Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξής σου?

Η αλλαγή, η μεταμόρφωση χρειάζεται συνειδητότητα. Χρειάζεται να βουτήξεις βαθιά μέσα στη λίμνη της ζωής σου για βρεις ποιος είσαι. Και λέω λίμνη στη ζωή σου γιατί πιστεύεις ότι είναι περιορισμένη. Γέννηση – ζωή – Θάνατος. Έτσι το έχεις στο μυαλό σου. Έτσι εκπαιδεύτηκες να το έχεις. Μέσα στο μυαλό σου περιορισμένες είναι και οι δυνατότητες σου. Όλα αυτά ου μπορείς να κάνεις ακόμα και ο τρόπος που μπορείς να ανυψωθείς γιατί έχεις μάθει να σε βλέπεις μέσα από τα κατασκευασμένα μάτια της ύλης και όχι από τα αετίσια μάτια του Πνεύματος. Έχεις μάθει να κοιτάς το δέντρο και να πιστεύεις ότι αυτό είναι όλο το δάσος.

Γεννήθηκες Λεύτερος και κατέληξες σκλαβωμένος. Κι μην πιστέψεις ότι για την σκλαβιά σου ευθύνεται κάποιος άλλος. Όχι κανένας. Εσύ ξέχασες ποιος είσαι, τι είσαι και περιορίστηκες να σε βλέπεις να σε ακούς και να σε αισθάνεσαι μέσα από τις αισθήσεις της Ύλης.

Μία είμαι άνθρωπος! Φτιαγμένος από χώμα και νερό θα μου πεις. Βλέπεις , ήδη έχεις ξεχάσει ότι πήρες ζωή μέσα από την θεϊκή ανάσα και ότι μέσα από αυτήν ο Θεός, η Ύπαρξη, όπως θες πες το, σου εμφύσησε και όλες τις δυνατότητές της.

Γεννήθηκες Λεύτερος και περπάτησες σκλαβωμένος.

Γιατί ήδη εκπαιδεύτηκες στη σκλαβιά από τα πρώτα σου βήματα. Τα Μη μιλάς. Δεν ξέρεις εσύ, Δεν το κάνεις καλά… αλλά και οι λίγες επιβραβεύσεις που πήρες όταν ήσουν άψογος στο ρόλο του “καλού παιδιού” έφτιαξα ένα τόσο μεγάλο “Δεν αξίζω” μέσα σου που σκέπασε όλες σου τις δυνατότητες.

Και στην πορεία της ζωής σου καθώς συνέχιζες να σε βλέπεις μέσα από τα μάτια των άλλων, κατασκεύασες πολλούς “εαυτούς” αλλά και ενεργειακά νήματα για να σε κρατάνε δεμένα παντοτινά με αυτήν την ψευδή αντιληπτικότητα. Κάποιο από αυτά τα νήματα σε δένει με τον φοβικό εαυτό σου, αυτόν που φοβάται να σηκώσει πραγματικά το κεφάλι και να κοιτάξει τους ουρανούς.

Κάποιοι άλλο σε κρατάει δεμένο με τον πεινασμένο εαυτό σου. Με την ακόρεστη πείνα σου για ρήμα, για αφθονία, για τύχη, για έρωτα, για αγάπη, για εξουσία, για επανάσταση, για γνώση για ελευθερία… Τόση μεγάλη πείνα για τόσα πολλά πράγματα… Και τα αναζητάς με τόσο σθεναρό τρόπο έξω από εσένα γιατί χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι συνειδητά κάτι μέσα σου ακόμα σου ψιθυρίζει ότι όλα αυτά τα Αξίζεις!

Όμως άφησέ με να στο δείξω σχηματικά για να το κατανοήσεις ακριβώς

Ο εαυτός σου, ο πραγματικός εαυτός σου βρίσκεται στο κέντρο σου. Ελεύθερος και συνδεδεμένος απόλυτα με τη Ύπαρξη. Ολόγυρά του, στην περιφέρειά του κύκλου βρίσκονται οι κατασκευασμένοι εαυτοί σου δεμένοι με τα δεσμά της υλικής αντιληπτικότητας. Εσύ μαζί με το μυαλό σου δεν έχεις βρεθεί ποτέ στο κέντρο σου για να ξέρεις ποιος είσαι. Όλο κινείσαι στην περιφέρεια και ανάλογα στις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή σου την μια κλαις την άλλη γελάς, την άλλη θυμώνεις, φοβάσαι, αγανακτείς, ερωτεύεσαι...ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα και τις καταστάσεις όπως ταυτίζεσαι και με τους ρόλους που καλείσαι κάθε φορά να παίξεις.

Την μια γίνεσαι ο φοβικός εαυτός σου,, την άλλη ο έξυπνος, ο αδύναμος ο συμπονετικός, ο τολμηρός, ο σωτήρας, ο αδιάφορος,, ο γκρινιάρης… παίζεις τόσους ρόλους φοράς τόσα προσωπεία, μα ποτέ δε γίνεσαι ο σοφός εαυτός σου γιατί αυτόν τον βρίσκεις μόνον στο κέντρο σου. Στον πυρήνα σου. Εκεί στο μάτι του κυκλώνα της ύπαρξης σου και προς τα εκεί ακόμα δεν έχεις κοιτάξει καν.

Είσαι πολύ απασχολημένος στο να τρέχεις στην περιφέρεια και να συμμετέχεις στα παιχνίδια της . Στο κέντρο σου λοιπόν κάθεται ο μύστης εαυτός σου,  ατάραχος. Δεν ανησυχεί για τίποτα.. Ούτε για το αν θα κόψεις τα δεσμά σου αρχίζοντας να αντιλαμβάνεσαι ποιος είσαι. Αλλά συμβαίνουν γύρω του, όλα τα αντιλαμβάνεται αλλά τίποτα δεν μπορεί να ταρακουνήσει την γαλήνη και την ησυχία που βιώνει μέσα του. Παρατηρεί τους άλλους, παρατηρεί εσένα και μένει αναλλοίωτος στον χρόνο αφού ουσιαστικά χρόνος γι’ αυτόν δεν υπάρχει.

Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνει αυτός αλλά τι κάνεις ΕΣΥ!

Θα ήθελες να βιώσεις τον εαυτό σου στην ολότητα του απολαμβάνοντας όλα τα δώρα της ύπαρξης σου?

Αν ναι, τότε χρειάζεται να σταματήσεις να σε βλέπεις με τα κατασκευασμένα σου μάτια και να αρχίσεις να σε κοιτάς με τα αυθεντικά σου. Σταμάτα να λες πολλά να κάνεις πολλά… Σταμάτα να τρέχεις μέσα στην ζωή σου και άρχισες να περπατάς παρατηρώντας περισσότερο εσένα, τους άλλους τις καταστάσεις….. χωρίς σκέψεις χωρίς αναλύσεις, απλά παρατήρησε και δώσε χώρο στη σιωπή μέσα σου.

Άρχισε να βλέπεις τους ρόλους σου στο κατασκευασμένο θέατρο της ζωής σου… Άρχισε να παρατηρείς τους φόβους σου τις επιθυμίες σου, τις ανάγκες σου…

Αρχίνισε να συνειδητοποιείς ποια είναι πραγματικά η πείνα σου και τι κρύβεται πίσω από αυτήν…..

Βάλε το διαλογισμό στη ζωή σου γιατί όχι μόνο θα σε βοηθήσει στο να έρθεις σε επαφή με την εσωτερική σιωπή σου αλλά μέσα από αυτόν, κάποια στιγμή, θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι και τα νήματα που σε κρατάνε δέσμιο στην κατασκευασμένη πραγματικότητα σου.

Και ήταν τα δεις , όταν αντιληφθείς γιατί τα κρατάς, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή τα χρειαζόσουν τότε θα μπορείς και να τα κόψεις. Ένα -Ένα. Συνειδητά. Για να μπορέσεις να πας στο κέντρο σου και να γίνεις ένα με τον Μύστη Εαυτό σου αντικρίζοντας την αλήθεια της Ύπαρξής σου.

d. palamari

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.

 

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.

Osho : Η Τέχνη του να πεθαίνεις

Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει και η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.

Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δύο. Όταν εισπνέεις συμβαίνει η ζωή, όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι’ αυτό και όταν γεννιέται ένα παιδί το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Και όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει τότε η ζωή αναχωρεί.

Η εκπνοή είναι θάνατος, η εισπνοή είναι ζωή – και είναι και τα δύο σαν τους δύο τροχούς της βοϊδάμαξας. Ζεις εισπνέοντας το ίδιο όπως και ζεις εκπνέοντας. Η εκπνοή είναι μέρος της εισπνοής. Δεν μπορείς να εισπνέεις αν σταματήσεις να εκπνέεις. Δεν μπορείς να ζήσεις αν πάψεις να πεθαίνεις.

Ο άνθρωπος που έχει καταλάβει τι είναι η ζωή του επιτρέπει να συμβεί ο θάνατος τον καλοδέχεται. Πεθαίνει τη κάθε μια στιγμή και ανασταίνεται την κάθε μία στιγμή. Ο σταυρός του και η ανάσταση του συμβαίνουν συνεχώς μια διαδικασία. Πεθαίνει ως προς το παρελθόν κάθε στιγμή και γεννιέται ξανά και ξανά μέσα στο μέλλον.

