Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

Η Αθανασία και η Πνευματική Απελευθέρωση........




angel.jpg 
 Η Αθανασία και η Πνευματική Απελευθέρωση της Απερχόμενης Ανθρώπινης Ψυχης και η Καύση του Σώματος

«Η Θεωρία της Αναγέννησης ή Επανενσάρκωσης που είναι τόσο προσφιλής σε όλους τους αναγνώστες μου, γίνεται όλο και πιο προσφιλής στη Δύση. Ήταν πάντα αποδεκτή, αν και με πολλές ανόητες προσθήκες και ερμηνείες, στην  Ανατολή. Αυτή η Διδασκαλία έχει τόσο πολύ διαστρεβλωθεί, όσο οι Διδασκαλίες του Χριστού και του Βούδα ή του Σρι Κρίσνα από τους θεολόγους των θρησκειών αυτών.
Το Βασικό Γεγονός μιας πνευματικής καταγωγής, μιας καθόδου μέσα στην ύλη, μιας ανόδου μέσα από σταθερές ενσαρκώσεις μέσα στη μορφή, μέχρις ότου εκείνες οι μορφές θα είναι τέλειες εκφράσεις της πνευματικής συνείδησης που κατοικεί μέσα (που είναι συνδεδεμένη μαζί μας ενεργειακά και αργότερα πλήρως συνειδητά) και μια σειρά από μυήσεις στο τέλος κάθε κύκλου ενσάρκωσης, αναγνωρίζεται σήμερα και γίνεται πιο εύκολα αποδεκτό από οποτεδήποτε πριν...»
«Μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια το γεγονός της διατήρησης και της αιωνιότητας της ύπαρξης του ανθρώπου θα έχει προχωρήσει από το χώρο των αμφισβητήσεων στο χώρο της βεβαιότητας... Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία στο νου μας ότι όταν ο άνθρωπος απορρίπτει το φυσικό σώμα θα παραμένει ακόμη μία συνειδητή ζωντανή οντότητα. Θα γνωρίζει ότι διαιωνίζει την ύπαρξή του στο χώρο που βρίσκεται πίσω από τον φυσικό. Θα γνωρίζει ότι είναι ακόμη ζωντανός, ενεργός και με πληρέστερη επίγνωση. Αυτό θα γίνει ως εξής:
α. Η ανάπτυξη μίας δύναμης μέσα στο φυσικό μάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, θα αποκαλύψει το αιθερικό σώμα. Θα βλέπουμε τους ανθρώπους να κατέχουν αυτό το σώμα.
β. Η αύξηση των ανθρώπων που έχουν τη δύναμη να χρησιμοποιούν το «αφυπνισμένο τρίτο μάτι» θα καταδείξει την αθανασία, γιατί θα βλέπουν με ευκολία τον άνθρωπο που έχει απορρίψει το αιθερικό του σώμα, καθώς και το φυσικό του.
γ.  Μια ανακάλυψη στον τομέα της φωτογραφίας που θα αποδείξει την επιβίωση.
δ. Με τη χρήση του ραδιοφώνου, από εκείνους που πέθαναν, θα εγκαθιδρυθεί μία επικοινωνία που τελικά θα γίνει μία πραγματική επιστήμη.
ε.  Ο άνθρωπος θα συντονισθεί τελικά με μία αντίληψη και μία επαφή που θα του επιτρέψει να βλέπει μέσα από τα πράγματα, που θα του αποκαλύψει τη φύση της τέταρτης διάστασης, που θα αναμείξει μαζί τους υποκειμενικούς και τους αντικειμενικούς κόσμους της ύπαρξης, που θα συναποτελέσουν ένα νέο κόσμο.
Ο τρόμος του θανάτου θα χαθεί και αυτός ο ιδιαίτερος φόβος θα τερματισθεί...»
«Ο θάνατος είναι απλά ένα διάλειμμα σε μια ζωή σταθερά συσσωρευόμενης εμπειρίας, χαρακτηρίζει μια οριστική μετάβαση από μια κατάσταση συνείδησης σε μία άλλη..»
