Υπερβείτε τον Φόβο σας για το Άγνωστο......!!!!

Υπερβείτε τον Φόβο σας για το Άγνωστο......!!!!

Μέσα σε κάθε στιγμή, υπάρχει ένα κομβικό σημείο ανάμεσα στο άγνωστο και το γνωστό. Σε εκείνο το κομβικό σημείο, το άγνωστο μεταμορφώνεται στο γνωστό.

Τι είναι το γνωστό; Το γνωστό περιλαμβάνει όλα όσα έχουν ήδη λάβει χώρα. Από τη στιγμή που λέτε «γνωστό», ανήκει πλέον στο παρελθόν. Έχει παρέλθει. Το γνωστό είναι μια ανάμνηση.

Και τι είναι άγνωστο; Το άγνωστο είναι το πεδίο όλων των δυνατοτήτων που υπάρχουν μέσα σε κάθε στιγμή του παρόντος. Το άγνωστο είναι το απεριόριστο, το ελεύθερο.

Εσείς βρίσκεστε μέσα στο άγνωστο την παρούσα στιγμή και τα πάντα από την παρούσα στιγμή και στο εξής ανήκουν στο άγνωστο. Για την ακρίβεια, ζείτε, αναπνέετε και λειτουργείτε στο άγνωστο συνεχώς, προσποιούμενοι ότι αυτά συμβαίνουν στο γνωστό.

Και μένοντας προσκολλημένοι σε ένα ψέμα, σε μια ψευδαίσθηση, χάνετε την επαφή σας με ότι είναι αληθινό και αρχίζετε να φοβάστε το παροδικό και το μη πραγματικό, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου.

Οι περισσότεροι φοβούνται το άγνωστο, όταν στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να φοβούνται το γνωστό.

Η ζωή στο γνωστό είναι μια ζωή εγκλωβισμένη στη φυλακή του παρελθόντος - συνεπώς, στην φαντασία. Το γνωστό είναι μια ψευδαίσθηση.

Η αληθινή πραγματικότητα είναι το άγνωστο, οπότε γιατί να μην ζήσουμε σε κάτι που είναι πραγματικά αληθινό; Μπαίνοντας στο άγνωστο, απελευθερωνόμαστε από το παρελθόν.

Μπαίνοντας στο άγνωστο, απελευθερωνόμαστε από κάθε περιορισμό, διότι νέες επιλογές μας είναι διαθέσιμες μέσα σε κάθε στιγμή της ύπαρξης μας.

Η καθαρή συνείδηση είναι απείρως ευπροσάρμοστη και απεριόριστη, αυτή είναι η φύση της Ύπαρξης.

Η εξαρτημένη σκέψη είναι άκαμπτη, δεσμεύεται από την προσκόλληση μας σε πεποιθήσεις, έννοιες και δοξασίες.

Ελευθερία είναι η εμπειρία του απεριόριστου.

Όταν είστε πραγματικά ελεύθεροι, είστε απείρως ευπροσάρμοστοι, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η προσαρμοστικότητα αυτή σας προσφέρει μια εσωτερική σταθερότητα, που κανένα άλλο βίωμα δεν μπορεί να επισκιάσει.

Η ελευθερία συνεπάγεται την αποδοχή, το να επιτρέπουμε να μας βρει ότι είναι να έρθει και το να αποχωριζόμαστε εκείνα που παρέρχονται.

Η ελευθερία συνεπάγεται την αποκοπή μας από το γνωστό, και την προθυμία και την αυτοπεποίθηση να εισερχόμαστε στο απέραντο άγνωστο κάθε στιγμή της ζωής μας.

Ακόμα και όταν πρόκειται για τον θάνατο, μην τον σκέφτεστε, μην τον φοβάστε, αλλά πεθάνετε σε σχέση με την κάθε στιγμή.

Όταν ο Απόστολος Παύλος μίλησε για ισχυρή πίστη στη μετά θάνατον ζωή, ώστε ο θάνατος να χάσει τη δύναμη του να προκαλεί τρόμο, εννοούσε να πεθαίνει κανείς σε σχέση με το παρελθόν κάθε στιγμή.

Ελάτε σε αυτό που συμβαίνει στο Τώρα, και θα πεθάνετε σε σχέση με το παρελθόν και το μέλλον. Εάν μπορείτε να το κάνετε αυτή τη στιγμή, μπορείτε να υπερνικήσετε τον φόβο του θανάτου. Μην επιτρέψετε σε φανταστικές φοβίες του μέλλοντος να επηρεάζουν το παρόν.

Ούτε και σε μνήμες του παρελθόντος να επηρεάζουν το παρόν. Να είστε αγνοί. Κάθε παιδί που γεννιέται είναι το σύμπαν που παρατηρεί τον εαυτό του μέσα από νέα μάτια.

Όταν κοιτάτε το σύμπαν μέσα από νέα μάτια, πεθαίνετε σε σχέση με το γνωστό. Εάν μπορείτε να βγείτε από τον ποταμό της μνήμης και της εξαρτημένης συμπεριφοράς και να δείτε τον κόσμο την παρούσα στιγμή σαν να ήταν η πρώτη φορά, τότε μπορείτε να δημιουργήσετε έναν νέο κόσμο μέσα στην παρούσα στιγμή.

Η παρούσα στιγμή αποτελεί στιγμή δύναμης, μέσα στην οποία το σύμπαν αναγεννά τον εαυτό του.

Βουτώντας στην παρούσα στιγμή, βουτάμε στο άγνωστο, που γίνεται γνωστό. Το άγνωστο είναι η ανανεωμένη αίσθηση που έχουν οι απεριόριστες δυνατότητες. Είναι η Ύπαρξη που γεννιέται, μεταμορφώνεται, ανελίσσεται.

Κάθε στιγμή στην ζωή μας είναι μια στιγμή που ξεχειλίζει από δυνατότητες. Από τη στιγμή που θα σπάσετε τα δεσμά της υποδούλωσης σας, μπορείτε να ενσωματώσετε τη δική σας πραγματικότητα σε κάθε περίσταση της ζωής σας.

Μέσα σε αυτή την ελευθερία, δεν βαλτώνετε πλέον κάτω από την τυραννία ενός φανταστικού παρελθόντος ή του φόβου του επερχομένου μέλλοντος.

Μέσα σε αυτή την ελευθερία βιώνετε την αλήθεια, την ομορφιά, την καλοσύνη, την αρμονία.

Ο ποιητής Ρουμί μας λέει: «Αυτή τη στιγμή, γευόμαστε τη γεύση της αιωνιότητας».

Υπερβείτε τον φόβο σας για το άγνωστο, εστιάζοντας στην παρούσα στιγμή.

Γευθείτε τη στιγμή αυτή σαν μια στιγμή αιωνιότητας, και θα γευθείτε την εμπειρία της ελευθερίας.

Αποδέσμευση “ καλού κακού ” συναισθήματος....!!!

Αποδέσμευση “ καλού κακού ” συναισθήματος....!!!

Μια προσεκτική ενδοσκόπηση θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν μέσα μας πολλές προσωπικότητες που ανταγωνίζονται ποιά θα χρησιμοποιήσει το σώμα σας.

Για παράδειγμα, η σύγκρουση ανάμεσα στο "καλό" και το "κακό" γεννάει δύο προσωπικότητες: του αγίου και του αμαρτωλού.

Αυτές δεν παύουν ποτέ να διαπληκτίζονται - η μια πλευρά ελπίζει διαρκώς να είναι αρκετά καλή ώστε να ικανοποιήσει το Θεό, ενώ η άλλη αφήνεται στα "κακά" της ένστικτα, που δεν μπορούν πάντα να αναχαιτισθούν.

Ύστερα, υπάρχουν οι ρόλοι με τους οποίους ταυτιζόμαστε - του παιδιού, του γονέα, του αδελφού, του αρσενικού ή θηλυκού, για να μην αναφέρουμε το επάγγελμά μας : γιατρός, δικηγόρος, ιερέας, κοινωνικός λειτουργός και ούτω καθεξής.

Το κάθε ένα απ' αυτά διεκδικεί τα δικαιώματά του μέσα μας και προσπαθεί να υπερσκελίσει τις φωνές των υπόλοιπων για να περάσει τη δική του στενόμυαλη άποψη.

Δεν θίξαμε καν την εθνικότητα ή το θρήσκευμά μας- από μόνα τους, αυτά, μπορούν να δημιουργήσουν ατέρμονη σύγχυση. Αυτές οι προσωπικότητες βρίσκονται συνήθως σε διαμάχη.

Ευτυχία ονομάζουμε την κατάσταση εκείνη στην οποία μεγάλο μέρος αυτής της διαμάχης καταλαγιάζει.

Όταν γεννηθήκατε, δεν είχε κηρυχθεί μέσα σας αυτός ο πόλεμος, γιατί οι επιθυμίες των μωρών δεν ανταγωνίζονται η μια την άλλη.

Για παράδειγμα, οι φωνές που διακηρύττουν το καλό ή το κακό έρχονται αργότερα, όταν το παιδί μεγαλώσει αρκετά, ώστε να διδαχτεί αυτές τις έννοιες από τους γονείς του.

