Η ζωή του Παράκελσου !!!

Ο Παράκελσος γεννήθηκε στην Ελβετία το 1493. Ήταν γιός γιατρού, αλλά ένα ασθενικό και αδύναμο παιδί. Σπούδασε ιατρική. Το όνομά Παράκελσος το πήρε από ένα φημισμένο Ρωμαίο γιατρό τον Κέλσιο. Όταν ήταν 22 ετών πήγε στο Τυρόλο και εργάστηκε σκληρά στα ορυχεία αργύρου για να συγκεντρώσει χρήματα. Στη συνέχεια ξεκίνησε την παραπλάνησή του σε όλη την Ευρώπη περίπου δέκα χρόνια με στόχο του να αποκτήσει περισσότερες ιατρικές γνώσεις βλέποντας όσο το δυνατόν περισσότερους αρρώστους. Λέγεται ότι συνάντησε μεγάλες ιδιοφυίες στην ιατρική όπως τον Αμβρόσιο Παρέ που έγινε και μαθητής του, γρήγορα όμως κατάφερε να γίνει συνεργάτης του και να κατασκευάσουν μια αλοιφή που επούλωνε γρήγορα και ανώδυνα τις πληγές.

Πίστευε πως η έμπνευση είναι μιά δύναμη που έρχεται κατευθείαν από το Θεό, δημιουργεί κανάλια ροής και μεταβιβάζεται με κάποιον τρόπο στο γιατρό ενστικτωδώς. Σύμφωνα με την ρήση του Ιπποκράτη, έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι μικρόκοσμος της φύσης. Η υγεία βασίζεται σε ένα είδος αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση. Δημιουργεί ένα αιθερικό ρευστό που υπάρχει μέσα στην φύση και μέσα στον άνθρωπο. Η διαταραχή αυτής της αρμονίας έχει ως φυσική συνέπεια την ασθένεια.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του εκδόθηκε σχεδόν ένα αιώνα μετά τον θάνατό του. Ο Παράκελσος εκτός ότι ήταν ο θεμελιωτής της σύγχρονης Χημείας, ανακάλυψε τον ψευδάργυρο, το χλώριο, τις ενώσεις του σιδήρου και του αντιμονίου, αυτός έθεσε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής. Ήταν ο πρόδρομος της σύγχρονης Ιατρικής, εξαιρετικός στοχαστής, φιλόσοφος. Τον θεώρησαν τσαρλατάνο και πολλές φορές του απαγόρευαν να μπει σε κάποιο κράτος ή πόλη. Περιπλανήθηκε και ταλαιπωρήθηκε πολύ μέχρι που το σώμα του εξαντλήθηκε και έγινε ένα ψυχικό ράκος.

Σε κάποια από τις σελίδες από τα αποσπάσματά του γράφει:

“ Ο άνθρωπος δεν είναι σώμα. Η καρδιά, το πνεύμα, είναι άνθρωπος. Και αυτό το πνεύμα είναι ένα ολόκληρο άστρο, από το οποίο είναι φτιαγμένος. Το άστρο αυτό ταξιδεύει μέσα στο σύμπαν. Δεν ξέρουμε από που έρχεται και που πηγαίνει. Αλλά αν ο άνθρωπος είναι τέλειος στην καρδιά του τίποτε σε ολόκληρο το φως της φύσεως δεν μπορεί να του είναι κρυφό. Το πρώτο βήμα στην λειτουργεία αυτής της επιστήμης, είναι να αποκτήσει το πνεύμα από το εσωτερικό στερέωμα με την Φαντασία ....”

Ο Παράκελσος είχε πει : “Ας μην είναι αλλουνού, αυτός που μπορεί να ανήκει στον εαυτό του”

Σε αυτή την πρόταση κρύβεται το μυστικό της αυτοπραγμάτωσης. Η κατάκτηση της εσωτερικής ελευθερίας, ο πραγματικός στόχος του αναζητητή. Αργότερα μετά το θάνατό του, θα θεωρηθεί ένας από τους μεγάλους καινοτόμους και ιδρυτής μιας νέας ιατρικής, τόσο από τους εκπροσώπους της συμβατικής ιατρικής και από τους υποστηρικτές των εναλλακτικών θεραπειών.

Ο ίδιος έκανε πολλά ταξίδι σε όλη την Ευρώπη, την Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη, Ρωσία και έφτασε έως τους Αγίου Τόπους. Έζησε δίπλα σε μεγάλους και σημαντικούς δασκάλους, όμως τα μαθήματα τα διδάχτηκε από τον πατέρα του. Αυτός τον μύησε στα μυστικά των φυτών και ποιές είναι οι φαρμακευτικές ιδιότητές τους. Ποια είναι δηλητηριώδη, πως να παρασκευάζει φάρμακα καθώς επίσης και τις ιδιότητες των ορυκτών.