Ο άνθρωπος που προστατεύει τον εαυτό του κατά του θανάτου γίνεται ανίκανος να ζήσει. Είναι ο άνθρωπος που φοβάται να εκπνέει, οπότε δεν μπορεί να εισπνέει οπότε μένει κολλημένος. Τότε απλώς σέρνεται η ζωή του δεν είναι πιο μια ροή, η ζωή του δεν είναι πια ποτάμι.

Αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.

Ποιος είναι εκείνος μέσα σου που φοβάται το θάνατο?

Φοβάται η ζωή το θάνατο? Δεν είναι δυνατό. Πως γίνεται να φοβάται η ζωή την ίδια την εγγενή της διαδικασία? Και άλλο μέσα σου φοβάται.

Το εγώ μέσα σου φοβάται.

Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα, το εγώ και ο θάνατος είναι αντίθετα. Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα το εγώ και η ζωή είναι αντίθετα.

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου. Το εγώ φοβάται να ζήσει και το εγώ φοβάται να πεθάνει. Φοβάται να ζήσει, διότι η κάθε προσπάθεια, το κάθε βήμα προς τη μεριά της ζωής φέρει κοντύτερα το θάνατο.

 

Ο Osho προσφέρει τα δώρα του….

Αν μπορείς να αγγίξεις τον ίδιο τον πυθμένα της κόλασης, ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι είναι παράδεισος.

Γι’ αυτό υπάρχει η κόλαση, για να καθαρίσει, να καταστρέψει εσένα και όλα όσα δεν είναι αναγκαία, για να μπορεί να ανθίσει ο παράδεισος μέσα σου. Είναι παράδοξο. Φαίνεται παράδοξο. Το λουλούδι όμως του παραδείσου ανθίζει μέσα στην κόλαση.

“Δεν υπάρχει κανένα μονοπάτι που να μικραίνει το δρόμο για την εσωτερική ανάπτυξη, επειδή ο ίδιος ο δρόμος και η ίδια η δυσκολία είναι μέρος της ανάπτυξης. Αν αποφεύγεις τη δυσκολία αποφεύγεις να αναπτυχτείς, να ωριμάσεις.

Στην πραγματικότητα οτιδήποτε που μπορεί να είναι εμπόδιο, μπορεί να γίνει βοήθεια. Ο ίδιος ο βράχος πάνω στο μονοπάτι είτε μπορεί να γίνει εμπόδιο στο δρόμο σου, είτε μπορείς να πατήσεις απάνω του και να περάσεις απέναντι.

Από εσένα εξαρτάται. Το κάθε τι που βιώνεις είναι ευλογία. Τίποτε δεν είναι λάθος, Απλώς χρειάζεται λίγο περισσότερο θάρρος για να δοκιμάσεις και σύντομα,, αν μπεις μέσα σε κάτι που έμοιαζε άβολο στην αρχή, θα διαπιστώσεις ότι αυτό μπορεί να γίνει μοναδική ευτυχία.

“Από την παιδική ηλικία διδασκόμαστε ότι η απόρριψη είναι κάτι προσωπικό και ότι και η αποδοχή είναι επίσης κάτι προσωπικό. Όμως είναι και τα δύο απλά ενεργειακά φαινόμενα.

Μη φοβάσαι λοιπόν την απόρριψη.

Αλλιώς πως θα πλησιάσεις πιο κοντά. Πλησίασε επειδή αξίζει το ρίσκο να σε απορρίψουν. Είναι καλό αν ένας άνθρωπος μπορεί απλώς να σου πει ότι δεν θέλει να κινηθεί βαθύτερα μαζί σου, επειδή αν κινηθεί μαζί σου, θα υπάρχει μια έλλειψη αίσθησης συνάφειας, και αυτό είναι επικίνδυνο. Αργά ή γρήγορα θα υπάρχουν καυγάδες, τσακωμοί και θα καταστρέψετε ο ένας τον άλλον. Αν πάλι εσύ δεν νιώθεις καλά να πλησιάσεις κάποιον αυτό πες, δεν χρειάζεται να τον πληγώνεις με άλλους τρόπους. Αν είσαι πάντα αληθινός γιατί μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να πουν όχι, φοβούμενοι μήπως πληγώσου τον άλλον, κάνουν όλη τους τη ζωή ένα μπέρδεμα και στο τέλος ξεχνούν εντελώς πως να κρίνουν με ποιον ταιριάζουν”

“Αν νιώθεις δυστυχισμένος βγες από αυτήν την κατάσταση που σου προκαλεί τη δυστυχία. Και μην πεις ότι έχει γίνει μια βαθιά ριζωμένη συνήθεια ή ότι δεν μπορεί να συμβεί ή αλλαγή. Αν το σπίτι σου καίγεται απλά βγαίνεις έξω από αυτό! Δεν λες ότι είναι το σπίτι που έχεις ζήσει μέσα του είκοσι, τριάντα χρόνια και ότι έχεις συνηθίσει να ζεις εκεί και γι’ αυτό δεν μπορείς να το αποχωριστείς…

“Το να μπεις στη ροή σημαίνει να παραμένεις πάντοτε ελεύθερος να κινηθείς με τη ζωή, όπου αυτή σε οδηγεί,όσο άγνωστος και αν είναι ο σκοπός. Από τη στιγμή που αρχίζεις να παγιώνεις το στόχο σου εναντίον της ζωής τότε δεν βρίσκεσαι μέσα στη ροή…

Ζήσε η στιγμή ολοκληρωτικά και η επόμενη στιγμή θα βγει από αυτήν. Ζήσε μια ζωή χωρίς σχέδια επειδή μόνο τότε ζεις τη ζωή. Αντί να προσδοκείς περισσότερα απολάμβανε αυτό που συμβαίνει...

Απλώς άρχισε να ζεις και ξαφνικά θα δεις ότι το κάθε τι ήταν από πάντα διαθέσιμο. Ότι δεν υπάρχει τίποτε να κάνεις να συνειδητοποιήσεις, με όσους δυνατόν περισσότερους τρόπους, ότι είσαι ένας άνθρωπος έτοιμος να ζήσεις να είσαι εκστατικός, να γλεντήσεις.”

“Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο. Αύριο θα είσαι πιο γέρος και θα έχεις λιγότερο κουράγιο. Αύριο θα είσαι πιο ‘έμπειρος”, πιο πονηρός. Αύριο θα έχεις έρθει πιο κοντά στο θάνατο. Θα αρχίσεις να αμφιταλαντεύεσαι και να φοβάσαι περισσότερο. Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο. Αν είναι να αποφασίσεις να αποφασίσεις Τώρα.

Το μόνο που καταφέρνεις αναβάλλοντας είναι να έχεις μια καταθλιπτική αίσθηση του ανεκπλήρωτου και κολλήματος στο σήμερα. Αν αυτό αλλάξει, αν αρχίσεις να κινείσαι να δρας και να πράττεις φεύγοντας από την ανία ή από την αμφιταλάντευση, τότε θα νιώσεις μια ανακούφιση και μια απλοχωριά μέσα σου που θα σε κάνει να αναρωτηθείς τι περίμενες τόσο καιρό”.

Κάθε σχέση είναι καθρέφτης.

Σου αποκαλύπτει την ταυτότητα σου. Κάθε σχέση, σου φέρνει κάτι από την εσωτερική σου καρδιά, κάτι που σου ήταν άγνωστο προηγουμένως.

Ο άνθρωπος είναι τόσο απέραντος που χρειάζονται χιλιάδες σχέσεις (ο πατέρας, η μητέρα, τα αδέλφια ο σύντροφος ο φίλος), χρειάζονται χιλιάδες τύποι σχέσεων, για να σε αποκαλύψουν από κάθε γωνιά, από κάθε όψη του είναι σου, ώστε να γνωρίσεις όλα σου τα πρόσωπα.

Ακόμα και τότε όλα όσα γνωρίζει για τον Εαυτό σου θα είναι λιγότερα από αυτά που είσαι. Ποτέ δεν μπορεί να είναι περισσότερα από όσα είσαι, επειδή είσαι μια Απεραντοσύνη και όλοι οι καθρέφτες του κόσμου δεν μπορούν να σε εξαντλήσουν.

Την ζωή την ανακαλύπτει κανείς μόνο γνωρίζοντας αυτό βρίσκεται εντός του. Εκείνος που δεν το γνωρίζει, βρίσκεται περικυκλωμένος κάθε λεπτό από το θάνατο και από το φόβο του θανάτου.

Ένας σάντου (ινδός αναχωρητής) τηρήθηκε από τους φίλους του:

“΅κάποιοι χυδαίοι άνθρωποι σου επιτίθονταν, τι θα έκανες?” Εκείνος απάντησε: “Θα οχυρωνόμουν μέσα στο ισχυρό μου φρούριο”. Αυτή η κουβέντα έφτασε στα αφτιά των εχθρών. Έτσι μια μέρα που ήταν μόνος, οι εχθροί τον περικύκλωσαν και είπαν:

Σάντου! Πες μας που είναι το ισχυρό σου φρούριο?’

Ο σάντου άρχισε να γελάει και ακουμπώντας το χέρι του στην καρδιά απάντησε, “αυτό είναι το φρούριο μου. Κανείς δεν μπορεί να του επιτεθεί. Το σώμα μπορεί να καταστραφεί, αλλά αυτό που βρίσκεται μέσα όχι. Αυτό είναι το φρούριο μου. Η μόνη μου ασφάλεια είναι να ξέρω τον δρόμο προς τα κει.”