«Καθώς η ανθρωπότητα αποκτά συνείδηση της Θείας Ψυχής (που είναι συνδεδεμένη ενεργειακά με τον κάθε άνθρωπο, αλλά όχι ακόμη συνειδητά από τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων) ο Θάνατος θα φαίνεται σαν μια «διευθετημένη» διαδικασία που κατευθύνεται από τη Θεία Ψυχή του κάθε ανθρώπου, στο δικό της νοητικό πεδίο και που προωθείται συνειδητά και με κατανόηση του κυκλικού σκοπού (για να αποκτηθεί η εμπειρία και για να επιτευχθεί, σταδιακά, η ανάπτυξη της συνείδησης, μέχρι τη θεία αυτεπίγνωση και την ευρύτερη  καθολική θεία Επίγνωση)
«Στην ανθρώπινη οικογένεια, ο Θάνατος επέρχεται όταν η Ψυχή αποσύρει το νήμα της συνείδησης και το νήμα της Ζωής. Όμως αυτή η διαδικασία του θανάτου περιέχεται ολοκληρωτικά μέσα στους τρεις κόσμους ή πεδία. Όπως ξέρετε πολύ καλά η Ψυχή έχει την έδρα της στα ανώτερα υποπεδία του νοητικού πεδίου...»
«Οι ιδέες μας σχετικά με το θάνατο είναι εσφαλμένες. Τον έχουμε δει σαν ένα μεγάλο και υπέρτατο τρόμο, ενώ στην πραγματικότητα, είναι η μεγάλη απόδραση, η είσοδος σε μια πληρέστερη δραστηριότητα  και η απελευθέρωση της ζωής από τον αποκρυσταλλωμένο φορέα και από μια ανεπαρκή μορφή...»
«Ο φόβος του θανάτου είναι μία από τις μεγάλες ανωμαλίες ή διαστρεβλώσεις της θείας Αλήθειας για το οποίο είναι υπεύθυνοι οι Κύριοι του Κοσμικού Κακού. Όταν στις πρώτες ημέρες της ηπείρου Ατλαντίδας (που καταβυθίσθηκε τελικά από την Σαμπάλλα, τον Οίκο του Πατρός) αναδύθηκαν από τον τόπο που είχαν περιορισθεί και επέβαλλαν προσωρινά την απόσυρση της Μεγάλης Λευκής Στοάς στα υποκειμενικά πεδία. (Και αυτό έγινε δυνατό να συμβεί μόνο και μόνο, από τη εσφαλμένη επιλογή των τότε ανθρώπων, των Ατλάντειων και εξαιτίας του Γεγονότος ότι η Πνευματική Ιεραρχία του πλανήτη μας, ουδέποτε παραβιάζει, σύμφωνα με Θείο Νόμο, την Ελευθερία της εμπειρίας και Επιλογής των ανθρώπων, που στην περίπτωση αυτή διάλεξαν το Κακό).
Η πρώτη μεγάλη πράξη τους της διαστρέβλωσης ήταν να εμφυτέψουν στις ανθρώπινες υπάρξεις το φόβο  του θανάτου. Από εκείνη τη στιγμή, οι άνθρωποι έδωσαν έμφαση πάνω στο θάνατο και όχι στην αθάνατη Ζωή, που είναι ο άνθρωπος και καταδυναστεύτηκαν από το φόβο σε όλη τους τη ζωή.
Μια από τις αρχικές πράξεις της Επανεμφάνισης του Χριστού και της Ιεραρχίας θα είναι να εξαλείψει αυτόν τον ιδιαίτερο φόβο και να εδραιώσει στο νου των ανθρώπων την ιδέα ότι η ενσάρκωση και η λήψη της μορφής είναι ο αληθινός τόπος του σκότους για το Θείο Πνεύμα που είναι ο άνθρωπος. Για το πνεύμα είναι προσωρινός θάνατος και φυλάκιση για να αποκτηθεί η εμπειρία και για να επιτευχθεί η συνειδητή εξέλιξη. Οι άνθρωποι θα διδαχθούν ότι η ίδια η Εξέλιξη είναι μια μυητική διαδικασία, που οδηγεί από μια εμπειρία ζωής σε μια άλλη, που αποκορυφώνεται στην πέμπτη  Μύηση της Αποκάλυψης και στην έβδομη Μύηση της Ανάστασης...»
