Σάββατο 4 Απριλίου 2026


                                                           Το  Τρίτο  Μάτι 

«Τρίτο Μάτι» ή Μάτι DEVA έχει ονομαστεί στον εσωτερισμό ο αδένας επίφυση. Τα ομηρικά έπη, τα ποιήματα του Ησίοδου και οι ινδικές Πουράνες αναφέρονται συμβολικά σ’ αυτό με την περιγραφή Τιτάνων και Κυκλώπων, οι οποίοι είχαν ένα μάτι στο μέτωπο. Σύμφωνα με την Ε.Π. Μπλάβατσκυ, οι Κύκλωπες ήταν ανθρώπινα όντα με τέσσερα χέρια, ένα κεφάλι και τρία μάτια. Μπορούσαν να βλέπουν μπροστά και πίσω, αφού το ένα μάτι ήταν τοποθετημένο στο πίσω μέρος της κεφαλής. Ανέπτυξαν την υπερφυσική όραση και έβλεπαν τους εσωτερικούς κόσμους χρησιμοποιώντας την υπόφυση και την επίφυση. Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, η ανθρωπότητα δεν είχε πάντα την ίδια μορφή με τη σημερινή ούτε τις ίδιες δυνατότητες. 

Οι αποκρυφιστές πιστεύουν πως η ψυχική και η πνευματική εξέλιξη συμβαδίζουν με τη φυσική και ότι οι εσωτερικές αισθήσεις, οι οποίες ήταν έμφυτες στις πρώτες φυλές των ανθρώπων, ατρόφησαν με την ανάπτυξη των εξωτερικών αισθήσεων. Έτσι σε κάποια μακρινή στιγμή του παρελθόντος, εξασθένησε η πνευματική όραση και το «Τρίτο Μάτι» άρχισε να χάνει τη δύναμή του και βαθμιαία απολιθώθηκε, μέχρι που εξαφανίστηκε. Βυθίστηκε μέσα στο κεφάλι και κρύβεται εκεί προφυλαγμένο και απρόσιτο. Αυτό συνέβη προς το τέλος της τέταρτης φυλής, όταν οι θείες ικανότητες του ανθρώπου έγιναν υπηρέτες των φυσιολογικών και ψυχικών παθών, τα οποία άρχισαν να ξυπνάνε μέσα του.

 Σήμερα το «Τρίτο Μάτι» στην πλειοψηφία των ανθρώπων δεν λειτουργεί, αλλά άφησε μάρτυρα της ύπαρξής του ένα μικρό όργανο, το κωνάριο ή επίφυση. Η εσωτερική παράδοση αναφέρει ότι η λειτουργία της επίφυσης είναι στενά συνδεδεμένη μ’ αυτήν της υπόφυσης και το άνοιγμα του «Τρίτου Ματιού» γίνεται μέσω υπόφυσης. Η υπόφυση δίνει ενέργεια στη θέληση και η επίφυση στην ενορατική αντίληψη. Σύμφωνα με τη ροδοσταυρική κοσμοθεωρία, αυτός που επιθυμεί πνευματική όραση πρέπει να γίνει ανιδιοτελής, διότι ο ανάξιος άνθρωπος διατρέχει μεγάλο κίνδυνο από την αλόγιστη χρήση αυτής της δύναμης. Γι’ αυτό ο μυημένος δεσμεύεται με τους πιο σοβαρούς όρκους πως δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ αυτή τη δύναμη για το ατομικό του συμφέρον ούτε για να γλιτώσει από τον πόνο. 

 Για να αποκατασταθεί η επαφή με τους εσωτερικούς κόσμους, χρειάζεται η επαναφύπνιση της υπόφυσης και της επίφυσης. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με εσωτερική εκπαίδευση. Ο υποψήφιος πρέπει να διάγει ηθική ζωή αφιερωμένη στην πνευματική σκέψη. Μετά από ένα χρονικό διάστημα απαραίτητο για την εγκαθίδρυση του ρεύματος της πνευματικής ενέργειας, διδάσκεται κάποιες ασκήσεις που θέτουν την υπόφυση σε κραδασμό. Αυτός ο κραδασμός την ωθεί να προσκρούσει και να παρεκκλίνει ελαφρά από την πληρέστερη γραμμή δύναμης, η οποία με τη σειρά της προσκρούει στην επόμενη γραμμή, και η διαδικασία συνεχίζεται, μέχρι να χαθεί η δύναμη του κραδασμού. Μοιάζει με τον τρόπο που το χτύπημα μιας νότας στο πιάνο προκαλεί μια σειρά αποήχων, οι οποίοι με τη σειρά τους  δημιουργούν κραδασμό στις άλλες χορδές που είναι κουρδισμένες στα κατάλληλα διαστήματα. 

Όταν μέσω του αυξανόμενου κραδασμού της υπόφυσης, οι γραμμές δύναμης παρεκκλίνουν τόσο, ώστε να φτάσουν στην επίφυση, το αντικείμενο της εργασίας επιτυγχάνεται και γεφυρώνεται το χάσμα μεταξύ των δύο οργάνων. Από τη στιγμή που δομείται ο άνθρωπος, γίνεται διορατικός και μπορεί να κατευθύνει το βλέμμα του όπου θέλει. Έτσι ο υποψήφιος γίνεται ενορατικός κατά βούληση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να εισέλθει και να λειτουργήσει μέσα σ’ αυτούς τους κόσμους. Απλώς «βλέπει». Παρόλο που εκπαιδεύτηκε, για να διακρίνει τον αληθινό κόσμο από τον ψεύτικο (των επιθυμιών), μοιάζει λίγο με το  φυλακισμένο, ο οποίος μπορεί να δει τον κόσμο από τα κάγκελα της φυλακής, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει σ’ αυτόν. Ο υποψήφιος πρέπει να επιτύχει τον έλεγχο του νου με τη συγκέντρωση. Κι αυτό γίνεται, όταν δεν υπερλειτουργούν οι εξωτερικές αισθήσεις.