Αυτός που δεν ξέρει αυτό το ισχυρό φρούριο ζει στην ανασφάλεια. Η ζωή του περιστοιχίζεται από εχθρούς κάθε λεπτό. Ένα τέτοιο άτομο δεν έχει ακόμα βρει το καταφύγιο ασφάλειας και ειρήνης. Κι αυτοί που ψάχνουν έξω γι’ αυτό το καταφύγιο ψάχνουν μάταια γιατί βρίσκεται μέσα τους. Μόνο όταν τα θεμέλια βρίσκονται εντός σου γνωρίζεσαι αληθινά με την ζωή, γιατί η περιφέρεια που βρίσκεται έξω από αυτό το κέντρο είναι δημιούργημα του θανάτου.

Ο νους δεν είναι η πραγματικότητα..

Ο νους δεν είναι η πραγματικότητα είναι μια ψευδής ερμηνεία. Δεν είσαι ο νους, ποτέ δεν ήσουν, ποτέ δεν μπορείς να γίνεις. Αυτό είναι το πρόβλημα – έχει ταυτιστεί με κάτι που δεν υπάρχει. Είσαι σαν το ζητιάνο, που πιστεύει πως κατέχει βασίλειο. Ανησυχεί τόσο για το βασίλειο – πως να το διαχειριστεί, πως να το διοικήσει, πως να σταματήσει την αναρχία. Δεν υπάρχει βασίλειο και όμως ανησυχεί.

Ο νους είναι σαν το πλήθος, οι σκέψεις είναι τα άτομα. Και επειδή οι σκέψεις υπάρχουν διαρκώς, νομίζεις ότι η διαδικασία είναι αληθινή. Πέταξε κάθε ξεχωριστή σκέψη και δεν θα μείνει τίποτα στο τέλος. Δεν υπάρχει κανένας τέτοιος νους, μόνο σκέψεις. Μεταξύ δυο σκέψεων προσπάθησε να είσαι έξυπνος κοίτα το διάλειμμα, το κενό ανάμεσα. Δεν θα βρεις νου, αυτή είναι η φύση σου. Οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν , είναι τυχαίες, αλλά το εσωτερικό κενό πάντα μένει. Σύννεφα μαζεύονται και φεύγουν εξαφανίζονται είναι τυχαία, αλλά ο ουρανός παραμένει. Εσύ είσαι ο ουρανός.

Απλά παρατήρησε το σώμα,, το νου. Αυτό δεν είναι εσύ, εσύ είσαι ο παρατηρητής. Και ο παρατηρητής είναι ένα άλλο όνομα για το Βούδα.

Το πρώτο πράγμα που κάνει ένα κοάν είναι να σε φτιάξει εντελώς ίσιο σαν να σημαδεύεις ένα στόχο, όπως κάποιο βέλος. Αν γίνει αυτό, σύντομα ο νους σου θα κουραστεί. Αλλά αν διατηρήσεις κάποια ενέργεια, ο νους σου πάντα θα αναζωογονοποιείται. Η διατηρημένη ενέργεια ποτέ δεν θα σε αφήσει κουρασμένο και εξουθενωμένο, ώσπου φτάνεις να παρατήσεις το κοάν, απλά να πεις , “Βαρέθηκα. Τελείωσα. Αυτό είναι χαζό, δεν γίνεται να υπάρχει κανένας ήχος από το χειροκρότημα του ενός χεριού”!

Αυτή τη στιγμή της εξάντλησης, ο νους σταματά κουρασμένος, εντελώς εξαντλημένος. Με σταματημένο το νου, έστω για μια στιγμή, στο άνοιγμα, κλείσιμο ενός ματιού βρίσκεσαι στην άλλη όχθη.

Ο νους σου είναι πολύ διστακτικός, ταλαντευόμενος, Ένα κοάν συγκεντρώνει όλες σου τις ενέργειες. Το κοάν δεν μπορεί να γίνει με “χλιαρό” τρόπο, αυτό είναι επικίνδυνο. Πρέπει να γίνει ολοκληρωτικά, έτσι ώστε να εξαντληθεί ο νους γρήγορα – όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Οι άνθρωποι φοβούνται….

Οι άνθρωποι φοβούνται πάρα πολύ εκείνους που γνωρίζουν τον εαυτό τους. Εκείνους που έχουν μια δύναμη, μία αύρα και ένα μαγνητισμό, ένα χάρισμα που μπορεί να βγάλει από τη φυλακή της παράδοσης τους νέους ανθρώπους που διψάνε για ζωή.

Φοβούνται τον άνθρωπο που δεν μπορεί να υποδουλωθεί -αυτή είναι η δυσκολία, και δεν μπορεί να φυλακιστεί. Οι μάζες δεν θέλουν να ταράζονται ακόμη και αν ζουν στη δυστυχία, γιατί έχουν συνηθίσει στη δυστυχία. Όποιος δεν είναι μίζερος και δυστυχισμένος, μοιάζει ξένος γι’ αυτούς.

Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει σπάσει τα δεσμά της καταπίεσης και της καλής γνώμης των άλλων. Αγκαλιάζει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, είναι εξεγερμένος, όχι επειδή μάχεται ενάντια σε κάποιον άλλον, αλλά επειδή έχει ανακαλύψει την δική του αληθινή φύση και είναι αποφασισμένος να ζήσει σύμφωνα με αυτή ξέροντας ότι χρειάζεται αρκετό θάρρος για να αναλάβει την ευθύνη να ζήσει τη δική του αλήθεια.

Ξέχασε με!

Θα ήθελα απλώς να με συγχωρήσουν και να με ξεχάσουν. Δεν υπάρχει λόγος να με θυμάσαι. Λόγος υπάρχει να θυμηθείς τον εαυτό σου! Αυτό που θα ήθελα λοιπόν είναι να με ξεχάσεις εντελώς και να με συγχωρήσεις επίσης γιατί είναι δύσκολο να με ξεχάσεις. Γι’ αυτό σου ζητώ να με συγχωρήσεις που σε έβαλα σε κόπο.

Να θυμάσαι τον εαυτό σου!

 

“Το σφυροκόπημα στο βράχο”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Osho

Osho: Εγώ δεν είμαι μια συγκεκριμένη εποχή, εγώ είμαι ολόκληρος ο χρόνος. Θα έρθει ο χειμώνας και ύστερα θα έρθει η άνοιξη και ύστερα θα έρθει το καλοκαίρι και ύστερα το φθινόπωρο και πρέπει να προχωράς μαζί μου ολόκληρο το χρόνο.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει μόνο μία εποχή. Σε κάποιους άρεσε το καλοκαίρι, σε κάποιους αρέσει ο χειμώνας. Έχουν μόνο μία προτίμηση. Εγώ δεν έχω τέτοιες παγιωμένες προτιμήσεις. Και για μένα, οι άνθρωποι που έχουν μόνο μία εποχή, είναι νεκροί. Δεν ξέρουν τι είναι η ζωή. Η ζωή είναι μαι τρομερή αλλαγή, μία τριμερή ροή. Κύματα επί κυμάτων και ο ωκεανός πάει και έρχεται και τα κύματα χτυπούν πάνω στα βράχια και το τραγούδι τους συνεχίζεται….

Μαζί μου, θα πρέπει να ζήσεις όλες τις διαφορετικές εποχές, όλες τις διαφορετικές διαθέσεις. Και όταν έχεις ζήσει όλες τις εποχές και όλες τις διαθέσεις, τότε θα καταλάβεις τι είναι ο πλούτος.

Επίτρεψέ του να υπάρχει αυτό. Αν τα λόγια μου είναι σαν λουλούδια άφησέ τα να σε διαπερνούν σαν μαχαίρια. Αν τα λόγια μου είναι σαν απαλό βάλσαμο, τότε άφησέ τα να είναι σαν φλόγες. Επειδή τελικά πρέπει να περάσεις μέσα από όλα τα αντίθετα γι να έρθεις πίσω στο σπίτι, για να έρθεις σε ένα σημείο που συναντιούνται τα αντίθετα, που αναμειγνύονται και εξαφανίζονται.

Μια μέρα, θα έρθει ένα σημείο που θα με ακούς και δεν θα υπάρχει ούτε λύπη ούτε χαρά. Τα λόγια μου δεν θα είναι ούτε σαν λουλούδι ούτε σαν φλόγες. Απλώς θα ακούς μέσα σε υπέρτατη σιωπή, χωρίς κανένα ήχο. Δεν θα συμβαίνει τίποτα. Θα είσαι σαν να μην υπάρχεις. Και μόνο τότε έχεις ακούσει το μήνυμα.

Πριν από αυτό, πρέπει να περάσεις μέσα από πολλά κλίματα, κάθε κλίμα όμως είναι καλό, οπότε απόλαυσε το και αυτό.

Αν ζεις μαζί μου τη μέρα, τότε ποιος πρόκειται να ζήσει μαζί μου τη νύχτα? Αποδέξου όλους τους τρόπους που είμαι και κάθε καινούργια φάση θα σπάει κάτι μέσα σου, ένα εμπόδιο μια παγωνιά, και θα σε βοηθάει να ρέεις. Θα σε σφυροκοπώ με πολλούς τρόπους, και το να παραδοθείς σημαίνει πως είσαι έτοιμος.

