Η Παραβολή των Ταλάντων

(Ματθ. 25,14-30/Λουκ.19,1-27)

Ο Θεός και Δημιουργός χάρισε σε όλους τους ανθρώπους δώρα και χαρίσματα ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας έρχεται στη ζωή με ορισμένα χαρίσματα που οφείλει να τα εκμεταλλευτεί σωστά και με φρόνηση. Τα χαρίσματα που δίνει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο, είναι ανάλογα με την αντοχή και τις εμπειρίες του ώστε να μην υστερεί κανείς και να μη νιώθει μειονεκτικά. Δεν υπάρχει καμία άνιση κατανομή από τη Σοφία του Θεού. Εκείνο που οφείλει να κάνει ο άνθρωπος, είναι να κλείσει για λίγο τα μάτια του και να εισχωρήσει βαθιά μέσα του να ανακαλύψει αυτά τα χαρίσματα που του έχουν δοθεί και να τα αξιοποιήσει σωστά. Η σωστή αξιοποίηση γίνεται με ενδόμυχη εργασία επάνω στον ίδιο του τον εαυτό. 

Λίγες είναι οι φορές που αφουγκραζόμαστε την εσωτερική μας φωνή. Αυτή η φωνή είναι ο εσωτερικός μας εαυτός. Αυτός που παρακολουθεί τις κινήσεις μας και θέλει να μας προστατεύσει από τυχόν αποτυχίες. Εδώ θα πρέπει να απομονώσουμε την εργασία του νου και να ακούσουμε προσεχτικά αυτό που μας λέει η καρδιά μας. Όλοι θα έχουμε προσέξει ότι αυτό που μας αρέσει ως πρώτη εντύπωση, αυτό τελικά στην πορεία αποδεικνύεται και το σωστό. Αν έχουμε καταλάβει αυτό, δεν θα αφήναμε το νου να κάνει τα παιχνίδια του και να  παραπλανάτε σε άλλα μονοπάτια. 

Πόσοι και πόσοι δεν έχουν από την παιδική τους ηλικία διαλέξει τι θα ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους. Πόσα παιδιά δεν έχουμε δει να εκφράζονται και να ενεργούν με αυτοπεποίθηση από χαρίσματα και ταλέντα που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Χαρακτηριστικά έχουμε δει προσωπικές ικανότητες και ιδιαίτερες τεχνικές ικανότητες. Έχουμε προσέξει την αγάπη και την αφοσίωση σε κάποιο είδος επιστήμης, ένα ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική ή σε κάποιο επάγγελμα. Υπάρχουν πολλά χαρίσματα που κρύβει μέσα της η κάθε ανθρώπινη οντότητα. Άλλος έχει ιδιαίτερη ικανότητα στο λόγο, άλλος είναι οργανωτικός, ενθουσιώδης, τολμηρός, άλλος έχει το θεϊκό χάρισμα να πείθει με το λόγο του. Όλα αυτά και πολλά άλλα χαρίσματα αν αξιοποιηθούν σωστά το αποτέλεσμα θα είναι θεαματικό. 

Πολλές φορές θα έχουμε ακούσει ότι τα άτομα με τα ιδιαίτερα αυτά χαρίσματα είναι διάνοιες ή έχουν κάποιο πρόβλημα. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει, απλά αυτά τα άτομα δούλεψαν μέσα στο εσωτερικό τους εργαστήρι και η λάβα πετάχτηκε δυναμικά προς τα  έξω. Πήρε σχήμα και αξιοποιήθηκε σωστά. Είναι σαν τον σιδηρουργό που για ώρες και μέρες προσπαθεί καίγοντας το σίδερο και κτυπώντας το κατακόκκινο από τη φωτιά προσπαθεί να δώσει το σχήμα που θέλει, έτσι ώστε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα της εργασίας του. Κάθε χάρισμα που μας δίνει ο Θεός οφείλουμε να το χειριστούμε σωστά για να αποδώσει καρπούς.