 Κατά τη διάρκεια του ανθρώπινου βίου, τροχοπέδη στην πνευματική ανάπτυξη είναι η έντονη δραστηριότητα των φυσιολογικών αισθήσεων. Στις Ινδίες και στο Θιβέτ ορισμένοι γιόγκι κατοικούν σε μια τρύπα μέσα στη γη. Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι, στην απόλυτη σιωπή, δεν υπάρχει καμιά τροφή για  τις εξωτερικές αισθήσεις, οι οποίες αποναρκώνονται με το διαλογισμό. Κι όταν πάψουν να λειτουργούν, δεν απορροφούν πια την ψυχική ενέργεια που προορίζεται για τα αιθερικά κέντρα, με αποτέλεσμα αυτά να ξυπνήσουν. Τότε ο γιόγκι αρχίζει να «βλέπει», να «ακούει», να «μυρίζει» και να «αγγίζει» στοιχεία στις ανώτερες περιοχές. Ο νους παύει να διασκορπίζεται κι αποκτά δύναμη. 

 Ο έλεγχος του νου επιτυγχάνεται με τη δύναμη της θέλησης, γι’ αυτό και το προηγούμενο βήμα είναι η δραστηριοποίηση της υπόφυσης και κατά συνέπεια της επίφυσης. Η κατάλληλη δίαιτα, η νηστεία, η σωστή αναπνοή και ο διαλογισμός είναι απαραίτητα για το ξύπνημα του «Τρίτου Ματιού». Οι Ινδοί ψυχοφυσιολόγοι, υποστηρίζουν ότι για την ανάπτυξη ανώτερων ψυχικών διαδικασιών είναι απαραίτητη η κυριαρχία στις λειτουργίες του οργανισμού, όπως της αναπνοής, όπου με τις απαραίτητες ασκήσεις γίνεται δυνατή η άντληση ενέργειας από την ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει. Επίσης είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι γενετικοί αδένες, όρχεις και ωοθήκες, ασκούν την πιο μεγάλη επίδραση στη δύναμη και ποιότητα του πνεύματος, η δε αφαίρεσή τους ακόμη και σε ηλικιωμένο άτομο, προκαλεί μεταβολές στην πνευματική κατάσταση.

 Ταυτόχρονα η προσωρινή κατάργηση των σεξουαλικών ορέξεων είναι απαραίτητη. Επομένως η ψυχική ανάπτυξη συμβαδίζει με την παράλληλη ανάπτυξη της κυριαρχίας πάνω στα διάφορα συστήματα του οργανισμού. Με την ενεργοποίηση και λειτουργία του «Τρίτου Ματιού» επιτυγχάνεται η απόκτηση της έκτης αίσθησης, της διόρασης με την οποία το άτομο συλλαμβάνει αλήθειες χωρίς τη νοητική επεξεργασία, χωρίς δηλαδή αυτές να περάσουν από το φίλτρο της λογικής. Επίσης, επιτυγχάνεται η αντίληψη μορφών κατασκευασμένων από λεπτότερη αιθερική ύλη, όπως είναι, για παράδειγμα, τα στοιχειακά πνεύματα της φύσης. 

Και τέλος, επιτυγχάνονται η αποστολή σκεπτομορφών και η τηλεπαθητική επικοινωνία (γι’ αυτό, σύμφωνα με τον εσωτερισμό, οι άνθρωποι των πρώτων φυλών δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω του λόγου, αλλά τηλεπαθητι\κά μέσω του «Τρίτου Ματιού» που διέθεταν). Σύμφωνα πάλι με τη ροδοσταυρική κοσμοθεωρία, η αφύπνιση του «Τρίτου Ματιού» επιτρέπει στον άνθρωπο να επανακτήσει την ικανότητα αντίληψης στους ανώτερους κόσμους, με συνέπεια όλες οι λεωφόροι της γνώσης να είναι ανοιχτές και να έχει στη διάθεσή του ένα τρόπο απόκτησής της, που οι άλλες μέθοδοι έρευνας να φαίνονταν παιδικά παιχνίδια. 

Ο Μύστης που έχει ενεργοποιήσει το «Τρίτο Μάτι», έχει συνεχόμενη συνείδηση και έχει γεφυρώσει τον κόσμο των νεκρών με αυτόν των ζωντανών. Στους αρχαίους παραδοσιακούς πολισμούς, όλοι οι πνευματικοί αρχηγοί  και οι πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες έπρεπε να έχουν επιτύχει την επαναλειτουργία του «Τρίτου Ματιού». Στην  Aίγυπτο, το στέμμα  των Φαραώ είχε πάνω του το φίδι (τον Ουραίο). Αυτό συμβολίζει τον αδένα, ο οποίος, όταν ενεργοποιείται, λάμπει και προβάλλει στο αιθερικό σαν φλόγα που έχει το σχήμα φιδιού, όπως οι «γλώσσες» της φωτιάς που μοιάζουν με φίδια. Γι’ αυτό και το φίδι στην εσωτερική παράδοση είναι το σύμβολο του πυρός.