Αν πρόκειται να σε βοηθήσω, είσαι έτοιμος, είσαι έτοιμος. Αν λες ότι έχεις παραδοθεί και ότι αν πηγαίνω στον παράδεισο θα με ακολουθείς και αν πηγαίνω στην κόλαση δεν θα με ακολουθείς, τότε δεν έχεις παραδοθεί καθόλου.

Και αυτό είναι η κατανόησή μου, ότι αν δεν μπορείς να αγγίξεις τον ίδιο τον πυθμένα της κόλασης, ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι είναι παράδεισος. Γι’ αυτό υπάρχει η κόλαση για να καθαρίσει, για να καταστρέψει εσένα και όλα όσα δεν είναι αναγκαία, ώστε να μπορεί να ανθίσει ο παράδεισος μέσα σου.

Είναι παράδοξο, φαίνεται παράδοξο, το λουλούδι του παράδεισου όμως ανθίζει μέσα στην κόλαση. Στοχάσου πάνω σ’ αυτό! Ωραία !

 

Ευσπλαχνία: το φάρμακο για τα πάντα

Μόνο η ευσπλαχνία θεραπεύει, γιατί ό,τι είναι άρρωστο μέσα στον άνθρωπο οφείλεται στην έλλειψη αγάπης. Ό,τι είναι λάθος στον άνθρωπο συνδέεται κάπου με την αγάπη. Δεν έχει μπορέσει να αγαπήσει ή δεν έχει μπορέσει να λάβει αγάπη. Δεν έχει μπορέσει να μοιραστεί με άλλους την ύπαρξή του. Αυτή είναι η δυστυχία. Αυτό δημιουργεί τα κάθε είδους συμπλέγματα μέσα του.

Οι εσωτερικές εκείνες πληγές μπορούν να έρθουν στην επιφάνεια με πολλούς τρόπους: μπορούν να μετατραπούν σε σωματική αρρώστια, μπορούν να μετατραπούν σε διανοητική αρρώστια΄ πάντως βαθιά μέσα του ο άνθρωπος υποφέρει από την έλλειψη αγάπης. Όπως ακριβώς είναι αναγκαία η τροφή για το σώμα, η αγάπη είναι αναγκαία για την ψυχή. Το σώμα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τροφή και η ψυχή δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αγάπη. Για την ακρίβεια, χωρίς αγάπη δεν γεννιέται ποτέ η ψυχή δεν υπάρχει θέμα επιβίωσής της.

Γι΄αυτό και λέω ότι η ευσπλαχνία είναι θεραπευτική. Τι είναι η ευσπλαχνία; Η ευσπλαχνία είναι η αγνότερη μορφή αγάπης. Το σεξ είναι η κατώτερη μορφή αγάπης, η ευσπλαχνία είναι η ανώτερη μορφή αγάπης. Με το σεξ η επαφή είναι κατά βάση σωματική΄ με την ευσπλαχνία η επαφή είναι κατά βάση πνευματική. Με την αγάπη, η ευσπλαχνία και το σεξ αναμειγνύονται μαζί, το σωματικό και το πνευματικό αναμειγνύονται μαζί. Η αγάπη βρίσκεται στο ενδιάμεσο μεταξύ σεξ και ευσπλαχνίας.

Μπορείς επίσης να ονομάσεις προσευχή την ευσπλαχνία. Μπορείς επίσης να ονομάσεις διαλογισμό την ευσπλαχνία. Η ανώτερη μορφή ενέργειας είναι η ευσπλαχνία. Η λέξη compassion (ευσπλαχνία) είναι πολύ όμορφη: το μισό της είναι το passion (πάθος)΄ κατά κάποιο τρόπο, έχει εκλεπτυνθεί τόσο πολύ το πάθος που δεν μοιάζει πλέον με πάθος. Έχει γίνει ευσπλαχνία.

Με την ευσπλαχνία, απλώς δίνεις. Με την αγάπη, είσαι ευγνώμων γιατί ο άλλος σού έχει δώσει κάτι. Με την ευσπλαχνία, είσαι ευγνώμων γιατί ο άλλος δεν σε έχει απορρίψει. Ήρθες φέρνοντας ενέργεια να του τη δώσεις, ήρθες με πολλά λουλούδια να τα μοιραστείτε και ο άλλος σού το επέτρεψε, ο άλλος ήταν δεκτικός. Είσαι ευγνώμων γιατί ο άλλος ήταν δεκτικός.

Η ευσπλαχνία είναι η ανώτερη μορφή τής αγάπης.

Η μεγαλύτερη αγωνία στη ζωή υπάρχει όταν δεν μπορείς να εκφραστείς, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις, όταν δεν μπορείς να μοιραστείς με τους άλλους. Ο πιο φτωχός άνθρωπος είναι εκείνος που δεν έχει τίποτε να το μοιραστεί ή που έχει κάτι να το μοιραστεί, αλλά έχει χάσει αυτή την ικανότητα, την τέχνη τού πώς να μοιράζεται΄ τότε είναι φτωχός αυτός ο άνθρωπος.

Ο σεξουαλικός άνθρωπος είναι πολύ φτωχός. Ο άνθρωπος που έχει αγάπη είναι συγκριτικά πλουσιότερος. Ο άνθρωπος που έχει ευσπλαχνία είναι ο πιο πλούσιος΄ βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Δεν έχει κανένα περιορισμό, κανένα όριο. Δίνει απλώς και συνεχίζει το δρόμο του. Δεν περιμένει καν να του πεις ευχαριστώ. Με τεράστια αγάπη μοιράζεται την ενέργειά του.

Αυτό ακριβώς το ονομάζω θεραπευτικό.
 

Αν δεν σου έχει συμβεί η ευσπλαχνία, μην νομίζεις ότι έχεις ζήσει σωστά ή ότι έχεις ζήσει καν.

Η ευσπλαχνία αποτελεί το άνθισμα. Και όταν συμβεί σε έναν άνθρωπο η ευσπλαχνία, θεραπεύονται εκατομμύρια ανθρώπων. Όποιος έρχεται γύρω του θεραπεύεται. Η ευσπλαχνία είναι θεραπευτική.

 

Osho, A Sudden Clash of Thunder, Ομιλία #8

 

“Μην κάνεις το ίδιο λάθος δύο φορές”

Λέτε, “Μην κάνεις το ίδιο λάθος δύο φορές”.

Πώς θα το καταφέρω αυτό αν δεν χρησιμοποιήσω το μυαλό μου για να αξιολογήσει, να συγκρίνει, και να κρίνει?

Osho: Όταν λέω να μην κάνετε το ίδιο λάθος δύο φορές, δεν λέω να αξιολογήσετε, να κρίνετε, να συγκρίνετε. Λέω να δείτε – όταν κάνετε ένα λάθος να το βλέπετε τόσο ολοκληρωτικά ώστε να δείτε ότι είναι λάθος. Όταν το βλέπετε έτσι,, το απορρίπτετε, δεν θα μπορέσετε να το επαναλάβετε ποτέ.

Για παράδειγμα, βάζετε το χέρι σας στη φωτιά και καίγεται. Την επομένη φορά που θα είστε κοντά στη φωτιά, θα κάνετε άραγε έναν αριστοτελικό συλλογισμό, που λέει, “και αυτό είναι φωτιά, όλες οι φωτιές καίνε, επομένως δεν πρέπει να βάλω το χέρι μου μέσα?” Θα συγκρίνετε με την προηγούμενη εμπειρία? Θα αξιολογήσετε?

Αν το κάνετε αυτό, τότε δεν θα αποφύγετε να διαπράξετε το λάθος ξανά επειδή τότε το μυαλό θα πει, “Ίσως αυτή η φωτιά να είναι διαφορετική. Και ποιος ξέρει ίσως η φωτιά να άλλαξε τον τρόπο ζωής της. Ίσως να μη συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο αυτή τη φορά. Ίσως εκείνη τη φορά να ήταν θυμωμένη, και αυτή τη φορά να μην είναι θυμωμένη. Ποιος ξέρει?”

Ο νους που αξιολογεί, κρίνει, συγκρίνει, δείχνει ήδη ότι δεν έχει κατανοήσει το νόημα. Διαφορετικά ποιος είναι ο λόγος της αξιολόγησης, της σύγκρισης? Αν έχετε δε ένα γεγονός, αυτό το γεγονός και μόνο είναι αρκετό. Θα αποφύγετε τη φωτιά.

Όταν λοιπόν βιώνετε εμπειρίες, παραμείνετε σε επαγρύπνηση, μην είστε κουφός και τυφλός. Δεν λέω να κοιτάζετε πίσω. Απλά λέω να κοιτάζετε αυτή τη στιγμή, όπου και αν είστε και αν είναι λάθος θα απορριφθεί από μόνο του. Όταν αναγνωρίζουμε ένα λάθος ως λάθος, αυτό απορρίπτεται. Αν δεν απορριφθεί από μόνο του, αυτό απλά δείχνει ότι ακόμη δεν έχετε καταλάβει ολοκληρωτικά ότι είναι όντως λάθος. Κάπου συνεχίζεται η ψευδαίσθηση ότι δεν είναι.