Οι καρποί αυτοί είναι οι ιδιαίτερες δυνατότητές μας που οφείλουμε να ασκηθούμε επάνω σε αυτές με πολύ πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτόν μας. Με ισχυρή θέληση και πολύ συναίσθημα, ασκούμενοι στην ανιδιοτελή αγάπη, τη φιλανθρωπία, στην προσφορά μας σε φτωχούς και ηλικιωμένους, πεινασμένους και άστεγους, απροστάτευτα παιδιά κλπ. Η ταπεινότητα, η σιωπή, η αυτοσυγκέντρωση και η αυτοκριτική στον εαυτόν μας, είναι τα δώρα που μας έχουν δοθεί σύμφωνα με τις δυνατότητές μας και πρέπει εμείς να δουλέψουμε με αυτές. Στην προκειμένη παραβολή ο Ιησούς αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύτηκε την περιουσία του στους δούλους του, αυτός είναι ο Θεός και οι δούλοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι ανεξάρτητου χρώματος, φυλής και ηλικίας.

Ο Ιησούς όπως συνήθιζε πάντα, ο λόγος του ήταν παραβολικός για  να γίνεται κατανοητός από όλες τις τάξεις των ανθρώπων. Έτσι και σε αυτή την ομιλία του αναφέρεται στο δώρο που είναι το τάλαντο. Εκείνη την εποχή το νόμισμα αυτό ήταν μεγάλης αξίας. Αναφέρεται λοιπόν σε έναν οικοδεσπότη που ήταν έτοιμος να ταξιδέψει και κάλεσε τους δούλους να τους παραδώσει την περιουσία του με σκοπό να την φροντίζει ο καθένας με τον καλύτερο τρόπο που ξέρει και μπορεί. Στον έναν έδωσε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο τάλαντα και στον τρίτο δούλο του ένα τάλαντο. Τα άτομα αυτά παίρνοντας τα μερίσματα αυτά από τον κύριό τους όφειλαν να τα χειριστούν σωστά. Πολλά θα μπορούσαν να κάνουν. Οι δυνατότητές τους ήταν οι ψυχικές και πνευματικές εμπειρίες και τα χαρίσματα που είχε ο καθένας χωριστά.

Όταν επέστρεψε ο ιδιοκτήτης τους, ζήτησε να τους δει και του παρουσιάσουν πως εργάστηκαν το διάστημα που έλειπε αυτός για ταξίδι. Ο πρώτος επέστρεψε τα πέντε τάλαντα που του έχει δώσει και άλλα πέντε επί πλέον, γιατί πήγε και εργάστηκε σύμφωνα με τις δυνατότητές του και κέρδισε, τα διπλασίασε, έκανε κάτι, δεν επαναπαύθηκε. Ο δεύτερος δούλος με τα δύο τάλαντα και αυτός σύμφωνα με τις χαρισματικές του δυνατότητες επέστρεψε τον κύριο του τα δύο και άλλα δύο ακόμα, γιατί και αυτός εργάστηκε. Εν αντιθέσει με τον τρίτο δούλο ο οποίος πήρε το ένα τάλαντο και το έκρυψε από φόβο μη το χάσει για το επιστρέψει και πάλι στον κύριό του.

Ο Κύριος και Θεός μας δεν μας χαρίζει τα δώρα του για να τα κρύβουμε στα κατάβαθα του εαυτού μας. Θα πρέπει να είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση και να δημιουργούμε μέσα από την απόλαυση και την χαρά. Η ζωή είναι ένα ευχάριστο ταξίδι, εξαρτάται πως ο καθένας θα το οργανώσει για να το απολαύσει καλύτερα. Εδώ ο Ιησούς με αυτή την παραβολή, παρομοιάζει την απληστία στο χρήμα που φυλάγεται σε τράπεζες και ζουν οι άνθρωποι αυτοί από τους τόκους, αδιαφορώντας πως θα απολαύσουν την καθημερινότητα της ζωής τους και πως θα ανταποκριθούν στις ανάγκες του πλησίον τους. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που συμβαίνει κάτι απροσδόκητο και αυτός που κρύβει “τοκίζει” τα χρήματά του να τα χάσει και να γίνει φτωχότερος από το ποιο φτωχό.