 Στην Κίνα, οι Μανδαρίνοι, για να συμβολίσουν τη λειτουργία του «Τρίτου Ματιού», τοποθετούσαν στο κεφάλι τους ένα φτερό από παγώνι. Αλλά και αλλού βρίσκουμε το συμβολισμό αυτό μ’ έναν κόμπο δεμένο στο μέτωπο. Όσον αφορά τα επτά κέντρα ενέργειας (τσάκρας), το έκτο βρίσκεται στο μυελικό πλέγμα, στο πλέγμα επίφυσης, ανάμεσα στα φρύδια. Είναι το Άτζνα ή Άγκια Τσάκρα. Η ονομασία του δηλώνει εξουσία, διοίκηση, δύναμη χωρίς όρια. Ο πλανήτης-κυβερνήτης του είναι ο Κρόνος, ο οποίος συμβολίζει την ηλιακή αρσενική φύση. Η θεότητά του είναι ο Σίβα-Σάκτι, σύμβολο της βασικής πολικότητας. Ο Σίβα έχει πλήρη εξουσία πάνω σε όλες τις όψεις του εαυτού. 

Το «Τρίτο Μάτι» του Σίβα είναι το όργανο της διόρασης. Όταν ο Σίβα γίνεται αιώνιος, δεν είναι χωρισμένος από τη Σάκτι. Ο Σίβα είναι ο χορηγός της γνώσης. Η Σάκτι δίνει τη γνώση της απεριόριστης αλήθειας, της επίγνωσης της μη δυαδικότητας. Όποιος διαλογίζεται πάνω σ’ αυτό το τσάκρα εκριζώνει κάθε αμαρτία και βρωμιά, έχει την προσοχή του προσηλωμένη σ’ ένα σημείο και γίνεται γνώστης του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Βρίσκεται σε μια κατάσταση μη δυαδικής συνείδησης, είναι ικανός να κατανοεί την εσωτερική έννοια της κοσμικής γνώσης και μπορεί να παράγει γραφές. Ενσωματώνει όλα τα στοιχεία στην αγνότερη μορφή ή ουσία τους και κάθε εξωτερική ή εσωτερική αλλαγή παύει να μοιάζει με πρόβλημα.

  Στα  αρχαία ινδικά κείμενα αναφέρεται ότι σ’ αυτό το τσάκρα δρουν οι ανώτερες δυνατότητες, όχι μόνο το Μάνας (ανώτερος νους) αλλά και το Βούδι (διαίσθηση). Μπορούμε να παρομοιάσουμε το Άτζνα Τσάκρα μ’ ένα μάτι, μια κρυστάλλινη σφαίρα ή ένα μαγικό καθρέπτη, που συμβολίζουν τα παράθυρα της ψυχής. Πάνω στον καθρέπτη αντανακλώνται όλα τα γεγονότα του Σύμπαντος. Όταν η δύναμη Κουνταλίνι, η οποία κοιμάται στη βάση του νωτιαίου μυελού, φτάσει στο Άτζνα Τσάκρα, ο Μύστης δέχεται την αρετή της καθαρής όρασης των πραγμάτων, αλλά δεν έχει φτάσει ακόμα στην τελική άνθηση των δυνατοτήτων που φέρει μέσα του.

 Για να το επιτύχει πρέπει η Κουνταλίνι να φθάσει ως την κορυφή, στο τσάκρα Σαχασράρα. Όταν ο Μύστης κατορθώσει να ενώσει το Άτζνα με το Σαχασράρα, φτάνει στην τελική άνθηση των δυνατοτήτων του και λυτρώνεται.  Ο Καρτέσιος (Descartes) έλεγε πως, αν η ψυχή είναι ενωμένη με όλα τα μέρη του σώματος, θα πρέπει να υπάρχει ένα μέρος στο οποίο θα εξασκεί ειδικότερα τις λειτουργίες της. Και επειδή ούτε η καρδιά ούτε ο εγκέφαλος μπορούν να είναι το ειδικό αυτό μέρος, συμπέρανε ότι αυτό ήταν ένας μικρός αδένας που είναι συνδεδεμένος με τον εγκέφαλο. Επέλεξε δηλαδή την επίφυση σαν έδρα της ψυχής. Αλλά και ο Γαληνός έλεγε πως η επίφυση ρυθμίζει τη ροή των σκέψεων. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θα αντιληφθούμε ότι η γνώση βρίσκεται σκόρπια παντού.

  Είναι ανάγκη να γίνει μια προσπάθεια όχι μόνο για τη σύνθεση όλων αυτών των κομματιών  αλλά και μια συγκριτική μελέτη μεταξύ τους. Έχει φτάσει η στιγμή που ο άνθρωπος στη φάση που διανύει, στην εποχή του Υδροχόου, πρέπει ν’ αρχίσει το έργο της ανανέωσής του. Πρέπει ν’ αναπτύξει την ψυχή του, για να ανακτήσει τις χαμένες του δυνατότητες. Υπάρχει ανάγκη για πνευματική ανανέωση, κι αυτό θα γίνει μόνο, αν γνωρίσει ποιος είναι και δει τα «χέρια του Θεού» παντού γύρω του. Είναι ανάγκη να έρθει και πάλι σε επαφή με τον εαυτό του, τη φύση και τους νόμους της.

Καθοδηγούμενος Διαλογισμός Τρίτου Ματιού https://mail.google.com/mail/u/0/#inbox/QgrcJHsbkdpCGhCmBNtcWszDNVKbVWcSQwG?projector=1

 



Μήνυμα από τους Αρκτούριους:


Αγαπητοί φίλοι,

Διαλογίζομαι την ημερομηνία της 4ης Αυγούστου, καθώς υπάρχουν πολλά μηνύματα που ισχυρίζονται ότι η Γαλαξιακή μας οικογένεια θα αποκαλυφθεί εκείνη την ημερομηνία.

Υπάρχει επίσης μια ρήση που λέει ότι οι Πλειάδειοι θα προσγειώνονταν απευθείας στο Λονδίνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνη την ημέρα.


Έτσι ρώτησα τους Αρκτούριους Οδηγούς μου και απάντησαν στο πλαίσιο της λειτουργίας τους ως μέρος της Γαλαξιακής Ομοσπονδίας.


Και εδώ είναι:

Μήνυμα από τους Αρκτούριους:

Αγαπητοί μου!