Διάφοροι άνθρωποι έρχονται και μου λένε, “Ξέρουμε ότι η οργή είναι κακό πράγμα, και ξέρουμε ότι είναι δηλητηριώδης, και ξέρουμε ότι είναι καταστροφική για εμάς, αλλά τι να κάνουμε? Συνεχίζουμε να είμαστε οργισμένοι”Τι λένε? Λένε ότι έχουν ακούσει τους άλλους να λένε ότι η οργή είναι κακό πράγμα, έχουν διαβάσει στις γραφές ότι η οργή είναι δηλητηριώδης, αλλά δεν το γνωρίζουν οι ίδιοι. Διαφορετικά, θα είναι τελειώσει.

Ο Σωκράτης έχει πει, “ Η γνώση είναι αρετή”.

Αυτό είναι ένα σπουδαίο ρητό. Λέει ότι η γνώση είναι ύπαρξη. Από τη στιγμή που έχετε μάθει ότι αυτό είναι ένας τοίχος και όχι μια πόρτα, δεν πρόκειται να πάτε να χτυπήσετε το χέρι σας πάνω στον τοίχο ξανά και ξανά. Από τη στιγμή που έχετε μάθει ότι είναι τοίχος, ψάχνετε για την πόρτα. Από τη στιγμή που έχετε βρει την πόρτα, περνάτε πάντα μέσα από την πόρτα. Το θέμα δεν είναι να σκέφτεστε διαρκώς τις περασμένες εμπειρίες, να συγκρίνετε, να αποφασίζετε, να καταλήγετε.

Αν δεν ακούσετε την εμπειρία, αν παραμένετε κουφοί στις εμπειρίες σας, τότε θα επαναλάβετε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά και ξανά. Και μάλιστα, δεν είναι σωστό να λέμε ότι τα επαναλαμβάνετε: τα κάνετε από την αρχή σαν κάτι καινούργιο επειδή την προηγούμενη φορά αποτύχατε.. Δεν είναι μια επανάληψη.

Ο τρόπος που καταλαβαίνω εγώ είναι ο εξής: ότι κανένα λάθος δεν επαναλαμβάνεται ποτέ από τη στιγμή που έχετε καταλάβει ότι είναι λάθος. Αν το επαναλάβετε, απλά δείχνει ότι το κάνετε εκ νέο επειδή το παρελθόν δεν έχει μπει στη συναίσθηση σας ακόμη. Το κάνετε ξανά για πρώτη φορά, δεν είναι επανάληψη. Αν το έχετε καταλάβει, τότε δεν μπορεί να επαναληφθεί. Η κατανόηση είναι αλχημική, σας μεταμορφώνει.

Επομένως δεν σας λέω να γίνετε πολύ έξυπνος, υπολογιστικός και να σκέφτεστε πάντα τι είναι καλό και τι είναι κακό και τι να κάνετε και τι να μην κάνετε, τι είναι ηθικό και τι ανήθικο – δεν λέω αυτό. Απλά σας λέω: ότι περνάτε, να το περνάτε όντας σε πλήρη επαγρύπνηση, έτσι ώστε το λάθος να μην επαναληφθεί.

Αυτή είναι η ομορφιά της επίγνωσης: αυτό που είναι σωστό ενισχύεται μέσω της επίγνωσης – αυτό που είναι λάθος καταστρέφεται μέσω της επίγνωσης. Η επίγνωση λειτουργεί ως ζωτική ενέργεια για το καλό και ως θανάσιμη ενέργεια για το κακό. Η επίγνωση λειτουργεί ως ευλογία για το καλό και ως κατάρα για το κακό.

Αν με ρωτήσετε τον ορισμό που δίνω για την αμαρτία, ο ορισμός μου είναι αυτός: αυτό που μπορεί να γίνει με πλήρη επίγνωση δεν είναι αμαρτία – αυτό που δεν μπορεί να γίνει με πλήρη επίγνωση είναι αμαρτία. Ή αυτό που μπορεί να γίνει μόνο με έλλειψη επίγνωσης είναι αμαρτία, και αυτό που μπορεί να γίνει μόνο με επίγνωση είναι αρετή. Ξεχάστε λοιπόν την αμαρτία και την αρετή. Να θυμάστε την επίγνωση, αυτό είναι όλο.

Το όλο νόημα της εξέλιξης βρίσκεται ανάμεσα στην επίγνωση και στην έλλειψη επίγνωσης. Αποκτήστε περισσότερη επίγνωση. Κάντε την ενέργειά σας πιο πύρινη με επίγνωση, αυτό είναι όλο.

Osho

“Ηθικός – ανήθικος- αμοραλιστής”

 

Μετάνοια ένα από τα πιο απόκρυφα κλειδιά για την Μεταμόρφωση

Η λέξη μετανιώνω έχει μεγάλη σημασία. Ολόκληρος ο χριστιανισμός βασίζεται στη μετάνοια. Καμιά άλλη θρησκεία δεν έχει εξαρτηθεί τόσο από τη μετάνοια. Η μετάνοια είναι όμορφη, όταν προέρχεται από την καρδιά, όταν καταλαβαίνεις ότι“ναι, ο Ιησούς έχει δίκιο σπαταλήσαμε τη ζωή μας. Αυτή σπατάλη είναι η αμαρτία, όχι η δήθεν αμαρτία του Αδάμ.

Αμαρτία είναι η σπατάλη της ζωής, της πιθανότητας, της δυνατότητας, της ευκαιρίας να μεγαλώσεις και να γίνεις σαν το θεό. Αμαρτία είναι η σπατάλη του χρόνου με επουσιώδη πράγματα, το μαζεύει άχρηστα σκουπίδια. Και, όταν το συνειδητοποιήσεις, θα μετανιώσεις. Και αν αυτή η μετάνοια βγει από την καρδιά, θα σε εξαγνίσει. Τίποτα δεν εξαγνίζει όπως η μετάνοια. Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα πράματα στο χριστιανισμό.

Στον ινδουισμό δεν υπάρχει μετάνοια. Δεν έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το κλειδί καθόλου. Αυτό είναι αποκλειστικότητα του χριστιανισμού. Αν μετανιώσεις ολοκληρωτικά, αν βγει από την καρδιά σου, αν κλάψεις με την ψυχή σου αν ολόκληρη η ύπαρξή σου αισθανθεί ότι σπαταλούσες την ευκαιρία που σου έδωσε ο θεός, ότι δεν ήσουν ευγνώμων ,ότι έκανες σφάλματα ότι μεταχειρίστηκες άσχημα την ίδια σου την ύπαρξη, αν αισθάνεσαι την αμαρτία και μετανιώσεις…

Αυτή είναι η αμαρτία. Όχι το να σκοτώσεις ή το να κλέψεις, αυτά δεν είναι τίποτα. Αυτά είναι μικρά σφάλματα, που προέρχονται από την αρχική αμαρτία: ότι είσαι μεθυσμένος. Ανοίγεις τα μάτια σου, η καρδιά σου γεμίζει μετάνοια και τότε μια κραυγή ένα κλάμα, βγαίνει από την ύπαρξή σου.

Δεν χρειάζονται λόγια, δεν χρειάζεται να πεις στο Θεό, “μετάνιωσα, συγχώρεσε με”. Δεν χρειάζεται. Ολόκληρη η ύπαρξή σου γίνεται μετάνοια. Ξαφνικά, έχεις ξεκαθαρίσει από όλο σου το παρελθόν. Αυτό είναι ένα από τα πιο απόκρυφα κλειδιά που παρέδωσε ο Ιησούς στον κόσμο.

Οι ζαϊνιστές, λένε πως είναι απαραίτητο να εξελιχτείς και πως αυτό απαιτεί μεγάλη διαδικασία γιατί πρέπει να ακυρώσεις οτιδήποτε έχεις κάνει στο παρελθόν. Άν έχει κάνει ένα σφάλμα στο παρελθόν πρέπει να το ακυρώσεις. Είναι μαθηματικά: Αν έχει κάνει μια αμαρτία, πρέπει να κάνεις κάτι άλλο, για να έρθει ισορροπία. Και οι ινδουιστές λένε πως έχει κάνει τόσες αμαρτίες, βρίσκεσαι σε τέτοια άγνοια, έχεις κάνει τόσα μέσα στην άγνοια σου και το παρελθόν είναι τόσο απέραντο, που δεν είναι εύκολο να το ξεπεράσεις. Χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά. Και, μόνο τότε θα καθαρίσεις το παρελθόν.

Ο Ιησούς, όμως, έδωσε ένα πολύ όμορφο κλειδί. Λέει: “Φτάνει να μετανιώσεις και ολόκληρο το παρελθόν σου έχει ξεκαθαρίσει!” Φαίνεται απίστευτο, γιατί πως μπορεί να συμβεί? Και αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των ινδουιστών των βουδιστών των ζαϊνιστών και του χριστιανισμού. Οι ινδουιστές, οι βουδιστές και οι ζαίνιστές δεν μπορούν ποτέ να πιστέψουν ότι είναι δυνατό να συμβεί μόνο με τη μετάνοια, αφού δεν γνωρίζουν τι είναι μετάνοια. Ο χριστιανισμός το αποκρυπτογράφησε . Είναι ένα από τα παλαιότερα κλειδιά.