Ο Κύριος της παραβολής αυτής, αφαίρεσε το ένα τάλαντο που είχε δώσει στον τρίτο δούλο, γιατί κρύβοντάς το, έκρυψε το ασήμι του Κυρίου του, το Θείο Λόγο, γιατί παρέμεινε απλώς θεατής του Λόγου. Τα λόγια και τα διδάγματα του δεν άγγιξαν την καρδιά του, γι' αυτό και ο Κύριός Του, του πήρε και το ένα και το έδωσε σε εκείνον που είχε τα δέκα τάλαντα. Γιατί αυτός γνωρίζει πως να χειριστεί τα δώρα και χαρίσματα “τάλαντα”του Θεού και αυτός αξίζει να πάρει περισσότερα από εκείνο που δεν έχει και δεν γνωρίζει την αξία τους.

Πολύ διδακτική αυτή η παραβολή. Δώρα λαμβάνουμε, δώρα δίνουμε. Συγχώρεση ζητάμε, συγχώρεση δίνουμε. Συμπόνια ζητάμε, συμπόνια προσφέρουμε, κατανόηση ζητάμε, κατανόηση δείχνουμε. Αγάπη ζητάμε, αγάπη προσφέρουμε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αν δεν κάνουμε σωστή διαχείριση της συνειδητότητας μας  και δεν ανταποδώσουμε αυτό που η ψυχή μας ζητά. Αν δεν ενεργήσουμε σύμφωνα με αυτό που η καρδιά μας, μας καθοδηγεί, δεν θα επαυξήσουμε μέσα μας την Θεία Χάρη. Θα έρθει στιγμή που θα αισθανθούμε άδειοι και απομονωμένοι μέσα στον απέραντο φουρτουνιασμένο ωκεανό της ζωής. 

 Ίσως να έρθει κάποια στιγμή που θα κατανοήσουμε τα λάθη μας και θα αρχίσουμε να ψάχνουμε από την αρχή για νέα μονοπάτια της πορείας μας. Ας μην αφήσουμε να μας παρασύρει ο ανεμοστρόβιλος του νου μας που άγεται και φέρεται από την ύλη, το προσωπικό μας συμφέρον και το χρήμα και ας αρχίσουμε να καθοδηγούμαστε από τον εσωτερικό μας άγγελο, που είναι γεμάτος από αγάπη για μια θεόπνευστη ζωή. 

Τα Μυστήρια της Αλλαγής Συνείδησης

Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με συγκεκριμένες δυνατότητες και χαρίσματα που φέρουν μέσα τους πηγαία Δύναμη και Ενέργεια. Οι περισσότεροι όμως ζουν μια χαλαρή ζωή με αυτά που τους προσφέρει το περιβάλλον τους, η κοινωνία και η οικογένεια. Αποκτούν επίκτητες δυνατότητες με σκοπό να προσαρμοστούν ανάλογα και το πως θα είναι αρεστοί στους άλλους. Φοβούνται την αλλαγή. Φοβούνται να κάνουν την επανάστασή τους και να γίνουν αυθεντικοί καθοδηγούμενοι από τα έμφυτα χαρίσματά τους. Συμβαίνει όμως στους περισσότερους να μην είναι ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι από την ζωή τους. Αγωνίζονται, τρέχουν να προλάβουν μια επιτυχία που θα τους αναδείξει νικητές στον αγώνα τους. Μπαίνουν σε ένα μαραθώνιο, ιδρώνουν, κοπιάζουν, πολλές φορές αγανακτούν με τον εαυτόν τους και με τους άλλους γύρω τους. Πιστεύουν ότι κάποιος άλλος φταίει για την μιζέρια τους και την αποτυχία τους. Υπάρχουν φορές που επιτυγχάνουν το στόχο τους μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα και πάλι δεν είναι ικανοποιημένοι. Πάντα κάτι τους φταίει και μπαίνουν ξανά και ξανά στο τρέξιμο.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αναζητούν υποσυνείδητα μια αλλαγή που θα τους πληροί απόλυτα και θα τους ικανοποιεί. Μέσα από την γέννησή τους υπάρχει το σπέρμα της αλλαγής για κάτι νέο. Εκείνο όμως που τους τρομάζει είναι η αίσθηση θανάτου του παλιού και στη συνέχεια της ζωής τους. Γνωρίζουν ότι όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος. Αργά ή γρήγορα η μυρωδιά του φθινοπώρου θα φέρει το χειμώνα που όλα παγώνουν και τα αγκαλιάζει η μάνα γη.