Το αθώο ένστικτο ενός νεογέννητου για το τι είναι καλό και τι κακό χάνεται γρήγορα. Αρχίζουν να ξυπνούν μέσα του οι φωνές, πρώτα εκείνη της μητέρας, που λέει "ναι" και "όχι", "καλό μωράκι", "κακό μωρό".

Όταν τα "ναι", τα "όχι", το "καλό" και το "κακό" συμπίπτουν με εκείνο που θέλει το μωρό, τότε δεν πειράζει.

Αναπόφευκτα, όμως, φθάνει η στιγμή της ρήξης ανάμεσα

στις ανάγκες του μωρού και τις προσδοκίες των γονιών.

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος αρχίζουν να συγκρούονται. Πολύ σύντομα, φυτεύονται οι σπόροι της ενοχής και της ντροπής.

Η ατρόμητη ιδιοσυγκρασία του νεογέννητου αμαυρώνεται απ' το φόβο. Το παιδί έχει μάθει κιόλας να αμφισβητεί τα ένστικτά του.

Η εσωτερική παρόρμηση που δήλωνε " Αυτό θέλω " μετατρέπεται στην ερώτηση: "Επιτρέπεται να το θέλω αυτό;"

Σπαταλάμε ολόκληρη τη ζωή μας για να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην κατάσταση της αυτοαποδοχής με την οποία γεννηθήκαμε. Με το πέρασμα των χρόνων αυξάνονται τα ερωτηματικά κι εμείς καταχωνιάζουμε όσο περισσότερη αμφιβολία, ντροπή, ενοχή και φόβο μπορούμε στις μυστικές σπηλιές και τα σκοτεινά κελάρια της ψυχής μας.

Αυτά τα συναισθήματα παραμένουν ζωντανά, όσο βαθιά κι αν τα έχουμε κρύψει. Όλες οι εσωτερικές συγκρούσεις, που τόσο δυσκολευόμαστε να συμφιλιώσουμε, οδηγούν στα χνάρια ενός σκιώδους εαυτού.

Είμαστε όλοι δεσμοφύλακες του σκιώδους εαυτού μας. Ο ασυνείδητος νους είναι η φυλακή όπου βρίσκονται κλεισμένες οι ανεπιθύμητες ενέργειες, όχι επειδή πρέπει, αλλά γιατί έχουν αποτυπωθεί μέσα μας οι χρόνιες καταφάσεις και οι αρνήσεις, το καλό και το κακό.

Ας φροντίσουμε μόνο να αντιληφθούμε ότι παίζουμε και τους δύο ρόλους - και αυτόν του δεσμοφύλακα και αυτόν του κρατούμενου. Αν είμαστε και οι δύο όψεις του νομίσματος, τότε καμιά τους δεν είμαστε εμείς, εφόσον αναιρούμε η μια την άλλη. Συνειδητοποιώντας το αυτό και θα ελευθερωθούμε.

Τον σκιώδη εαυτό θα τον βρούμε τεντώνοντας τα αυτιά μας. Όπως όλοι οι φυλακισμένοι, έτσι κι αυτός προσπαθεί να μεταδώσει μηνύματα, χτυπιόνταν με τα δάχτυλα τον τοίχο

του κελιού του.

Ο σκιώδης εαυτός δεν είναι παρά άλλος ένας ρόλος ή προσωπικότητα που μας ακολουθεί, δεν τον επιδεικνύουμε, όμως, δημόσια. Συνήθως, είναι πολύ συνεσταλμένος ή φοβισμένος για να βγει στην επιφάνεια.

Ωστόσο, η ύπαρξή του είναι αδιαμφισβήτητη, γιατί ο καθένας από μας έχει επινοήσει τον δικό του ίσκιο, μια περσόνα που έχει αναλάβει να μεταφέρει όση αρνητική ενέργεια δεν καταφέραμε να εκτονώσουμε.

Για ένα νεογέννητο μωρό, δεν υφίσταται το πρόβλημα της συσσώρευσης "κακών" ή βλαβερών συναισθημάτων. Μόλις ρίξεις κάτι αρνητικό στο περιβάλλον ενός μωρού, αυτό αμέσως θα κλάψει ή θα αποστρέψει το κεφάλι του.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά υγιή αντίδραση, γιατί με το να εκφράζεται τόσο ελεύθερα, ένα μωρό μπορεί να απαλλαγεί από ενέργειες που διαφορετικά θα στοιβάζονταν μέσα του. Μεγαλώνοντας, βέβαια, μάθαμε ότι η αυθόρμητη έκφραση δεν είναι πάντοτε πρέπουσα.

Για χάρη της ευγένειας ή του τακτ, της κοινωνικής μας θέσης ή της μίμησης των γονεϊκών προτύπων, μάθαμε να συγκρατούμε μέσα μας την αρνητική ενέργεια.

Γίναμε μπαταρίες που φόρτιζαν με όλο και περισσότερους εαυτούς, ώσπου τώρα, ως ενήλικες, είμαστε γεμάτοι από χρόνιο θυμό, απογοήτευση, πικρία και φόβο. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι έχουμε ξεχάσει το ένστικτο αποφόρτισης των μπαταριών μας.

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε κάποτε πόσο πολύ μοιάζουμε με βόμβες, έτσι όπως ζούμε, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να εκραγούμε.

Ο τερματισμός του εσωτερικού μας πολέμου σημαίνει να σταματήσουν οι εχθροπραξίες ανάμεσα σε όλες μας τις προσωπικότητες.

Μπορούμε να ανακουφίσουμε τον σκιώδη εαυτό μας από το βάρος της συσσωρευμένης ενέργειας του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε έτσι τις συνθήκες για ειρήνευση, εφόσον είναι ο φόβος του πόνου που κάνει τις εσωτερικές φωνές σας να αντιμετωπίζουν με καχυποψία η μια την άλλη.

Για να αρχίσουμε, όμως, να διαλύουμε αυτές τις εσωτερικές εντάσεις, θα πρέπει να γνωρίζουμε από τι είναι φτιαγμένες οι διάφορες προσωπικότητές σας. Οι εσωτερικές προσωπικότητες είναι πάντοτε φτιαγμένες απ' το ίδιο υλικό - κάποια παλιά ενέργεια, συνδεδεμένη με μια ανάμνηση.

Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι μας τιμωρούν, σε παιδική ηλικία, για κάτι που δεν κάναμε. Η αρνητική ενέργεια του παραπόνου ή της αδικίας προσκολλάται στη συγκεκριμένη ανάμνηση κι εμείς αρχίζουμε να χτίζουμε την προσωπικότητα - του πικραμένου παιδιού - η οποία θα βιώνει την περιορισμένη του άποψη των πραγμάτων, μέχρις ότου αποδεσμευτεί αυτή η ενέργεια.

Το πικραμένο παιδί είναι απλώς μια ανάμνηση που περιμένει να απαλλαγεί από την κακή του ενέργεια κι ώσπου να συμβεί αυτό, θα μείνει φυλακισμένο μέσα μας.

Επειδή έχουμε αναμνήσεις που φέρνουν και επώδυνους αλλά και χαρούμενους συνειρμούς, οι εσωτερικές προσωπικότητες έχουν άλλοτε δυσάρεστες κι άλλοτε ευχάριστες μορφές.

Είναι ευχάριστο να θυμόμαστε τη στιγμή που ανταμειφθήκαμε για την καλή απόδοσή μας - είναι δυσάρεστη μια αντίθετη ανάμνηση επίπληξης. Ωστόσο, αυτές οι αντικρουόμενες μνήμες δεν αναιρούν η μια την άλλη: διατηρούν την ακεραιότητά τους κι έρχονται σε ρήξη με την αντίθετή τους.

Είναι στη φύση της ανθρώπινης κρίσης να λέει, "Έχω δίκιο", ακόμα κι αν η επόμενη εμπειρία είναι εντελώς αντιφατική.

Η δυσμενής κριτική ή η άδικη τιμωρία θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν μέσα σας, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά την ιστορία τους, ενώ, παραδίπλα, η θετική ενέργεια της ανταμοιβής και της ορθής μεταχείρισης θα εκφράζει κι αυτή

τη δική της άποψη.

Όλοι έχουμε έναν σκιώδη εαυτό, που αποτελεί μέρος της συνολικής μας πραγματικότητας. Ο Ίσκιος αυτός δεν έχει πρόθεση να μας πληγώσει, αλλά να υποδείξει τις ατέλειες μας.Η αποδοχή του ίσκιου μπορεί να μας θεραπεύσει.

Όταν αρχίσουμε να ζούμε συμφιλιωμένοι με όλα τα αντίθετα γνωρίσματα μας, θα βιώνουμε τον πλήρη εαυτό μας.

Μπορούμε εύκολα να έρθουμε σε επαφή με αυτές τις συσσωρευμένες μορφές ενέργειας.

Καθόμαστε για λίγο μόνοι σ' ένα ήσυχο δωμάτιο. Εισπνέουμε κι εκπνέουμε ήρεμα. Τώρα, χωρίς να αλλάξουμε το ρυθμό της αναπνοής μας, παρατηρούμε την αβίαστη ροή της.

