Βίντεο : Μήνυμα "Ελευσης..... Ανάληψης"

ΒΙΝΤΕΟ: ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΕΥΣΗΣ... ΑΝΑΛΗΨΗΣ... 

ΑΠΟ ΔΙΟΝΥΣΟ ΙΛΛΑΡΙΩΝ....

 ΙΟΥΛΙΟΣ 2013.

J

MΗΝΥΜΑ ΕΛΕΥΣΗΣ...
ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ....
ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ...
ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΑΛΗΨΗΣ...
ΜΗΝΥΜΑ 5ΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ...

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

http://youtu.be/9wujXP7Me7Y

 

 

 

Αποδοχή των πεποιθήσεων. Ο δρόμος προς τον Εαυτό

Αποδοχή των πεποιθήσεων. Ο δρόμος προς τον Εαυτό

Τις τελευταίες μέρες, μετά την ολοκλήρωση των άρθρων που σχετίζονται με τις πέντε λειτουργικές πληροφορίες-αρχεία της ψυχής μας, έμεινα λίγο για να παρακολουθήσω τον αντίκτυπο που είχαν μέσα σας, αφουγκραζόμενος τις αλληλεπιδράσεις σας με όλη αυτή την πληροφορία… Κάποια στιγμή επίσης έμεινα να παρατηρώ και καταστάσεις που προέκυψαν, οι οποίες για μερικούς ήταν σχεδόν βιωματικές… Σε λίγες από αυτές μάλιστα αποφάσισα να συμμετέχω κι εγώ με σχόλια και σε άλλες πάλι άφησα να εξελιχθούν μονάχα με το δικό σας τρόπο… Ένα τρόπο και μια αλληλεπίδραση που άρχισε να δείχνει τη μικρή σπίθα της διαφοράς στην γενικότερη αντίληψη περί ψυχολογίας και συμπεριφοράς μας… Μιας συμπεριφοράς τόσο σε σχέση από τους άλλους προς εμάς, όσο και από εμάς προς τους άλλους…

Σε προσθήκη όλων αυτών των πληροφοριών για το κάθε λειτουργικό αρχείο της ψυχής, παρατήρησα επίσης τις αντιδράσεις σας, τα σχόλιά σας και την γενικότερη επίδραση που είχε πάνω σας, η πληροφορία περί λειτουργίας του κόσμου, του τρόπου δημιουργίας του, την επίδραση που έχει στο σώμα μας και την διαδρομή μας μέσα στο χρόνο… Παρατήρησα δηλαδή την έναρξη νοητικών συσχετισμών τέτοιων πλέον ανάμεσα στις πληροφορίες που έχετε στη διάθεσή σας, οι οποίες σας βάζουν σε ένα πλαίσιο ευρύτερης αντίληψης της συμπεριφοράς σας και της επίδρασής της πάνω στη συνειδητότητα και τη δημιουργία του κόσμου… Μια επίδραση που έχει να κάνει με την αντίληψη ολόκληρου του πεδίου πληροφοριών που ονομάζεται πλέον άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένων της σχέσης του με την ψυχή του, της εικονικής παρουσίας του στο χρόνο, των συμπεριφορών εξουσίας του Εγώ του, της διαπλοκής της κάθε πεποίθησης του, και της τελικής ελεύθερης επιλογής της βούλησής του.

Έτσι λοιπόν είδα, οτι έφτασε η στιγμή όπου όλη αυτή την πληροφορία της αναλυτικής συμπεριφοράς κάθε πεποίθησης, θα πρέπει τώρα να την εναρμονίσουμε έτσι ώστε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την επόμενη μέρα… Και το πρώτο που πρέπει να θυμόμαστε είναι αυτό που επαναλάβαμε σε κάθε άρθρο… Την αποδοχή της λειτουργίας τους… Διότι όσο κι αν μερικοί νομίζουν οτι είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από αυτές, αυτό είναι αδύνατον… Οι πεποιθήσεις μας, θα μας ακολουθούν για πάντα δίπλα στα Εγώ μας… κι εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποδεχθούμε την παρουσία τους τόσο σε μας τους ίδιους όσο και στον κάθε ένα δίπλα μας κι απέναντί μας με τον οποίο αλληλεπιδρούμε…

Η αποδοχή της πεποίθησης… δηλαδή της αλλοιωμένης πληροφορίας της ψυχής… Δηλαδή τι πρέπει να παραδεχθούμε; Ότι όλοι μας ουδενός εξαιρουμένου, διαθέτουμε το δυναμικό 1) τα ταπεινώσουμε και να ταπεινωθούμε –αντί να είμαστε ακέραιοι-, 2) να προδώσουμε και να ελέγχουμε –αντί να έχουμε πίστη-, 3) να απορρίψουμε και να αποτραβηχτούμε –αντί να αναδείξουμε τη μοναδικότητά μας-, 4) να εξαρτηθούμε και να εγκαταλείψουμε –αντί να αντιληφθούμε την δυαδικότητα της ψυχής μας- και 5) να γίνουμε αδιάλλακτοι και άδικοι –αντί να αποδεχθούμε την εσωτερική μας αξία άστε να ισορροπήσει η ψυχή με τα Εγώ και το σώμα μας…

Και πως θα γίνει αυτό; Πως θα καταφέρουμε να φτάσουμε στο σημείο αυτής της αποδοχής; Το να φτάσεις εκεί είναι το μόνο εύκολο… Και είναι εύκολο διότι το γνωρίζεις… Όταν ακούς κάποιον να σε λέει «ρεμάλι» ή «κερατά» ή «εξαρτημένο» ή «απόβρασμα» ή «απατεώνα» είναι κουβέντες και λέξεις που έχεις αποδεχθεί για τον Εαυτό σου πολύ καιρό πριν… Τις έχεις ξανακούσει δεκάδες φορές και στο τέλος έχεις πειστεί για αυτές που τις έχεις ήδη αποδεχθεί… Κι αυτό είναι που σου γεννάει μέσα σου τον πόνο… Αλλιώς ούτε που θα έδινες σημασία σε αυτό που σου λένε… Όμως το ότι αντιδράς, σημαίνει ότι κάπου μέσα σου έχεις βαρεθεί να το ακούς και θέλεις να θεραπευτείς… Αλλά τι κάνεις; Το επαναλαμβάνεις παντού γύρω σου δημιουργώντας μέσα σου ηδονή από τον πόνο που προκαλείς στον άλλον… Διότι η πρόσκαιρη θεραπεία του εσωτερικού πόνου έρχεται με την ηδονή… Επιλέγεις και συναναστρέφεσαι με άτομα που σου θυμίζουν τον Εαυτό σου… Κι έτσι το «ρεμάλι» ή τον «άπιστο» ή τον «άδικο» και τον «εξαρτημένο» μέσα σου το καθρεφτίζει ο φίλος σου, ο σύντροφος σου, κι έτσι σου είναι εύκολο να του το πεις κι εσύ… Τον κτυπάς εκεί που πονάς κι εσύ…

Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όποιος σε ξαναπεί «ρεμάλι» έχει τον ίδιο πόνο με σένα… Κι όποιον πεις εσύ «άδικο» το ίδιο κάνεις κι εσύ… Το αναγνωρίζεις διότι το περιέχεις μέσα σου… Και άρα; Άρα πρέπει να το αποδεχθείς πρώτα στον εαυτό σου… Να αποδεχθείς τι; Το «ρεμάλι» είναι η λέξη ταπείνωσης που χρησιμοποιείς για να εξευτελίσεις κάποιον… ή η «απιστία» είναι η διαδικασία που ακολουθείς για να «ελέγξεις»… Το κάνεις κάθε μέρα… Ε και; Τι μ αυτό θα μου πεις… Αυτό είναι που πρέπει να αποδεχθείς… Ότι όλα αυτά ανήκουν στις πεποιθήσεις σου…