Το σώμα μας είναι ένας φορέας Συνείδησης. Γνωρίζει αλλά δεν θυμάται. Εκείνο που θα βοηθήσει τους ανθρώπους σε μία αληθινή αλλαγή, είναι να μάθουν να αναζητούν με το σωστό τρόπο. Είναι να αγαπήσουν τον εαυτόν τους και να τον εμπιστευτούν. Να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να αρχίσουν να σκάβουν βαθιά μέσα τους να βρουν τα κρυμμένα μαργαριτάρια που έχουν. Αλλά στην πρώτη ενδόμυχη σκέψη αλλαγής που κάνουν επεμβαίνει ενεργά ο φόβος. Ο φόβος είναι το τροχοπέδη της εξελικτικής πορείας προς την αναζήτηση. Μια αναζήτηση θα απαιτήσει ισχυρή θέληση, πολύ υπομονή και επιμονή.

Αρχικώς στόχος είναι να ξεπεράσει κάποιος τον φόβο της αλλαγής και να συμμετάσχει ενεργά σε αυτό που η καρδιά του αναζητά. Όταν απαλλαγή από το παρελθόν του, τις πεποιθήσεις και τον τρόπο που σκέφτεται, δηλαδή από το νου του, τότε σιγά σιγά θα αρχίσει να αναβλύζει από μέσα του το μύρο της γαλήνης, της ευτυχίας του προσωπικού του εαυτού. Εκεί είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι, φοβούνται να απελευθερωθούν. Φοβούνται να αποχωριστούν το σίγουρο και ασφαλές που αισθάνονται ότι έχουν κερδίσει. Ίσως φοβούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Φοβούνται να γίνουν κριτές του εαυτού τους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν συνηθίσει να κάνουν κριτικές στους άλλους και να ανταποκρίνενται στις κριτικές τους. Δεν έχουν μάθει να είναι οι ίδιοι οι αντικειμενικοί παρατηρητές του εαυτού τους.

Ποιος και πόσες φορές έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη και έχεις μιλήσει με τον εαυτόν σου? Πόσες φορές έχεις πει μπροστά στον καθρέφτη “εγώ είμαι μια Θεϊκή ύπαρξη με όλα τα χαρίσματα που μου χάρισε ο Θεός και τον ευγνωμονώ”. Πόσες φορές χαμογέλασες και κοίταξες βαθιά μέσα στα μάτια σου αυτό που θέλουν να σου πουν? Τα μάτια καθρεφτίζουν την αλήθεια που κρύβεις μέσα σου. Καθρεφτίζουν την ψυχή σου, το όλο σου το ΕΙΝΑΙ. Ίσως είναι ελάχιστες έως καθόλου.

Κάθε νέο ξεκίνημα έχει τις δυσκολίες του, μα όταν απαρνηθείς τον παλιό εαυτό σου η δύναμη του Νέου πολλαπλασιάζεται και επαυξάνεται. Τότε ένας δυνατός πίδακας ξεπηδά από την κρυμμένη πηγή που έχεις μέσα σου και σε δροσίζει. Σου απαλύνει το άγχος και τις φοβίες σου και σε κάνει να αισθάνεσαι νεότερος.Η δροσερή αυτή νεανικότητα είναι συνδεδεμένη με την ουράνια πηγή του φωτός, με την πηγή από εκεί που ξεκίνησες για να ολοκληρώσεις το έργο σου για να φθάσεις και να εκπληρώσεις τους στόχους σου. Είναι η Συνείδησή σου. Όταν αυτό το κατανοήσεις τότε θα αρχίσουν να έρχονται οι μεγάλες επιτυχίες στη ζωή σου. Γίνε ο παρατηρητής, γίνε ο επαναστάτης του ίδιου σου του εαυτού. Κόψε το σχοινί της ρουτίνας σου, του λήθαργου που σε κρατά αιχμάλωτο και αλυσοδεμένο στα Πρέπει. Γίνε εσύ ο καπετάνιος του πλεούμενου που λέγεται ζωή σου. Μπορεί τα πανιά του ιστιοφόρου σου να τα κατεύθυνε ο εκάστοτε άνεμος και εσύ πήγαινες με το ρεύμα. Κατέβασε τα πανιά και πάρε το τιμόνι της ζωής στα χέρια σου. Μέσα σου γνωρίζεις ότι αν προσπαθήσεις θα τα καταφέρεις. Δέξου ότι το ένστικτό σου γνωρίζει, ακολούθησέ το. Μη τεμπελιάζεις παραμένοντας στη σιγουριά της ρουτίνας. Η ρουτίνα είναι μια λίμνη με στάσιμα νερά, κάποια στιγμή θα γεμίσει με βρύα και θα θολώσει. Μαζί της όμως θα θολώσεις και εσύ και θα αρχίσεις να βουλιάζεις μέσα στην ανυπαρξία.