Ας μην κάνουμε τίποτε άλλο, μέχρι να εδραιώσουμε αυτή την ομαλή, χαλαρή αναπνοή. Όταν το επιτύχουμε, προσπαθούμε να ανακαλέσουμε ένα έντονα δυσάρεστο συμβάν από το παρελθόν μας, το οποίο να περικλείει ισχυρά αρνητικά συναισθήματα, όπως ντροπή, ταπείνωση ή ενοχή.

Θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, μια φορά που μας έπιασαν να αντιγράφουμε σ' ένα διαγώνισμα ή να κλέβουμε κάτι. Δεν έχει σημασία αν αυτό το παράπτωμα ήταν ασήμαντο ή σοβαρό -εκείνο που ψάχνουμε εμείς είναι κάποιο πολυκαιρισμένο συναίσθημα.

Ας φέρουμε μια ζωηρή εικόνα εκείνου του συμβάντος στο μυαλό μας κι ας αφήσουμε τον εαυτό μας να νιώσει ξανά τα συναισθήματα που το συνόδευαν.

Ύστερα, παρατηρούμε την αναπνοή μας: δεν θα είναι πια αβίαστη. Ανάλογα με το είδος του συναισθήματος που έχει επανέλθει στο νου, η αναπνοή μας θα έχει γίνει κοφτή ή ακανόνιστη - μπορεί να αισθανθούμε ακόμα κι ότι μας κόβεται η ανάσα.

Αυτές οι αλλαγές αποδεικνύουν ότι η αναπνοή είναι ένας πιστός καθρέφτης της διαδικασίας της σκέψης και ιδιαίτερα κάθε συναισθήματος που ανακαλείται στη μνήμη.

Αυτό που βιώνουμε είναι τα τρία στοιχεία για τα οποία μιλήσαμε προηγουμένως : η μνήμη, η ενέργεια και η προσκόλληση. Όταν αυτά τα τρία συναντηθούν, έχουμε τη γέννηση μιας υπο-προσωπικότητας.

Όλες οι υπο-προσωπικότητες επιζητούν το ίδιο πράγμα : να βρουν την έκφρασή τους μέσα από μας.

Το μωρό που κλαίει, το μοναχικό παιδί, ο απελπισμένος έφηβος, ο ερωτευμένος νέος, ο φιλόδοξος επαγγελματίας - όλοι θέλουν να ζήσουν μέσα από μας. Κι έτσι κάνουν, κατά κάποιο τρόπο.

Καμιά απ' αυτές τις Προσωπικότητες δεν ικανοποιείται ποτέ απόλυτα - συνεπώς, σπρώχνει η μια την άλλη για μια θέση στον ήλιο - ή στις σκιές.

Η σύγκρουση που ακολουθεί είναι που κάνει την ανθρώπινη ζωή τόσο διφορούμενη, τόσο γεμάτη από φως και σκοτάδι μαζί. Έχοντας απαλλαγεί από όλες τις προσκολλήσεις της μνήμης που ανεφοδιάζουν τα όπλα του εσωτερικού μας πολέμου, μπορούμε να ζούμε δίχως καμιά προσωπικότητα, στο πεδίο της καθαρής επίγνωσης.

Η μεταπήδηση από τη μια κατάσταση στην άλλη ίσως φαίνεται μυστηριώδης, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς φυσική. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ισορροπία, την οποία η ροή της ζωής είναι απόλυτα ικανή να μας εξασφαλίσει.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι αποδέσμευσης παλιών εντάσεων. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς είναι απλούστατα να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή τους.

Για παράδειγμα, αντί να αρνούμαστε ότι νιώθουμε ντροπή ή ενοχές, αντικρίζουμε τον εαυτό μας κατάματα και του λέμε, "Ναι, έτσι νιώθω".

Η στιγμή μιας τέτοιας αυτογνωσίας είναι συχνά αρκετή, εφόσον όλες αυτές οι συσσωρευμένες εντάσεις παγιδεύονται μέσα μας επειδή ακριβώς τις απαρνιόμαστε. Αν ξεπεράσετε αυτή την άρνηση, έχουμε κερδίσει τη μισή μάχη.
Η αναγνώριση είναι μια μορφή αυτοαποδοχής.

Δεν χρειάζεται να πούμε, "Δεν πειράζει που αισθάνομαι ντροπή κι ενοχές", γιατί το ζητούμενο είναι η αποδέσμευση των παλιών ενεργειών, όχι η διαιώνισή τους. Το σωστότερο είναι να πούμε, "Έχω αυτά τα συναισθήματα. Είναι πέρα για πέρα αληθινά".

Μια από τις δραστικότερες τεχνικές για να ξεπεράσουμε την άρνηση είναι και πάλι η αναπνοή. Ξαπλώνουμε σ' ένα ήσυχο δωμάτιο και χαλαρώνουμε.

Παίρνουμε μια εισπνοή όπως εμείς προτιμάμε ρηχή ή βαθιά, γρήγορη ή αργή - κι ύστερα εκπνέουμε με την ίδια φυσικότητα. Δεν καταβάλουμε προσπάθεια, απλά αφήνουμε τον αέρα να βγει από μέσα σας.

Ίσως πιάσουμε τον εαυτό μας να αναστενάζει ή να ασθμαίνει - αφηνόμαστε.

Τώρα παίρνουμε μια ακόμα εισπνοή και πάλι εκπνέουμε ελεύθερα, χωρίς πίεση ή συγκράτηση.

Καθώς εξακολουθούμε να αναπνέουμε έτσι, επιτρέπουμε σε όσα συναισθήματα ή εικόνες βγουν στην επιφάνεια να αποδεσμευτούν.

Μπορείτε να βοηθήσουμε τη διαδικασία, με το να εστιάσουμε την προσοχή στην καρδιά σας ή σε όποιο άλλο μέρος του σώματος που έχουμε αισθήσεις - ορισμένα σημεία του σώματός μας είναι στενά συνδεδεμένα με τα συναισθήματα.

Ενώ συνεχίζουμε αυτή την άσκηση, οι συσσωρευμένες ενέργειες θα αρχίσουν να ρέουν προς τα έξω.

Στα συμπτώματα αυτής της απελευθέρωσης περιλαμβάνονται αμυδρές αναμνήσεις, ίχνη συναισθημάτων ή ακόμη κι έντονες συγκινησιακές εκδηλώσεις, όπως είναι το κλάμα.

(Αν τα συναισθήματα αρχίσουν να μας κατακλύζουν, σταματάμε την άσκηση και ξεκουραζόμαστε για πέντε λεπτά με κλειστά τα μάτια.)

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αποθηκεύσει τόση πολλή ενέργεια, που σύντομα αποκοιμιούνται κατά τη διάρκεια αυτών των αναπνοών. Αυτό είναι σημάδι βαθιάς κόπωσης που απελευθερώνεται απ' το σώμα μας.

Αν δεν αισθανθούμε καμιά αποδέσμευση ενέργειας με τις μορφές που ήδη περιγράψαμε, τότε μας συγκρατεί ο νους μας. Μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή τη νοητική αναχαίτιση, με το να αλλάξουμε ελαφρά την αναπνοή μας: προσπαθούμε να την κάνουμε ρηχή, κοφτή και κάπως βιαστική.

Αυτή η γρήγορη, αβαθής, ρυθμική ανάσα θα αποσπάσει τον συνειδητό νου μας και θα επιτρέψει στις ενέργειες να του ξεγλιστρήσουν.

Μπορείτε να εφαρμόσετε αυτή τη λαχανιαστή αναπνοή για ένα-δύο λεπτά, αλλά όχι περισσότερο, γιατί η έκλυση ενέργειας ίσως γίνει υπερβολικά ισχυρή.

Με την επανάληψη αυτής της άσκησης μπορούμε να εκπνεύσουμε παλιές εντάσεις, αλλά είναι επίσης πολύ χρήσιμη για να μάθουμε να αποδεσμεύουμε κάθε νέο συναίσθημα που γυρεύει διέξοδο.

Όπως κάθε άλλη πλευρά του εαυτού μας, ο ίσκιος μας θέλει να εκφραστεί και να κερδίσει την ελευθερία του.

Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να βρούμε έναν φυσικό, εύκολο τρόπο για την απελευθέρωση αρνητικής ενέργειας, αντί να την καταχωνιάζουμε στα κρυφά μπουντρούμια του νου.

Η συγχώρεση κάνει καλό στην υγεία....!!!

Η συγχώρεση κάνει καλό στην υγεία....!!!

Το να συγχωρείς και να ξεχνάς δεν είναι μόνο όμορφο συναίσθημα αλλά και καλή συμβουλή για την υγεία.

Επισημαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι αδυνατούν
να συγχωρήσουν εκείνους που τους πλήγωσαν, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο θυμός τους ξεσπά τελικά στο ίδιο το σώμα τους.

Ορισμένες δε έρευνες έχουν ήδη καταδείξει ότι τα άτομα που θυμώνουν εύκολα ή είναι εχθρικά και αγχώδη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν καρδιαγγειακά προβλήματα.

