπτυξη της συνείδησης, μέχρι τη θεία αυτεπίγνωση και την ευρύτερη  καθολική θεία Επίγνωση)
«Στην ανθρώπινη οικογένεια, ο Θάνατος επέρχεται όταν η Ψυχή αποσύρει το νήμα της συνείδησης και το νήμα της Ζωής. Όμως αυτή η διαδικασία του θανάτου περιέχεται ολοκληρωτικά μέσα στους τρεις κόσμους ή πεδία. Όπως ξέρετε πολύ καλά η Ψυχή έχει την έδρα της στα ανώτερα υποπεδία του νοητικού πεδίου...»
«Οι ιδέες μας σχετικά με το θάνατο είναι εσφαλμένες. Τον έχουμε δει σαν ένα μεγάλο και υπέρτατο τρόμο, ενώ στην πραγματικότητα, είναι η μεγάλη απόδραση, η είσοδος σε μια πληρέστερη δραστηριότητα  και η απελευθέρωση της ζωής από τον αποκρυσταλλωμένο φορέα και από μια ανεπαρκή μορφή...»
«Ο φόβος του θανάτου είναι μία από τις μεγάλες ανωμαλίες ή διαστρεβλώσεις της θείας Αλήθειας για το οποίο είναι υπεύθυνοι οι Κύριοι του Κοσμικού Κακού. Όταν στις πρώτες ημέρες της ηπείρου Ατλαντίδας (που καταβυθίσθηκε τελικά από την Σαμπάλλα, τον Οίκο του Πατρός) αναδύθηκαν από τον τόπο που είχαν περιορισθεί και επέβαλλαν προσωρινά την απόσυρση της Μεγάλης Λευκής Στοάς στα υποκειμενικά πεδία. (Και αυτό έγινε δυνατό να συμβεί μόνο και μόνο, από τη εσφαλμένη επιλογή των τότε ανθρώπων, των Ατλάντειων και εξαιτίας του Γεγονότος ότι η Πνευματική Ιεραρχία του πλανήτη μας, ουδέποτε παραβιάζει, σύμφωνα με Θείο Νόμο, την Ελευθερία της εμπειρίας και Επιλογής των ανθρώπων, που στην περίπτωση αυτή διάλεξαν το Κακό).
Η πρώτη μεγάλη πράξη τους της διαστρέβλωσης ήταν να εμφυτέψουν στις ανθρώπινες υπάρξεις το φόβο  του θανάτου. Από εκείνη τη στιγμή, οι άνθρωποι έδωσαν έμφαση πάνω στο θάνατο και όχι στην αθάνατη Ζωή, που είναι ο άνθρωπος και καταδυναστεύτηκαν από το φόβο σε όλη τους τη ζωή.
Μια από τις αρχικές πράξεις της Επανεμφάνισης του Χριστού και της Ιεραρχίας θα είναι να εξαλείψει αυτόν τον ιδιαίτερο φόβο και να εδραιώσει στο νου των ανθρώπων την ιδέα ότι η ενσάρκωση και η λήψη της μορφής είναι ο αληθινός τόπος του σκότους για το Θείο Πνεύμα που είναι ο άνθρωπος. Για το πνεύμα είναι προσωρινός θάνατος και φυλάκιση για να αποκτηθεί η εμπειρία και για να επιτευχθεί η συνειδητή εξέλιξη. Οι άνθρωποι θα διδαχθούν ότι η ίδια η Εξέλιξη είναι μια μυητική διαδικασία, που οδηγεί από μια εμπειρία ζωής σε μια άλλη, που αποκορυφώνεται στην πέμπτη  Μύηση της Αποκάλυψης και στην έβδομη Μύηση της Ανάστασης...»
«Ένας άλλος φόβος που παρασύρει την ανθρωπότητα να θεωρεί το θάνατο συμφορά, είναι αυτός που τον καλλιέργησε η θεολογική θρησκεία, ιδιαίτερα οι Προτεστάντες φονταμενταλιστές και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο φόβος της κόλασης, η επιβολή των τιμωριών, που συνήθως είναι πέρα από κάθε αναλογία για τα σφάλματα της ζωής και ο τρόμος που επιβάλλεται από ένα άγριο Θεό. Τους λένε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να υποταχθεί και δεν υπάρχει διαφυγή χωρίς την επισκοπική εξιλέωση. Όπως ξέρετε δεν υπάρχει κανένας οργισμένος Θεός,  καμία κόλαση και καμία επισκοπική εξιλέωση.
Υπάρχει μόνο η μεγάλη Αρχή της Αγάπης, που κινητοποιεί το σύμπαν.Υπάρχει η Παρουσία του Χριστού, που υποδείχνει στην ανθρωπότητα το γεγονός της Ψυχής και ότι σωζόμαστε με τη ζωντάνια εκείνης της Ψυχής. Η μόνη κόλαση που υπάρχει είναι η ίδια η γη (όταν είμαστε θύματα του κόσμου των υλιστικών κινήτρων και κριτηρίων). Στη γη μαθαίνουμε να εργαζόμαστε για τη σωτηρία, καθώς κινητοποιούμαστε από την αρχή της Αγάπης και του Χριστού και από την εσωτερική παρόρμηση της Ψυχής μας.