Ένας ανεμοστρόβιλος μπορεί να ξεκινήσει από ένα χαλαρό μελτέμι. Αυτός ο ανεμοστρόβιλος μπορεί να φέρει την μεγαλύτερη αλλαγή τόσο σε εσένα όσο και στον περίγυρό σου. Πάψε να αμφισβητείς την υπαρξιακή σου οντότητα. Γίνε εσύ ο καθρέφτης που με τις αντανακλάσεις του, θα στείλει τα νέα σήματα της αλλαγής στον κόσμο. Ένα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι, ότι δεν υπάρχει το “ΔΕΝ μπορώ” αλλά το “ΔΕΝ ΘΕΛΩ”. Ελάχιστοι πέτυχαν στο πρώτο τους ξεκίνημα από αυτούς που δοκίμασαν. Άλλοι απέτυχαν και δεν συνέχισαν, αλλά πήραν την γεύση της μικρής επανάστασης τους. Γίνε ο πολεμιστής της δικής σου ζωής. Πρόσεχε μια διαφορά, η αλλαγή της αναγκαιότητας είναι πολύ διαφορετική από την αλλαγή ενός πολεμιστή της ζωής. Ο πολεμιστής της ζωής το κάνει γιατί το θέλει και θα συνεχίσει να το πολεμά και να το παλεύει με όλες τους τις δυνάμεις. Θα ψάχνει να βρει τρόπους και μέσα για να το επιτύχει. Ενώ ο άνθρωπος που αλλάζει από αναγκαιότητα, πληγώνεται, πονά, αγχώνεται γενικά κάνει τη ζωή του μίζερη έως και ανυπόφορη. Η ανάγκη της οποιαδήποτε αλλαγής τον θυμώνει και μπορεί να τον φθάσει έως και την πλήρη κατάθλιψη.

Μη χτίζεις τη ζωή σου επάνω σε δηλητηριασμένα στερεότυπα. Αν δεν αφεθείς ελεύθερα και δεν δεχθείς τον εαυτόν σου, μη περιμένεις να γευθείς τη χαρά του Θεϊκού Πνεύματος που σου δίνει ζωή και είναι το μόνο πράγμα που κρατά για πάντα. Δεν αλλοιώνεται και δεν χάνεται γιατί είναι η αληθινή παντοτινή σχέση σου με τον ίδιο τον Εαυτό σου. Απομακρύνσου από τις εξωτερικές ψευδαισθήσεις και πρόσκαιρες απολαύσεις που σε έχουν τυλίξει στα δίχτυα τους και ψάξε να βρεις ποιος Είσαι. Οι περισσότεροι άνθρωποι περιφέρονται σαν ζωντανοί νεκροί. Δεν ξέρουν γιατί ζουν. Κυκλοφορούν χωρίς στόχους. Άγονται και φέρονται ανάλογα με το που φυσά ο άνεμος. Είναι βυθισμένοι σε ένα λήθαργο άνοιας. Φορούν βαριές πανοπλίες αυτοσυντήρησης που βαραίνουν κάθε βήμα της ζωής τους. Αυτές πιέζουν την καρδιά και την εμποδίζουν να ανοίξει τα αγνά ροδοπέταλα της. Εμποδίζουν την αναπνοή να εισέλθει η Θεϊκή ενέργεια. Έχουν πάψει να απολαμβάνουν, γιατί όλα τα θεωρούν δεδομένα