Στο πλαίσιο της έρευνας οι ερευνητές εξέτασαν 71 άνδρες και γυναίκες που είχαν πρόσφατα μια εμπειρία προδοσίας από κάποιο μέλος της οικογένειάς τους, το σύντροφο ή ένα φιλικό τους πρόσωπο. Στη συνέχεια, οι μετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες.

Η πρώτη ομάδα εξέφρασε, βάσει συγκεκριμένου κειμένου, την οδύνη της για το γεγονός και τις σκέψεις της για το πώς θα έπρεπε να τιμωρηθούν εκείνοι που την πλήγωσαν.

Αντίθετα, η άλλη ομάδα, επίσης βάσει συγκεκριμένου κειμένου, εξέφρασε την ευσπλαχνία της απέναντι στο πρόσωπο που την πείραξε και αναγνώρισε ότι και η ίδια είχε στο παρελθόν προδώσει κάποιον.

Αποφάνθηκαν λοιπόν οι ερευνητές ότι, όταν οι συμμετέχοντες εξέφραζαν αρνητικά συναισθήματα, ο καρδιακός παλμός τους και η πίεση αυξανόταν, ενώ σημείωναν εντονότερη νευρική δραστηριότητα.

Μολονότι δεν γνωρίζουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτών των αντιδράσεων στην υγεία, οι ερευνητές υποστηρίζουν πως συνδέονται με καρδιαγγειακά προβλήματα.

Έτσι, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται το να μάθουμε να συγχωρούμε όσους μας πλήγωσαν και μας αδίκησαν, θα μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους και περισσότερο υγιείς.

Γι’ αυτό:
1. Προσπαθήστε να τοποθετήσετε με λόγια σωστά και άρτια το τι ακριβώς σας πείραξε και γιατί. Στη συνέχεια,
    εκμυστηρευτείτε τη δυσάρεστη εμπειρία σε κάποιον φίλο.

2. Υποσχεθείτε στον εαυτό σας ότι θα κάνετε ό,τι ακριβώς πρέπει να κάνετε για να νιώσετε καλύτερα. Η συγχώρεση είναι για εσάς, όχι για αυτούς που σας πλήγωσαν.

3. Η συγχώρεση δεν σημαίνει πάντα ότι θα τα βρεις με το
    άτομο που σε στεναχώρησε. Αυτό που πραγματικά  
    θέλετε και θα πετύχετε είναι η εσωτερική σας γαλήνη.

4. Όταν νιώθετε πίεση από στεναχώρια ή από κάποια 
    αδικία που σας έγινε, προσπαθήστε να χαλαρώσετε.
    Πάρτε βαθιές αναπνοές, σκεφτείτε κάτι που σας φτιάχνει το κέφι και δείτε την κατάσταση από μεγαλύτερη απόσταση.

5. Για την ακρίβεια, δείτε την κατάσταση από την σωστή  προοπτική της. Αναγνωρίστε ότι η κακή σας κατάσταση και το άγχος προέρχονται από τα πληγωμένα συναισθήματα και τις αρνητικές σκέψεις που έχετε τώρα, και όχι τόσο από αυτό που έγινε πριν δύο μέρες ή πριν δέκα χρόνια.

6. Σταματήστε να περιμένετε από τους ανθρώπους να σας δώσουν αυτό που έχετε ανάγκη. Για να μη σας το έχουν δώσει μέχρι τώρα, δε θα σας το δώσουν ποτέ.

7. Ψάξτε να βρείτε νέους τρόπους που θα σας αποφέρουν θετικότητα και θα σας ωθήσουν να βγείτε από το αρνητικό πεδίο σκέψεων που σας χαλάει την καθημερινότητα.

8. Συγχωρήστε. Να θυμάστε ότι αυτός που έχει αδικήσει
    βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και δεν έχει το κουράγιο να το αντιμετωπίσει. Την δύναμη την έχετε εσείς, γιατί η
    συγχώρεση είναι δύναμη, είναι μεγαλείο ψυχικό και
    πνευματικό.

Δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό

Δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό

Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός. Όχι, όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν' αποκομίζουμε απ' αυτήν όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος. Γι' αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε. Αν, όμως, πάθουμε και το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε, γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.

Αλλά γιατί αναφέρω τις θλίψεις αυτής της ζωής; Μήπως και η απειλή του αιωνίου κολασμού δεν αποτελεί τη φιλανθρωπία του Θεού καλύτερα από την υπόσχεσή Του για την ουράνια βασιλεία; Γιατί ,αν δεν υπήρχε η απειλή του αιωνίου κολασμού, λίγοι θα ήταν εκείνοι που θα κέρδιζαν τη σωτηρία. Δεν είναι, βλέπεις, αρκετή για μας, τους ράθυμους, η υπόσχεση των ουράνιων αγαθών. Ο φόβος της κολάσεως πιο πολύ μας παρακινεί στην αρετή.

Γι' αυτό, λοιπόν, υπάρχουν η λύπη και η αθυμία, όχι για να μας κυριεύουν όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή όταν χάνουμε χρήματα ή όταν δοκιμάζουμε κάποια αποτυχία, αλλά για να μας βοηθούν στον πνευματικό μας αγώνα. Ας λυπόμαστε όχι για τη θλίψη ή τη βλάβη που μας προξενεί κάποιος, αλλά για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπούμε το Θεό. Γιατί οι αμαρτίες διώχνουν μακριά μας το Θεό, ενώ οι θλίψεις, που δοκιμάζουμε από άλλους ανθρώπους, Τον κάνουν να μένει κοντά μας ως προστάτης.

Άλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ' αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι. Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν' αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.

Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν. Γιατί δε θ' απολογηθούν οι πρώτοι ,για όσα λέγονται σε βάρος άλλων. Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν' ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν. Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν' ανησυχούν, αν όσα λένε γι' αυτούς είναι αληθινά.

Αξιολύπητοι, βλέπεις, είναι οι αμαρτωλοί, έστω κι αν κανένας δεν τους κατηγορεί. Αξιοζήλευτοι, απεναντίας, είναι οι ενάρετοι, έστω κι αν ο κόσμος όλος τους κατατρέχει. Γιατί, όταν η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι ήσυχη, όσες τρικυμίες κι αν ξεσηκώνονται εναντίον του, αυτός θα βρίσκεται πάντα σε λιμάνι γαλήνιο. Όταν, όμως, η συνείδησή του είναι ταραγμένη, ακόμη κι αν όλα του έρχονται ευνοϊκά, θα βασανίζεται, σαν τον ναυαγό στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου

H αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα

H αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα

Υπάρχει μια μεγάλη σπηλιά, σκοτεινή, που μέσα της κατοικούν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ονομάζονται δεσμώτες. Είναι δεμένοι στις θέσεις τους και δεν μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους. Πίσω τους κυκλοφορούν διάφοροι άνθρωποι οι οποίοι κουβαλάνε κάποια αντικείμενα, έμψυχα και άψυχα. Το φως που έρχεται από την είσοδο της σπηλιάς περνά μέσα από αυτά τα αντικείμενα και δημιουργεί σκιές μπροστά στα μάτια των ανθρώπων - δεσμωτών. Αφού λοιπόν δεν μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους ούτε και πίσω τους, λόγω των δεσμών που τους καθηλώνουν, δέχονται ως πραγματικότητα μόνο ό,τι βλέπουν μπροστά τους, δηλαδή τις σκιές. Όλο αυτό το σκηνικό είναι στημένο με τέτοιο τρόπο, ώστε οι άνθρωποι-δεσμώτες να ζουν μέσα στο σκοτάδι, έχοντας μια ψεύτικη εικόνα για την πραγματικότητα. Είναι δε τα δεσμά τους τόσο δυνατά, που τους καθηλώνουν ακίνητους, χωρίς να μπορούν να κάνουν την παραμικρή κίνηση ελευθερίας για να ανακαλύψουν την πραγματική αλήθεια. Αυτή η εικόνα μοιάζει πολύ με αυτήν της σημερινής μας κοινωνίας. Ο άνθρωπος διαμορφώνεται και μεγαλώνει με μοναδικό στόχο την απόκτηση υλικών αγαθών (σκιές), χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα να καλλιεργήσει αρετές και αξίες για να μπορέσει να ονειρευτεί μεγάλα ιδανικά και πνευματικά Ιδεώδη.

Οι Αρετές και οι Ανθρώπινες αξίες παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο και είναι τόσο καλά καλυμμένες με το πολύχρωμο και πολυτελές περιτύλιγμα που τις περιβάλει, που ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μένει τελείως επιφανειακός. Ασχολείται τόσο πολύ με αυτό το περιτύλιγμα, που δεν βάζει ανώτερους στόχους, ούτε βλέπει την πραγματικότητα. Ζει μια ζωή εγκλωβισμένος ανάμεσα στις σκιές που κάποιοι του επέβαλαν ως πραγματικότητα, λέγοντάς του ότι δεν υπάρχει τίποτε πίσω από αυτό το ωραίο περιτύλιγμα. Έτσι μένει δούλος των αφεντικών της σπηλιάς κι εφ’ όσον πιστεύει στις σκιές, γίνεται σκιά του πραγματικού του εαυτού.