Αυτή η διδασκαλία σχετικά με την κόλαση (που επικράτησε σε όλες τις εκκλησίες) είναι το υπόλειμμα μιας σαδιστικής ροπής που δόθηκε στη σκέψη της Χριστιανικής Εκκλησίας κατά το Μεσαίωνα και στην εσφαλμένη διδασκαλία που βρίσκεται στην Παλιά Διαθήκη σχετικά με τον Ιεχωβά, το φυλετικό Θεό των Εβραίων. Ο Ιεχωβάς δεν είναι Θεός. Ο Θεός είναι ο Πλανητικός Λόγος, η Αιώνια Καρδιά της Αγάπης, που την αποκάλυψε ο Χριστός.
Καθώς θα σβήνουν αυτές οι εσφαλμένες ιδέες, το θέμα της κόλασης θα σβήσει από το νου των ανθρώπων και τη θέση του θα πάρει μια κατανόηση του Νόμου (της Αναγέννησης και της Αιτιότητας, Αιτίας και Αποτελέσματος) που θα κάνει τον κάθε άνθρωπο να εργαστεί για τη δική του σωτηρία πάνω στο φυσικό πεδίο, που τον οδηγεί στο να διορθώσει τα σφάλματα που μπορεί να διέπραξε στη ζωή του πάνω στη Γη και που του επιτρέπει τελικά «να καθαρίσει το δικό του μητρώο.»
«Δεν ζητώ εδώ να σας επιβάλω καμία θεολογική συζήτηση. Ζητώ απλά να υποδείξω ότι ο τωρινός φόβος του θανάτου πρέπει να δώσει τη θέση του σε μια νοήμονα κατανόηση της Πραγματικότητας και να αντικατασταθεί από μια έννοια πνευματικής συνέχειας που θα εξαλείψει την αναταραχή και θα δώσει έμφαση στην ιδέα της μιας Ζωής και της μιας συνειδητής Οντότητας σε πολλά σώματα εμπειρίας...»«Έχει γίνει το ερώτημα: Ποια είναι η στάση του Θιβετανού Διδασκάλου για την αποτέφρωση και κάτω από ποιες συνθήκες θα πρέπει να γίνεται; Είναι τυχερό και ευτυχές γεγονός που η αποτέφρωση γίνεται όλο και πιο πολύ κανόνας. Πριν περάσει πολύς καιρός η ταφή στο χώμα, θα είναι παράνομη και η αποτέφρωση θα επιβάλλεται και αυτό σαν ένα απαραίτητο μέτρο υγιεινής και υγείας.
Αυτά τα ανθυγιεινά, ψυχικά σημεία, που καλούνται κοιμητήρια, τελικά θα εξαφανιστούν, όπως σβήνουν οι προγονικές λατρείες, τόσο στην Ανατολή, με τις προγονικές τελετές, όσο και στη Δύση με την εξίσου ανόητη λατρεία της κληρονομικής θέσης. Με τη χρήση της φωτιάς όλες οι μορφές διαλύονται. Όσο πιο γρήγορα καταστρέφεται ο φυσικός φορέας, τόσο πιο γρήγορα σπάει το άδραγμά του στην ψυχή του ανθρώπου. Όμως θα πρέπει να δηλωθεί πρώτα ότι ο αληθινός θάνατος έχει επιστημονικά διαγνωστεί, από τον ορθόδοξο επιστήμονα γιατρό, που είναι υπεύθυνος για την κάθε περίπτωση και έχει εξακριβωθεί ότι δεν απομένει κανένας σπινθήρας ζωής στο φυσικό σώμα, τότε είναι δυνατή η αποτέφρωση. Αυτός ο πλήρης ή αληθινός θάνατος γίνεται όταν το νήμα της συνείδησης και το νήμα της Ζωής έχουν αποσυρθεί ολοκληρωτικά από το κεφάλι και την καρδιά. Την ίδια στιγμή ο σεβασμός και η έλλειψη βιασύνης έχουν την ορθή τους θέση, στη διαδικασία.