Όταν κάθε φορά φορούσες και από μία πανοπλία αυτοσυντήρησης και προστασίας από το φόβο σου, δεν γνώριζες τι μπορεί να σου προκαλέσει στη διαδρομή της ζωής σου. Φθάνει όμως κάποια στιγμή που αισθάνεσαι ότι το φορτίο που φέρεις, είναι ανυπόφορο και δεν ξέρεις πως να απαλλαγείς από τα βάρη που κουβαλάς στους ώμους σου. Εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς και να αναρωτιέσαι πως μπορείς να ξεφορτωθείς τα βάρη σου. Αρχίζεις να υπολογίζεις το χρόνο που έχασες και την κούραση που έχεις επωμισθεί. Τώρα δεν απομένει τίποτα άλλο από το να βγεις στην αναζήτηση συνειδητά για να απελευθερωθείς.

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού

Ο Ιησούς Χριστός δεν άφησε ο ίδιος γραπτά γιατί ποτέ δεν έγραψε. Σε όλη την πορεία της ζωής του φρόντισε να επισκέπτεται πολλά μέρη και να μιλά. Όπου και αν πήγε ήταν ευπρόσδεκτος και καλοδεχούμενος. Ο κόσμος όταν άκουγε για τον ερχομό του, έτρεχε να τον δει και να τον ακούσει. Το όνομά του δεν άργησε να διαδοθεί παντού γιατί πολλοί είχαν προμηνύσει τον ερχομό του. Οι προφήτες είχαν γίνει προπομποί του και είχαν προετοιμάσει τον κόσμο για το Θεόσταλτο αυτό γεγονός της παρουσίας του. Ήταν μια Ουράνια Θεϊκή μορφή που είχε έρθει στη Γη για να βοηθήσει τους ανθρώπους.

Ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού ήρθε στη γη για να διδάξει τον κόσμο και να τον φέρει σε επαφή με την Θεϊκή δημιουργία. Πίστευε ότι καθώς οι καρδιές των ανθρώπων θα ηρεμούσαν και οι σκέψεις τους θα εμβάθυναν, θα τους βοηθούσε να ερμηνεύσουν τα πνευματικά μαθήματά τους από αυτά που θα άκουγαν και θα έβλεπαν.

Ο Δημιουργός και Θεός μας ποτέ δεν μας άφησε μόνους και απροστάτευτους. Το Θεϊκό βλέμμα του δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά μας. Πονά και θλίβεται όταν μας βλέπει να κατρακυλάμε στο γκρεμό και να μας συνθλίβουν οι πέτρες. Φρόντισε λοιπόν να μας στείλει τον Υιό του τον Αγαπητό σαν ένα μεγάλο σωσίβιο σωτηρίας. Για να σωθεί όμως κάποιος θα πρέπει να το θέλει και ο ίδιος. Η σωτηρία που επεδίωκε ο Χριστός, για τον άνθρωπο, δεν ήταν γήινη. Δεν αφορούσε γήινες καταστάσεις και προβλήματα. Για να καταλάβεις αυτά που έλεγε και δίδασκε, έπρεπε να έχεις αναβλύσει από μέσα σου το μύρο της αγάπης για την πνευματική σου υπόσταση. Να έχεις αφήσει ανοικτές όλες τις πόρτες τις καρδιάς σου και να έχεις γνωρίσει ότι είσαι κάτι πέρα από αυτό το υλικό σου σώμα.Ο Ιησούς ήταν πρωτότυπος στις ομιλίες του. Δεν μιλούσε σαν ένας δημόσιος ρήτορας, ούτε και δίδασκε θεωρητικά πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητά σε λίγους. 