Όχι, δεν θα προσγειωθούμε! Θα προσγειωθούμε όταν εσείς και ο πλανήτης σας είστε έτοιμοι, όταν θα έχετε κατακτήσει τη μετάβασή σας στην επόμενη υψηλότερη διάσταση! Η αποκάλυψη της ύπαρξής μας μπορεί να συμβεί εκείνη τη στιγμή, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιες σκέψεις σχετικά με αυτό, κυρίως το αν αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνουμε αυτό, ανάλογα με διάφορες περιστάσεις. Οι «προθεσμίες» είναι «σημεία εστίασης» για εμάς για πιθανές αλλά όχι δεσμευτικές ενέργειες. Έχουμε να κάνουμε με μια σύνθετη περίσταση όπου πρέπει να ληφθούν υπόψη όλα τα μέρη.


Παρακαλώ καταλάβετε, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό για εσάς, ότι δεν είμαστε μια στρατιά σωτήρων!


Η ανάληψη είναι καταρχάς μια πνευματική διαδικασία. Και σε αυτή την ξεχωριστή στιγμή, είναι τελικά και μια σωματική.


Όλοι έχετε επιλέξει να ενσαρκωθείτε αυτή τη στιγμή στη Γαία, και έτσι να έχετε τη μεγάλη ευκαιρία για ένα κβαντικό άλμα στην εξελικτική σας διαδικασία σε σύντομο χρονικό διάστημα.


Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ψυχές σας δεν είναι ήδη Θεϊκές, αλλά η διαδικασία της βίωσης της καθόδου στο σκοτάδι και της επιστροφής αυτού του σκοταδιού στο Φως είναι το έργο με το οποίο έχετε συμφωνήσει.


Έτσι, υποστηρίζεστε με κάθε βοήθεια από εμάς και πολλά άλλα Φωτεινά Όντα, ενεργειακά, καθαρίζοντάς σας και θεραπεύοντάς σας. Αλλά η δουλειά είναι δική σας, εσείς οι ίδιοι πρέπει να περπατήσετε το μονοπάτι, και γι' αυτό βρίσκεστε εδώ.


Παρακαλώ καταλάβετε καλύτερα τον εαυτό σας: Ο Χριστιανισμός, όπως κηρύττει εδώ και περισσότερα από 1000 χρόνια, σας έχει πείσει να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο λυτρωτής σας, απλώς «πιστεύοντας». Με άλλα λόγια, ότι μπορείτε να επιτύχετε τη σωτηρία απλώς με την «πίστη».


Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, αν αυτό ήταν δυνατό σύμφωνα με τους κοσμικούς και πνευματικούς νόμους, όλοι οι Χριστιανοί που το πιστεύουν αυτό θα ήταν ήδη απελευθερωμένοι! Αλλά εξακολουθούν να υπόκεινται στην παρούσα κατάσταση και σε μια εκκλησία, η οποία δεν υπηρετεί πραγματικά τη Χριστική Συνείδηση. Με αυτό αναγνωρίζετε τα σημάδια αυτής της αίρεσης, η οποία θέλει να σας κρατήσει στα χαμηλότερα επίπεδα συνείδησης!


Αυτή η ψευδής πίστη στη σωτηρία είναι βαθιά ριζωμένη σε πολλούς από εσάς, χωρίς να το συνειδητοποιείτε. Και έτσι έχετε πάρει αυτό το λείψανο της χριστιανικής πίστης για να το χρησιμοποιήσετε στη νέα σας πίστη, την πίστη στη σωτηρία μέσω των γαλαξιακών σας οικογενειών!


Η πνευματική ανάπτυξη είναι μια διαδικασία στη Συνείδηση. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα δυσάρεστα πρότυπα, τα συστήματα πεποιθήσεων, οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα, τα βάσανα και οι περιορισμοί σας, πρέπει να αναγνωριστούν και να μεταμορφωθούν, μέχρι το σώμα-νους σας να διευκρινιστεί πλήρως, στο βαθμό της κυριολεκτικής «φώτισης», από το Φως της Θείας Συνείδησης!


Αυτή είναι η διαδικασία στην τελειότητά της. Και υπάρχουν πολλά μονοπάτια και υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα στάδια. Αλλά υπάρχουν επίσης πολλοί από εσάς στον κόσμο σας, που ανήκετε σε εμάς και σε άλλες γαλαξιακές οικογένειες, και που έχετε ήδη περάσει από τη διαδικασία της ανάληψης σε άλλες διαστάσεις. Είναι αυτοί, μαζί με εκείνους, που εργάζονται σοβαρά με τη φώτιση του δικού τους σώματος-νου, για να δημιουργήσουν τελικά το απαραίτητο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, το οποίο μετατοπίζει τον πλανήτη σας σε μια υψηλότερη διάσταση.


Από αυτή την άποψη, έχετε ήδη καταφέρει πολλά. Όλες οι ημερομηνίες που δίνονται είναι κατευθυντήριες γραμμές. Η διαδικασία της ανάληψής σας είναι μια ζωντανή, κυμαινόμενη διαδικασία και, ως εκ τούτου, η ημερομηνία 21.12.12 είναι επίσης μια κατευθυντήρια γραμμή. Επειδή το αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσοι είναι πραγματικά σε θέση να χρησιμοποιήσουν τις ενέργειες αυτής της ημερομηνίας! Και κάποιοι μπορεί πράγματι να ανέλθουν. 

Στην αληθινή Θεία Διαδικασία δεν υπάρχει μαγεία, κάτι που πολλοί θέλουν να πιστεύουν! Υπάρχει Χάρη, ναι. Αλλά αυτή η Διαδικασία υπόκειται σε ορισμένους πνευματικούς νόμους, τους οποίους κανείς δεν μπορεί να παρακάμψει, αλλά οι οποίοι υπηρετούν τη δική σας, αληθινή κυριαρχία.