Ως προσωπικότητα περιγράφεται μοναχικός, χωρίς μια γυναικεία συντροφιά σε όλη του τη ζωή. Δεν γνώρισε ούτε καν την μητέρα του, η οποία πέθανε πάνω στη γέννα. Χαρακτηρίζεται ως δύσκολος άνθρωπος, ευθύς και κάποιες φορές αλαζόνας. Υπέστη διώξεις από την προκλητική του συμπεριφορά και κατέφυγε στην Γερμανία όπου εκεί αποξενωμένος περνά ένα είδος εσωτερικής κρίσης. Φαίνεται να διακατέχεται από έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και αποκηρύττει την επιστήμη του. Αργότερα τον βρίσκουμε να κηρύττει τον λόγο του Θεού και να θεραπεύει δωρεάν τους φτωχούς. Μια αλλαγή πάλι έγινε ξαφνικά μέσα του το 1534 που ενώ κυκλοφορούσε ατημέλητος τον περιγελούσαν στην πόλη. Αυτό ήταν ένα χτύπημα στην υπερηφάνεια του, καθώς επίσης και η πανώλη που μάστιζε εκείνη την εποχή την Ευρώπη, τότε ίσως ήρθε η μεγάλη αλλαγή μέσα του. Επέστρεψε στην επιστήμη του και εκδίδει το βιβλίο του “Μεγάλη Χειρουργική” επιστρέφει στη Βιέννη και συνεχίζει τα ταξίδια του. Αργότερα γίνεται δεκτός με τιμές και τον παίρνει υπό την προστασία του ο Δούκας της Βαυαρίας. Αρχίζει να ερευνά και πάλι στο εργαστήριό του και τότε γράφει το βιβλίο του “Περί του Αγίου Πνεύματος”.. Ο θάνατός του, λίγα χρόνια αργότερα, παραμένει μυστήριο.

Οι Απόψεις του Παράκελσου ήταν:

Για την θεραπεία θεωρούσε πολύ σημαντική τη δύναμη της θέλησης του ίδιου του ασθενή αλλά και του γιατρού. Πίστευε ότι η ικανότητα οραματισμού και δημιουργικής φαντασίας μπορεί να κάνει θαύματα.

Για την σύσταση του ανθρώπινου σώματος θεωρούσε τρία τα βασικά στοιχεία που η ισορροπία τους χαρίζει την υγεία στον άνθρωπο: το Θειάφι, τον Υδράργυρο και το άλας. Την ισορροπία αυτών την καθορίζει η βούληση του ανθρώπου. Πίστευε ότι κάθε ασθένεια είναι δυνατόν να θεραπευτεί. Γι' αυτόν ήταν όλα θέμα βούλησης.

Χώριζε το ανθρώπινο σώμα σε επίπεδα: Σώμα, συναίσθημα, Ευφυμία, Πνεύμα. Έλεγε ότι οι ικανότητες και η τέχνη στον άνθρωπο καθορίζονται από τον αστερισμό του, διότι το αστρικό Όν είναι εκείνο που δίνει την πνευματική τροφή στον άνθρωπο. Θεωρούσε ότι μέσα και γύρω από τον άνθρωπο ακτινοβολεί μια ζωτική δύναμη μαγνητικής φύσης, που έχει το σχήμα μιας φωτεινής σφαίρας (αύρα). Αυτή μπορεί να δηλητηριάσει το αίμα και να προκαλέσει ασθένειες, αλλά μπορεί επίσης και να το καθαρίσει και να αποκαταστήσει την υγεία.

Πρέσβευε ότι υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο πέντε σφαίρες, οι οποίες τον επηρεάζουν : α) το Θείο Ον, που συνδέεται με τη Θεία Βούληση, β) το αστρικό Ον, το οποίο δέχεται κοσμικές επιρροές, γ) το δηλητηριώδες Ον, που περιέχει τα βλαβερά στοιχεία που απειλούν τον άνθρωπο και προέρχονται από το περιβάλλον του, δ) το Φυσικό Ον, που είναι η Ζωτική του ενέργεια και ε) το πνευματικό Ον, που το συσχέτιζε με τον συναισθηματικό του κόσμο.

Ο Παράκελσος ήταν ένα από τα εξελιγμένα ενσαρκωμένα όντα με ανεπτυγμένες τις πνευματικές του ικανότητες που έζησε κοντά στον άνθρωπο με στόχο του, να βοηθήσει και να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

 

Η Συνειδητότητα εξελίσσεται μέσα από τρία βασικά επίπεδα !!