Πρέπει, όμως να καταλάβεις τι σημαίνει μετάνοια. Δεν συμβαίνει με τα λόγια ούτε αρκεί να μετανιώσεις με μισή καρδιά. Όταν ολόκληρη η ύπαρξή σου μετανιώνει, πάλλεται και αισθάνεται σε κάθε πόρο, σε κάθε είνα της πως έχεις σφάλλει και έχεις σφάλλει γιατί ήσουν μεθυσμένος - ξαφνικά, γίνεται μεταμόρφωση. Το παρελθόν εξασφαλίζεται και η προβολή του μέλλοντος μέσα ατό το παρελθόν παύει να υπάρχει. Βρίσκεσαι στο εδώ και τώρα, Βρίσκεσαι μέσα στην ίδια σου την ύπαρξη. Και για πρώτη φορά, αισθάνεσαι το εσωτερικό κενό. Δεν είναι ένα αρνητικό κενό, συμβαίνει απλώς επειδή ο ναός είναι τόσο απέραντος σαν το σύμπαν…

Συγχωρείσαι, λέει ο Ιησούς, συγχωρείσαι αν μετανιώσεις.

Ο δάσκαλος του Ιησού ήταν ο Ιωάννης ο Βαφτιστής. Το μήνυμά του ήταν: “Μετανοήστε, γιατί η μέρα της κρίσεώς πλησιάζει!” Αυτό ήταν ολόκληρο το μήνυμά του. Ήταν ένας πολύ ατίθασος άνθρωπος ένας μεγάλος επαναστάτης. Και πήγαινε από την μία άκρη στης χώρας στην άλλη, με ένα μήνυμα μόνο: ¨Μετανοήστε ! Η μέρα της κρίσεώς είναι πολύ κοντά1 Γι’ αυτό οι χριστιανοί εγκατέλειψαν τελείως τη θεωρία της μετενσάρκωσης. Όχι ότι ο Ιησούς δεν είχε επίγνωση της μετενσάρκωσης. ήξερε, ήξερε πολύ καλά ότι υπάρχει ένας συνεχής κύκλος γεννήσεων. Εγκατέλειψε, όμως, αυτή την ιδέα εντελώς, γι να δώσει ολοκληρωτική έμφαση στη μετάνοια.

Ο Ιησούς και ο Ιωάννης ο Βαφτιστής – που ήταν ο δάσκαλός του, εκείνος που μύησε τον Ιησού στα μυστήρια – ολόκληρο το μήνυμά τους βασίζεται στο: “Μετανοήστε ! Δεν απομένει πολύ χρόνος! Μην αναβάλλεις περισσότερο, γιατί θα χαθείς. “Έτσι δίνουν έμφαση στο γεγονός.

Αν, ξαφνικά σας πω ότι αυτή πρόκειται να είναι η τελευταία μέρα και ότι αύριο ο κόσμος πρόκειται να εξαφανιστεί, πρόκειται να πέσει η ατομική βόμβα και ύστερα πω, “Μετανοήστε” τότε ολόκληρη η ύπαρξή σου θα συγκροτηθεί θα κεντραριστεί, θα βρεθείς στο εδώ και τώρα.

Και τότε θα βγει μια κραυγή, ένα κλάμα, μια άγρια κραυγή θα βγει από μέσα σου. Δεν θα είναι με λόγια, θα είναι κάθε βαθιά υπαρξιακό. Θα προέρχεται από την καρδιά. Όχι μόνο τα μάτια σου, μα και η καρδιά σου θα γεμίσει με δάκρυα. Ολόκληρη η ύπαρξή σου θα γεμίσει δάκρυα, γιατί έχασες. Αν συμβεί αυτή η μετάνοια, αποκτάς εγρήγορση ολόκληρο το παρελθόν καθαρίζει. Δεν χρειάζεται να το ακυρώσεις, αφού δεν ήταν ποτέ πραγματικό, ήταν όνειρο. Δεν χρειάζεται να το ακυρώσεις, απλώς ξύπνα. Και μόλις ξυπνήσεις, εξαφανίζεται και ο ύπνος και τα όνειρα και οι εφιάλτες. Καταρχήν,, ποτέ δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα, Ήταν απλώς οι σκέψεις σου. Και μην είσαι τεμπέλης, γιατί για πολλές ζωές αναβάλλεις. Μπορείς να αναβάλλεις για πολλές ζωές ακόμη. Η αναβολή είναι ελκυστική για το νου. Ο νους λέει πάντα αύριο. Πάντοτε! Το αύριο είναι το καταφύγιο για όλες τις αμαρτίες. Οι αρετέςς όμως, γεννιούνται μόνο αυτή την στιγμή.

Osho

Ο Σπόρος του Σιναπιού

 

Θα σας δώσω, αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου

Ο Ιησούς λέει:

Θα σας δώσω αυτό που τα μάτια δεν έχουν δει και αυτό που τα αυτιά δεν έχουν ακούσει και αυτό που τα χέρια δεν έχουν αγγίξει και αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου.

Τα μάτια σου μπορούν να δουν αυτό που βρίσκεται απ’ έξω. Δε μπορούν να δουν μέσα σου, δεν υπάρχει τρόπος. Τα αυτιά σου ακούν αυτό που βρίσκεται έξω. Δεν ακούν μέσα σου, δεν υπάρχει τρόπος. Όλες οι αισθήσεις κινούνται προς τα έξω. Δε υπάρχει καμιά αίσθηση που να πηγαίνει προς τα μέσα. Όταν λοιπόν όλες οι αισθήσεις πάψουν να λειτουργούν, ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα σου. Καμιά αίσθηση δεν πηγαίνει προς τα μέσα.

Ο Ιησούς λέει: θα σας δώσω αυτό που τα μάτια δεν έχουν δει. Προηγουμένως, όμως, γίνε μοναχικός. Πρώτα γίνε μοναχικός, πρώτα κατάλαβε ότι είσαι μόνος και απέκτησε άνεση με αυτή τη μοναξιά. Η φοβάσαι. Να το χαρείς ! Δες την ομορφιά της, την αγνότητά της τη σιωπή και την αθωότητά της. Εκεί δεν υπάρχει καμίά βρωμιά, γιατί κανείς ποτέ δεν μπήκε μέσα σε αυτό το ναό. Έχει παραμείνει αιώνια αγνός, παρθένος, γιατί κανένας δεν έχει φτάσει εκεί. Η παρθενικότητά σου βρίσκεται κρυμμένη μέσα σου.

Γίνε μοναχικός. Όταν γίνεσαι μοναχικός, τελείως μοναχικός, για πρώτη φορά αντιλαμβάνεσαι αυτό που τα μάτια δεν έχουν δει, αυτό που τα αυτιά δεν έχουν ακούσει και αυτό που τα χέρια δεν έχουν αγγίξει. Πως μπορείς να αγγίξεις τον εαυτό σου? Μπορείς να αγγίξεις το σώμα, μα αυτό δεν είναι ο εαυτός. Το χέρι δε μπορεί να αγγίξει μέσα σου, δεν μπορεί να αγγίξει τη συνειδητότητά σου. Δεν υπάρχει τρόπος ! Και τελευταία φράση της παραβολής είναι η πιο όμορφη,, που έχει ειπωθεί ποτέ πάνω στη γη:

“Και αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου”.

Γιατί η ψυχή σου υπερβαίνει ακόμα και την καρδιά σου. Η καρδιά βρίσκεται βέβαια πολύ βαθιά μέσα σου, αλλά σε σχέση με την ψυχή σου, βρίσκεται απλώς στην επιφάνεια. Τα μάτια βρίσκονται απ’ έξω, τα χέρια βρίσκονται απ’ έξω, η καρδιά βρίσκεται επίσης απ’ έξω στην περιφέρεια. Ο εσωτερικός πυρήνας δεν είναι η καρδιά. Στο σώμα σου ανατέλλει η πείνα, στην καρδιά σου ανατέλλει η αγάπη όχι η προσευχή. Η προσευχή είναι ακόμα πιο βαθιά, βαθύτερη και από την καρδιά. Πείνα είναι ανάγκη του σώματος. Η αγάπη είναι ανάγκη της καρδιάς. Ο Θεός είναι ανάγκη που έρχεται από το υπερβατικό, δεν έρχεται από την καρδιά. Πρέπει να υπερβείς το νου και να υπερβείς την καρδιά. Να υπερβείς όλες τις περιφέρειες, ώστε να μείνει μόνο το κέντρο.

Τι είναι αυτό, που δεν έχει ακόμα ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου? Ο Θεός δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπο. Στο νου γεννιέται η επιστήμη φιλοσοφία. Στην καρδιά γεννιέται η ποιήση, η τέχνη. Όχι, όμως η θρησκεία. Η θρησκεία γεννιέται στην βαθύτερη υπέβαση, βαθύτερη δεν υπάρχει. Γεννιέται στο ίδιο σου το κέντρο, που δεν είναι ούτε η καρδιά.

Θα σας δώσω, αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου. Αυτό που υπερβαίνει και υπερβαίνει και υπερβαίνει…. Δεν μπορείς ουτε να το δεις ούτε να το πιάσεις, δεν μπορείς να το ακύσεις ούτε να το αισθανθείς.

Εδώ, ο Ιησούς υπερβαίνει και εκείνος τους μύστες , που ακολουθούν το μονοπάτι της καρδιάς.