Η αυξανόμενη αποκάλυψη των πρακτικών των ελεγκτών σας δημόσια και το γεγονός ότι αποκτάτε επίγνωση αυτού, εξυπηρετεί επίσης τη δική σας διαδικασία ανάπτυξης! Μόλις αποκτήσετε επίγνωση αυτής της πραγματικότητας, το αληθινό πνευματικό σας μονοπάτι μπορεί να ξεκινήσει, αν το επιλέξετε! Σας δείχνουν τα θέματα που πρέπει να μεταμορφώσετε στον εαυτό σας: τις αντιδράσεις σας, τους φόβους σας, τις κρίσεις σας, την πίστη σας στο σκοτάδι, για να το ξεπεράσετε! Περί αυτού πρόκειται! Δεν έχουν σημασία οι ημερομηνίες, αλλά ο βαθμός στον οποίο επιτυγχάνετε την αληθινή Αυτοκυριαρχία. Πρόκειται για τη Διαδικασία του Φωτός και όχι για κάποιες ηθικές αυτοβελτιώσεις!  


Η Διαδικασία Φωτός περιλαμβάνει την αναγνώριση της αληθινής σας Θεϊκής Ταυτότητας, όχι μόνο σε σκέψεις και ιδέες, αλλά ως Πραγμάτωση της Θεϊκής Συνείδησης, η οποία εκδηλώνεται και μέσω απτής φυσικής Μεταμόρφωσης.


Είμαστε εδώ, αν χρειάζεστε τη βοήθειά μας, για να ενισχύσουμε τη διαδικασία σας, να σας ενθαρρύνουμε και να σας παρέχουμε μυήσεις, αν χρειαστεί, για να υποστηρίξουμε την Εξέλιξή σας στη Συνείδηση.  


Όλοι γνωρίζετε ότι οι δυνάμεις του φωτός αυξάνονται συνεχώς στον πλανήτη σας. Υπηρετούν ακριβώς τη δική σας πρόοδο, για να ξεπεράσετε μέσα σας όλα όσα δεν προέρχονται από το Φως και την ενοποιητική Αγάπη.


Δεν θα εξυπηρετούσε την πνευματική σας ανάπτυξη το να σας αφαιρεθεί αυτή η μαθησιακή διαδικασία. Θα στερούσατε από τον εαυτό σας σημαντικές εμπειρίες και πρακτικές, οι οποίες είναι απαραίτητες, ώστε να μπορέσετε πραγματικά να μάθετε την κυριαρχία πάνω στη δυαδικότητα και τις χαμηλότερες δονήσεις, την ψευδαίσθηση της περιορισμένης επίγνωσης, του διαχωρισμού και της ταλαιπωρίας. Αν σας γυρίζαμε πίσω στην κάποτε «αδιάκριτη» κατάστασή σας, πριν ενσαρκωθείτε στη γη, σε ολόκληρη την επιχείρησή σας με την πρόθεση να επιστρέψετε από πολύ χαμηλή πυκνότητα στη Θεία Συνείδηση ​​με την πλήρη συγκομιδή της δικής σας αφοσιωμένης δουλειάς, θα είχε αποτύχει.


Πολλές παρανοήσεις διαδίδονται! Οι ελεγκτές σας λατρεύουν να παίζουν με παραμύθια και μαγεία, να σας τυφλώνουν! Είναι απαραίτητο να το δείτε αυτό! Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα μύησης στην πλήρη Μαεστρία.


Να είσαι ευλογημένος/η!

Είμαστε οι Αρκτούριοι! 





Μήνυμα που μεταφέρει η Ute 


 




Ο  Θάνατος ως Πύλη !

Τι μπορούμε να πούμε σχετικά με το θάνατο;                                                                                          