Ότι ελέγχεις τα πάντα για να μην νοιώσεις προδοσία και πριν προλάβει κάποιος να σε προδώσει τον απατάς… Ότι γίνεσαι μαζοχιστής και μόλις πιεστείς πολύ βρίσκεις κάποιον για να τον ξεφτιλίσεις όπως αφήνεις και ξεφτιλίζεις τον ίδιο σου τον Εαυτό… Ότι απομακρύνεσαι από τους πάντες, παρατάς τη δουλεία σου, τους φίλους σου, τους γνωστούς σου κι ύστερα νοιώθοντας αυτή την απόρριψη που δημιουργείς στον Εαυτό σου απορρίπτεις τους πάντες, τους τη λες με τη μία, κρίνοντας ακόμη και τον τρόπο που αναπνέουν… Ότι εξαρτάσαι από το παραμικρό και με την πρώτη ευκαιρία εγκαταλείπεις τους πάντες χωρίς δικαιολογία και αφορμή και χάνεσαι από τα μάτια τους χωρίς να συνειδητοποιείς τι κάνεις… Ότι γίνεσαι άδικος και απατεώνας, ένα λαμόγιο μικρό ή μεγάλο, που αν σε ρωτήσει κάποιος για τις πράξεις σου, είσαι έτοιμος να τις δικαιολογήσεις, ανακαλύπτοντας ένα δικό σου δίκαιο που το μόνο που σου προσφέρει είναι περισσότερη αδιαλλαξία…

Όλο αυτό που διάβασες εδώ από πάνω, είναι κομμάτια από τον κάθε ένα μας, τα οποία όμως, αν στα «πετάξει» κάποιος στο πρόσωπο με λέξεις πονάνε… Και ο μόνος δρόμος για να ελαττώσεις αυτό τον πόνο είναι να τα παραδεχθείς… Να τα αποδεχθείς πρώτα σε σένα και ύστερα στους άλλους γύρω σου… Να το παραδεχθείς ότι το μόνο που κάνουν, είναι ότι κάνεις κι εσύ… Και τι θα συμβεί τότε; Τότε αντί να τον πεις «ρεμάλι» θα τον ρωτήσεις «γιατί ταπεινώνει τον Εαυτό του»… Έχεις ρωτήσει ποτέ κάποιον γιατί ταπεινώνει τον Εαυτό του; Κάντο πρώτα και μετά θα δεις, ότι ο θυμός που παράγεται μέσα του είναι διαφορετικός… Θυμώνει με το Εγώ του όχι με σένα… Κι αυτός ο θυμός είναι αδύνατον να τον καταστρέψει… Είναι αδύνατον να τον οδηγήσει εναντίον του Εαυτού του για παράδειγμα… Είναι ένας θυμός παραγωγικός ο οποίος τον οδηγεί στην δική του ακεραιότητα…

Έχεις ποτέ διαπληκτιστεί με κάποιον που ελέγχει τα πάντα γύρω; Συνήθως αυτός ο τύπος είναι και ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις με κάποιο τρόπο προδομένος… Διότι η λέξη εμπιστοσύνη είναι άγνωστη έννοια για αυτόν… Τι του έχεις πει; Τον αποκάλεσες προδότη; Και μετά έγινε χαμός ε; Άφρισε και βρόντησε… και στο τέλος τσακωνόσασταν χωρίς λόγο… Προσπάθησες ποτέ να του φωνάξεις «γιατί έχει χάσει την πίστη του στη ζωή;» Προσπάθησε να του το πεις και παρατήρησε το θυμό του… Όχι «γιατί δεν σου έχει εμπιστοσύνη»… Αυτό θα τον εξαγριώσει περισσότερο διότι του επαναλαμβάνεις την αλλοιωμένη πληροφορία… «Γιατί χάνει την πίστη του;» αυτό να του πεις… Η λέξη κλειδί είναι η αρχική πληροφορία της ψυχής… Πίστη, ακεραιότητα, μοναδικότητα… Κι εκείνη τη στιγμή που το λες, αυτό αντηχεί και στη δική σου ψυχή… Αν είχε δίκιο δηλαδή να αδυνατεί να σου έχει εμπιστοσύνη, τώρα θα το αντιληφθείς κι εσύ… Θα καταλάβεις τι έκανες τόσο καιρό μαζί του….

Τον βλέπεις εκεί στην άκρη αποτραβηγμένο και θυμάσαι πόσες φορές του φώναξες «σήκω, βγες έξω, σε έχουν παρατήσει οι πάντες και τώρα το μόνο που κάνεις είναι να με κρίνεις κιόλας;» Το ξέρει… Τι του το φωνάζεις… Ο θυμός αυτός που παράγεται είναι καταστρεπτικός… Πάει να σηκωθεί αλλά είναι σαν να είναι δεμένος χειροπόδαρα… Η απόρριψη τον έχει πετάξει στη γωνία, μακριά από τους πάντες… Τι πρέπει να κάνεις; Δέξου το και εξήγησέ του τη μοναδικότητά του… Σου είναι αδύνατον ε; Σου είναι αδύνατον να του το πεις διότι τον έχεις απορρίψει κι εσύ χιλιάδες φορές και τώρα το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του το φωνάξεις ακόμη πιο δυνατά…  Αυτό όμως είναι αποδοχή… Να δεις μέσα σου ότι σε κάποιον που είσαι έτοιμος να τον απορρίψεις –αφού το έχεις κάνει χιλιάδες φορές μέχρι τώρα- σου είναι αδύνατον να του μιλήσεις για τη δική του μοναδικότητα… Αδύνατον… και τότε; Τι μπορείς να κάνεις;

Σήκωσε το πνεύμα σου ψηλά… κοίταξε μέσα σου και δες τη δική σου υπέροχη μοναδικότητα… ακεραιότητα, πίστη, δυαδικότητα και ισορροπία… Στην αρχή ακόμη κι αυτό θα σου είναι αδύνατον μιας και θα έχεις ήδη απορρίψει, ταπεινώσει ή όλα μαζί και το δικό σου Εαυτό… Θα προσπαθείς αλλά θα είναι σαν να είσαι από κάπου δεμένος… Κι αυτό που νοιώθεις παρατήρησέ το εκείνη τη στιγμή διότι είναι αυτό που νοιώθει κι ο άλλος απέναντί σου που τον απορρίπτεις ή τον ταπεινώνεις ή που εξαρτάται από σένα… Κι όσο κοιτάς μέσα σου και αποδέχεσαι την αντιστροφή της μοναδικότητας σε απόρριψη ή της ισορροπίας σε αδιαλλαξία, τόσο θα ετοιμάζεσαι να το δεις και στον άλλο…

Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό… Όχι ο άλλος… Ο άλλος μένει εκεί απέναντι περιμένοντας ένα χέρι… Όχι κανάκεμα… Όχι χάδια… Φωνή δυνατή να αντηχήσει μέσα του με δύναμη… «Γιατί καταστρέφεις τη μοναδικότητά σου;»

Κάθαρση λέγεται όλο αυτό… Θεραπεία… Διότι η φράση αυτή αντηχεί πρώτα μέσα σου… Έρχεται από μέσα σου… Είναι από το μέλλον το δικό σου… Διότι αυτό το έχουμε πει… Το μέλλον του κόσμου όλου, έρχεται από μέσα μας… Και η επόμενη στιγμή σου, φτάνει σε σένα, έχοντας καταγράψει στη συνείδησή σου αυτή τη φράση… Το είπες στον άλλον, αλλά αυτό έχει δράσει ήδη μέσα σου… Ζεις τη διαφορά σου… «Γιατί καταστρέφεις τη μοναδικότητά σου»… Κι αυτό το κάνεις με κάθε πεποίθηση, συνειδητά… Κι αν σου είναι αδύνατον κάποια στιγμή να το κάνεις, τότε απόρριψέ τον… αλλά τώρα θα το κάνεις κι αυτό συνειδητά… Συνειδητά… Χωρίς να δίνεις δικαιολογίες άλλες… Χωρίς να επαναλάβεις φράσεις του τύπου «σε ταλαιπωρεί, ‘η σου είναι αδύνατον να ζεις μαζί του άλλο»… Τον απορρίπτεις… Κι αν σε ρωτήσει του το λες… Τον προδίδεις και το κάνεις συνειδητά…