Συνεχίζοντας ο Πλάτωνας αναφέρει πως υπάρχει και η περίπτωση να καταφέρει κάποιος άνθρωπος να σπάσει τα δεσμά του και να κοιτάξει πίσω του, εκεί από όπου έρχεται το φως. Στην αρχή θα τυφλωθεί από την επαφή του με το φως. Κι αν ανάγκαζε κάποιος αυτόν τον άνθρωπο να ζήσει κάτω από τη φωτεινότητα του ήλιου, έξω από τη σπηλιά, τότε θα τρελαινόταν.
Χρειάζεται λοιπόν να προχωρήσει σιγά σιγά κι έτσι θα καταφέρει να συνηθίσει, να αντιληφθεί ότι ο αληθινός κόσμος βρίσκεται έξω από τη σπηλιά κι ότι οι σκιές που εκείνος θεωρούσε ως πραγματικότητα είναι απλώς αντανάκλαση του φωτός του ήλιου. Αυτή η ανακάλυψη θα τον μετατρέψει σ’ έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, σε έναν σοφό και δεν θα θελήσει να επιστρέψει μέσα στη σπηλιά.

Αν όμως αποφασίσει, από αγάπη για την ανθρωπότητα, να επιστρέψει πίσω στους δεσμώτες, μέσα στη σπηλιά, τότε θα χρειαζόταν πάλι ένα χρονικό διάστημα για να συνηθίσει το σκοτάδι και να μπορέσουν να προσαρμοστούν τα μάτια του μέσα σ’ αυτήν. Μετά, όπως είναι φυσικό, θα προσπαθήσει να εξηγήσει στους δεσμώτες-ανθρώπους την αλήθεια. Αλλά, όπως γράφει ο Πλάτωνας, αυτοί θα νομίζουν ότι προσπαθεί να τους εξαπατήσει και θα τον κυνηγήσουν ή θα τον σκοτώσουν.
Κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο «Ο Γλάρος Ιωνάθαν», βλέπει πολλές ομοιότητες μεταξύ του Ανθρώπου που καταφέρνει και σπάει τα δεσμά της σπηλιάς και του γλάρου Ιωνάθαν. Γιατί κι αυτός καταφέρνει να πετά ελεύθερος και αναπτύσσοντας μεγάλες ταχύτητες ξεφεύγει από την απλή ζωή ενός γλάρου, που το μόνο που τον απασχολεί είναι πώς θα αποκτήσει το φαγητό του.


Ο Πλάτωνας εξηγεί στο βιβλίο του πως όποιος καταφέρει και σπάσει τα δεσμά του και απελευθερωθεί, είναι αυτός που καλλιεργεί την ξύπνια συνείδηση. Βασισμένος τότε πάνω στις Ανθρώπινες αξίες και αρετές, καταφέρνει να γίνει Ελεύθερος και Δημιουργικός και να κατακτήσει το ανώτερο μέρος του εαυτού του, ακολουθώντας ένα αληθινό Φιλοσοφικό Δρόμο. Βέβαια είναι ένας δύσκολος Δρόμος με πολλά εμπόδια, λόγω των μακροχρόνιων δεσμών, αλλά οδηγεί στην αληθινή Ευτυχία.

Αυτός που από αληθινή αγάπη για την ανθρωπότητα επιστρέφει μέσα στη σπηλιά για να βοηθήσει τους δεσμώτες να απελευθερωθούν, πραγματώνει τον Πολιτικό Δρόμο. Δηλαδή πραγματικός Πολιτικός είναι αυτός που κατάφερε πρώτα ο ίδιος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του, να ελέγξει τα ελαττώματα του και να καλλιεργήσει Ανθρώπινες αξίες και Αρετές και μετά να οδηγήσει με σοφία τους άλλους ανθρώπους. Ο πραγματικός Πολιτικός δεν στηρίζεται στη γνώμη των πολλών, αλλά στη Γνώση και την Ηθική που έχει καλλιεργήσει μέσα του.

Από αυτήν την τόσο αρχαία αλλά και τόσο επίκαιρη παραβολή, μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα. Συμπεράσματα που δεν είναι βασισμένα σε ψυχολογικές επιθυμίες και ανεκπλήρωτα απωθημένα, αλλά στη χιλιόχρονη Σοφία που άφησαν πολλοί μεγάλοι Φιλόσοφοι και Επιστήμονες σε πολλούς Πολιτισμούς, σε διαφορετικές εποχές, σε όλη τη Γη.

Όταν δεν αφιερώνουμε χρόνο για την αναζήτηση της Αλήθειας και δεν καλλιεργούμε μια σφαιρική και ελεύθερη σκέψη, τότε παραμένουμε εγκλωβισμένοι στα σκοτάδια της άγνοιας και της παραπληροφόρησης. Ταυτόχρονα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γινόμαστε εύκολα θύματα της πλύσης εγκεφάλου που μας επιβάλλουν, αυτοί που κινούν τα νήματα για έναν προσανατολισμό αποκλειστικά προς την ύλη.

Μόνο όποιος καταφέρει και τινάξει από πάνω του τα δεσμά των αδυναμιών του και των ψεύτικων εντυπώσεων που του έχουν επιβάλλει, μόνο αυτός που βαδίζει ένα Δρόμο ανηφορικό προς τη δική του κορυφή και καταφέρνει και ξεπερνά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, βγάζοντας θετικά συμπεράσματα, μόνο αυτός θα αντιληφτεί τη ματαιότητα των σκιών που κινούνται μπροστά του.

Τα σωστά πρότυπα υπάρχουν, οι απαντήσεις έχουν δοθεί, ας κοιτάξουμε γύρω μας και θα ανακαλύψουμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως μας παρουσιάζεται.

Πηγή

Περί Μετάνοιας

Περί Μετάνοιας

από τη Βασούλα
Αίγυπτος, 21 - 31 Οκτωβρίου, 2002

Όσοι έχουν διαβάσει τα μηνύματα της ΑΕΘΖ θα πρέπει να παρατήρησαν ότι υπάρχουν μερικές λέξεις που ξεχωρίζουν απ' όλο το μήνυμα: π.χ. οι λέξεις αγάπη, συμφιλίωση, ενότητα, Αγιο Πνεύμα, αδιάλειπτη προσευχή, θείος Λόγος, Σοφία και η λέξη μετάνοια. Σήμερα, θα 'θελα να επισύρω την προσοχή σας στη λέξη "μετάνοια" και να προσπαθήσω να αναλύσω το αληθινό της νόημα. Πριν όμως υπεισέλθω σε αυτό το θέμα, επιτρέψτε μου να πω λίγα λόγια για την αδιάλειπτη προσευχή, επειδή τελικά, μέσα από τη μετάνοια εισχωρεί κανείς στην αδιάλειπτη προσευχή. Ξέρουμε ότι ο Θεός ζητάει απ' όλους μας να κάνουμε τη ζωή μας μια αδιάλειπτη προσευχή.

Αδιάλειπτη προσευχή είναι όταν επιτρέπουμε στον Θεό να ζει συνεχώς μέσα μας κι εμείς σ' Αυτόν. Αδιάλειπτη προσευχή είναι όταν το πνεύμα μας είναι πλήρως απορροφημένο από τον Θεό και ευαισθητοποιείται στην θεϊκή Παρουσία. Εκείνες τις στιγμές δεν χρειαζόμαστε λόγια για να εκφραστούμε στον Θεό, επειδή όλη μας η ύπαρξη γίνεται μια ζωντανή φλόγα. Φλογισμένοι από αγάπη για τον Θεό. Εκείνες τις στιγμές της σιωπηλής αυτής προσευχής, το πνεύμα μας λησμονεί τον κόσμο και συναρπάζεται μέσα σ' αυτή τη σιωπή, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή της αρπαγής του από τον Θεό.

Η ζωή μας λοιπόν πρέπει να περιστρέφεται μόνο γύρω από τον Θεό και τη θεϊκή Αγάπη, επειδή η αγάπη ενώνει την ψυχή με τον Θεό και όσο πιο ισχυρή γίνεται η αγάπη τόσο πιο βαθιά εισχωρεί η ψυχή στα βάθη του Θεού και στη ζωή της Σοφίας. Ξαφνικά, όλα θ' αρχίσουν να γίνονται ξεκάθαρα για την ψυχή επειδή η Σοφία θα είναι o καθημερινός της Σύντροφος και, προς μεγάλη της έκπληξη, θ' αρχίσει να βλέπει πράγματα που το μάτι δεν μπορεί να δει και θ' αρχίσει ν΄ακούει πράγματα που κανένα αυτί δεν μπορεί ν' ακούσει. Και τότε η ψυχή θα είναι τόσο δεμένη με τον Δημιουργό και θα έχει οδηγηθεί σε τέτοια τέλεια ένωση θεϊκής αγάπης με τον Θεό, που το πνεύμα της γίνεται ένα με τον Θεό. Κατέχει τον Θεό στο ίδιο μέτρο που και ο Θεός την κατέχει.