Πώς γίνεται να πεις κάτι σχετικά με το θάνατο;                                                                              
Δεν είναι δυνατό να μεταφέρει το νόημα τού θανάτου καμιά λέξη.
Τι σημαίνει αυτή η λέξη ΄θάνατος΄; Για την ακρίβεια, δεν σημαίνει τίποτα.                   
Τι εννοείς όταν χρησιμοποιείς τη λέξη θάνατος; Πρόκειται απλώς για μια πύλη πέρα από την οποία δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει. Βλέπουμε να εξαφανίζεται ένα άνθρωπος μέσα από μια πόρτα , μπορούμε και βλέπουμε μόνο μέχρι την πόρτα και μετά ο άνθρωπος απλώς εξαφανίζεται. Η λέξη σου τού θανάτου μπορεί να δίνει το νόημα μόνο μιας πόρτας.
Τι συμβαίνει όμως πραγματικά πέρα από την πόρτα;                                                                     
Επειδή η πόρτα δεν είναι η ουσία.                                                                                                       
Η πόρτα υπάρχει για να περνάς από αυτήν.                                                                                                 
Τι συμβαίνει μετά σε εκείνον που εξαφανίζεται μέσα από την πόρτα πέρα από την οποία δεν μπορούμε να δούμε;                                                                                                          
Τι του συμβαίνει; Απλώς το σταμάτημα της αναπνοής;                                                             
Αποτελεί η αναπνοή το σύνολο της ζωής;                                                                                     
Δεν έχεις τίποτε παραπάνω από την αναπνοή;                                                                                              
Η αναπνοή σταματά... το σώμα αλλοιώνεται... αν είσαι μόνο σώμα και αναπνοή, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τότε ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Δεν αποτελεί την πύλη προς τίποτα. Αποτελεί απλώς ένα σταμάτημα, όχι μια εξαφάνιση.                                           
Είναι όπως ακριβώς το ρολόι. Το ρολόι κάνει τικ τακ, δουλεύει, έπειτα σταματάει , δεν ρωτάς πού πήγε το τικ τακ, δεν θα είχε νόημα αυτό! Δεν πήγε πουθενά. Δεν πήγε καθόλου, απλώς σταμάτησε , ήταν ένας μηχανισμός και κάτι πήγε λάθος στο μηχανισμό αυτό, μπορείς να επισκευάσεις το μηχανισμό, τότε θα κάνει πάλι τικ τακ.
Είναι ο θάνατος ακριβώς σαν ένα ρολόι που σταματάει;                                                                 
Το ίδιο ακριβώς;
Αν είναι έτσι, τότε δεν αποτελεί μυστήριο, δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα. Πώς γίνεται όμως να εξαφανίζεται τόσο εύκολα η ζωή;                                                                              
Η ζωή δεν είναι μηχανικό πράγμα. Η ζωή είναι επίγνωση.                                                                 
Το ρολόι δεν έχει επίγνωση. Εσύ μπορείς κι ακούς το τικ τακ, το ρολόι δεν το άκουσε ποτέ.                                                                                                                                          
Μπορείς κι ακούς τον χτύπο της καρδιάς σου. Ποιος είναι αυτός ο ακροατής;                                 
Αν μόνο ο χτύπος της καρδιάς αποτελεί τη ζωή, τότε ποιός είναι αυτός ο ακροατής; Αν η αναπνοή είναι η μόνη ζωή, πώς γίνεται να έχεις επίγνωση της αναπνοής σου;
 Γι΄αυτό ακριβώς όλες οι ανατολικές τεχνικές του διαλογισμού χρησιμοποιούν την επίγνωση της αναπνοής ως μια λεπτή τεχνική... γιατί αν αποκτήσεις επίγνωση της αναπνοής, τότε ποιος είναι η επίγνωση αυτή;                                                                                        
Θα πρέπει να είναι κάτι πέρα από την αναπνοή, γιατί μπορείς και την βλέπεις και εκείνος που βλέπει δεν γίνεται να είναι το αντικείμενο.                                                        
Μπορείς και το παρατηρείς, μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου και να δεις την αναπνοή σου καθώς μπαίνει μέσα και βγαίνει έξω.                                                                             
Ποιός είναι αυτός που βλέπει, αυτή η παρατήρηση;                                                               
Πρέπει να είναι κάποια χωριστή δύναμη που δεν εξαρτάται από την αναπνοή.                                    
Όταν εξαφανίζεται η αναπνοή, πρόκειται για το σταμάτημα του ρολογιού, αλλά πού πηγαίνει εκείνη η επίγνωση;                                                                                                  
Πού προχωρεί και πάει εκείνη η επίγνωση;
Ο θάνατος είναι μια πύλη, δεν είναι ένα σταμάτημα.                                                                            
Η επίγνωση προχωρεί, αλλά το σώμα σου παραμένει στην πύλη, όπως ακριβώς ήρθες εδώ και άφησες τα παπούτσια σου στην πόρτα.                                                                                
Το σώμα μένει απέξω από τον ναό και η επίγνωσή σου μπαίνει μέσα στον ναό. Πρόκειται για το λεπτότερο φαινόμενο, η ζωή δεν είναι τίποτα μπροστά του.                                
Κατά βάση η ζωή αποτελεί μια προετοιμασία για τον θάνατο και σοφοί είναι μόνον εκείνοι που μαθαίνουν στη διάρκεια της ζωής τους πώς να πεθάνουν.
 Η ζωή δεν είναι το τέλος, είναι απλώς μια μαθητεία για να γνωρίσεις την τέχνη του θανάτου.
 Αν δεν ξέρεις πώς να πεθάνεις, σου έχει διαφύγει το όλο νόημα της ζωής: πρόκειται για μια προετοιμασία, για μια εκπαίδευση, για μια μαθητεία.
Αλλά φοβάσαι, τρομάζεις, και μόνο με την αναφορά της λέξης θάνατος αρχίζεις να τρέμεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις γνωρίσει ακόμη τη ζωή, γιατί η ζωή δεν πεθαίνει ποτέ.                                                                                                                                                 
Η ζωή δεν μπορεί να πεθάνει.
Έχεις κάπου ταυτιστεί με το σώμα, με το μηχάνημα.                                                                       
Το μηχάνημα πρόκειται να πεθάνει, το μηχάνημα δεν μπορεί να είναι αιώνιο, γιατί το μηχάνημα εξαρτάται από πολλά πράγματα, είναι ένα φαινόμενο υπό όρους.                                                                                                                                  
Η επίγνωση είναι άνευ όρων, δεν εξαρτάται από τίποτα. Μπορεί να επιπλέει σαν σύννεφο στον ουρανό, δεν έχει ρίζες, δεν έχει κάποια αιτία, δεν γεννιέται ποτέ, έτσι λοιπόν δεν μπορεί να πεθάνει.
Όποτε πεθαίνει κάποιος, πρέπει να είσαι διαλογιστικός δίπλα του, επειδή εκεί δίπλα σου βρίσκεται ένας ναός και το έδαφος είναι ιερό.                                                                      
Μην είσαι παιδιάστικος, μην δείχνεις περιέργεια, μείνε σιωπηλός, ώστε να μπορείς να παρατηρήσεις και να δεις.                                                                                                      
Συμβαίνει κάτι με πολύ μεγάλη σημασία.                                                                                     
Μην χάσεις αυτή τη στιγμή.
 

Ποια είναι η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο;

 Είναι το γέλιο. Ναι, το γέλιο είναι η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο και απέναντι στη ζωή επίσης, διότι η ζωή κι ο θάνατος δεν είναι χωριστά.                              