Πόσες φορές νομίζεις θα αντέξεις να το κάνεις; Συνειδητά, πόσες φορές; Λίγες… Συνειδητά λίγες… Κάθε φορά και λιγότερο… Κι όσο αλλάζεις εσύ, τόσο θα βλέπεις όλοι γύρω σου να αλλάζουν… Διότι πλέον θα γνωρίζεις τι συμβαίνει… Και οι άνθρωποι που θα σου αναπαράγουν αυτή τη συμπεριφορά θα μειώνονται συνεχώς… Ώσπου κάποια στιγμή θα αλλάξεις συμπεριφορά, έτσι ώστε να πάψεις να το κάνεις… Κι η συμπεριφορά αυτή, θα ξεκινήσει απ τα παιδιά… Μονάχα από εκεί μπορεί να ξεκινήσει… Διότι ξέρεις ότι είναι αθώα… Αναπαράγουμε τον Εαυτό μας επάνω τους χωρίς να συνειδητοποιούμε τι κάνουμε… Τώρα όμως γνωρίζεις ότι τα μικρά παιδιά, είναι αδύνατον να σε πληγώσουν… Αγνοούν τη διαδικασία να το κάνουν… Είναι μόνο δέκτες των δικών μας πεποιθήσεων… Τώρα γνωρίζεις ότι το παιδί μέχρι τα τρία του χρόνια, είναι αδύνατον να κατανοήσει την έννοια «η μαμά εργάζεται και φεύγει από δίπλα μου»… Απλά αδύνατον… Είναι πέρα από κάθε φαντασία… Και το μόνο που κάνουμε όταν απομακρυνόμαστε από ένα παιδί μέχρι τα τρία, είναι να του ενεργοποιούμε την πεποίθηση της απόρριψης (για το ίδιο φύλλο) ή της εγκατάλειψης (για το αντίθετο φύλλο)…

Το τι θα κάνουμε για αυτό είναι μια γενικότερη συζήτηση… αλλά εδώ πρώτα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τι συμβαίνει… Διότι η αλλαγή στην ανθρωπότητα, θα έρθει μόνο από τα παιδιά… Η αλλαγή στη δική μας συμπεριφορά, απλά ελέγχει τις πεποιθήσεις… Στα παιδιά όμως τις απενεργοποιεί εντελώς… Η ζωή της ανθρωπότητας, εξαρτάται από μια περίοδο τριών ετών όπου η δική μας συμπεριφορά θα δημιουργήσει γενιές οι οποίες εισέρχονται στη ζωή με μειωμένες πεποιθήσεις… Η συνειδητοποίηση της αντίληψης, του βιώματος του θανάτου από κάθε βρέφος ενός έτους το οποίο αποχωρίζεται τη μητέρα του ή που μεγαλώνει χωρίς πατέρα, είναι ο μόνος δρόμος για να μπορέσουμε να κάνουμε τη διαφορά… Η συνειδητοποίηση αυτή και ότι τα παιδιά είναι δημιουργίες άλλου…

Σε μερικούς από μας, φαίνεται αδιανόητο αυτό… Ότι τα παιδιά τα δημιούργησε κάποιος άλλος… Διότι μέχρι τώρα τα θεωρούμε δικά μας… Όμως το μόνο που κάναμε εμείς για αυτά, είναι δέκα λεπτά ηδονής μέσω της οποίας καλύψαμε ένα κομμάτι του εσωτερικού μας πόνου…  Δέκα λεπτά ερωτικής συνουσίας, μέσα από την οποία δημιουργείται κάτι το οποίο εμείς, απουσιάζαμε ολοσχερώς τόσο στον σχεδιασμό του όσο και στην υλοποίησή του… Τι κάναμε δηλαδή; Οραματιστήκαμε το DNA του; το χρώμα των ματιών του; το πάχος του δέρματός του; τον παλμό της καρδιάς του; τον τρόπο που θα αλληλεπιδρά με όλους; τη μοναδικότητά του; τι; Τίποτε απολύτως… Και η ψυχή μας αυτό το γνωρίζει…

Γνωρίζει δηλαδή, ότι ο κάθε γονιός, είναι διεκπεραιωτής της ανθρωπότητας… Και το μόνο που έχει να κάνει, είναι να σεβαστεί αυτή του τη μοναδική υποχρέωση της σωστής μετάβασης της πληροφορίας στον επόμενο κρίκο… Στα παιδιά του… Μα θα μου πείτε όλο αυτό είναι παιδεία, πολιτισμός, πνευματική ανάταση διαφορετικού βεληνεκούς… Μα τι νομίζετε ότι κάνετε τόσο καιρό εδώ; Σας το είπα από την πρώτη στιγμή… Κτίζετε ένα νέο πολιτισμό, αλλάζοντας τη δόνηση ολόκληρου του πλανήτη… Η αλλαγή των πεποιθήσεων σας και ο τρόπος που θα τις διαχειρίζεστε από σήμερα και πέρα, θα φτάσει κάποια στιγμή και θα δημιουργήσει μια διαφορετική γενιά… Όχι έτσι με τα λόγια… Μέσα από τις δικές σας πράξεις… Αθόρυβα, έχει ήδη ξεκινήσει…

Πολλοί όταν άρχισα να συσχετίζω την ψυχή με τον αισθητό κόσμο, παραξενεύτηκαν και θεώρησαν ότι υπάρχει κάτι κρυφό από πίσω… Όμως είναι αδύνατον να αντιληφθείς τον κόσμο και τη λειτουργία του, όταν αγνοείς τον τρόπο που λειτουργείς εσύ ο ίδιος… Είναι αδύνατον η επιστήμη να παραδέχεται τον «παρατηρητή» σαν το μοναδικό μέσο που δημιουργεί τον αισθητό κόσμο και συγχρόνως να αφήνει απ έξω πληροφορίες όπως αυτές της ψυχής σαν περιττές… Είναι αδύνατον να προσπαθείς να κατανοήσεις τον κόσμο αν αγνοείς πως δρα η συνειδητότητα… Πως επιδράς εσύ ο ίδιος κάθε στιγμή μαζί της… Πως δημιουργείται και πως υλοποιείται το ίδιο μας το σώμα… Είναι αδύνατον να συμβούν όλα αυτά αν αγνοούμε τη λειτουργία των δικών μας πεποιθήσεων…

Διότι τότε, θα θεωρούμε περιττό να διευκρινίσουμε τη δική μας σχέση με τους ανθρώπους –εικόνες ή ανθρώπους –είδωλα… Αν όλα χάνονται μέσα στο χρόνο που λέγεται παρελθόν και διατηρούνται για χιλιάδες χρόνια σε άλλες διαστάσεις ποιος ο λόγος να ασχοληθούμε; Όμως ο μοναδικός λόγος που συνεχίζει η ψυχή να ενσαρκώνεται, είναι για να κατορθώσει να συνθέσει τον Εαυτό πριν φύγει η ίδια από το σώμα… Διότι η σύνθεση αυτή, οδηγεί στην αντίληψη της ένωσης όλων των Εγώ σε Ένα και τον έλεγχο των πεποιθήσεων… Και η πληροφορία αυτή της ένωσης και της σύνθεσης, καταγράφεται στη συνείδηση του σώματος, στο βάθος όλου του χρόνου που θα υπάρξει… σε όλες τις διαστάσεις…