Ο σκοπός του ήταν να γίνει αντιληπτός από όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Αυτά που δίδασκε ο Κύριος άγγιζαν τις καρδιές όλων. Το συναίσθημα υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και έχει γερές ρίζες μέσα του. Αυτό άγγιξε ο Ιησούς μας με το δικό του τρόπο, τις παραβολές. Αυτός ο τρόπος ήταν ο καλύτερος για να διδάξει τις νέες, πρωτάκουστες και ανατρεπτικές αλήθειες της Βασιλείας του Θεού. Ήταν ένας τρόπος που θα μπορούσαν να τις καταλάβουν όλοι. Ένας αναλυτικός τρόπος που αγγίζει την καθημερινότητα μέσα από τα προβλήματα και τις αντιξοότητες, όλοι θα θυμούνται αυτά που άκουσαν.

Αυτοί που πραγματικά αναζητούσαν και αναζητούν την αλήθεια και είναι καλοπροαίρετοι, εισέρχεται μέσα τους το Φως της Σωτηρίας. Οι άλλοι που προσπαθούν να προσεγγίσουν την αλήθεια μέσα από την περιέργεια και την αμφιβολία δεν τους αγγίζει τίποτα, ούτε αυτά που ακούν ούτε αυτά που βλέπουν. Οι άνθρωποι αυτοί είναι προσκολλημένοι στον υλικό κόσμο τους αδιαφορώντας για το λόγο του Θεού και βουλιάζουν μέσα σε ένα υλικό πυθμένα που μπορεί να τους οδηγήσει και στην πλήρη πώρωσή τους

Οι παραβολές του, έδιναν στον κόσμο μαθήματα πνευματικά μέσα από την επαφή τους με το περιβάλλον της καθημερινής ζωής. Αναφερόταν στα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού. Τα πρόβατα του τσοπάνη και το αλέτρι του ζευγολάτη. Με το δίχτυ του ψαρά, με τον έμπορο, τον οδοιπόρο και εξηγούσε την θεϊκή αλήθεια.

Χρησιμοποιούσε παραδείγματα από τα γεγονότα της ζωής, και τα προβλήματα που είχαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής αλλά ακόμα και της σημερινής εποχής. Οι παραβολές παραμένουν αναλύοτες, και διδάσκουν το θέλημα του Θεού και δημιουργού και δίνουν το έναυσμα της εσωτερικής αναζήτησης.

Οι ομιλίες που έδινε στο κοινό του ήταν μέσα από την ζωή τους κάτι που πολύ ποιο εύκολα θα κινούσε το ενδιαφέρον του καθενός και θα άγγιζε την καρδιά του. Οι παραβολές του, όπως το προζύμι, ο κρυμμένος θησαυρός, το δίχτυ με τα ψάρια, οι δέκα παρθένες, την καλλιέργεια των αγρών, ο σπορέας και πολλές άλλες, περιείχαν διδάγματα αλήθειας που έδινε την ευκαιρία να ευρύνουν το μυαλό τους και να βρουν στοιχεία του πνευματικού και ουράνιου κόσμου.

Οι παραβολές του Ιησού Χριστού διδάσκουν ότι όλα τα πράγματα στον ουρανό και την γη διέπονται από το νόμο της αγάπης και της υπηρεσίας προς όλη τη δημιουργία. Οποιοδήποτε χάρισμα, δώρο έχουμε λάβει από το Δημιουργό μας οφείλουμε να το χρησιμοποιούμε για το Θεό και το καλό του κόσμου. Με τις σκέψεις που αναπτύσσει και εμφυτεύει ο Χριστός μέσα από τις παραβολές του, οφείλουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της δικής μας ευθύνης προς τον εαυτόν μας και το περιβάλλον μας. Μόνο έτσι μέσα από την έμπρακτη αλήθεια τα θεϊκά και σοφά λόγια του Χριστού ενδυναμώνουν τις σκέψεις και τις πράξεις μας και οδηγούν προς το μονοπάτι του ουρανού.

Η ζωή είναι ένα όμορφο ταξίδι όταν έχεις εφοδιαστεί με την σωστή πυξίδα της θεϊκής καθοδήγησης. Αυτή θα σε οδηγήσει στο ασφαλές λιμάνι της ένωσης με το Θεό και θα ζήσεις μαζί του στην ουράνια κατοικία του.