Υπάρχουν τριών ειδών μύστες: Οι μύστες του κεφαλιού, που μιλούν για θεολογία, φιλοσοφία, που έχουν αποδείξεις για το Θεό. Δεν υπάρχει, όμως, ανάγκη για αποδείξεις, έτσι και αλλιώς, δεν μπορείς να αποδείξεις την ύπαρξη του θεού, διότι όλες οι αποδείξεις μπορούν να αμφισβητηθούν και όλες οι αποδείξεις μπορούν να αποδειχθούν λάθος. Ύστερα, είναι οι μύστες της καρδιάς, που μιλούν για αγάπη, για θεϊκό, για τον Κρίσνα. Μιλούν με τραγούδια και ποίηση. Είναι ρομαντικοί. Η αναζήτησή τους είναι πιο βαθιά από εκείνη του νου, μα όχι τόσο βαθιά ακόμα.

Ο Ιησούς λέει: Θα σας δώσω κάτι, που δεν έχει ανατείλει ακόμα στην καρδιά του ανθρώπου κάτι που ούτε η θεολογία δεν φτάνει ούτε ποίηση έχει δει ούτε λογική ούτε η αγάπη. Είναι πέρα από τα δύο. Θα σας δώσω αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου.

Αυτή είναι η πιο βαθιά, η πιο εμβριθής προοπτική. Και ο Ιησούς μιλά γι’ αυτήν. Έχει χαθεί, όμως, μέσα στο χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός άρχισε να πλέκει θεωρίες γύρω της, την έκανε εγκεφαλική υπόθεση – ούτε καν της καρδιάς – έγινε υπόθεση του νου.

Οι χριστιανοί έβγαλαν πολλούς θεολόγους, εκατοντάδες τόμοι θεολογίας. Έχασαν όμως το νόημα, επειδή ο Ιησούς δεν είναι εγκεφαλικός. Και, εξαιτίας αυτών των εγκεφαλικών θεολόγων, οι μύστες που ακολουθούσαν το μονοπάτι της καρδιά, που βρισκόταν λίγο πιο βαθιά, διώχτηκαν από την εκκλησία. Ο Έκαρτ και ο Φράνσις καταδιώχτηκαν. Τους πέρασαν για τρελούς ή για αιρετικούς, επειδή μιλούσαν για την καρδιά τους, μιλούσαν για αγάπη.

Το νόημα του Ιησού ξέφυγε και από τους θεολόγους και από τους μύστες της αγάπης. Ο Ιησούς δε προσανατολίζεται ούτε προς το νου ούτε προς τη καρδιά. Δε προσανατολίζεται πουθενά. Λέει: Πέταξε μακριά όλους τους προσανατολισμούς, πέταξε οτιδήποτε είναι εξωτερικό και βρες τον πιο εσωτερικό σου πυρήνα, εκεί που υπάρχεις μόνο εσύ, εκεί που πάλλεται το είναι σου, εκεί που υπάρχει μόνο η ύπαρξη.

Μπορείς να φτάσεις εκεί, Και , αν φτάσεις εκεί, τότε όλα τα μυστήρια έχουν λυθεί και όλες οι πόρτες σου έχουν ανοιχτεί. Μπορεί, όμως να έχεις φτάσει στην πόρτα και αν είσαι εγκεφαλικά προσανατολισμένος, να επιμένεις να στέκεσαι εκεί και να λες θεωρίες ή μπορεί, αν είσαι προσανατολισμένος στην καρδιά να κάνεις ποίηση, να λες ποιήματα και τραγούδια.

Άκουσα….

Κάποτε ο Νασραντίν πήγε στον ψυχίατρο και είπε: “Είμαι πολύ μπερδεμένος, βοήθησέ με, σε παρακαλώ !

Κάθε βράδυ, βλέπω το ίδιο όνειρο. Βρίσκομαι μπροστά σε μια πόρτα και την σπρώχνω και την σπρώχνω συνέχεια. Υπάρχει μια ταμπέλα στην πόρτα και εγώ εξακολουθώ να σπρώχνω χωρίς τέλος. Κάθε βράδυ ξυπνάω καταϊδρωμένος, αλλά η πόρτα δεν ανοίγει ποτέ!

Ο ψυχίατρος κρατούσε σημειώσεις και , μετά από μισής ώρας κουβέντα, τον ρώτησε: “τι έγραφε η ταμπέλα πάνω στην πόρτα?”

Και ο Νασραντίν είπα: “Έγραφε, τραβήξτε”

Ότα γράφει στην πόρτα “τράβηξε”, μην εξακολουθείς να σπρώχνεις. Αλλιώς, θα επαναλαμβάνεται συνεχώς το όνειρο. Θα σπρώχνει μια αιωνιότητα ! Απλώς κοίτα τι γράφει στην πόρτα. Ο Ιησούς λέει ότι στην πόρτα δεν γράφει ούτε νους ούτε καρδιά. Είναι πέρα και από τα δύο.

Κάνε, λοιπόν, ένα πράγμα: Πήγαινε πέρα από όλα. Να μη γίνεις ούτε θύμα της λογικής, του νου, ούτε θύμα των αισθήσεων και του συναισθηματισμού. Το κεφάλι είναι στο σώμα και η καρδιά είναι επίσης στο σώμα. Πήγαινε πέρα και από τα δύο. Τι είναι πέρα και από τα δύο? Είναι η ύπαρξη, Είσαι Εσύ.

Η ύπαρξη δεν έχει ιδιότητες. Η ύπαρξη είναι διαλογισμός. Αυτό γράφει στην πόρτα. Όταν απλώς υπάρχεις, ξαφνικά σου ανοίγονται όλες οι πόρτες. Ούτε σκέψεις ούτε συναισθήματα. Δεν υπάρχουν σύννεφα γύρω σου. Είσαι ξάστερος. Δεν υπάρχει καπνός γύρω από τη φλόγα. Μόνο η φλόγα. Έχεις φτάσει.

Osho

Ο σπόρος του Σιναπιού

 

“Να βιάζεσαι με αργό ρυθμό”

Μια ιστορία στις Ουπανισάδες λέει ότι υπάρχουν δύο πουλιά σε ένα δέντρο. Το ένα κάθεται σε ένα χαμηλό κλαδί, το άλλο σε ένα ψηλό κλαδί.

Το πουλί που κάθεται στο χαμηλότερο κλαδί σκέφτεται, ανησυχεί, επιθυμεί, απαιτεί, μαζεύει πράγματα, μάχεται, ανταγωνίζεται, βρίσκεται σε ένταση, πηδά από το ένα κλαδί στο άλλο κινείται συνέχεια, δεν αναπαύεται ποτέ.

Το άλλο πουλί, που κάθεται στο ψηλότερο κλαδί,είναι ήρεμο. Είναι τόσο σιωπηλό, σαν να μην υπάρχει. Δεν έχει επιθυμίες, δεν ονειρεύεται. Δεν έχει να ικανοποιήσει καμία ανάγκη, λες και όλα έχουν ικανοποιηθεί, έχει φτάσει, δεν υπάρχει πουθενά α πάει. Απλώς κάθεται, χαίρεται με τον εαυτό του και παρατηρεί το πουλί που κάθεται στο χαμηλότερο κλαδί.

Αυτές είναι οι δύο διαστάσεις μέσα σου. Εσύ είσαι το δέντρο. Και το κατώτερο βρίσκεται πάντα σε ανησυχία. Το κατώτερο είναι το σώμα σου, οι ανάγκες του σώματός σου και οι επιθυμίες του σώματος,

Στο ψηλότερο κλαδί, στη κορυφή του δέντρου, κάθεται το άλλο πουλί που είναι παρατηρητής, που απλώς κοιτάζει εκείνο το ανόητο πουλί να πηδά, να γυρίζει όλο αγωνία, όλο ανησυχία, όλο θυμό και σεξ. Το άλλο πουλί είναι απλώς παρατηρητής, συνεχίζει να παρατηρεί, είναι μόνο θεατής, Εσύ είσαι το δέντρο.

Ο Ιησούς λέει το ίδιο πράγμα με διαφορετικό σύμβολο :

Δύο θα ξαπλώσουν σε ένα κρεβάτι….

-εσύ είσαι το κρεβάτι-

Δύο θα ξαπλώσουν σε ένα κρεβάτι.

Ο ένας θα πεθάνει, ο άλλος θα ζήσει.

Τώα όλο το θέμα είναι σε ποιον πρέπει να δώσεις προσοχή. Με ποιανού το μέρος να πας, προς τα που να κυλήσει όλη σου ενέργεια? Ποιος πρέπει να γίνει ο σκοπός σου?

Συνήθως, αυτός που πρόκειται να πεθάνει γίνεται ο σκοπός σου. Γι’ αυτό βρίσκεσαι σε συνεχή αγωνία, γιατί χτίζεις ένα σπίτι στην άμμο. Θα πέσει πριν ακόμα χτιστεί. Θα πέσει και θα γίνει ερείπιο. Τρέμεις συνέχεια, επειδή βάζεις την υπογραφή σου πάνω στο νερό. Πριν ακόμα τη συμπληρώσεις, έχει εξαφανιστεί. Η ανησυχία σου υπάρχει, επειδή ασχολείσαι με τον κόσμο του θανάτου και δεν έχει κοιτάξει τη ζωή. Και σε κάθε κρεβάτι κοιμούνται δύο.

Ο άλλος είναι απλώς παρατηρητής.