Διότι αυτό που μένει μετά την αποχώρηση της ψυχής, είναι η συνείδηση του καθενός μας, καταγεγραμμένη μέσα στη ροή της συνειδητότητας… Κι αυτό είναι κάτι που συνοδεύει το σώμα σε όλο τα ταξίδι του στο χρόνο και στις διαστάσεις… Η ανθρωπότητα δηλαδή, διαχρονικά υποφέρει μονάχα από όσους απέτυχαν να συνθέσουν τον Εαυτό τους, αφήνοντας ανεξέλεγκτα τα αχόρταγα εγώ να λυμαίνονται αδίστακτα τον κόσμο μέσω των πεποιθήσεων τους… Κι όσες ψυχές, ολοκληρώνουν με επιτυχία το ταξίδι τους σε αυτό τον κόσμο, ο μόνος λόγος της επιστροφής τους, είναι να καταφέρουν πια να γίνουν ο καθρέφτης σε όσους αδυνατούν να κοιτάξουν μέσα τους και να ολοκληρωθούν σαν σύνθεση Εαυτού… Να καταφέρουν να γίνουν εκείνοι, αυτό που κάποιοι αρνούνται να δουν πεισματικά… Να γίνουν εκείνοι που θα αναπαράγουν τις συμπεριφορές με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν κατανοητές από όλους… Κι έτσι ημέρα με την ημέρα, όλο και περισσότεροι να αντιλαμβάνονται την έννοια του «μέσα» μας… Να μπορούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι για τον Ανώτερο Εαυτό τους πιο εύκολα, γνωρίζοντας πια ότι το μόνο τείχος που έχουν να περάσουν είναι οι δικές τους πεποιθήσεις…

Πολλοί από μας, μας φαίνεται αδύνατον να κατανοήσουμε ότι είμαστε τα κύτταρα ενός νέου πολιτισμού… Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι όλη αυτή η διαδρομή που έχουμε ξεκινήσει, οδηγεί αθόρυβα σε μια νέα παιδεία… Σε ένα νέο κόσμο… Κι όμως, όσο δύσκολο και αν μας φαντάζει αυτή τη στιγμή, κάποιοι, στην πορεία της ζωής τους, θα επιδράσουν τόσο δραστικά στη συνείδηση των ανθρώπων γύρω τους που θα γίνουν οι καταλύτες αυτής της αλλαγής… Πολλοί από μας, ή πολλοί από όσους διδαχθούν άηχα από τις πράξεις μας, θα βρεθούν σε θέσεις αποφάσεων, όπου θα επιλέξουν να ορθώσουν την άποψή τους και να εντάξουν μέσα στην παιδεία μαθήματα που τώρα μοιάζουν απίθανα… Διότι οι πληροφορίες αυτές για τις πεποιθήσεις, θα ενταχθούν μια μέρα μέσα στη βασική εκπαίδευση των νέων της ανθρωπότητας… Έτσι ώστε πολύ πριν μάθουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τη λογική, θα έχουν αρχίσει να τον αγγίζουν με το «μέσα» τους… Ένα «μέσα» που συνεχώς, αποχτά νόημα όχι μόνο για μας που το συζητάμε τώρα, αλλά για όλους… Για τον απλό πολίτη, τον επιστήμονα, τον ιερέα, τον θεραπευτή…

Η αποδοχή των πεποιθήσεων μας, αυτού του μόνιμα αρνητικού τείχους που φράζει τα πάντα μέσα μας από τον πόνο που μας προκαλεί, μέρα με τη μέρα θα γίνεται αντιληπτή σαν έννοια από μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας… Μια έννοια που θα εξαπλωθεί χωρίς λέξεις, απλά με την παρατήρηση της αλλοίωσης της πληροφορίας της ψυχής μας… Η αποδοχή… Και όχι η υποκριτική πίεση τους προς τα μέσα… Η μάχη με τον Εαυτό μας, αυτή η ύπουλη τακτική που αιώνες τώρα μας κατάφερε να αναπαράγουμε ένα μάχιμο και αιματηρό μέλλον έχει πλέον περάσει… Το αρνητικό αυτό φράγμα πόνου, που τόσους αιώνες κατάφεραν να το θάψουν βαθιά μέσα μας, το μόνο που έκανε ήταν να δημιουργεί ένα μέλλον γεμάτο πόνο…

Ας βουτήξουμε μέσα μας λοιπόν κι ας το αγγίξουμε με θάρρος… Ας το ψηλαφίσουμε πιθαμή προς πιθαμή ώστε να αναγνωρίσουμε κάθε δομικό στοιχείο που το αποτελεί… Αυτή η βουτιά στο «μέσα» σας, να ξέρετε ότι είναι βουτιά στο «μέσα» όλης της ανθρωπότητας… Διότι όλοι είμαστε ίδιοι σε αυτό… Η θεραπεία του ενός, θα θεραπεύσει ολόκληρο το σώμα της… Μια θεραπεία που έτυχε σε μας να την αρχίσουμε… Σε μας τα πρώτα βήματα να κάνουμε… σε μας τα πρώτα βλέμματα στο μέσα μας… σε μας για να το γράψουμε, με τη συνείδησή μας σ’ όλους…

Αλκιρέας

«Μηδέν Άγαν». Η «απούσα» πληροφορία της σύνθεσης

 

«Μηδέν Άγαν». Η «απούσα» πληροφορία της σύνθεσης

Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα σε αυτή την ανάρτηση… Κι αυτό διότι σε λίγο θα υπάρξουν αποσυμβολισμοί σε έννοιες οι οποίες όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν δημιούργησαν συνειδήσεις διαφόρων επιπέδων αντίληψης οι οποίες κάθε άλλο παρά ανταποκρινόντουσαν στην πραγματικότητα. Συνειδήσεις που κι αυτές με τη σειρά τους δημιούργησαν σε πάρα πολλούς, ένα μορφογεννητικό πεδίο γύρω τους, που τώρα θα πρέπει (τουλάχιστον) να το αναπροσαρμόσουν, ώστε να κάνουν το επόμενο συνειδησιακό τους βήμα. Θα πρέπει δηλαδή, βάζοντας μια βάση στην επικοινωνία μας, να δεχθούμε ότι κάποιες έννοιες έχουν μια κρυφή ιερότητα για τις οντότητές μας και άρα θα πρέπει με τη συμπεριφορά μας, να επιδεικνύουμε τον ανάλογο σεβασμό όταν τολμούμε με οποιοδήποτε τρόπο να τις διαχειριζόμαστε, … Κάποιες λέξεις ή σύμβολα δηλαδή, αποτελούν για τη συνείδηση κάθε λαού μια κρυφή λέξη ή έννοια δύναμης.

Δύναμης, η οποία πηγάζει από την ιερότητα της έννοιας που αντιπροσωπεύει. Έτσι αν επιδράσει κάποιος πάνω σε ένα σύμβολο (ας πούμε το χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο), επιδρά επίσης υποσυνείδητα και άρα κρυφά, στη συνειδησιακή σύνδεση ολόκληρου του λαού με την έννοιά της λέξης ή του συμβόλου. Για το λόγο αυτό, σύμβολα που περιέχουν έννοιες πανανθρώπινες, είναι ανεπίτρεπτο για παράδειγμα να γίνονται σύμβολα σε πολιτικά κόμματα, διότι έτσι καταστρέφουν ολόκληρη την έννοια που είναι καταγεγραμμένη στις συνειδήσεις. Παράδειγμα η σβάστικα που χρησιμοποίησε το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας στα μέσα του περασμένου αιώνα και το οποίο πλέον, αποτελεί για μια πολύ μεγάλη μερίδα της ανθρωπότητας ένα σύμβολο φόβου, καταπίεσης και μίσους.