Όποια είναι η στάση σου απέναντι στη ζωή θα είναι και η στάση σου απέναντι στο θάνατο, διότι ο θάνατος έρχεται ως το υπέρτατο άνθισμα της ζωής.                            

Η ζωή υπάρχει για τον θάνατο. Η ζωή υπάρχει μέσω του θανάτου.                              

Χωρίς το θάνατο, δεν θα υπάρχει καθόλου ζωή.                                                              

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η αποκορύφωση, το κρεσέντο.                                                      

Ο θάνατος δεν είναι εχθρός, είναι φίλος.                                                                 

Επιτρέπει να υπάρχει η ζωή.

 Έτσι λοιπόν, η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο είναι η ίδια ακριβώς με τη στάση του Ζεν απέναντι στη ζωή – στάση γέλιου, χαράς, γιορτασμού.                                                                   

Κι αν μπορείς να γελάς με το θάνατο, κατά το θάνατο, είσαι ελεύθερος από τα πάντα.

Είσαι τότε ελευθερία.

Αν δεν μπορείς να γελάς με το θάνατο, δεν θα μπορείς να γελάς ούτε και με τη ζωή, γιατί ο θάνατος έρχεται συνεχώς.                                                                           

Κάθε πράξη στη ζωή, κάθε κίνηση στη ζωή, φέρνει πιο κοντά το θάνατο.                         

Κάθε στιγμή που ζεις έρχεσαι κοντύτερα στο θάνατο.                                                                                                                                

Αν δεν μπορείς να γελάς με το θάνατο, πώς να γελάσεις με τη ζωή και στη διάρκεια της ζωής;


Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στους βουδιστές του Ζεν και τις άλλες θρησκείες.                                                                                                                                      

Οι άλλες θρησκείες δεν είναι τόσο βαθιές: οι άλλες θρησκείες λένε κι εκείνες ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το θάνατο, αφού η ψυχή είναι αθάνατη. Αλλά με την ίδια την ιδέα της αθανασίας της ψυχής, ο νους σου αναζητεί την αιωνιότητα και τίποτε άλλο.                                                                                                       

Με την ίδια την ιδέα της αθανασίας, αρνείσαι το θάνατο, λες ότι δεν υπάρχει θάνατος.                                                                                                                             

Λες, ΄΄Γιατί να φοβάμαι λοιπόν; Δεν υπάρχει θάνατος.                                                       

Πρόκειται να ζήσω – αν όχι ως τούτο το σώμα, θα ζω πάντως ως αυτή η ψυχή.                                                                                                                                         

Η ουσιώδης μου ύπαρξη θα εξακολουθεί.                                                                                      Γιατί λοιπόν να φοβάμαι το θάνατο; Ο θάνατος δεν θα καταστρέψει εμένα. Εγώ θα παραμείνω, θα εμμένω, θα εξακολουθώ.΄΄                                                                    

Οι άλλες θρησκείες συμβιβάζονται με την επιθυμία σου να παραμείνεις για πάντα, σου δίνουν παρηγοριά.                                                                                      

Λένε, ΄΄Μην ανησυχείς. Θα βρίσκεσαι μέσα σε κάποιο άλλο σώμα, με κάποια άλλη μορφή, πάντως θα εξακολουθείς.΄΄                                                                                                       

Μοιάζει με προσκόλληση αυτό.

 Αλλά το Ζεν προσεγγίζει το θάνατο με τελείως διαφορετικό τρόπο, έναν εξαιρετικά βαθύ τρόπο.                                                                                                        

Οι άλλες θρησκείες λένε ότι δεν χρειάζεται να ανησυχείς για το θάνατο, διότι η ψυχή είναι αιώνια.                                                                                                              

Το Ζεν λέει: δεν μπορεί να υπάρξει θάνατος, διότι εσύ δεν υπάρχεις. Δεν υπάρχει κανείς που θα πεθάνει.                                                                                                           

Δες τη διαφορά – δεν υπάρχει κανείς που θα πεθάνει.                                                           

Ο εαυτός δεν υπάρχει, επομένως ο θάνατος δεν μπορεί να σου αφαιρέσει τίποτε. Η ζωή δεν μπορεί να σου δώσει τίποτε κι ο θάνατος δεν μπορεί να σου αφαιρέσει τίποτε.                                                                                                                        

Δεν υπάρχει κανείς σκοπός στη ζωή και κανείς σκοπός στο θάνατο.                                           

Dεν υπάρχει κανείς που θα πεθάνει.                                                                             

Οι άλλες θρησκείες λένε ότι δεν θα πεθάνεις, επομένως να μην ανησυχείς για το θάνατο.

Το Ζεν λέει: δεν υπάρχεις – για ποιον ανησυχείς;                                                                          

Δεν υπάρχει κανείς στη ζωή και δεν θα υπάρχει κανείς στο θάνατο, είσαι ένας καθαρός άδειος χώρος.                                                                                                                  

Τίποτε δεν συνέβη εκεί ποτέ.

 Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή.                                                                                               

Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή.                                                                                         

Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου, ο θάνατος δίνει το φόντο.                                                       

Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης.                                                  

Κι ο θάνατος συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει κι η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.                                                                         

Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δυο. Όταν εισπνέεις, συμβαίνει η ζωή, όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος.                                  

