Οι Ουσίες της Φύσεως
Η Ατομική Ουσία
Κατά τον Νάγο αλλά και άλλους φιλοσόφους της αρχαιότητας δυο
είναι οι ουσίες της Φύσεως: η Ατομική και η Συνεχή ουσία ή Αιθέρας και είναι
ενδιαφέρον να δούμε ποίες είναι αυτές οι δυο ουσίες και ποία είναι η
συμπεριφορά τους.
Η Ατομική ουσία (κατά τους Ατομικούς φιλοσόφους
Λεύκιππο και Δημόκριτο) αποτελείται από το άπειρο πλήθος των Ατόμων τα οποία συγκροτούν
όλες τις υλικές μορφές της φύσεως δηλαδή, ουσιαστικά, η ουσία αυτή είναι η
υλική ουσία της Φύσεως. Επισημαίνεται ότι εδώ τα Άτομα της ατομικής ουσίας
ορίζονται σύμφωνα με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων Λεύκιππου και Δημόκριτου,
οι οποίοι πρώτοι πριν από 2500 χρόνια το ανέφεραν και πιθανόν να εξέφραζαν
απόψεις των Πυθαγορείων. Κατ’ άλλους φιλοσόφους η ατομική ουσία χαρακτηρίζεται
και ως Μεριστή ουσία.
Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΟΥΣΙΑ είναι η Μητέρα των Κόσμων, το θήλυ της
δημιουργίας και ο παθητικός παράγων των Κόσμων γιατί υπόκειται στις
ενεργητικές επιδράσεις της αμέριστης ουσίας προκειμένου να συγκροτηθούν οι
μορφές.
Τα Άτομα της ατομικής ουσίας νοούνται ως στιγμές
(δηλαδή ως μαθηματικά σημεία χωρίς διαστάσεις) και έχουν Κέντρο και Περιφέρεια.
Κέντρο είναι η δύναμη του ατόμου η οποία έχει την έννοια του Νόμου της Κινήσεως
και Περιφέρεια είναι αυτό τούτο το Είναι (η ύπαρξη) του ατόμου η οποία έχει
την έννοια του Νόμου της Ζωής. Το Κέντρο είναι το άρρεν στοιχείο του ατόμου (ο
Πατήρ), ενώ η Περιφέρεια είναι το θήλυ στοιχείο (η Μήτηρ), όμως στην συνολική
δράση τους τα Άτομα της ατομικής ουσίας εκδηλώνονται ως το ΘΗΛΥ στοιχείο
της δημιουργίας (γιατί επικρατεί η εκδήλωση της περιφέρειας το θήλυ στοιχείο
του Ατόμου). Η μεριστή ουσία είναι η Μητέρα των Κόσμων, το ΘΗΛΥ της
δημιουργίας και ο παθητικός παράγων των κόσμων γιατί υπόκειται στην δράση της
άλλης ουσίας της αμέριστης προς συγκρότηση των μορφών.
Η Ατομική Ουσία εκ της φύσεώς της είναι δίφυλλη
έχουσα εν εκδηλώσει τους νόμους της Κινήσεως (δράση του Πατρός) και της Ζωής
(δράση της Μητρός) ταυτόχρονα. Η Αόριστη Δυάδα είναι η Ατομική (ή Μεριστή)
Ουσία η οποία με το Είναι της αποτελεί την ΥΛΙΚΗ (σε πρώτη προσέγγιση) ουσία
της Φύσεως. Οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν την Αόριστη Δυάδα ως άρτιο και άπειρο
αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι παράγωγοι εξ αυτής νόμοι συνιστούν το άπειρο
πλήθος των αρτίων Μονάδων της Πυθαγορείου αριθμολογίας.