Ο αναγνώστης, ήδη θα διερωτάται, γιατί τα έγραψα όλα αυτά σαν πρόλογο… Θα σας πω… Τα έγραψα αυτά φίλε αναγνώστη, διότι σήμερα θα κινηθούμε γύρω από λέξεις, σύμβολα και έννοιες, οι οποίες έχουν μια ιδιαίτερη σημασία για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Λέξεις όμως σύμβολα και έννοιες που τυχαίνει να βρίσκονται στην Ελλάδα και να αποτελούν πρώτα απ’ όλα δική μας κληρονομιά. Έννοιες, που τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν ήδη πηγή εκμετάλλευσης από τις αδελφότητες. Εκμετάλλευσης όμως, στην οποία συμμετείχαν και συμμετέχουν ακόμη ενεργά Έλληνες. Θα παρακαλούσα λοιπόν, πριν ξεκινήσει αυτό το άρθρο, να αντιληφθούμε όλοι, ότι αυτά που θα διαβάσετε, ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα και εμείς, είμαστε απλά οι διαχειριστές τους. Και σαν διαχειριστές τους θα πρέπει να επιδείξουμε τον ανάλογο σεβασμό. Σεβασμό όμως, που όπως θα δείτε, θα χρειαστεί και τόλμη… και ακεραιότητα… Διότι σήμερα θα αναδείξουμε τη βαθιά κρυμμένη σημασία των κωδικοποιημένων συμβόλων της περιοχής των Δελφών και τον τρόπο που αποκρύφτηκε η  έννοια τους.

Θα έχουν ίσως καταλάβει κάποιοι που έχουν διαβάσει τις προηγούμενες αναρτήσεις μου, ότι «Δελφοί» είναι κάθε άλλο παρά μονάχα ένας απλός γεωγραφικός προσδιορισμός. Διότι, η περιοχή και ο ιερός αρχαίος τόπος των Δελφών, ορίζει το σημείο όπου υπάρχουν και λειτουργούν, εκείνοι οι οποίοι φέρουν ολόκληρη την πληροφορία. Δηλαδή οι άνθρωποι Δελφοί. Στην προηγούμενη ανάρτησή μου, όπου κάνω τη διάκριση ανάμεσα στην έννοια του α-δελφού και του δελφού, περιγράφω πλήρως τη λέξη όπου αναφέρω ότι δελφός είναι εκείνος που είναι ικανός να «μεταφέρει» και να διαχειριστεί μια πληροφορία ολοκληρωμένα συνολικά. Την οποιαδήποτε πληροφορία, με οποιοδήποτε τρόπο, στο οποιαδήποτε σημείο. Ολόκληρη και αυτούσια. Θα μπορούσε να είναι ο μοναδικός κληρονόμος ενός πατέρα, ή ο μοναδικός μαθητής ενός δασκάλου ή το μοναδικό κλειδί για να ανοίξει ένα θησαυροφυλάκιο, ή ο μοναδικός κωδικός για να εισέλθεις σε κάποια δεδομένα. «Δελφικό» δηλαδή, είναι το «μοναδικό κλειδί», ο «μοναδικός κωδικός», που ανοίγει μια μοναδική πύλη…

Ενώ δηλαδή έχουμε την έννοια της λέξεως «δελφύς» που σημαίνει μήτρα (πηγή), μέχρι σήμερα εξετάστηκε μόνο ως προς την θηλυκή αναπαραγωγική της έννοια. Δηλαδή το όργανο από το οποίο προέρχονται μονάχα οι α-δελφοί, χωρίς να θεωρήσουμε σημαντικό να συμπληρώσουμε το κανονικό της παράγωγο, δηλαδή πρώτιστα τον Δελφό. Δελφοί, οι ιερείς του ναού, οι οποίοι προήρχοντο από την μήτρα (την πηγή) και κατείχαν ολόκληρο το εύρος της απαραίτητης αρχικής πληροφορίας και όχι Δελφοί δηλαδή η περιοχή στην οποία ήταν κτισμένος ο ναός στους Δελφούς. Και ποια είναι η γνώση ή η πληροφορία που κατέχει ένας Δελφός ιερέας; Τώρα θα πρέπει ο αναγνώστης, να σταματήσει να διαβάζει, να κάνει ένα συνειδησιακό βήμα πίσω, να ηρεμίσει μένοντας ψύχραιμος με αυτό που θα διαβάσει ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ολόκληρη την εικόνα που του έχει αποκρυφτεί όλους αυτούς τους αιώνες.

Ο κάθε αναγνώστης λοιπόν, θα πρέπει να «δει» τρία σημεία, συνολικά, με το νου και την καρδιά του, συνθέτοντας τη λογική, το συναίσθημα και την κρυμμένη πληροφορία που βρίσκεται αιώνες τώρα στη συνείδησή του. Στην κορυφή το σύμβολο του διπλού «έψιλον», σύμβολο της «αντίστροφης ροής» και δημιουργίας του αισθητού κόσμου μέσα από την αλληλεπίδραση της πληροφορίας των πέντε λειτουργικών αρχείων της ψυχής. Αμέσως από κάτω, να συνθέσει την πρώτη πληροφορία που πήρε ήδη, με το σύμβολο-έννοια του «γνώθι σ’ αυτόν» το οποίο τον οδηγεί στον αποσυμβολισμό της δημιουργίας των πέντε πεποιθήσεων μέσω της αλλοίωσης της πληροφορίας της ψυχής από την συνειδητότητα και τέλος να σταματήσει στο τρίτο και τελευταίο σύμβολο, του «μηδέν άγαν».

«Μη δεν άγαν». Μια φράση που την κρυμμένη της δυναμική έννοια, γνώριζαν αρχικά μόνο οι Δελφοί και κατόπιν μονάχα οι αδελφότητες. Από πληροφορία που κράτησαν από τους ίδιους τους ιερείς. Πριν κλείσουν το ναό. Μηδέν άγαν, δηλαδή απόφυγε να θεωρείς περιττή και άχρηστη οποιαδήποτε πληροφορία, απόφυγε να στρέφεις το βλέμμα, το νου και την καρδιά σου μονάχα σε κάποιο μικρό τμήμα του συνόλου, θεωρώντας αδύνατον να διαχειριστείς τη σύνθεση στο σύνολο της. Απόφυγε να θεωρείς το «μικρό» σαν σημαντικό ή το «μεγάλο» σαν ασήμαντο. «Απόφυγε την εξειδίκευση». Και τι είναι αυτό που οι σημερινοί επιστήμονες θεώρησαν ασήμαντο για εκείνους; Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που με τόση επιμέλεια από κάποιους απομακρύνθηκε από το πεδίο τους; Φυσικά η ψυχή… Διότι είναι αδύνατον να αντιληφθείς την έννοια της «εκπύρωσης και ανασύνθεσης του σύμπαντος» παρατηρώντας τις λεπτομέρειες μόνο και βγάζοντας από το «κάδρο» την πληροφορία της «ψυχής». Όσο είναι αδύνατον να αντιληφθείς σαν σχήμα, σαν λειτουργία και σαν έννοια το σώμα ενός ανθρώπου, προσπαθώντας μονάχα να εξετάσεις κάποια μοναδική ουσία που περιέχει μέσα σε κάποιο νεκρό κύτταρο του.

