Ο άνθρωπος που ρυθμίζει το “αύριο”, σκοτώνει το σήμερα !!!
Για να αναπτύξετε στο σώμα σας το κέντρο της θέλησης και της αποφασιστικότητας, θα πρέπει να ανασυγκροτήσετε τις πεποιθήσεις σας και το πως ενεργείτε.
Κάποιος μπορεί να πει ότι είναι ατρόμητος, πιστεύοντας ότι αυτό σημαίνει ότι δεν φοβάται. Αυτό είναι μεγάλο “λάθος”. Το να είσαι ατρόμητος είναι εντελώς διαφορετικό που συμβαίνει μέσα σου. Δεν είναι η απουσία φόβου. Το να είσαι ατρόμητος σημαίνει πλήρης παρουσία φόβου, με το θάρρος να τον αντιμετωπίσεις. Η ζωή σου όμως είναι τέτοια, που αυτό δεν αναπτύσσεται. Με το να προσεύχεσαι, δεν πρόκειται να φτάσεις πιο κοντά στο θεϊκό. Μόνο όταν μπεις μέσα στις προκλήσεις και ριψοκινδυνέψεις από τις περιπέτειες της ζωής, όταν σε καλεί ο κίνδυνος και μπεις μέσα χωρίς ασφάλεια, τότε μπορείς να φτάσεις πιο κοντά στο θεϊκό.
Μέσα στον κίνδυνο και την ανασφάλεια, ξυπνάει το κέντρο που είναι κρυμμένο μέσα σου, το οποίο κοιμάται. Στον κίνδυνο, στην ανασφάλεια, το κέντρο νιώθει την πρόκληση και μέσα σε αυτή την κατάσταση μπορεί να αναπτυχθεί το κέντρο του αφαλού.
Ο άνθρωπος που ζει μέσα στην κοινωνία πρέπει να κερδίζει τη ζωή του, ο μοναχός πχ που ζει μακριά από την κοινωνία δεν έχει αυτή την ανάγκη. Δεν χρειάζεται να κερδίσει τα προς το ζην. Η δυσκολία και η ανασφάλεια του να κερδίζει χρήματα έχει επίσης τελειώσει. Η δίψα να ζεις επικίνδυνα, σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε καταφύγιο ούτε συντροφιά ούτε βεβαιότητα για το αύριο.
Ο άνθρωπος είναι αυτός που ρυθμίζει το αύριο από σήμερα και ύστερα το μεθαύριο, το μέλλον του. Ρυθμίζοντας το αύριο ξεχνάς εντελώς ότι σκοτώνεις το σήμερα με αυτές τις ρυθμίσεις. Κάθε μέρα θα ρυθμίζει την επομένη και θα συνεχίζει να σκοτώνει την παρούσα μέρα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, παρά μόνο η παρούσα μέρα. Το αύριο δεν έρχεται ποτέ, ούτε το μέλλον έρχεται ποτέ έτσι όπως το φαντάζεστε και το προγραμματίζετε.
Στο τέλος ο άνθρωπος, βρίσκει ότι ολόκληρη η ζωή του έχει γλιστρήσει μέσα από τα χέρια του. Ο άνθρωπος που τολμά να ζήσει σήμερα και δεν σκοτίζεται για το αύριο, ζει μέσα στον κίνδυνο, επειδή το αύριο μπορεί να είναι επικίνδυνο. Δεν υπάρχει καμία σιγουριά για τίποτα.
Στον άνθρωπο που αποδέχεται απόλυτα αυτή την ανασφάλεια για το αύριο και περιμένει το αύριο, αντιμετωπίζοντας οτιδήποτε του φέρει, αρχίζει να αναπτύσσεται ένα κέντρο, το οποίο ονομάζουμε κέντρο του “αφαλού”. Μέσα του εμφανίζεται δύναμη, ενέργεια, σθένος. Εμφανίζεται ως βάση, μια κολώνα θάρρους, πάνω στην οποία μπορεί να μεγαλώσει η ζωή του.
Για την ανάπτυξη του κέντρου του αφαλού, χρειάζεται στο σωματικό επίπεδο η αναπνοή και στο ψυχολογικό επίπεδο το θάρρος.