«Ένας άλλος φόβος που παρασύρει την ανθρωπότητα να θεωρεί το θάνατο συμφορά, είναι αυτός που τον καλλιέργησε η θεολογική θρησκεία, ιδιαίτερα οι Προτεστάντες φονταμενταλιστές και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο φόβος της κόλασης, η επιβολή των τιμωριών, που συνήθως είναι πέρα από κάθε αναλογία για τα σφάλματα της ζωής και ο τρόμος που επιβάλλεται από ένα άγριο Θεό. Τους λένε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να υποταχθεί και δεν υπάρχει διαφυγή χωρίς την επισκοπική εξιλέωση. Όπως ξέρετε δεν υπάρχει κανένας οργισμένος Θεός,  καμία κόλαση και καμία επισκοπική εξιλέωση.
Υπάρχει μόνο η μεγάλη Αρχή της Αγάπης, που κινητοποιεί το σύμπαν.Υπάρχει η Παρουσία του Χριστού, που υποδείχνει στην ανθρωπότητα το γεγονός της Ψυχής και ότι σωζόμαστε με τη ζωντάνια εκείνης της Ψυχής. Η μόνη κόλαση που υπάρχει είναι η ίδια η γη (όταν είμαστε θύματα του κόσμου των υλιστικών κινήτρων και κριτηρίων). Στη γη μαθαίνουμε να εργαζόμαστε για τη σωτηρία, καθώς κινητοποιούμαστε από την αρχή της Αγάπης και του Χριστού και από την εσωτερική παρόρμηση της Ψυχής μας.
Αυτή η διδασκαλία σχετικά με την κόλαση (που επικράτησε σε όλες τις εκκλησίες) είναι το υπόλειμμα μιας σαδιστικής ροπής που δόθηκε στη σκέψη της Χριστιανικής Εκκλησίας κατά το Μεσαίωνα και στην εσφαλμένη διδασκαλία που βρίσκεται στην Παλιά Διαθήκη σχετικά με τον Ιεχωβά, το φυλετικό Θεό των Εβραίων. Ο Ιεχωβάς δεν είναι Θεός. Ο Θεός είναι ο Πλανητικός Λόγος, η Αιώνια Καρδιά της Αγάπης, που την αποκάλυψε ο Χριστός.
Καθώς θα σβήνουν αυτές οι εσφαλμένες ιδέες, το θέμα της κόλασης θα σβήσει από το νου των ανθρώπων και τη θέση του θα πάρει μια κατανόηση του Νόμου (της Αναγέννησης και της Αιτιότητας, Αιτίας και Αποτελέσματος) που θα κάνει τον κάθε άνθρωπο να εργαστεί για τη δική του σωτηρία πάνω στο φυσικό πεδίο, που τον οδηγεί στο να διορθώσει τα σφάλματα που μπορεί να διέπραξε στη ζωή του πάνω στη Γη και που του επιτρέπει τελικά «να καθαρίσει το δικό του μητρώο.»
«Δεν ζητώ εδώ να σας επιβάλω καμία θεολογική συζήτηση. Ζητώ απλά να υποδείξω ότι ο τωρινός φόβος του θανάτου πρέπει να δώσει τη θέση του σε μια νοήμονα κατανόηση της Πραγματικότητας και να αντικατασταθεί από μια έννοια πνευματικής συνέχειας που θα εξαλείψει την αναταραχή και θα δώσει έμφαση στην ιδέα της μιας Ζωής και της μιας συνειδητής Οντότητας σε πολλά σώματα εμπειρίας...»«Έχει γίνει το ερώτημα: Ποια είναι η στάση του Θιβετανού Διδασκάλου για την αποτέφρωση και κάτω από ποιες συνθήκες θα πρέπει να γίνεται; Είναι τυχερό και ευτυχές γεγονός που η αποτέφρωση γίνεται όλο και πιο πολύ κανόνας. Πριν περάσει πολύς καιρός η ταφή στο χώμα, θα είναι παράνομη και η αποτέφρωση θα επιβάλλεται και αυτό σαν ένα απαραίτητο μέτρο υγιεινής και υγείας.