Φυσικά γράφω πάλι για την αρχή της δημιουργίας του αισθητού κόσμου. Για την αρχή της αντιστρόφου ροής. Την πλήρη περιγραφή την έχω κάνει στο άρθρο "Αισθητός κόσμος και η αρχή της "αντίστροφης ροής". Εδώ θα δώσω απλά τον συμβολισμό της. Διότι το αντεστραμμένο (αριστερό) «ε» στην κορυφή του ναού του Απόλλωνα, αποτελεί την αρχική πορεία της ροής της συνειδητότητας. Η οποία αντιστρέφεται (δεξί ε), ακριβώς στο όριο (ι) του τρισδιάστατου κόσμου μας από τις πέντε (ε') λειτουργικές πληροφορίες της πηγής (πηγή –μήτρα –δελφύς), παράγοντας το είδωλο της συνείδησης (ειδέναι). Και όλο αυτό, μπορεί να γίνει αντιληπτό, μονάχα αν αποφύγουμε να θεωρήσουμε μη σημαντικό (μηδέν άγαν) τις πέντε (ε') λειτουργικές πληροφορίες της ψυχής οι οποίες τελικά αναδεικνύουν τον Ανώτερο Εαυτό (γνώθι σ’ αυτόν) στον άνθρωπο. Ναι φίλε αναγνώστη... Η αρχή της δημιουργίας του αισθητού κόσμου, ολόκληρη μαζί με την λειτουργία της συνείδησης μέσω της ψυχής... Στο ναό των Δελφών όλους αυτούς τους αιώνες συνεχώς... Μπροστά στα μάτια μας... Στο ναό του Απόλλωνα, δηλαδή της ενέργειας της ψυχής… Με παρακολουθεί ο αναγνώστης τι γράφω; Μπορεί να κατανοήσει τώρα τι σημαίνει σύνθεση; Μπορεί τώρα να κατανοήσει το σήμαινε για τους Δελφούς η Δελφύς; Μπορεί να κατανοήσει γιατί η «εσωτερική» ενέργεια της ψυχής αποφασίστηκε να κωδικοποιηθεί στον Απόλλωνα; Ίσως όχι ακόμη… Ίσως είναι νωρίς… Για μερικούς σίγουρα… Αλλά τι να πρωτογράψω…

Πολλοί τώρα, θα βιαστείτε να θριαμβολογήσετε υπέρ του γένους των Ελλήνων. Λιγότεροι θα σπεύσετε (ίσως αφελώς) να πείτε πάλι «σας τα ‘λεγα εγώ» και ελάχιστοι (ελπίζω) θα σκεφθείτε να το εκμεταλλευθείτε σαν πρόσθετου συμβολισμού σε κάποια πολιτικής χροιάς ομάδα. Πριν το κάνετε όμως, θα πρέπει να αναρωτηθείτε… Γιατί στην Ελλάδα; Γιατί πάλι εδώ; Είναι δυνατόν να κάνουμε κάποιο λάθος; Από πού τα βρήκαμε; Ποιος μας τα έδωσε; Είμαστε το ευγενές γένος των ανθρώπων; Είμαστε οι επίλεκτοι και οι εκλεκτοί; Λυπάμαι αλλά τίποτε από όλα αυτά που διαβάζετε κάθε μέρα, εδώ και πολλά χρόνια σχεδόν παντού… Τίποτε από αυτά… Τι είμαστε τότε; Φίλε μου αναγνώστη, λυπάμαι για αυτό που θα διαβάσεις, διότι οι Έλληνες είναι κάτι πολύ σημαντικότερο, που όμως θεωρούν άνευ σημασίας… Κάτι τόσο απλό… τόσης ευτελούς αξίας… και τόσης απύθμενης σε ευθύνη σπουδαιότητας… Είμαστε οι αγγελιοφόροι της ανθρωπότητας… Ή αν θέλεις για να αισθανθούμε καλύτερα, οι ταχυδρόμοι των θεών… Όμως «μηδέν άγαν»…

Είπα θεών; Ποιών θεών όμως; Ας προσπαθήσουμε να είμαστε για λίγο σοβαροί… Ζούμε σε μια εποχή που η έννοια της «ενέργειας» και της σχέσης της με την πληροφορία σήμερα, μπορεί να γίνει κατανοητή πλέον από τους περισσότερους… Ακόμη και οι σύγχρονες πληροφορίες που έρχονται στο φως, σχετικά με τους μεγάλους προκατακλυσμιαίους πολιτισμούς της περιόδου των αρχαίων αυτοκρατοριών της Ατλαντίδος, των Αθηνών και των Σανσκριτών, μπορούν πλέον να γίνουν κατανοητοί. Δύσκολα αλλά πια μπορούν… Όμως σκεφτείτε του ανθρώπους που ζούσαν την περίοδο μετά τον κατακλυσμό. Εκείνους που από την λάμψη ενός υπερμεγέθους πνευματικού και υλιστικού επιπέδου, επέστρεψαν εν μία νυκτί, στις σπηλιές και στα δάση χάνοντας οποιαδήποτε σύνδεση με την αρχαία σοφία.

Σκεφτείτε εκείνους που ανέλαβαν την ευθύνη της διατήρησης της μνήμης της ανθρωπότητας ζωντανής. Εκείνους που έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να διατηρήσουν μέρος της πληροφορίας μέσα στη συνείδηση της αποδεκατισμένης από την καταστροφή ανθρωπότητας. Μπορείτε να φαντασθείτε τον άνθρωπο του 4000 πΧ για παράδειγμα, να προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει ενέργεια, πληροφορία, σωματίδιο, ηλεκτρόνιο, και εικονικός αισθητός κόσμος; Για φαντασθείτε το… Για εκείνον οι ερωτήσεις ήταν άπειρες… Ποιος το είπε; Γιατί είναι έτσι ο κόσμος; Τι είναι ο άνθρωπος; Από πού ήρθαμε; Σκεφτείτε τους τότε ιερείς, να προσπαθούν να διατηρήσουν αυτή τη μνήμη ζωντανή αλλά κωδικοποιημένη διαχρονικά, για μια περίοδο δώδεκα χιλιάδων ετών, ώστε να φτάσει ακέραιη και ασφαλής στο σήμερα. Στο σημείο όπου η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ανακαλέσει μνήμες και να αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβη τότε και τώρα και τι πήγε στραβά… Τώρα, σιγά-σιγά, ίσως αρχίζει ο αναγνώστης να διαμορφώνει μια καλύτερη εικόνα, για το πως άρχισε να διαμορφώνεται η έννοια μιας ενέργειας στη μορφή ενός θεού...

Μας αρέσει να πλάθουμε ιστορίες και να δημιουργούμε μυθικά πλάσματα γύρω μας, από τα οποία κινδυνεύουμε τόσο, που καλό θα ήταν να περιμένουμε κάποιον να έρθει να αναλάβει τη δουλειά. Θέλουμε να σκεπτόμαστε σύνθετα και ίσως κάπου μέσα μας, αρεσκόμαστε να υπάρχουν τέρατα, πλάσματα από ερπετά, που έφτασαν στη γη με διαστημόπλοια ή με τη σελήνη, κι απ την άλλη όμως έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε απλά… Έχω διαβάσει σχεδόν παντού για τα διαστημόπλοια που έρχονται μέσα από πύλες αλλά μόνο μια φορά διάβασα κάπου τη σκέψη οτι: «Καλά, πού και πώς εξυπηρετούν ας πούμε τα φώτα και οι προβολείς, ένα διαστημόπλοιο που έρχεται από την Ανδρομέδα; Να βλέπουν οι εξωγήινοι στη νύχτα μη χαθούν στο διάστημα;» Αδυνατούμε να δημιουργήσουμε με σύνθεση λογικής και συναισθήματος για αυτά τα απλά ζητήματα, αφήνοντας έτσι και εκτός οποιαδήποτε σκέψης, το γεγονός ας πούμε ότι οι Αθηναίοι, συμμετείχαν στην καταστροφή του πολιτισμού της ανθρωπότητας τότε.