Αγαπημένε μου οδοιπόρε σε αυτό σου το ταξίδι, να διέπεσαι από ταπεινότητα, αγάπη, υπομονή και επιμονή, ανεξάρτητα από τι εμπόδια θα βρεις μπροστά σου.

Ο Χριστός ήρθε να δώσει αγάπη και την θεϊκή σοφία. Στόχος του να βοηθήσει κάθε ψυχή να βρει το δρόμο της. Προσπάθησε να απομακρύνει κάθε τι που επισκίαζε την αλήθεια. Ήρθε να αφαιρέσει το πέπλο της λήθης και να ρίξει άπλετο φως στις σκέψεις και τις καρδιές των ανθρώπων. Να φέρει στο φως την πνευματική αναζήτηση και να δώσει ένα νέο προσανατολισμό, που θα οδηγήσει σε νέα μονοπάτια εξερεύνησης.

Οι ομιλίες του Ιησού απευθυνόντουσαν σε πλήθη που ήταν γεμάτα από στενοχώριες και προβλήματα, άνθρωποι πονεμένοι από την θλίψη και την απογοήτευση. Προσπάθησε να ρίξει φως σε αυτές τις ψυχές, αναφερόμενος, στο ότι δεν πρέπει ο άνθρωπος να μεριμνά μόνο για το φαγητό, την ένδυση και την δόξα, αλλά να εμπιστευτεί την θεϊκή πρόνοια.

Ότι περνά στη ζωή του ο καθένας δεν είναι τυχαίο. Πάντα πίσω από κάθε περιστατικό ή κατάσταση κρύβεται ένα γερό μάθημα ζωής. Από αυτό το μάθημα αποκτάται η εμπειρία και η σοφία της ζωής. Ο Ιησούς επιθυμούσε να αφυπνίσει την περιέργεια και να ξυπνήσει τους αδιάφορους, ώστε η αλήθεια της γνώσης να βρει απήχηση στην καρδιά τους. Οι παραβολές ήταν μία μέθοδος που προκαλούσε το ζωηρό ενδιαφέρον και την εκτίμηση όλων. Υπήρχαν όμως και αυτοί που δεν ήταν προετοιμασμένοι να δεχθούν τις αλήθειες και να τις κατανοήσουν, γι' αυτό χρησιμοποιούσε παραδείγματα από τα καθημερινά προβλήματα της ζωής τους, έτσι που να μπορέσουν να τους αγγίξουν τα λόγια του και να εντυπωσιάσουν τις καρδιές τους.

Σε πολλές παραβολές του ο Ιησούς καυτηρίαζε και κατέκρινε την υποκρισία και τις πονηρές πράξεις των κοινωνικών παραγόντων με γλώσσα μεταφορική. Έτσι δεν θα μπορούσαν να του βρουν κάτι που να τον ενοχοποιήσουν. Με τις διδασκαλίες του αυτές ο Ιησούς έφερνε τη σκέψη του ανθρώπου σε επαφή με την Απέραντη Θεϊκή Σκέψη. Δίδασκε να παρατηρούν το Θεό έτσι όπως αυτός φανερώνεται μέσα από τα έργα του και τον λόγο του.

Δεν αναφέρθηκε στις ομιλίες του με αφηρημένες θεωρητικές έννοιες, αλλά με ότι είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη του χαρακτήρα και με ότι μπορεί να ευρύνει την αντίληψη του ανθρώπου για να γνωρίσει τον Θεό και να αυξήσει την αποδοτικότητά του στο να κάνει πάντα το καλό. Αναφερόταν στις αλήθειες εκείνες που σχετίζονται με την συμπεριφορά του ανθρώπου και καταλήγουν στην εξασφάλιση της αιωνιότητας. Έτσι ο καθένας θα ανακάλυπτε ένα μάθημα θεϊκής αλήθειας και δεν θα τον απορροφούσαν οι σκέψεις της καθημερινότητας, ώστε να λησμονήσει  το Θεό. Στόχος όλων μας θα πρέπει να είναι, να παίρνουμε καινούργια μαθήματα για την αλήθεια της ουράνιας βασιλείας και να γινόμαστε όλο και ποιο αγνοί και καθαροί.