Η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Θεό επειδή αντλεί τη ζωή της από τον Θεό. Γι' αυτό λοιπόν, είναι σημαντικό να δώσουμε χώρο στο Αγιο Πνεύμα για να μας γεμίσει με το Φως Του. Το Αγιο Πνεύμα όμως δεν μπορεί να εισχωρήσει σε μια ψυχή που είναι χρεωμένη στην αμαρτία ούτε μπορεί να βρει το δρόμο Του μέσα σε μια πονηρή ψυχή. Επομένως, η μετάνοια, λέει ο Θεός, είναι η πύλη που οδηγεί τις ψυχές στο δρόμο της ενατένισης, κι όσο πιο ταπεινός γίνεται κανείς, τόσο ευκολότερα το Αγιο Πνεύμα βρίσκει το δρόμο Του μέσα στην ψυχή. Επομένως, η μετάνοια πρέπει να γίνει μόνιμη κατάσταση στη ζωή μας, για να μας αξιώσει να φτάσουμε στη μόνιμη κατάσταση της ενατένισης και της ένωσης με τον Θεό που είναι η αδιάλειπτη προσευχή, όπως περιέγραψα πρωτύτερα.

Χωρίς δάκρυα, η καρδιά μας θα παραμείνει σκληρή σαν πέτρα και ποτέ δεν θα μπορέσει να κερδίσει πνευματική ταπεινότητα. Όποιος δεν είναι διατεθειμένος να δεχθεί τη μετάνοια, ποτέ δεν θα ενωθεί με το Αγιο Πνεύμα και ποτέ δεν θα φτάσει να γνωρίσει τον Θεό και να Τον κατανοήσει.

Εκείνος που επιθυμεί τη σωτηρία, θα νιώσει την ανάγκη να μετανοήσει κι ο Θεός θα ακούσει τη μετάνοιά του. Όσο περισσότερο είναι ειλικρινής ο μετανοών, τόσο μεγαλύτερη η φιλία του Θεού. Η μετάνοια δεν είναι κάτι που γίνεται μια φορά. Αφού το ζητούμενο είναι να μεταμορφωθεί η ζωή μας σε συνεχή προσευχή, το ίδιο συμβαίνει και με τη μετάνοια. Ο Θεός μας ζητάει να γίνει η ζωή μας μια αδιάκοπη μετάνοια. Ο Θεός λέει ότι κάθε λέξη που του απευθύνουμε με ειλικρίνεια, προσελκύει πλησιέστερα τη φιλία Του, επειδή η φιλία Του είναι ανάλογη με τη μετάνοια που Του προσφέρουμε. Οι καρποί που αποκομίζουμε από τη μετάνοια είναι η αγάπη και η γαλήνη."Μικρές αμαρτίες, μεγάλες αμαρτίες, όλες είναι αμαρτίες στα Μάτια Μου," είπε κάποτε ο Θεός. Και σ' ένα άλλο μήνυμα προσθέτει: "Η αμαρτία μοιάζει με δηλητήριο μέσα σας και όσο περισσότερο παραμένει μέσα σας, τόσο πιο άρρωστοι γίνεστε και σας παρασύρει πιο κοντά στο θάνατο. Όσο περισσότερο αργείτε να καθαρίσετε τον εσωτερικό σας κόσμο, τόσο περισσότερο κινδυνεύετε να πεθάνετε. Μπορείτε να ελευθερωθείτε και να θεραπευθείτε από το φαρμάκι της αμαρτίας, αν ταπεινωθείτε και αντιληφθείτε ότι η μόνη θεραπεία για να καθαριστείτε από τις αμαρτίες σας είναι με τη μετάνοια."

Πέστε Μου: ποιος από σας θα διακινδύνευε τη ζωή του, αν ανακάλυπτε ότι είχε καταπιεί δηλητήριο, και θα παρέμενε αδρανής χωρίς να κάνει τίποτα; Για να θεραπευθείτε από αυτή τη θανάσιμη δόση, πρέπει να χαμηλώσετε το κεφάλι και να ομολογήσετε ότι είστε αμαρτωλοί, προσφέροντάς Μου τη μετάνοιά σας, και τότε όλη η πίκρα του δηλητηρίου θα καθαριστεί, μαζί με το φίδι που τρέφατε στα σπλάχνα σας, όλη σας τη ζωή. Και αφού ελευθερωθείτε, Εγώ θα αντικαταστήσω όλα αυτά τα κακά με τη γλυκύτητά Μου… Ναι, μόλις βγουν όλα αυτά τα κακά, θα συνέλθετε και μόλις συνέλθετε, δεν θα είστε πια αποξενωμένοι από το Νόμο Μου. Θα στρέψετε θεληματικά τα νώτα σας στον κόσμο επειδή μπροστά σας, θα δείτε τη Δόξα Μου και τη Λαμπρότητά Μου. Η θέα της ακτινοβόλου Παρουσίας Μου θα σας φωτίζει από μέσα κι απ' έξω."

Σήμερα, ο Θεός μας δίνει άφθονες ευκαιρίες για να επιστρέψουμε σε Αυτόν με τις χάρες που σκορπίζει επάνω μας, στην τόσο άθλια και αξιολύπητη εποχή μας. Με τη χάρη που μας προσφέρει, ο Θεός μας χαρίζει μια αληθινή ζωή μαζί Του… Μάθαμε ότι πρέπει να κάνουμε ειρήνη με τον Θεό, γεγονός που μας οδηγεί στο να κάνουμε ειρήνη και με τον πλησίον. Όσο δεν κάνουμε ειρήνη με τον Θεό, θα παραβαίνουμε συνεχώς το νόμο της Αγάπης που μας έδωσε ο Θεός και θα συνεχίζουμε να ζούμε σαν επαναστάτες, αποξενωμένοι από τον Θεό. Γι αυτό λοιπόν, ας είμαστε σε μόνιμη κατάσταση προσευχής και μετάνοιας, επαναλαμβάνοντας μέσα στις καρδιές μας αυτά τα λόγια: "Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό."

Ο “ζήλος” του ιερέως: Ένα διδακτικό όνειρο

Ο “ζήλος” του ιερέως: Ένα διδακτικό όνειρο

Η πρώτη βαθμίδα αμαρτίας είναι να κάνης το καλό, αλλά όχι με καλό τρόπο.
Και ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει επτά περιπτώσεις κατά τις οποίες κάνοντας το καλό αμαρτάνουμε.
Μία από αυτές είναι όταν κάνουμε το καλό, αλλά όχι με καλό σκοπό.
Στο παρακάτω άρθρο από το περιοδικό Εφημέριος, το οποίο φυλάσσει στο αρχείο του ο π. Αρσένιος Κομπούγιας, διαφαίνεται μια τέτοια περίπτωση, κατά την οποία ένας Ιερέας δεν είχε ζυγίσει τις προθέσεις του…
Ένας ιερεύς ζηλωτής με πλούσια δράσι είδε κάποτε ένα όνειρο. Ο ίδιος μας το έχει περιγράψει ως εξής: “Καθόμουνα στην πολυθρόνα μου, κουρασμένος κι εξαντλημένος από την εργασία. Το σώμα μου πονούσε απ’ τη μεγάλη κόπωση. Πολλοί στην ενορία μου ζητούσαν τον πολύτιμο μαργαρίτη. Και πολλοί τον είχαν βρει. Η ενορία μου προόδευε από κάθε άποψη. Η ψυχή μου πλημμύριζε από χαρά, ελπίδα και θάρρος. Τα κηρύγματά μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Πολλοί προήρχοντο στην εξομολόγηση. Η Εκκλησία μου ήταν πάντοτε ασφυκτικά γεμάτη. Είχα κατορθώσει να κινητοποιήσω ολόκληρη την ενορία. Ικανοποιημένος απ’ όλα εργαζόμουνα κάθε μέρα μέχρι εξαντλήσεως. Ενώ σκεπτόμουνα όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβω, με πήρε ο ύπνος.
Τότε συνέβη το εξής, που θα σάς περιγράψω:

Ένας ξένος μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Το πρόσωπό του ήταν γλυκό κι είχε μεγάλη πνευματικότητα. Ήταν καλά ντυμένος και κρατούσε στο χέρι του μερικά όργανα χημικού εργαστηρίου. Η όλη του εμφάνιση προκαλούσε παράξενη εντύπωση. Ο ξένος με πλησίασε. Κι ενώ μου άπλωνε το χέρι του για να με χαιρετήσει, μ’ ερώτησε: “Πώς πάει ο ζήλος σου;”. Η ερώτηση αυτή μου προξένησε μεγάλη χαρά. Γιατί ήμουν πολύ ικανοποιημένος με το ζήλο μου. Και δεν είχα καμιά αμφιβολία, πώς κι αυτός ο ξένος θα ήταν πολύ χαρούμενος, αν το γνώριζε. Τότε, όπως θυμάμαι απ’ το όνειρό μου, για να του δείξω πόση αξία έχει ο ζήλος μου, σαν να έβγαλα απ’ το στήθος μου μια συμπαγή μάζα, που ακτινοβολούσε σαν χρυσάφι. Του την έβαλα στο χέρι. Και του λέω: “Αυτός είναι ο ζήλος μου!”. Εκείνος την πήρε και τη ζύγισε προσεκτικά πάνω στη ζυγαριά του: “Ζυγίζει 50 οκάδες”, λέει σοβαρά. Εγώ μόλις μπορούσα να συγκρατήσω τη χαρά μου για το βάρος αυτό. Εκείνος όμως με σοβαρότητα σημείωσε το βάρος σ’ ένα χαρτί και συνέχισε την εξέταση του. Έσπασε τη μάζα εκείνη σε κομμάτια και την έβαλε μέσα σ’ ένα χημικό τηγάνι πάνω στη φωτιά. Όταν η μάζα έλιωσε και καθαρίστηκε, την έβγαλε απ’ τη φωτιά.