Γι΄αυτό κι όταν γεννιέται ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά.                                                                                                    

Κι όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει, τότε η ζωή αναχωρεί.                                                                                       

Η εκπνοή είναι θάνατος, η εισπνοή είναι ζωή – και είναι και τα δυο σαν τους δυο τροχούς της άμαξας.                                                                                             

Ζεις εισπνέοντας το ίδιο όπως και ζεις εκπνέοντας.                                                                    

Η εκπνοή είναι μέρος της εισπνοής.                                                                                   

Δεν μπορείς να εισπνέεις αν σταματήσεις να εκπνέεις.                                                       

Δεν μπορείς να ζήσεις αν πάψεις να πεθαίνεις.                                                                        

Ο άνθρωπος που έχει καταλάβει τι είναι η ζωή του επιτρέπει να συμβεί ο θάνατος, τον καλοδέχεται.                                                                                               

Πεθαίνει τη κάθε μια στιγμή και ανασταίνεται την κάθε μια στιγμή.   Ο σταυρός του κι η ανάστασή του συμβαίνουν συνεχώς ως μια διαδικασία. Πεθαίνει ως προς το παρελθόν κάθε στιγμή και γεννιέται ξανά και ξανά μέσα στο μέλλον.


Αν κοιτάξεις τη ζωή, θα μπορέσεις να γνωρίσεις τι είναι ο θάνατος.                                     

Αν καταλάβεις τι είναι ο θάνατος, τότε μόνον θα μπορέσεις να καταλάβεις τι είναι ζωή. Έχουν οργανική σχέση.                                                                                      

Κατά κανόνα, από φόβο, δημιουργήσαμε ένα διαχωρισμό.                                    

Νομίζουμε ότι η ζωή είναι καλό πράγμα και ο θάνατος κακό.                                     

Νομίζουμε ότι πρέπει να επιθυμούμε τη ζωή και να αποφεύγουμε το θάνατο. Νομίζουμε ότι πρέπει με κάθε τρόπο να προστατεύουμε τον εαυτό μας από το θάνατο.

Η παράλογη αυτή ιδέα δημιουργεί ατέλειωτες δυστυχίες στη ζωή μας, διότι ο άνθρωπος που προστατεύει τον εαυτό του κατά του θανάτου γίνεται ανίκανος να ζήσει.                                                                                                                               

Είναι ο άνθρωπος που φοβάται να εκπνέει, οπότε δεν μπορεί να εισπνέει, οπότε μένει κολλημένος.                                                                                                            

Τότε απλώς σέρνεται, η ζωή του δεν είναι πια μια ροή, η ζωή του δεν είναι πια ποτάμι.                                                                                                                

Αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις, πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.                                                                          

Ποιος είναι εκείνος μέσα σου που φοβάται το θάνατο;                                                 

Φοβάται η ζωή το θάνατο; Δεν είναι δυνατόν.                                                                           

Πώς γίνεται να φοβάται η ζωή την ίδια την εγγενή της διαδικασία;  Κάτι άλλο μέσα σου φοβάται.

Το εγώ μέσα σου φοβάται.                                                                                                   

Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα, το εγώ και ο θάνατος είναι αντίθετα.       

Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι αντίθετα, το εγώ και η ζωή είναι αντίθετα.                      

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.                                                       

Το εγώ φοβάται να ζήσει και το εγώ φοβάται να πεθάνει.                                             

Φοβάται να ζήσει, διότι η κάθε προσπάθεια, το κάθε βήμα προς τη μεριά της ζωής φέρνει πιο κοντά το θάνατο.


Ευθανασία : Θα πρέπει να δίνεται σε όλους το θεμελιώδες δικαίωμα ότι μετά από μια ορισμένη ηλικία, όταν έχει ζήσει κανείς αρκετά και δεν θέλει να συνεχίσει να σύρεται χωρίς λόγο…                                                                                   

Γιατί αύριο θα υπάρχει πάλι η ίδια επανάληψη, έχει χάσει κάθε περιέργεια για το αύριο.                                                                                                                        

Έχει κάθε δικαίωμα να αφήσει το σώμα το.                                                         

Είναι θεμελιώδες δικαίωμά του.

Πρόκειται για τη δική του ζωή.                                                                                               

Αν δεν θέλει να συνεχίσει, κανείς δεν πρέπει να τον εμποδίσει.                                   

Μάλιστα, κάθε νοσοκομείο θα πρέπει να έχει μια ειδική πτέρυγα όπου οι άνθρωποι που θέλουν πεθάνουν θα μπορούν να εισέρχονται ένα μήνα πριν, θα μπορούν να χαλαρώνουν, να απολαμβάνουν όλα εκείνα τα πράγματα που σκέφτονταν σε όλη τους τη ζωή αλλά δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν, τη μουσική, τη λογοτεχνία… αν ήθελαν να ζωγραφίσουν ή να κάνουν γλυπτική…
Και οι γιατροί πρέπει να φροντίσουν να τους διδάξουν πώς να χαλαρώνουν.

Μέχρι τώρα, ο θάνατος υπήρξε άσχημος σχεδόν.                                                                    

Ο άνθρωπος έχει υπάρξει θύμα, είναι όμως δικό μας το φταίξιμο.     Ο θάνατος μπορεί να γίνει γιορτή, πρέπει απλώς να μάθεις πώς να τον καλωσορίζεις, χαλαρός, ειρηνικός.                                                                                               

Και στο διάστημα του ενός μηνός, ο κόσμος, οι φίλοι, μπορούν να έρθουν να τους δουν και να συναντηθούν μαζί.                                                                            

Κάθε νοσοκομείο θα πρέπει να έχει ειδικές εγκαταστάσεις, πιο πολλές εγκαταστάσεις για εκείνους που πρόκειται να πεθάνουν από εκείνους που πρόκειται να ζήσουν.

Ας ζήσουν τουλάχιστον επί ένα μήνα σαν αυτοκράτορες, ώστε να μπορέσουν να αφήσουν τη ζωή χωρίς γκρίνια, χωρίς παράπονο, αλλά μόνο με βαθιά ευγνωμοσύνη, με ευχαριστίες.



  Η πνευματική αφύπνιση (ή φώτιση) είναι μια μόνιμη κατάσταση; Ο δάσκαλος αυτογνωσίας Μούτζι απαντάει στην ερώτηση που του θέτει μαθητής τ...