Επιστροφή στην αρχική μας εστία την “πηγή” από

 όπου προσήλθαμε.

Σε πολλές πνευματικές διδασκαλίες και παραβολές έχουμε συναντήσει την έκφραση αυτή. Πόσοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν το πραγματικό της νόημα;

Η πηγή δεν μπορεί ποτέ να είναι ένα μέρος, ένας τόπος, ή ένα αντικείμενο οποιασδήποτε μορφής. Αν ήταν έτσι, το “επιστρέφω στην πηγή” θα ήταν σαν να λέγαμε “κάνω ένα βήμα προς τον εαυτό μου”, γιατί το ζητούμενο είναι η επανασύνδεση με τον πραγματικό μας εαυτό.

Αλλά είναι αδύνατο να κάνουμε ένα βήμα προς την κατεύθυνση του εαυτού μας. Άρα, είναι αδύνατο να κατευθυνθούμε προς την πηγή μας όσο αντιλαμβανόμαστε την πηγή ως ένα αντικείμενο προς το οποίο πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας.

Για να είναι δυνατή η επιστροφή στην πηγή, δεν πρέπει να κατευθυνθούμε προς κάποια κατεύθυνση, αλλά πρέπει να επιστρέψει η προσοχή μας στην πηγή της. Να σταματήσουμε να βλέπουμε τον κόσμο είτε ταυτισμένοι με τα αντικείμενα, είτε ως υποκείμενα που παρατηρούν τα αντικείμενα.
Η επιστροφή στην πηγή γίνεται μόνο με την επαναφορά της μορφοποιημένης επίγνωσης (όπου όλες οι μορφές γεννιούνται και πεθαίνουν) στην κατάσταση του αιώνιου ΕΙΝΑΙ (εκεί όπου δεν υπάρχει υποκείμενο και αντικείμενο, ούτε χώρος και χρόνος, ούτε αιτία κι αποτέλεσμα, και όπου όλα είναι ΕΝΑ).

Η επιστροφή στην πηγή γίνεται με το να έχουμε επίγνωση της αίσθησης της ύπαρξης. Για να επιστρέφουμε στην πηγή μας όποια στιγμή θέλουμε, είναι να θέτουμε την ερώτηση “είμαι συνειδητός τώρα?” Πριν ο βιαστικός νους προλάβει και απαντήσει “ναι”, το κενό διάστημα που ακολουθεί την ερώτηση και στο οποίο έχουμε επίγνωση ότι είμαστε συνειδητοί, είναι η (επιστροφή στην πηγή).

Η επίγνωση τού ότι είμαστε συνειδητοί δεν προέρχεται μέσα από την παρατήρηση κάποιων σκέψεων, συναισθημάτων ή αισθήσεων του σώματος, Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγραφεί η διαδρομή της επιστροφής στην πηγή. Αυτός είναι και ένας λόγος που έχει παρερμηνευθεί αυτή η πορεία της επανασύνδεσης με τον πραγματικό μας εαυτό.

Υπάρχει αδυναμία του λόγου για να περιγραφεί τι είναι αυτό που αναφερόμαστε αλλά και για λόγους επικοινωνίας υποχρεούμαστε να το δώσουμε ένα όνομα. Δεν είναι όμως “κάτι” με την έννοια του αντικειμένου. Είναι η καθαρή επίγνωση που γνωρίζει την ύπαρξή της, το τίποτα από το οποίο δημιουργούνται όλα.