Βασικά όταν αναφερόμαστε στη συνειδητότητα, θεωρούμε ότι το άτομο βιώνει μία κατάσταση επίγνωσης. Το χαρακτηριστικό της επίγνωσης είναι η ικανότητα να αισθάνεται και να έχει εμπειρίες. Είναι η συνδετική κόλλα που ενώνει τα πάντα στο σύμπαν. Είναι το όργανο με το οποίο επικοινωνούμε με τον έξω κόσμο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η συνείδηση είναι μια αλληλουχία από πληροφορίες οι οποίες ολοκληρώνουν ένα θέμα ή διαμορφώνουν μα ολοκληρωμένη διαδικασία.

Δηλαδή, έχουμε, Συν+Είδηση, είδηση επάνω στην είδηση ή αλλιώς πληροφορία πάνω στην πληροφορία, έως ότου ολοκληρωθεί μια απλή διαδικασία.

Μας βοηθά να παρατηρούμε συνειδητά σκέψεις, κινήσεις, απλά βήματα ελεγχόμενα, συναισθήματα και αισθήματα που δημιουργούνται, όλα όσα βιώνουμε και αισθανόμαστε ευρισκόμενοι στο παρόν στην κάθε ενέργεια που κάνουμε προσπαθώντας να την ολοκληρώσουμε σωστά, δηλαδή ενεργούμε συνειδητά στο Τώρα. Δηλαδή είναι η πλήρης αντίληψη και κατανόηση αυτών που μας συμβαίνουν τι στιγμή που συμβαίνουν.

Η συνειδητότητα λοιπόν βρίσκεται μέσα μας. Βρίσκεται στο Είναι μας και στην Καθημερινότητά μας. Σημασία έχει να έχουμε επίγνωση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Να γνωρίζουμε συνειδητά τι σκεφτόμαστε και τι βιώνουμε. Να παρατηρούμε προσεχτικά το κάθε τι που σκεφτόμαστε και τις κινήσεις που κάνει το σώμα μας. Να γνωρίζουμε τι κάνουμε στον εαυτόν μας και για ποιο λόγο. Η συνειδητότητα είναι αυτή που καθορίζει τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η συνείδηση αποτελεί το κύριο και δημιουργικό στοιχείο στο οποίο στηρίζονται όλες οι άλλες ψυχικές λειτουργίες. Ότι κάνουμε συνειδητά την εκάστοτε στιγμή καταγράφεται όλη η πληροφορία στην Συνειδητότητά μας η οποία πλέον μπορεί να αναπαράγεται αυτόματα χωρίς την διαρκή και απαραίτητη δική μας παρατήρηση. Ενώ ο κάθε ένας μας έχει τη δική του συνείδηση που είναι γραμμένες οι δικές του προσωπικές πληροφορίες για κάθε διαδικασία, στη συνειδητότητα καταγράφονται τόσο το σύνολο των δικών μας διαδικασιών (συνολική μας συνείδηση) όσο και οι συνειδήσεις όλων μας (παγκόσμια συνείδηση). Δηλαδή η Συνειδητότητα είναι ένας αόρατος ενεργειακός χώρος γύρω μας στον οποίο είναι καταχωρημένες όλες οι πληροφορίες όλων των συνειδήσεων. Είναι ένα επίπεδο εγρήγορσης του ανθρώπου, που εμφανίζεται σε τρία επίπεδα λειτουργίας.

Σχετικά με την εξέλιξη της Συνείδησης υπάρχουν τρία επίπεδα ανάπτυξης. Αν κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά σημεία των τριών αυτών επιπέδων, μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε σε ποια κατάσταση ανάπτυξης της Συνείδησης βρισκόμαστε: Έχουμε λοιπόν την Τυπική συνείδηση, την αφύπνιση, την πλήρη ελευθερία.

Το επίπεδο της Τυπικής Συνείδησης,

Είναι το χαμηλότερο επίπεδο της εξελικτικής διαδικασίας της Συνείδησης. Έχει τις ρίζες του και ανακυκλώνεται με το παρελθόν. Το παρόν είναι λιγότερο σημαντικό, είναι μία πύλη που οδηγεί σε ένα μέλλον που επιθυμούμε. Το μέλλον είναι μια ωραιοποιημένη εκδοχή του παρελθόντος, ένα μέλλον στο οποίο θα είμαστε επιτυχημένοι σε όλα τα θέλω μας στα οποία έχουμε αποτύχει στο παρελθόν.

Πολλοί άνθρωποι ζουν σε μία κατάσταση συνείδησης που τους ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Επιθυμούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των άλλων και σε ότι τους υπαγορεύει το περιβάλλον τους. Παίζουν ρόλους σε όλους τους τομείς της ζωής τους, ως γονείς, εργοδότες, παιδιά, σύζυγοι, επαγγελματικοί στόχοι κλπ. Ολόκληρη η ταυτότητά τους βασίζεται σε αυτούς τους ρόλους. Δεν αναζητούν τις αληθινές απαντήσεις.