Τι έγραψα αγαπητέ αναγνώστη τώρα; Φυσικά… Ότι οι Έλληνες, ήταν ο λαός που είχε ενεργό συμμετοχή σε εκείνη την καταστροφική αλλαγή της ανθρωπότητας στην Ατλαντίδα, πριν από δώδεκα χιλιάδες περίπου χρόνια ίσως. Δεν το σκέφτηκε κάποιος; Τι επιπτώσεις και συνέπειες συνεπάγεται κάτι τέτοιο; Πως γίνεται και σε κάθε αλλαγή της ανθρωπότητας, οι Έλληνες είναι εκεί; Καλώς ή κακώς, άσχετα που υπάρχει δίκιο ή άδικο στην τελική κρίση της καταστροφής, ο αναγνώστης θα πρέπει να σκεφτεί ότι κάποιοι από τους προγόνους μας, την εποχή που τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν μια καταστροφική τροπή για ολόκληρο τον πλανήτη, τη στιγμή που η τότε τεχνολογική εξέλιξη άρχισε να επιδρά με τόσο πολύ αρνητικό τρόπο στις επόμενες τότε ημέρες του ανθρώπου, κάποιοι Έλληνες από την τότε κραταιά αυτοκρατορία των Αθηνών, ήταν πάνω στην Ατλαντίδα ήδη σαν κατακτητές. Πράγμα που τους έδινε την ευκαιρία να γνωρίζουν λεπτομέρειες των τότε ημερών που θα ακολουθούσαν. Το έχει σκεφτεί αυτό κάποιος; Οι αδελφότητες όμως όχι μόνο το σκέφτηκαν αλλά έχουν και στοιχεία από τις μέρες εκείνες. Στοιχεία και από τις δύο πλευρές…

Διότι οι Αθηναίοι στρατηγοί, επιστήμονες και ιερείς της τότε εποχής, άνθρωποι δηλαδή που είχαν γνώση ειδική και γενική για τις καταστάσεις που ίσως ακόμη και σήμερα μοιάζουν επιστημονικής φαντασίας, είχαν πληροφόρηση μέσα από την πηγή. Ζούσαν εκεί, γνώριζαν την αιτία που έγινε η εκστρατεία και η απόβαση όπως και γνώριζαν την επικίνδυνη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί από τις Ατλάντιες αδελφότητες. Διότι η τελική καταστροφή ήρθε αφού οι Αθηναίοι είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της χώρας και αφού πέρασε αρκετός καιρός από την στιγμή που οι Άτλαντες άρχισαν να χάνουν από την κυριαρχία τους.

Θέλω δηλαδή στο σημείο αυτό, ο αναγνώστης να κάνει ένα νοερό ταξίδι μέχρι εκείνη τη μακρινή εποχή και να προσπαθήσει να φέρνει στη σκέψη του, σκηνές σταδιακής εκκένωσης της χώρας, τόσο από τους Άτλαντες όσο και από τους Αθηναίους, όπως και τις συνθήκες για την προετοιμασία της επόμενης μέρας. Να σκεφτεί δηλαδή ότι κάποιοι ιερείς και επιστήμονες, αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα της κατάστασης και του κακού που θα επακολουθούσε, δρομολόγησαν τη διάσωση σημαντικών πληροφοριών όπως και τον τρόπο που αυτές έπρεπε να μείνουν χαραγμένες πάνω στον πλανήτη ώστε να φτάσουν στις επόμενες γενεές. Πληροφορίες που θα δίνουν γνώση ικανή να αναπτύξει αλλά και να προστατέψει από τα ίδια λάθη.

Θεωρείτε ότι η καταστροφή έγινε εντελώς ξαφνικά; Όχι φυσικά… Αυτό μπορεί να συνέβη την τελευταία ημέρα, αλλά σύμφωνα με τα αρχεία που φυλάσσονται στις αδελφότητες, δόθηκε σημαντικός χρόνος σε αρκετά μεγάλο πλήθος να μεταναστεύσει προς όλες τις κατευθύνσεις. Και οι τρεις αυτοκρατορίες , τόσο των Ατλάντων όσο και των Αθηναίων αλλά και των Σανσκριτών στην Ασία είχαν ένα διάστημα μερικών μηνών όπου κατόρθωσαν με μεγάλη ταχύτητα να μαζέψουν και να φυλάξουν αρκετές πληροφορίες για το μέλλον. Και τελικά η Ατλαντίδα καταποντίστηκε εντελώς παίρνοντας όλες τις πληροφορίες στον τάφο της, η Αθήνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και η μόνη περιοχή που διατήρησε το μεγαλύτερο μέρος τους αποθηκευμένες ήταν η Ασία. Τόσο από τους ίδιους τους τότε κατοίκους της όσο και από τα μεταναστευτικά καραβάνια που έφτασαν εκεί… Και μαζί με τις πληροφορίες, ο κάθε λαός, κράτησε και το υποσυνείδητο μίσος για τον άλλον, κατηγορώντας τον βουβά για εκείνη την καταστροφή… Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που θα το εξετάσουμε σε ειδικά άρθρα…

Αυτοί είναι λοιπόν οι Δελφοί. Οι Αθηναίοι ιερείς των Δελφών, οι οποίοι, πρώτο τους μέλημα μετά την καταστροφή, ήταν να δημιουργήσουν το χώρο στον οποίο θα φύλασσαν και θα διατηρούσαν τα αρχεία τους διαχρονικά. Το χώρο και τον τρόπο που θα κρατούσαν ζωντανές, ζωτικές πληροφορίες για τη πηγή της ψυχής του (δελφύς) ζωή του ανθρώπου, τη φύση, την ενεργεια και την "εσωτερική" λειτουργία της, τη σχέση του με τον ήλιο, την αρμονία του σύμπαντος και την κωδικοποιημένη πληροφορία της δημιουργίας του. Αυτοί ήταν οι Έλληνες δελφοί. Διότι υπήρχαν και άλλοι... Ποιοι άλλοι; Οι άλλοι από την άλλη πλευρά… Δύο γιγάντιες για την εποχή τους αυτοκρατορίες συγκρούστηκαν με τέτοια σφοδρότητα που μέσα σε λίγους μήνες, ίσως και λίγο πάνω από χρόνο, επέστρεψαν την ανθρωπότητα στη λίθινη εποχή… Και οι διασωθέντες και από τις δύο πλευρές, διατήρησαν τα δικά τους αρχεία κάθε μία… Αρχεία δηλαδή που έχουν μια διαφορά… Οι Αθηναίοι, κατάφεραν και διέσωσαν τις πληροφορίες εκείνες που είχαν σχέση με τη «ροή» της ζωής και αυτό για εκείνους ήταν αρκετό, ενώ οι Άτλαντες τις πληροφορίες για την «αναπαραγωγή» της, και έτσι κάτι τους έλειπε…

Κι έτσι δημιουργήθηκαν οι Δελφοί και οι Αδελφοί. Δηλαδή εκείνοι που κατάφεραν και διατήρησαν την μητρική πληροφορία από την πηγή και εκείνοι που κάτι αγνοούσαν…  Φυσικά αυτές οι διαφορές ήταν γνωστές, μιας και πριν την καταστροφή κάπως έτσι ήταν επίσης τα πράγματα… Κι αυτός ήταν και ο λόγος που οι Άτλαντες πίεσαν και πειραματίστηκαν προς απαγορευμένες περιοχές γνώσης… Οι Αδελφότητες είναι διαχρονικές… Μετά την καταστροφή, τα πράγματα ήταν στην αρχή σχετικά ομαλά, αλλά όσο περνούσαν οι αιώνες, οι άνθρωποι που αποτελούσαν το ιερατείο των Δελφών, άρχισαν να απομακρύνονται από την πλήρη αντίληψη της ιερότητας του ρόλου τους… Άρχισαν να δημιουργούν τις δικές τους σέχτες και αδελφότητες –τις γνωστές αμφικτιονίες-, με τελικό αποτέλεσμα να φτάσουμε στους ιερούς πολέμους μεταξύ των πόλεων της Ελλάδας στις οποίες είχαν επίδραση οι ιερείς. Η ίδια ακριβώς ιστορία με σήμερα, μόνο που το ντεκόρ του πλανήτη είναι διαφορετικό.