Με την εμφάνιση των Ατόμων της ατομικής ουσίας στην Φύση
εκ του Χάους, ο μεν νόμος της Κινήσεως ουδέποτε καταπαύει τη δράση του με την
οποία συνεχώς επεκτείνει τις δυναμικότητες των Ατόμων της μεριστής ουσίας, ενώ
ο νόμος της Ζωής είναι εκείνος που τηρεί το κάθε άτομο ως διακεκριμένη οντότητα
έναντι των άλλων Ατόμων. Σημειώνεται ότι η λέξη ζωή στην προκειμένη περίπτωση
δεν έχει την έννοια που δίνει η βιολογία αλλά έχει την έννοια της αυτοτελούς
υπάρξεως. Ο νόμος της Κινήσεως του ατόμου (που η δράση του είναι αδιάλειπτη)
προκαλεί από το Είναι των Ατόμων (δηλαδή από την περιφέρεια αυτών ή Νόμο της
Ζωής αυτών) την εκδήλωση του Νόμου της Θερμότητας. Η θερμότητα καθίσταται η
φυγόκεντρη δύναμη του ατόμου, ενώ η κίνηση καθίσταται η κεντρομόλος δύναμή
του.
Η ατομική ουσία χαρακτηρίζεται ως αΐδιος ουσία (ως
μη έχουσα αρχή και τέλος) γιατί εκπορεύτηκε εκ του Χάους, που σημαίνει ότι δεν
έχει αρχή (αφού και το Χάος θεωρείται ότι δεν έχει αρχή) και δεν έχει τέλος
γιατί μετά την έξοδό της εκ του Χάους οι δυναμικότητές της συνεχώς και
ατελεύτητα (χωρίς τέλος) αυξάνουν. Τα Άτομα της αΐδιας ατομικής ουσίας ο Σπυρίδων
Νάγος τα χαρακτηρίζει ως «αφ’ εαυτών αεί κινούμενα και ζώντα Είναι». Δηλαδή
τα χαρακτηρίζει ως υπάρξεις (Είναι) οι οποίες από μόνες τους (αφ’ εαυτών)
και ατελεύτητα (αεί) έχουν και θα έχουν εκδηλωμένους τους νόμους της Κινήσεως
(κινούμενα) και της Ζωής (ζώντα). Τα Άτομα της ατομικής ουσίας δεν έχουν συνέχεια
(δηλαδή άμεση σύνδεση) προς την συνεχή ουσία του Απείρο, απλώς βρίσκονται
εντός της συνεχούς ουσίας με την οποία συλλειτουργούν και αλληλεπιδρούν.
Ο νόμος της Κινήσεως του Ατόμου της Ατομικής Ουσίας
εκδηλώνεται ως τάση προς μετατόπιση στο χώρο και ως στροβιλισμός των υλικών
μορφών του απείρου. Ο νόμος της Ζωής του Ατόμου της Ατομικής Ουσίας είναι
αυτός που εμφανίζει την εκδήλωση της υπάρξεως των Ατόμων της Ατομικής Ουσίας
στην Φύση. Οι νόμοι της Κινήσεως και της Ζωής εκδηλώνονται ως συστολή και διαστολή.
Δια της διαστολής το Άτομο της ατομικής ουσίας εκδηλώνει διαρκώς και νέες
δυνάμεις, ενώ δια της συστολής τείνει να διατηρήσει τις δυνάμεις του που έχει
εκδηλώσει. Η διαστολή και η συστολή του Ατόμου λαμβάνει την έννοια της έλξεως
αλλά και της απώσεως αντίστοιχα στις μορφές στις οποίες συμμετέχει.
Με την εκδήλωση της ατομικής ουσίας εκ του Χάους προκαλείται
η εκδήλωση της άλλης ουσίας της συνεχούς ουσίας. Συνεπώς η εκδήλωση
της συνεχούς ουσίας στην Φύση είναι μεταγενέστερη της εκδηλώσεως της ατομικής
ουσίας.
Από τα προαναφερθέντα καταφαίνεται ότι όλες οι δομές του
Σύμπαντος αποτελούνται από κέντρο και περιφέρεια (Άτομα, ηλιακά
συστήματα, γαλαξιακά συστήματα κλπ). Αυτή η ομοιότητα των δομών του
Σύμπαντος σε όλα τα επίπεδά του μας θυμίζει σχετική φράση που περιλαμβάνεται
στον Σμαράγδινο Πίνακα του Ερμού του Τρισμέγιστου «Το προς τα κάτω αναλογεί τω
προς τα άνω και το προς τα άνω είναι ανάλογο τω προς τα κάτω προς επιτέλεση
επιτέλεση των θαυμάσιων του ενός μόνου Πράγματος».
Η Συνεχής Ουσία
Η Συνεχής Ουσία αποτελεί με το Είναι της τον
ουσιαστικό χώρο μέσα στον οποίο ενεργούν τα Άτομα της ατομικής ουσίας.