Στην κατάσταση της τυπικής συνείδησης, ο κυρίαρχος χαρακτήρας της ζωής τους είναι το ΕΓΩ. Έχουν προσδιορίσει την ταυτότητά τους, την προσωπικότητά τους σύμφωνα με τα θέλω και τις προσδοκίες της κοινωνίας και του περιβάλλοντος που ζουν. Μέσα από αυτόν το τρόπο ζωής χάνεται η Αυτοπεποίθηση του ατόμου. Παύει να έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής με θάρρος. Τον κυριεύει ο φόβος ότι θα αποτύχει αν δεν ακολουθήσει κάποιου άλλου τη γνώμη που θεωρεί μεγάλο και γνώστη των καταστάσεων. Μπαίνει στο μπουλούκι της ομαδικής καθοδήγησης. Αυτό το άτομο δεν είναι ελεύθερο, έχει βάλει από μόνο του γύρω του ένα τείχος και τριγυρνά μέσα από τις σκιές των άλλων.

Το επίπεδο της Αφύπνισης:

Εμφανίζεται από στιγμές στην Ζωή μας, που ξυπνάμε από την καθημερινότητα που είμαστε μπλεγμένοι σε καταστάσεις, σκέψεις και ενέργειες που δεν μας οδηγούν πουθενά και αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμαστε πως η ζωή μας κυλάει μέσα στην αιχμαλωσία των σκέψεών μας, των συναισθημάτων και των κοινωνικών μας ρόλων. Αναγνωρίζουμε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι, αιχμάλωτοι σε ένα παρελθόν που έχει φύγει προ πολλού και εμείς ζούμε εκεί σαν να αναμασάμε το ίδιο φαγητό χωρίς να έχουμε καμία γεύση και ενέργεια. Μέσα από την επίδραση αυτών των στιγμών, ξεπηδά από βαθιά μέσα μας μια επιθυμία για ελευθερία. Αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε το βάρος που φέρουμε μέσα στην ψυχή μας και επιθυμούμε να ξεφορτώσουμε και να ελαφρύνουμε σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά.

Τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε για τα μονοπάτια που οδηγούν στην πολυπόθητη ελευθερία. Πρόθεσή μας είναι να γίνουμε πιο συνειδητοί και αφυπνισμένοι για να βρούμε τον αληθινό εαυτό μας. Να βρούμε ποιοι είμαστε και ποια είναι η αποστολή μας στον κόσμο. Η μη αποδοχή και υπακοή σε κανόνες, ηγέτες, παραδόσεις και στις αρχές, μας απελευθερώνει από τον φόβο. Γινόμαστε κύριοι του εαυτού μας. Δεν δεχόμαστε ετοιματζίδικες πολυφορεμένες θεωρίες και εξηγήσεις. Δεν θέλουμε να εξαρτώμαστε από τις γνώσεις και τις εμπειρίες των άλλων, μας αρέσει να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα και να παίρνουμε μονοπάτια δικά μας χωρίς φόβο και αμφιβολίες.

Σε αυτό το επίπεδο δημιουργείται μέσα μας ένας αυτοέλεγχος που δεν βασίζεται στο παλιό κατεστημένο. Εμπιστευόμαστε τον εαυτόν μας, τον αυτοελέγχουμε και γινόμαστε υπεύθυνοι για τις σκέψεις μας και τις ενέργειές. Οι εμπειρίες πλέον είναι δικές μας ανεξάρτητα αν αυτές προήλθαν από δύσκολες ή εύκολες καταστάσεις. Φυσικά όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη, ούτε και γίνεται από την μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται πειθαρχία, υπομονή, ισχυρή θέληση, κατανόηση, και επιμονή για να φθάσει κάποιος το στόχο του.

Το επίπεδο της πλήρους Ελευθερίας :

Αυτό είναι το ψηλότερο σημείο στην εξέλιξη της συνείδησης. Είναι σημαντικό χαρακτηριστικό. Το άτομο βρίσκεται σε πλήρη αυτοσυγκέντρωση και αποδέχεται την παρούσα στιγμή. Αυτό είναι ένα άνοιγμα προς την αληθινή του ύπαρξη. Είναι μια νέα διάσταση ύπαρξης που την αναγνωρίζει μέσα από μια νέα προοπτική. Δέχεται την ζωή όπως είναι χωρίς πίεση, δεδομένου ότι η αποδοχή είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας του. Τα πάντα μέσα του είναι ήσυχα και ειρηνικά. Δεν αναλύει τίποτα, είναι πέρα από το καλό και το κακό, είναι μια απλή συνείδηση που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, δεν δικάζει αλλά παρατηρεί και εξετάζει μόνο. Η ψυχή του είναι ανάλαφρη και γαλήνια γιατί βιώνει την ενότητα και ζει την έκσταση της ζωής σε όλο της το Είναι.