Αδίστακτοι άνθρωποι, με ροπή στον άκρατο υλισμό, στο χρήμα και στην εξουσία, μπήκαν μέσα στους κόλπους των Δελφών, με αποτέλεσμα να καταφέρουν τελικά να οδηγήσουν ολόκληρη την τότε Ελλάδα στην καταστροφή του πολιτισμού της. Τουλάχιστον να επιδράσουν σε αυτό δραστικά. Και πριν εγκαταλείψουν τα ιερά, μάζεψαν ότι πληροφορίες διέθετε ο ναός και έφυγαν… Που πήγαν; Που έφτασαν; Σε τι χέρια έπεσε όλος αυτός ο πλούτος των πληροφοριών που τόσους αιώνες διατηρούνταν, κειμήλιο της ανθρωπότητας; Αγνοείται η τύχη τους;…  Όχι… Όσο κι αν κάποιοι θα βιαστείτε να κρίνετε τους Χριστιανούς για όλο αυτό, οι υπαίτιοι κρύβονται ανάμεσα στους τότε ιερείς… Για αυτό πριν το κάνετε, θα πρέπει να δείτε τη μεγαλύτερη εικόνα… Να δείτε δηλαδή γύρω και τους άλλους λαούς, που άλλαξαν κι εκείνοι θρησκεία. Λαούς όπως του Ρωμαίους, τους Γαλάτες, ή ακόμη πιο δύσκολο τους Κέλτες… Πριν κρίνετε τα γεγονότα στην τότε Ελλάδα, δείτε γύρω ολόκληρη την περιοχή. Προσπαθήστε να δείτε την συνολική εικόνα, ανθρώπων παραστρατημένων και υποταγμένων στην απληστία τους, ανθρώπων που με την εξουσία που κατείχαν, άρχισαν να καταπιέζουν υποσυνείδητα ολόκληρους λαούς για μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο… Και αντί να κρίνουμε μόνο αυτούς που «ήρθαν», ας κρίνουμε συγχρόνως και αυτούς που «έφυγαν», ή ας αποφύγουμε να κρίνουμε τον οποιοδήποτε… Διότι σε μια κρίσιμη στιγμή που η ανθρωπότητα ετοιμαζόταν, όπως και σήμερα, να μπει σε μια φάση αλλαγής, κάποιοι αδίστακτοι και ασυνείδητοι, την εγκατέλειψαν στη βία, με αποτέλεσμα την καταστροφή ενός ολόκληρου πολιτισμού…

Τα δελφικά σύμβολα, όσο και οι έννοιες που ήταν χαραγμένες στη συνείδηση του απλού λαού, άρχισαν να εξευτελίζονται, χωρίς κανένας να μπορεί να τα διορθώσει. Τα σύμβολα που δίδασκαν στον άνθρωπο την ιστορία του και τη γένεση του κόσμου του, διαλύθηκαν μέσα στην ιστορία, διότι οι πνευματικοί του ηγέτες, τη δύσκολη στιγμή της αλλαγής της συνείδησης της ανθρωπότητας, φάνηκαν αδύναμοι να μπορέσουν να κρατηθούν στο ύψος τους. Ο αναγνώστης δηλαδή στο σημείο αυτό, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει, ότι από τη στιγμή που άρχισε η διαφθορά του ιερατείου μέχρι την εποχή που ήρθε ο Χριστιανισμός και άλλαξε την κατάσταση, επαναφέροντας την ιερότητα στο λαό, μεσολάβησαν περίπου πεντακόσια χρόνια. Πεντακόσια χρόνια πνευματικού χάους και συνειδησιακής απογύμνωσης, πού όλοι σιγούν ή παριστάνουν πως αγνοούν.

Μια ολόκληρη εποχή που αναλογιζόμενη την ιστορία της, μας δίνει σήμερα, πάλι λες και είναι από σύμπτωση, μια μοναδική ευκαιρία. Ποια ευκαιρία; Να αναλογιστούμε τη δική μας προσωπική ευθύνη. Όλοι μας σαν σύνολο και ο κάθε ένας ξεχωριστά, θα πρέπει να σοβαρευτούμε σαν λαός και να κατανοήσουμε, ότι όσο κι αν κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε εμείς οι Έλληνες την πραγματική ιστορία μας, μας εμποδίζει η ευθύνη μας. Όσο κι αν κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε και να διαγράψουμε από τη μνήμη μας τις στιγμές πριν από αυτές που μας δίδαξαν, εκείνες είναι εκεί, περιμένοντας να τις ανασύρουμε με σεβασμό ώστε να μας οδηγήσουν να ολοκληρώσουμε και πάλι το χρέος μας. Ποιο είναι όμως αυτό το χρέος μας; Τι είναι αυτό που κάθε τόσο βγαίνει μπροστά μας και πάλι εξαφανίζεται μέσα σε ένα ακαθόριστο πέπλο;

Η Δελφικός κύκλος του «Μηδέν Άγαν». Ή αλλιώς εστία. Ένα «μηδέν άγαν» εντελώς διαφορετικό από αυτό που τόλμησαν να λεηλατήσουν κάποιοι. Ο ιερός κύκλος της ανθρωπότητας, ο οποίος μας καλεί να παραδώσουμε στους παραλήπτες του την πληροφορία της δημιουργίας των πολιτισμών τους, διατηρώντας μέσα της αυτά που κάποιοι θεώρησαν πως είναι περιττά. Να την παραδώσουμε αυτούσια και ολοκληρωμένη. Ανεξάρτητα από θρησκείες και κοινωνικές δομές, οι Έλληνες έχουν στη συνείδησή τους την υποχρέωση και την ευθύνη διαχρονικά, να παραδίδουν κάθε φορά στην ανθρωπότητα τον επόμενο κύκλο του πολιτισμού της. Μια υποσυνείδητη εντολή, χαραγμένη μέσα μας, κάθε φορά μας οδηγεί με ένα μυστήριο και ανεξήγητο τρόπο, να βάλλουμε "πλάτη" εμείς, ώστε ολόκληρη η ανθρωπότητα να περάσει στην επόμενη αποχή της. Σύμπτωση; Πεπρωμένο; Ίσως τίποτε από τα δύο, ίσως και τα δύο… Μια εσωτερική εντολή, που κάποιοι, στην άγνοιά τους ίσως, τόλμησαν να αγγίξουν και να αποπειραθούν να εκμεταλλευτούν για άλλα συμφέροντα...

Ο Δελφικός κύκλος του Μηδέν Άγαν… Αυτό που κρύβεται και που σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται μπροστά μας ώστε να μας οδηγήσει στο πεπρωμένο μας… Η δύναμη ή η αδυναμία μας να συνθέσουμε τις ολοκληρωμένες εκείνες πληροφορίες, που ολόκληρη η ανθρωπότητα περιμένει από μας να «διαβάσει». Όχι επειδή είμαστε εκλεκτοί. Όχι φυσικά… Αλλά επειδή είμαστε οι αγγελιοφόροι της. Και καθώς προχωράμε στο αστείρευτο κόσμο της συνείδησης καθημερινά, θα αντιλαμβανόμαστε τον Εαυτό μας, τη ψυχή μας και την ανάγκη να βρούμε πάλι τα σημαντικά στοιχεία που είναι απαραίτητα σε κάθε πολιτισμό. Βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο του χρόνου που οφείλουμε να βρούμε τη δύναμη της σύνθεσης των ιερών εστιών μας. Των συνόλων εκείνων που θα μεταλλάξουν τις πνευματικές ομάδες όλων των ειδών από σημεία υπακοής, σε φορείς και κύκλους συνειδητότητας. Στις επόμενες αναρτήσεις, ήρθε ο καιρός να περιγράψουμε πια το σχεδιασμό για την επόμενη δική μας μέρα. Τον τρόπο που σχεδιάζεται, που νοείται και που δομείται τελικά βάσει του ιερού δελφικού κύκλου διαχρονικά. Του κύκλου της σύνθεσης της πληροφορίας της πηγής, της ψυχής, και του Εαυτού μας. Τον τρόπο που λειτουργούν και τον τρόπο που αρχίζουν και επιδρούν στη συνειδητότητα συνολικά. Κι αυτό που σας γράφω είναι τετελεσμένο. Είναι ήδη εδώ…

Αλκιρέας