Αυτά τα ανθυγιεινά, ψυχικά σημεία, που καλούνται κοιμητήρια, τελικά θα εξαφανιστούν, όπως σβήνουν οι προγονικές λατρείες, τόσο στην Ανατολή, με τις προγονικές τελετές, όσο και στη Δύση με την εξίσου ανόητη λατρεία της κληρονομικής θέσης. Με τη χρήση της φωτιάς όλες οι μορφές διαλύονται. Όσο πιο γρήγορα καταστρέφεται ο φυσικός φορέας, τόσο πιο γρήγορα σπάει το άδραγμά του στην ψυχή του ανθρώπου. Όμως θα πρέπει να δηλωθεί πρώτα ότι ο αληθινός θάνατος έχει επιστημονικά διαγνωστεί, από τον ορθόδοξο επιστήμονα γιατρό, που είναι υπεύθυνος για την κάθε περίπτωση και έχει εξακριβωθεί ότι δεν απομένει κανένας σπινθήρας ζωής στο φυσικό σώμα, τότε είναι δυνατή η αποτέφρωση. Αυτός ο πλήρης ή αληθινός θάνατος γίνεται όταν το νήμα της συνείδησης και το νήμα της Ζωής έχουν αποσυρθεί ολοκληρωτικά από το κεφάλι και την καρδιά. Την ίδια στιγμή ο σεβασμός και η έλλειψη βιασύνης έχουν την ορθή τους θέση, στη διαδικασία.
Η οικογένεια του νεκρού ατόμου χρειάζεται λίγες ώρες να προσαρμοστεί στο γεγονός της επικείμενης εξαφάνισης της εξωτερικής και συνήθως αγαπητής μορφής. Πρέπει, επίσης, να δοθεί κατάλληλη φροντίδα στις τυπικότητες που απαιτούνται από την πολιτεία ή την  κοινότητα. Αυτό το στοιχείο του χρόνου αναφέρεται κυρίως σε εκείνους που μένουν πίσω, στους ζωντανούς και όχι στον σωματικά νεκρό μεταστάντα. (Στα υποκειμενικά πεδία, το θυμικό και το νοητικό, δεν υπάρχει χρόνος, που είναι μια λειτουργία του φυσικού εγκεφάλου.) Όπου η αποτέφρωση είναι κανόνας, δεν υπάρχει μόνο η άμεση καταστροφή του φυσικού σώματος και η απόδοσή του στη πηγή-δεξαμενή της ουσίας, αλλά το διπλό ζωτικό σώμα (το κύριο ενεργειακό φυσικό σώμα που περιβάλλει το φυσικό) διαλύεται κατάλληλα και οι δυνάμεις του διασκορπίζονται από τα ρεύματα της φλόγας μέσα στο απόθεμα της δεξαμενής των πλανητικών ζωτικών ενεργειών. Σ’ αυτό το απόθεμα αποτελούσε τμήμα σε μορφική ή άμορφη κατάσταση αιώνια.