Πρόσεξέ το περισσότερο, κοίταζέ το όλο και περισσότερο. Αυτό σημαίνει μεταστροφή.

Μεταστροφή δεν σημαίνει ότι ένας ινδουιστής γίνεται χριστιανός ή ότι ένας χριστιανός γίνεται ινδουιστής. Αυτό είναι ανοησία απλώς αλλάζεις ετικέτα. Τίποτα δεν αλλάζει, αφού ο εσωτερικός άνθρωπος παραμένει ο ίδιος, το παλιό πρότυπο. Μεταστροφή σημαίνει η κίνηση της προσοχής από τον κόσμο του θανάτου, στον κόσμο της ζωής. Είναι μια ολοκληρωτική στροφή. Κοιτάζεις τον παρατηρητή, γίνεσαι ένα με τον παρατηρητή, χάνεις τον εαυτό σου μέσα στον παρατηρητή, μέσα στην συνειδητότητα και τότε ξέρεις ότι αυτό που πρόκειται να πεθάνει, θα πεθάνει. Δεν δημιουργείται ταραχή ή πρόβλημα. Ξέρεις ότι εσύ δεν πρόκειται να πεθάνεις, δεν φοβάσαι.

Ο Ιησους είπε: Δύο θα ξαπλώουν σε ένα κρεβάτι. Ο ένας θα πεθάνει, ο άλλος θα ζήσει.

Από σένα εξαρτάτι. Αν θες να μείνεις με τα προβλήματα, η δίνεις ποτέ προσοχή σε εκείνον που βρίσκεται μέσα σου. Αν θες να μείνεις με την αγωνία, τότε μείνε στην περιφέρεια. Μην κοιτάζεις μέσα σου Αν όμως θέλεις ανάπαυση αιώνια ειρήνη και αλήθεια τότε κοίταξε μέσα σου και οι πόρτες του ουρανού σου ανοίγονται.Είναι δύσκολο! Είναι δύσκολο γιατί είναι κάτι πολύ λεπτό. Είναι πού λεπτά τα σύνορα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στην ύλη και το πνεύμα. Την ύλη μπορείς να τη δεις, αλλά δεν μπορείς να δεις το πνεύμα. Δεν φαίνεται. Μπορείς να δεις μέχρι εκεί που τελειώνει το ορατό. Δε μπορείς να δεις το αόρατο, δεν φαίνεται.

Τότε τι πρέπει να γίνει?

Απλώς μείνε στα σύνορα του ορατού και μη βλέπεις το ορατό, κοίταξε στην αντίθετη κατεύθυνση. Σιγά-σιγά θα μπορείς να αισθανθείς το αόρατο. Πρόκειται για ένα αίσθημα, όχι για μια κατανόηση. Δεν μπορείς να το δεις, μπορείς μονάχα να το αισθανθείς. Είναι σαν τον αέρα. Έρχεται τον αισθάνεσαι μα δεν μπορείς να το δεις. Είναι σαν τον ουρανό. Είναι εκεί, μα δεν μπορείς να πεις που είναι, δεν μπορείς να τον προσδιορίσεις, δεν μπορείς να τον αγγίξεις. Βρίσκεται πάνω εκεί είσαι μέσα του, αλλά δεν μπορείς να τον αγγίξεις. Μείνε στα σύνορα του ορατού, κοιτάζοντας στην αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό σημαίνει διαλογισμός. Όποτε βρίσκεις μία ήσυχη στιγμή, κλείσε τα μάτια σου, άφησε πίσω το σώμα και ότι το αφορά, άφησε το κόσμο του θανάτου, τον κόσμο της αγοράς, το γραφείο, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου. Άφησέ τους όλους. Την πρώτη φορά δεν θα αισθανθείς μέσα σου τίποτα.

Ο Χιουμ έχει πει:

“Πολλοί έχουν μιλήσει για το πως να πηγαίνει κανείς μέσα του, πως να κοπιάζει προς τα εκεί. Όποτε κοιτάζω, δε βρίσκω τίποτα, μόνο σκέψεις, επιθυμίες, όνειρα, να κινούνται εδώ και εκεί, μόνο ένα χάος”.

Κι εσύ έτσι θα αισθανθείς.Κι αν βγάλεις το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο εξακολουθώντας να κοιτάζεις αυτό το χάος, τό έχασες. Στην άρχή αυτό θα δεις, επειδή τα μάτια σου μόνο αυτό μπορούν να δουν. Χρειάζεται να συντονιστούν. Απλώς μείνε εκεί κοιτάζοντας τα όνειρα να μεταλλάσσονται. Ταξιδεύουν σαν τα σύννεφα στον ουρανό, αλλά καμιά φορά, ανάμεσα σε δυο σύννεφα, θα δεις το γαλάζιο του ουρανού. Ανάμεσα σε δύο όνειρα, σε δύο σκέψεις, θα έχεις ρίξει μια ματιά στον ουρανό που βρίσκεται παραπέρα. Μόνο μη βιάζεσαι. Αυτό είναι λόγος που λένε ότι αν βιάζεσαι, θα σου ξεφύγει.

Υπάρχει μια φράση του Ζεν, που λέει: “ Να βιάζεσαι με αργό ρυθμό”, Σπεύδε βραδέως. Είναι σωστό! Να βιάζεσαι είναι στο γιατί πρόκειται να πεθάνεις. Με αυτή την έννοια, να βιάζεσαι. Μέσα σου όμως, αν βιάζεσαι υπερβολικά, θα χάσεις, επειδή θα βγάλεις συμπεράσματα πού γρήγορα, πριν συντονιστούν τα μάτια σου. Μη συμπεραίνεις πού γρήγορα.

Να βιάζεσαι με αργό ρυθμό.

Απλώς περίμενε! Πήγαινε εκεί, κάθιστε και περίμενε. Σιγά σιγά ο καινούργιος κόσμος του αόρατο ξεκαθαίζει, σε αγγίζει. Συντονίζεσαι μαζί του και τότε μπορείς να ακούσεις την αρμονία, τη μελωδία. Η σιωπή αρχίζει τη δική της μουσική. Υπάρχει πάντα, αλλά είναι τόσο σιωπηλή, που χρειάζονται πολύ εξασκημένα αυτιά. Δεν είναι θόρυβος, είναι σαν σιωπή, Ο εσωτερικός ήχος είναι σαν τη σιωπή. Η εσωτερική μορφή είναι δίχως μορφή. Μέσα σου δεν υπάρχει ούτε χρόνος τούς χώρος. Τα πράγματα βρίσκονται στο χώρο, τα γεγονότα βρίσκονται στο χρόνο και τώρα οι φυσικοί λένε ότι αυτά τα δύο πράγματα δεν είναι ξέχωρα. Ακόμα και ο χρόνος δεν είναι παρά η τέταρτη διάσταση του χώρου.

Εσύ γνωρίζεις μόνο το χρόνο και το χώρο τον κόσμο των πραγμάτων και των γεγονότων. Δεν γνωρίζεις τον κόσμο του εαυτού σου, που παρατηρεί. Είναι πέρα και από τα δύο. Δεν περιορίζεται σε κανένα χώρο και και δεν περιορίζεται από κανένα χρόνο. Υπάρχει διάρκεια χωρίς το χρόνο, υπάρχει χώρος, αλλά χωρίς ύψος, μήκος, πλάτος, Είναι ένας κόσμος τελείως διαφορετικός. Θα πρέπει να συντονιστείς μαζί του, μην είναι λοιπόν ανυπόμονος. Η ανυπομονησία είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο.

Έφτασα στο σημείο να αισθάνομαι ότι όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να δουλεύουν προς εκείνον που βίσκεται μέσα τους, η ανυπομονησία είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Χρειάζεται ατέλειωτη υπομονή. Μπορεί να συμβεί την επομένη στιγμή, αλλά χρειάζεται ατέλειωτη υπομονή. Αν είσαι ανυπόμονος, μπορεί να μη συμβεί για πολλές ζωές,, επειδή η ΄ανυπομονησία δεν θα σου επιτρέπει την ανάπαυση για τη οποία μιλά ο Ιησούς, την ηρεμία. Ακόμα και το να προσδοκείς, θα γίνει εμπόδιο. Αν σκέφτεσαι ότι κάτι πρόκειται να συμβεί κάτι καταπληκτικό, τότε τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί. Όταν περιμένεις και προσδοκείς ότι πρόκειται να συμβεί κάποια φώτιση, θα σου ξεφύγει.

Μην προσδοκείς!

Οι προσδοκίες ανήκουν στον κόσμο του θανάτου, στην διάσταση του χωροχρόνου. Κανένας σκοπός δεν ανήκει στο εσωτερικό κόσμο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός αν περιμένεις με ατέλειωτη υπομονή.

Ο Ιησούς είπε: “Να παρατηρείς και να έχεις υπομονή”. Και μια μέρα, ξαφνικά, βρίσκεσαι φωτισμένος. Μια μέρα, όταν υπάρχει ο κατάλληλος συγχρονισμός, όταν είσαι έτοιμος, ξαφνικά φωτίζεσαι. Όλο το σκοτάδι εξαφανίζεται και είσαι γεμάτος με ζωή, με αιώνια ζωή, που δεν πεθαίνει ποτέ.

Osho

“ο σπόρος του Σιναπιού”