Ξεχώρισε τα διάφορα στοιχεία. Όταν αυτά κρύωσαν, σχηματίσθηκαν διάφορα κομμάτια. Τα άγγιζε με ένα σφυράκι και ζύγιαζε το καθένα ξεχωριστά. Έπειτα σημείωνε προσεκτικά το βάρος κάθε κομματιού πάνω στο χαρτί. Όταν τελείωσε, μου έριξε μια ματιά, γεμάτη από συμπόνια και μου λέγει: “Εύχομαι να σε λυπηθεί ο Θεός και να σωθείς”. Κι αμέσως εγκατέλειψε το δωμάτιο. Στο χαρτί, που μου άφησε στο τραπέζι, ήταν γραμμένα τα εξής: “Ανάλυσης του ζήλου του ιερέως Χ. Συνολικόν βάρος: 50 οκάδες. Η προσεκτική ανάλυσις παρουσιάζει τα εξής στοιχεία: Φανατισμός – 5 οκάδες Προσωπική φιλοδοξία – 15 οκάδες Φιλοχρηματία – 12 οκάδες Επίδειξης – 9 οκάδες Τάσης προς επιβολή και κυριαρχία πάνω στις ψυχές – 6 οκάδες Αγάπη προς τον Θεόν – 2 οκάδες Αγάπη προς τους ανθρώπους – 1 οκά Σύνολον – 50 οκάδες.” Η παράξενη συμπεριφορά του ξένου και η ματιά με την οποία με αποχαιρέτησε, μου μετέδωσαν κάποια ανησυχία. Μα όταν είδα το αποτέλεσμα της εξετάσεώς του, ένοιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν. Θέλησα στην αρχή ν’ αμφισβητήσω την ορθότητα των αριθμών. Μά εκείνη τη στιγμή άκουσα έναν αναστεναγμό του ξένου, που είχε φθάσει στην εξώπορτα. Ηρέμησα κι άρχισα να σκέπτομαι πιο ψύχραιμα. Μά καθώς σκεπτόμουνα, σκοτείνιαζε μπροστά μου. Δεν μπορούσα να διαβάζω το χαρτί, που κρατούσα στα χέρια μου. Αγωνία και φόβος με κατέλαβαν. Στα χείλη μου ήλθε η κραυγή: “Κύριε, σώσε με”. Έριξα πάλι μια ματιά στο χαρτί. Ξαφνικά μεταμορφώθηκε αυτό σ’ έναν ολοκάθαρο καθρέπτη, που καθρέπτιζε την καρδιά μου. Ένοιωσα και ανεγνώρισα την κατάσταση μου.

Με δάκρυα στα μάτια παρακαλούσα τον Κύριο να μ’ ελευθερώσει απ’ το Εγώ μου. Τέλος ξύπνησα με μια κραυγή αγωνίας. Στα περασμένα χρόνια παρακαλούσα τον Θεό να με σώσει από διαφόρους κινδύνους. Μα απ’ τη μέρα εκείνη άρχισα να παρακαλώ το Θεό να μ’ ελευθερώσει απ’ το δικό μου Εγώ. Για πολύν καιρό ένοιωθα ταραγμένος. Τέλος, ύστερα’ από επίμονες προσευχές, ένοιωσα το φως του Κυρίου να πλημμυρίζει την καρδιά μου και να καίει τ’ αγκάθια του εγωκεντρισμού. Όταν ο Κύριος με καλέσει κοντά Του, θα Τον ευχαριστήσω ολόθερμα για την αποκάλυψη εκείνης της ημέρας. Μου φανέρωσε τότε τον αληθινό εαυτό μου και οδήγησε τα πόδια μου στον πιο στενό, αλλά πιο όμορφο δρόμο. Κάθε μέρα ανανέωνα τις αποφάσεις μου. Εκείνη η επίσκεψις που μου έκαμε Εκείνος που “ετάζει καρδίας και νεφρούς”, με έκαμεν άλλον άνθρωπο και ωφέλησε πολύ την εργασία μου”. Άραγε τί αποτέλεσμα θα παρουσίαζε η εξέτασης του ιδικού μου ζήλου; Θα παρουσίαζε τους γλυκούς εκείνους καρπούς του Πνεύματος, για τους οποίους ομιλεί ο Απόστ. Παύλος (Γαλ. ε΄, 22); Ή μήπως θα φανέρωνε εγωκεντρικές εκδηλώσεις; Ας κλίνουμε γι’ αυτό όλοι ταπεινά τα γόνατά μας μπροστά στο μεγαλείο του Θεού! Ας αφήνουμε το φως του να διεισδύει ως τα τρίσβαθα της ψυχής μας, για να γνωρίζομαι τον αληθινό εαυτό μας.
Ας μη συγχέουμε ποτέ το καθήκον με εγωκεντρικές αποκλίσεις και επιθυμίες μας.

«ΑΛ ΡΟΥΜ» οι Ρωμηοί του Κορανίου και η υπερούσια Ρωμηοσύνη

«ΑΛ ΡΟΥΜ» οι Ρωμηοί του Κορανίου και η υπερούσια Ρωμηοσύνη

Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο Κοράνι που επιγράφεται, «Αλ Ρουμ», δηλαδή οι Ρωμηοί, δηλαδή οι Έλληνες. Το κεφάλαιο αυτό, (που σκόπιμα οι μουσουλμάνοι συχνά αποφεύγουν να το σχολιάσουν), είναι το τριακοστό κεφάλαιο του Κορανίου, έχει ιδιαίτερη εσχατολογική σημασία και για πολλούς θεολόγους είναι προφητικό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μιλάει για την ανάσταση των ανθρώπων και το μεγάλο της νόημα στη ζωή των πιστών. Όλα αυτά συνδέονται με την ιστορική παρουσία των Αλ Ρουμ, δηλαδή των Ρωμηών και τον υπερούσιο ρόλο που θα κληθούν να παίξουν μέσα στον συγκεκριμένο χώρο που άκμασε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (δηλαδή περίπου η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή Τουρκία), στο τέλος των καιρών και στην εποχή της μεγάλης αποστασίας.

Το κεφάλαιο αρχίζει με τα εξής ενδιαφέροντα λόγια, (σούρες), για τους Έλληνες ή Αλ Ρουμ και φυσικά μιλάει αλληγορικά, όπως άλλωστε για τους μυστικούς του Ισλάμ και ολόκληρο το Κοράνι:

Αλέφ Λαμ, Μιμ. Οι Έλληνες νικήθηκαν.

Νικήθηκαν στα σύνορα. Θα εξαγοράσουν την ήττα τους με τη νίκη.

Μέσα σε λίγα χρόνια ο Θεός κανονίζει την τύχη των μαχών. Η ημέρα που θα θριαμβεύσουν, θα είναι μέρα χαράς για τους πιστούς.

Το ίδιο το Κοράνι δηλαδή προφητεύει τον θρίαμβο της Ρωμηοσύνης.

Είναι σαφές ότι στο πολύ σημαντικό και με μεγάλη συμβολική σημασία αυτό κεφάλαιο, το Κοράνι με τον όρο Αλ Ρουμ δεν εννοεί τους Έλληνες όπως τους εννοούμε εμείς σήμερα στα στενά γεωγραφικά τους πλαίσια και όπως συνήθως το μεταφράζουν, αλλά εννοεί το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, που ένα μεγάλο μέρος του σήμερα καλύπτει η σημερινή Τουρκία και συνεπώς και ο κόσμος που ζει σήμερα στην Μικρά Ασία. Αν εξετάσουμε προσεκτικά το κεφάλαιο αυτό, θα δούμε ότι αναφέρεται σε μια «περίεργη» σειρά πολεμικών γεγονότων κατά τα οποία, πρώτα το εκλεκτό κράτος των Αλ Ρουμ θα ηττηθεί, αλλά στη συνέχεια με ένα εσχατολογικό τρόπο που έχει πνευματικές προεκτάσεις, το κράτος αυτό θα νικήσει. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την έμφαση στην επισήμανση ότι η ημέρα της νίκης του, «θα είναι μια ημέρα χαράς για τους πιστούς», σύμφωνα πάντα με το ίδιο το κείμενο του Κορανίου.