Μετά το θάνατο αυτές οι δυνάμεις (της ενεργειακής ουσίας του φυσικού σώματος και οι ζωτικές ενεργειακές δυνάμεις) υπάρχουν ακόμη, αλλά απορροφούνται μέσα σε ένα ανάλογο όλο. Συλλογιστείτε πάνω σ’ αυτή τη δήλωση, γιατί θα σας δώσει το κλειδί για το δημιουργικό έργο του ανθρώπινου πνεύματος (όταν έρχεται στην ενσάρκωση.) Αν η καθυστέρηση της αποτέφρωσης είναι αναγκαία επειδή υπάρχουν οικογενειακά συναισθήματα ή δημοτικές απαιτήσεις, η αποτέφρωση θα πρέπει να γίνει μέσα σε τριάντα έξη ώρες από το θάνατο. Όπου δεν υπάρχει λόγος για καθυστέρηση, η αποτέφρωση μπορεί να επιτραπεί κανονικά μέσα σε δώδεκα ώρες. Είναι όμως συνετό να περιμένετε δώδεκα ώρες για να διαπιστωθεί ο αληθινός θάνατος. Αποκρυφιστικά μιλώντας η αποτέφρωση είναι αναγκαία για δυο κυρίως λόγους: Επιταχύνει την απελευθέρωση των λεπτοφυών φορέων, του θυμικού και του νοητικού, που περιβάλλουν, ακόμη, την ανθρώπινη ψυχή από το αιθερικό σώμα και έτσι προκαλεί την απελευθέρωση μέσα σε ώρες, αντί σε λίγες ημέρες. Είναι, επίσης, αναγκαία για να προκληθεί ο εξαγνισμός του αστρικού ή θυμικού πεδίου και για να ανασταλλεί η τάση επιθυμίας «να κινηθεί προς τα κάτω» που τόσο υπερβολικά εμποδίζει την «ενσαρκωμένη ακόμη ψυχή» με τους λεπτοφυείς φορείς (θυμικό, νοτητικό).
Δεν μπορεί να βρει κανένα σημείο εστίασης, επειδή η φωτιά απωθεί την όψη της επιθυμίας, που δομεί μορφές και είναι μια μεγαλύτερη έκφραση της θειότητας...«Ο Θεός μας είναι πυρ αναλίσκον» είναι η δήλωση της Βίβλου, που αναφέρεται στην πρώτη θεία Όψη, την Όψη του καταστροφέα που καταστρέφει τις περιοριστικές μορφές και απελευθερώνει τη Ζωή. «Ο Θεός είναι αγάπη» υπονοεί τη δεύτερη θεία όψη και περιγράφει, στην περίπτωση αυτή, το Θεό σαν ενσαρκωμένη Ύπαρξη (για ορισμένους δημιουργικούς σκοπούς Αγάπης) «Ο Θεός είναι ένας ζηλότυπος Θεός» είναι μία έκφραση που υποδείχνει το Θεό σα μορφή, που καθορίζεται και περιορίζεται, εστιάζεται στον εαυτό του και δε βγαίνει προς τα έξω. Ο καταστροφικός (απελευθερωτικός) Ήχος, ο ελκτικός Λόγος, η ατομικοποιημένη ομιλία. Τη στιγμή του θανάτου, η ομιλία σβήνει καθώς εκφωνείται ο Λόγος (από τη Θεία Ψυχή του ανθρώπου στο δικό της πεδίο) και επιβάλλεται η απόδοση (της ανθρώπινης ψυχής στη Θεία Ψυχή, το νοητικό μέρος της, που ενσαρκώνεται.) Αργότερα δεν ακούγεται πλέον καθώς ο Ήχος (του Πνεύματος) τον εξαλείφει ή τον απορροφά και τότε υπάρχει η πλήρης εξαφάνιση όλων (των μορφών) όσων εμποδίζουν τον Ήχο.
Τότε εγκαθίσταται η σιωπή και ο ίδιος ο Ήχος δεν ακούγεται πια. Ολοκληρωτική ειρήνη ακολουθεί την πράξη της τελικής ολοκλήρωσης. Εδώ, με εσωτερική φρασεολογία, περιγράφεται ολόκληρη η διαδικασία του θανάτου»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

  Μήνυμα Ιησού “Κάτοικος των δύο κόσμων” : Η αποστολή του εργάτη του φωτός !! Είμαι ο Ιησούς ερχόμενος ξανά.. . Αγαπητοί φίλοι, είμαι ο...