Η οικογένεια του νεκρού ατόμου χρειάζεται λίγες ώρες να προσαρμοστεί στο γεγονός της επικείμενης εξαφάνισης της εξωτερικής και συνήθως αγαπητής μορφής. Πρέπει, επίσης, να δοθεί κατάλληλη φροντίδα στις τυπικότητες που απαιτούνται από την πολιτεία ή την  κοινότητα. Αυτό το στοιχείο του χρόνου αναφέρεται κυρίως σε εκείνους που μένουν πίσω, στους ζωντανούς και όχι στον σωματικά νεκρό μεταστάντα. (Στα υποκειμενικά πεδία, το θυμικό και το νοητικό, δεν υπάρχει χρόνος, που είναι μια λειτουργία του φυσικού εγκεφάλου.) Όπου η αποτέφρωση είναι κανόνας, δεν υπάρχει μόνο η άμεση καταστροφή του φυσικού σώματος και η απόδοσή του στη πηγή-δεξαμενή της ουσίας, αλλά το διπλό ζωτικό σώμα (το κύριο ενεργειακό φυσικό σώμα που περιβάλλει το φυσικό) διαλύεται κατάλληλα και οι δυνάμεις του διασκορπίζονται από τα ρεύματα της φλόγας μέσα στο απόθεμα της δεξαμενής των πλανητικών ζωτικών ενεργειών. Σ’ αυτό το απόθεμα αποτελούσε τμήμα σε μορφική ή άμορφη κατάσταση αιώνια.
Μετά το θάνατο αυτές οι δυνάμεις (της ενεργειακής ουσίας του φυσικού σώματος και οι ζωτικές ενεργειακές δυνάμεις) υπάρχουν ακόμη, αλλά απορροφούνται μέσα σε ένα ανάλογο όλο. Συλλογιστείτε πάνω σ’ αυτή τη δήλωση, γιατί θα σας δώσει το κλειδί για το δημιουργικό έργο του ανθρώπινου πνεύματος (όταν έρχεται στην ενσάρκωση.) Αν η καθυστέρηση της αποτέφρωσης είναι αναγκαία επειδή υπάρχουν οικογενειακά συναισθήματα ή δημοτικές απαιτήσεις, η αποτέφρωση θα πρέπει να γίνει μέσα σε τριάντα έξη ώρες από το θάνατο. Όπου δεν υπάρχει λόγος για καθυστέρηση, η αποτέφρωση μπορεί να επιτραπεί κανονικά μέσα σε δώδεκα ώρες. Είναι όμως συνετό να περιμένετε δώδεκα ώρες για να διαπιστωθεί ο αληθινός θάνατος. Αποκρυφιστικά μιλώντας η αποτέφρωση είναι αναγκαία για δυο κυρίως λόγους: Επιταχύνει την απελευθέρωση των λεπτοφυών φορέων, του θυμικού και του νοητικού, που περιβάλλουν, ακόμη, την ανθρώπινη ψυχή από το αιθερικό σώμα και έτσι προκαλεί την απελευθέρωση μέσα σε ώρες, αντί σε λίγες ημέρες. Είναι, επίσης, αναγκαία για να προκληθεί ο εξαγνισμός του αστρικού ή θυμικού πεδίου και για να ανασταλλεί η τάση επιθυμίας «να κινηθεί προς τα κάτω» που τόσο υπερβολικά εμποδίζει την «ενσαρκωμένη ακόμη ψυχή» με τους λεπτοφυείς φορείς (θυμικό, νοτητικό).
Δεν μπορεί να βρει κανένα σημείο εστίασης, επειδή η φωτιά απωθεί την όψη της επιθυμίας, που δομεί μορφές και είναι μια μεγαλύτερη έκφραση της θειότητας...«Ο Θεός μας είναι πυρ αναλίσκον» είναι η δήλωση της Βίβλου, που αναφέρεται στην πρώτη θεία Όψη, την Όψη του καταστροφέα που καταστρέφει τις περιοριστικές μορφές και απελευθερώνει τη Ζωή. «Ο Θεός είναι αγάπη» υπονοεί τη δεύτερη θεία όψη και περιγράφει, στην περίπτωση αυτή, το Θεό σαν ενσαρκωμένη Ύπαρξη (για ορισμένους δημιουργικούς σκοπούς Αγάπης) «Ο Θεός είναι ένας ζηλότυπος Θεός» είναι μία έκφραση που υποδείχνει το Θεό σα μορφή, που καθορίζεται και περιορίζεται, εστιάζεται στον εαυτό του και δε βγαίνει προς τα έξω. Ο καταστροφικός (απελευθερωτικός) Ήχος, ο ελκτικός Λόγος, η ατομικοποιημένη ομιλία. Τη στιγμή του θανάτου, η ομιλία σβήνει καθώς εκφωνείται ο Λόγος (από τη Θεία Ψυχή του ανθρώπου στο δικό της πεδίο) και επιβάλλεται η απόδοση (της ανθρώπινης ψυχής στη Θεία Ψυχή, το νοητικό μέρος της, που ενσαρκώνεται.) Αργότερα δεν ακούγεται πλέον καθώς ο Ήχος (του Πνεύματος) τον εξαλείφει ή τον απορροφά και τότε υπάρχει η πλήρης εξαφάνιση όλων (των μορφών) όσων εμποδίζουν τον Ήχο.
Τότε εγκαθίσταται η σιωπή και ο ίδιος ο Ήχος δεν ακούγεται πια. Ολοκληρωτική ειρήνη ακολουθεί την πράξη της τελικής ολοκλήρωσης. Εδώ, με εσωτερική φρασεολογία, περιγράφεται ολόκληρη η διαδικασία του θανάτου»

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...