Μια τυπικά συμβατική και δυτική, ορθολογιστική ερμηνεία του σημαντικού αυτού κεφαλαίου, δέχεται ότι υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση υπαινιγμοί πως το κείμενο αναφέρεται στις περσορωμαϊκές συγκρούσεις της εποχής εκείνης. Όμως, από τη στιγμή που τα λόγια αυτά προφέρθηκαν από τον ίδιο τον Μωάμεθ, το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος στην τότε χρονική συγκύρια δεν υπέστη καμία, έστω και μικρή ήττα στις σχέσεις του με την Περσία. Ακόμη πιο πολύ, γνωρίζουμε ότι η βυζαντινή νίκη επί της Περσίας, (του αυτοκράτορα Ηράκλειου), δεν ήταν δυνατόν να εκληφθεί σαν «μέρα χαράς» από τους πιστούς, που βεβαίως για το Ισλάμ ήταν οι Μουσουλμάνοι. Άρα υπάρχει ένας βαθύτερος συμβολισμός που ανάγεται στις εσχατολογικές θεωρήσεις του κεφαλαίου όπως θα δούμε παρακάτω. Πράγματι πίσω από τις έννοιες αυτές υπάρχει ένας πολύ ενδιαφέρων συμβολισμός, με ιδιαίτερη αποκαλυπτική σημασία. Έτσι στο κεφάλαιο αυτό γίνεται αναφορά για τον ιδιαίτερο εσχατολογικό και κρίσιμο ρόλο των Αλ Ρουμ και της χώρας τους στο «τέλος των καιρών» Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την συνέχεια του κεφαλαίου που ανάγει ξανά σε εσχατολογικές θεωρήσεις.

Το ίδιο κεφάλαιο λοιπόν συνεχίζει παρακάτω με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια:

Μεθυσμένοι από τις γήινες απολαύσεις οι άνθρωποι ξεχνούν τη μέλλουσα ζωή.

Αγνοούν μήπως πως ο ουρανός και η γη και το καθετί που υπάρχει στο διάστημα είναι αληθινό έργο του Θεού; Και πως έχει ορίσει το όριο της διάρκειάς του; Και όμως οι περισσότεροι αρνούνται την ανάσταση.

Η σαφής αναφορά της ανάστασης σε συνάρτηση με την νίκη των Αλ Ρουμ, δηλαδή των Ρωμηών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, είναι το συμπερασματικό επιστέγασμα θα λέγαμε το «ζουμί» αυτού του προφητικού για το Ισλάμ κεφαλαίου για τον ρόλο των Ρωμηών στα έσχατα αυτού του κτιστού κόσμου.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως το κεφάλαιο αυτό έχει κάποιες σοβαρές ομοιότητες με την χριστιανική Αποκάλυψη. Στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης γίνεται μια εξαγγελία νίκης του Μεσσία και πτώσης της Βαβυλώνας-Ρώμης, (παραλληλισμός με τη σημερινή Δύση και τα πνευματικά της πρότυπα). Η πτώση αυτή δεν γίνεται τότε αλλά στο πλήρωμα του χρόνου και μετά από περίοδο επικράτησης του Αντίχριστου. Δηλαδή θα προηγηθεί η ήττα των πιστών, αλλά μετά θα έρθει η τελική νίκη που δεν είναι άλλη από την Δευτέρα Παρουσία. Στο ίδιο κεφάλαιο της Αποκάλυψης μνημονεύονται και οι τρόποι ελέγχου των πιστών από το καθεστώς του Αντίχριστου. Εκεί γίνεται λόγος και για το περίφημο χάραγμα. Γι’ αυτό το χάραγμα δεν έχει σημασία ο τρόπος που θα γίνει, (ακτίνες λέιζερ ή οτιδήποτε άλλο που θα προέλθει από τη σύγχρονη τεχνολογία), αλλά το τι πραγματικά θα είναι αυτό.

Όλα αυτά όπως έχουν εξηγηθεί από πολλούς ερμηνευτές θα σημάνουν την εποχή της κυριαρχίας του Θηρίου, αλλά και την αρχή του τελικού θριάμβου του Χριστού, ένα βασικό στοιχείο το οποίο θα πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει καθόλου στην πρότερα εβραϊκή – ιουδαϊκή παράδοση και γι’ αυτό ο Χριστιανισμός, αλλά και στη συνέχεια το Ισλάμ που «έκλεψε» πάρα πολλά από την διδασκαλία του Χριστού, διαφοροποιείται ριζικά από αυτήν. Ο κόσμος έτσι θα «καθαρίσει» από κάθε αρνητική δύναμη για πάνω από 1.000 συμβολικά χρόνια.

Ξαναγυρίζοντας όμως στο Κοράνι και στο ενδιαφέρον αυτό κεφάλαιο για τους Αλ Ρουμ, βλέπουμε πως η λύτρωση του κόσμου και η ανάσταση θα έρθει από τους Ρωμηούς, (Έλληνες), δηλαδή από την χαμένη Ρωμηοσύνη που υπέστη μια μεγάλη ήττα αλλά στη συνέχεια ανασυγκροτήθηκε και τελικά νίκησε. Νίκησε το «Θηρίο της αποκάλυψης». Εδώ έγκειται και η σημασία των Αλ Ρουμ και της Ρωμηοσύνης, αλλά με την ορθόδοξη χριστιανική θεώρηση της Αποκάλυψης. Η νίκη αυτή θα έρθει πραγματικά από αυτούς όπως προφητικά αναφέρεται στο κατά Ιωάννη:

«Ήσαν δε τινές Έλληνες μεταξύ των ανθρώπων των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι λοιπόν ήλθον προς τον Φίλιππον τον από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και παρεκάλουν αυτόν λέγοντες: “Κύριε θέλομεν να ίδωμεν τον Ιησού”.

»Έρχεται ο Φίλιππος και λέγει προς τον Ανδρέα και πάλιν ο Ανδρέας και ο Φίλιππος λέγουσιν προς τον Ιησού.

»Ο δε Ιησούς απεκρίθη προς αυτούς λέγων: “Ήλθεν η ώρα ίνα να δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου. Αληθώς λέγω. Εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέσει εις γην και αποθάνει αυτός μόνος μένει, εάν όμως αποθάνει πολύν καρπόν φέρει.

»”Όστις αγαπά την ψυχήν αυτού θέλει απολέσει αυτήν και όστις μισεί την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω εις ζωήν αιώνιον θέλει φυλάξει αυτήν”».

Το Κατά Ιωάννη, Κεφ ιβ΄ 20

Αλλά πώς θα γίνει αυτό; Εδώ έγκειται και το μεγάλο ιστορικό αίνιγμα για το οποίο έχουν γραφτεί χιλιάδες τόμοι. Δεν θα σωθούν όλοι αλλά μόνο οι λίγοι που θα έχουν πιστέψει. Θα σωθούν σε ένα ιδεατό κράτος όλων των τμημάτων του «εκλεκτού λαού» που θα αντισταθεί και θα πολεμήσει ενάντια στην πνευματική και εσωτερική άλωση, (βλέπε αλλοτρίωση), της ανθρωπότητας. Ο φυσικός χώρος αυτού του «κράτους», ή καλύτερα αυτής της περιοχής που έχει άγια και ιερή αποστολή, δεν είναι άλλος από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δηλαδή από τη χώρα της Ορθοδοξίας, των Αλ Ρουμ, που αναφέρει το τριακοστό κεφάλαιο του Κορανίου, από την χώρα των επτά εκκλησιών της Αποκάλυψης που όλες, όπως είναι γνωστό, βρίσκονται στην δυτική Μικρά Ασία της Ρωμηοσύνης.

Αυτή η «χώρα της ανάστασης», συμπίπτει στο μεγαλύτερο μέρος της με τη σημερινή Τουρκία, (η φυσική πύλη της Ευρασίας, κέντρο μεγάλων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών εξελίξεων στις αρχές του 21ου αιώνα). Αλλά ποιά Τουρκία; Όχι την κεμαλική ή τη φονταμενταλιστική ισλαμική Τουρκία, αλλά την πραγματική «εσωτερική» Τουρκία, δηλαδή την Τουρκία της Ρωμηοσύνης που σαν ηφαίστειο κοχλάζει κάτω από την επιφάνεια της σύγχρονης Τουρκίας, όπου εκατομμύρια ανθρώπων αναζητάνε την χαμένη τους ταυτότητα. Δηλαδή την Τουρκία που αφού διαλυθεί, (πάτερ Παΐσιος), ένα μεγάλο τμήμα της θα βρει στη συνέχεια την χαμένη της ταυτότητα και θα ενωθεί με την χαμένη Ρωμηοσύνη στην αναστημένη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η χώρα αυτή, δηλαδή η νέα αυτοκρατορία, η νέα Ρωμηοσύνη, θα αναδυθεί και θα κυριαρχήσει στα όρια της παλιάς αυτοκρατορίας για να προσφέρει στον κόσμο την Δευτέρα παρουσία του αναμενόμενου Μεσσία.

Η «αυτοκρατορία» αυτή της Δευτέρας Παρουσίας, θα έχει σαν πνευματικό της «οδηγό» την Ορθοδοξία, την μόνη αληθινή καθολική και αποστολική εκκλησία και την αποκαλυπτική παράδοση του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, μια παράδοση που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια μαρτυρική, (εξ ου και οι αλλεπάλληλες κρίσεις), πνευματική ποιότητα που περιέχει ο ιστορικός αυτός χώρος «εις τους αιώνες των αιώνων».