Συνεπώς είναι το άπειρο περιέχον του Σύμπαντος εντός του οποίου τα πάντα
γίνονται. Η συνεχής ουσία είναι η πάντα συνεχής προς τον εαυτό της και το γεγονός
αυτό δίνει την έννοια του χώρου, γιατί δεν είναι δυνατόν να νοηθεί χώρος
χωρίς να έχει συνέχεια (βλέπε σχετικά στην παράγραφο 1.3.α). Επίσης την
έννοια της διαστάσεως στον χώρο την κατανοούμε μόνον αν μέσα στον χώρο υπάρχει
κάτι τι το οποίο μπορεί να μετρηθεί. Η Μονάδα Τρία (όπως είδαμε στην παράγραφο
1.3α) έχει έναν ενεργητικό παράγοντα και αυτός είναι ο νόμος της Ενεργείας, γι’
αυτό η Συνεχής Ουσία ονομάστηκε Ενέργεια από ορισμένα φιλοσοφικά συστήματα
της αρχαιότητας. Η αμέριστη ουσία είναι ο Λόγος και Πατέρας των Κόσμων, είναι
το ΑΡΡΕΝ της δημιουργίας και ο ενεργητικός παράγων των κόσμων, γιατί με τη
δράση του επί της άλλης ουσίας της ατομικής προκαλεί την συγκρότηση των
μορφών (δηλαδή συγκεντρώνει τα Άτομα της ατομικής ουσίας σε μορφές), αλλά και
την αποσύνθεση αυτών και συνεπώς αποτελεί το Λόγο της υπάρξεως των μορφών.
Την συνεχή ουσία οι ΟΡΦΙΚΟΙ την αποκαλούσαν ΑΙΘΕΡΑ ή
«αίεν εν» (το πάντοτε εν), ο Ησίοδος (που απηχούσε τις απόψεις των ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ
μυστηρίων) ΈΡΩΤΑ για να καταδείξει την γονιμοποιό του ικανότητα, ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
και οι ΣΤΩΙΚΟΙ ΛΟΓΟ με την έννοια του αιτίου για να καταδείξουν ότι είναι το
αίτιο της συνθέσεως και αποσυνθέσεως των μορφών του απείρου (Συνθετικός και
Αποσυνθετικός Λόγος) δηλαδή το αίτιο της μεταμορφώσεως των μορφών του απείρου ή
άλλως ο ατελεύτητα Μεταμορφωτικός Λόγος αυτών, οι Πυθαγόρειοι την
χαρακτήριζαν ως ΜΟΝΑΔΑ γιατί έχει εκδηλωμένο έναν νόμο τον νόμο της Ενεργείας
και ο Σπυρίδων Νάγος την χαρακτηρίζει ως «αφ’ εαυτού αεί εν συνεχεία ενεργούν
Είναι», δηλαδή την χαρακτηρίζει ως ύπαρξη (Είναι) η οποία από μόνη της (αφ’
εαυτής) και ατελεύτητα (αεί) έχει εκδηλωμένο τον Νόμο της Ενεργείας (ενεργούν)
και η οποία εξασφαλίζει την συνέχεια του άπειρου. Τέλος οι Πυθαγόρειοι
χαρακτήριζαν την Μονάδα ως περιττό και άπειρο αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι
παράγωγοι εξ αυτής νόμοι συνιστούν το άπειρο πλήθος των περιττών αριθμών
(Μονάδων) της Πυθαγορείου αριθμολογίας.
Αλλά τι είναι η συνεχής ουσία μέσα στο Σύμπαν; Η
απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δοθεί περιγραφικά: Συνεχής ουσία είναι ο πανταχού
παρών και τα πάντα πληρών, ο Λόγος της δημιουργίας και υπάρξεως των μορφών του
απείρου, η Ανάγκη η οποία περικυκλώνει τον Κόσμο (κατά τον ΠΥΘΑΓΟΡΑ), την
οποία ούτε οι Θεοί αντιμάχονται (κατά τον ΠΙΤΤΑΚΟ), καθώς όλα κατ’ ανάγκη
γίνονται (κατά τον ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ). Είναι, τέλος, το παγκόσμιο Πυρ από το οποίο όλη
η Φύση αναγεννάτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου