Ο Άσωτος Υιός

Σε αυτή την παραβολή ο Κύριος θέλει να δείξει την απεριόριστη αγάπη του προς όλους εκείνους που απομακρύνθηκαν από το θέλημα του Θεού και απορροφήθηκαν μέσα στην ύλη, την χλιδή, και στη ματαιοδοξία της καθημερινότητας. Όταν ο Ιησούς μιλούσε για την αγάπη, πάντα εννοούσε την ανιδιοτελή αγάπη που δεν μένει στα λόγια αλλά γίνεται κατάσταση, ανταπόκρισης προς τον πλησίον σου.

Η αγάπη ξέρει να συγχωρεί και να μεγαλουργεί. Η μακροθυμία και η ευσπλαχνία της Θεϊκής αγάπης περιβάλλει κάθε ψυχή μέσα σε μία χρυσή αλυσίδα που βρίσκεται σε κίνδυνο για να την προστατεύσει. Το να ζει κανείς μακριά από το Θεό και την ευσπλαχνική του αγάπη, είναι πνευματικά φτωχός, φοβισμένος, ανασφαλής. Αυτός που πιστεύει ότι αν ζήσει μακριά από αυτόν και απελευθερωμένος από τις δεσμεύσεις της πατρικής εστίας, θα καταφέρει να ζήσει ευτυχισμένος, είναι πολύ γελασμένος. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες τον περιμένουν στη γωνία.

Στην παραβολή αυτή ο Κύριος θέλει να δείξει την ευσπλαχνία του Πατέρα σε εκείνους που θέλησαν να χωριστούν και να απομακρυνθούν από το Θεό, εν όσο είχαν γνωρίσει την αγάπη και την ζεστασιά της πατρικής αγάπης. Στην παραβολή αυτή του άσωτου υιού, θέλει να μας διδάξει πια είναι τα δεινά και τα αποτελέσματα σε αυτούς που αφέθηκαν να παρασυρθούν από το δέλεαρ των γήινων αγαθών.

Ο Κύριος πάντα μιλούσε με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ζωής για να γίνεται κατανοητός από τους περισσότερους. Εδώ μιλά για έναν πατέρα που είχε δύο γιους, εκ των οποίων, ο μικρότερος του ζήτησε να του δώσει ότι του ανήκει και να φύγει από το σπίτι. Έτσι ο πατέρας αποφάσισε να τους μοιράσει την περιουσία που τους ανήκει. Με αυτό τον τρόπο θα δει πως ο καθένας είναι ικανός να διαχειριστεί τα δώρα που του παραχωρούνται.

Έτσι ο μικρότερος γιος αποφάσισε να απομακρυνθεί από την πατρική εστία. Η αγάπη που λάμβανε τον έπληττε Είχε βαρεθεί τους περιορισμούς της πατρικής στέγης, γιατί αισθανόταν ότι του στερούσαν την ελευθερία του. Αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι και να κάνει ότι του υπαγορεύει η όρεξή του και το κέφι του. Δεν αισθανόταν καμία υποχρέωση προς τον πατέρα του και καμία ευγνωμοσύνη, δεν του χρωστούσε τίποτα, γιατί όλα τα θεωρούσε δεδομένα. Εκείνο που τον ενδιέφερε, ήταν οι απολαύσεις του τώρα. Για το μέλλον του δεν ενδιαφερόταν καθόλου.

Αφού λοιπόν του δόθηκε το ανάλογο μερίδιο από την πατρική κληρονομιά το πήρε και έφυγε μακριά από το πατρικό σπίτι. Τώρα αισθανόταν πλούσιος και ελεύθερος να κάνει ότι θέλει. Τον κολάκευε ότι είχε καταφέρει να εκπληρωθεί η επιθυμία του και κανείς πλέον δεν θα του έλεγε τι να κάνει. Οι συμβουλές δεν τον ενδιέφεραν καθόλου, μπορούσε να κάνει ότι ήθελε. Τα πλούτη που τόσο εγωιστικά διεκδίκησε από τον πατέρα του, τα κατασπατάλησε με ανήθικους τρόπους . Τα καλύτερα χρόνια της νεανικής του ηλικίας πήγαν χαμένα. Έχασε όλη την πνευματική του ζωτικότητα και τα χρήματα που σπαταλούσε άσκοπα τελείωσαν και μαζί τους τελείωσαν και οι υλικές του φιλοδοξίες.

Τα χρόνια περνούσαν και οι εποχές ευημερίας άλλαξαν, όταν ένας μεγάλος λιμός μεσολαβεί για να του ανατρέψει όλα όσα είχε σχεδιάσει με το νου του. Τώρα πλέον δεν έχει πολλές επιλογές, έπρεπε να δουλέψει για να επιβιώσει. Προσκολλάται σε ένα χωρικό να τον προσλάβει ως εργάτη στα χωράφια του ως χοιροβοσκό. Αυτό το επάγγελμα εκείνη την εποχή, ήταν πολύ υποτιμητικό, εξευτελιστικό. Έτσι ο νεαρός εκεί που χαιρόταν την ελευθερία του, κατέληξε να είναι δούλος, η χειρότερη μορφή σκλαβιάς.

Τα παιχνιδιάρικα εκτυφλωτικά φώτα των ψευδαισθήσεων έσβησαν και το μόνο που ένιωθε τώρα είναι, ένας κακομοίρης που κάθετε καταγής στην έρημη και λιμοκτονούσα εκείνη χώρα, με μοναδικούς συντρόφους τα γουρούνια και πάσχιζε να ικανοποιήσει την πείνα του με χαρούπια που τάιζε τα γουρούνια. Φέρει πολύ βαρύ φορτίο στην πλάτη του, όταν αναπολεί τις όμορφες εκείνες μέρες που περνούσε γλεντώντας με τους φίλους και συντρόφους του και έπλεε σε πελάγη ευδαιμονίας, ενώ όλοι έτρωγαν και έπιναν σε βάρους του. Σήμερα όμως, στην κατάσταση που είναι κανείς δεν βρέθηκε από εκείνες τις όμορφες συντροφιές να του κρατήσει συντροφιά και να του πει έστω και ένα καλό λόγο.

Εδώ η παραβολή μας παρουσιάζει την εικόνα της κατάντιας του αμαρτωλού. Αν κάποτε ήταν τριγυρισμένος από τις ευλογίες της αγάπης του Θεού, ο αμαρτωλός πορεύεται προς αυτά που τόσο πολύ νοσταλγούσε τότε, την ελευθερία και τον χωρισμό του από το Θεό. Πήρε όλα τα δώρα του Θεού σαν να του ανήκαν δικαιωματικά. Τα δέχεται σαν να του χρωστούσαν, χωρίς να δείχνει καμία ευγνωμοσύνη, χωρίς να προσφέρει καμιά υπηρεσία αγάπης σε αντάλλαγμα.

Όποια και αν είναι η φαινομενική όψη των πραγμάτων, η κάθε εγωκεντρική ζωή είναι καταδικασμένη να πάει χαμένη και βαδίζει κατευθείαν προς την αιώνια χρεοκοπία. Ο άνθρωπος που αποχωρίζεται από τον Θεό για να τεθεί αποκλειστικά στην υπηρεσία του εαυτού του, γίνεται σκλάβος της αρνητικής του πλευράς που είναι το Εγώ του.

Μέσα στη δυστυχία του ο άσωτος ξαναβρήκε την ελπίδα που είχε για την αγάπη του πατέρα. Αυτή η αγάπη ήταν που τον τραβούσε πίσω στο σπίτι. Έτσι η αγάπη του Θεού οδηγεί τον αμαρτωλό να επιστρέφει σε Αυτόν. Η μετάνοια είναι αυτή που θα φέρει τον μετανοούν στην αρχική του εστία. Έτσι αποφάσισε να αφήσει πίσω του τα χοιροστάσια και τα χαρούπια και όπως ήταν πεινασμένος, χωρίς ενδύματα να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι. Έχει αποφασίσει να ομολογήσει την ενοχή του και θα του ζητήσει να τον προσλάβει στις υπηρεσίες του ως ένα από τους πολλούς μισθωτούς του.

Ο ευσπλαχνικός πατέρας που αγαπά όλα τα παιδιά του, θα ανοίξει την αγκαλιά του και θα δεχτεί την μετάνοιά του. Φυσικά δεν θα του προσφέρει την θέση του δούλου, αλλά θα τον τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο. Θα του φορέσει την καλύτερη στολή και θα γιορτάσουν όλοι μαζί την επιστροφή του. Η μετάνοια φέρνει την λύτρωση στην καρδιά. Απελευθερώνει από μέσα σου τα βαριά φορτία των πράξεών σου και σου φορά το πέπλο της αγνότητας και της αληθινής αγάπης.

Στην περίπτωση αυτή της παραβολής του Άσωτου υιού, έχουμε και μια άλλη εκδοχή που θα αναλύσει ο Χριστός. Στο σπίτι είχε παραμείνει ο μεγάλος γιος που πρόσεχε και καλλιεργούσε την περιουσία του πατέρα. Όταν επέστρεψε από τα χωράφια και αντίκρισε όλη αυτή την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα στο σπίτι του, ρώτησε ένα δούλο γιατί όλη αυτή η προετοιμασία και ποιος είναι ο λόγος που ο πατέρας του έχει τόση μεγάλη χαρά.

Ποτέ όμως δεν είχε παρατηρήσει πόσα βράδια ο πατέρας του δεν είχε κλείσει μάτι από την αγωνία το πως περνά ο μικρός γιος του και σε τι κατάσταση βρίσκεται, γι' αυτό και τώρα απολαμβάνει τον ερχομό του. Εδώ σε αυτή την περίπτωση, θα δούμε να εμφανίζεται η ζήλια και το παράπονο του αδελφού, σε σημείο που αρνείται να καλωσορίσει τον χαμένο του αδελφό. Το αναπάντεχο αυτό ενδιαφέρον για τον άσωτο το πήρε σαν προσωπική προσβολή.

Όταν όμως ο πατέρας βγήκε έξω για να τον κάνει να λογικευτεί, όλη η περηφάνια και η κακία του χαρακτήρα του φανερώθηκε. Άρχισε να μιλά για την δική του ζωή κάτω από την πατρική στέγη, σαν μια άχαρη ρουτίνα σκληρής δουλειάς χωρίς καμιά απολαβή. Δίνει την εντύπωση στον πατέρα του ότι αυτός δούλευε σαν σκλάβος και όχι σαν γιος του. Μέσα του άρχισαν να βγαίνουν συναισθήματα πόνο και απογοήτευσης.

Δεν μπορούσε να ανεχθεί ότι τώρα θα μοιραζόταν τα αγαθά του πατέρα του με τον χαμένο αδελφό του. Θεωρεί τον εαυτόν του αδικημένο. Παρ' όλα όμως αυτά ο πατέρας του, του φέρεται με τρυφερότητα και αγάπη, λέγοντάς του, ότι να πιστεύει μόνο στην αγάπη του και να εξακολουθεί να απολαμβάνει τα δώρα που του προσφέρονται απεριόριστα.

Εδώ σε αυτή την παραβολή, ο μεγαλύτερος γιος παριστάνει τους αμετανόητους που εξακολουθούν να βλέπουν με περιφρόνηση όσους θεωρούν αμαρτωλούς. Εδώ ο Χριστός θέλει να διδάξει όλους αυτούς που ισχυρίζονταν ότι ήταν οι γιοι του θεού, αλλά κατέχονταν από πνεύμα δουλικό. Δεν εργάζονταν από αγάπη αλλά αποβλέποντας στην ανταμοιβή. Στα μάτια αυτών, ο Θεός ήταν ένας σκληρός επόπτης εργασίας.

Όλα όσα απολαμβάνει ο άνθρωπος πρέπει να τα δέχεται ως δωρεάν απονομής της αγάπης του Θεού χωρίς να τα δικαιούται.

Ο εγωισμός και η ζηλοφθονία του μεγαλύτερου γιου ήταν σε τέτοιο βαθμό που συνεχώς παρακολουθούσε κατά πόδι τον αδελφό του, σχολιάζοντας κάθε του κίνηση και κατηγορώντας τον για το παραμικρό ελάττωμα. Ανακάλυπτε όλα του τα λάθη και μεγαλοποιούσε κάθε του παράπτωμα. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούσε να δικαιολογηθεί για το δικό του πνεύμα που δεν ήθελε να ξέρει από συγχώρηση.

Αυτό που ζητεί ο Κύριος από όλους εμάς, είναι να πράττουμε το δίκαιο και να αγαπάμε τον πλησίον μας. Για να παραμείνεις στην υπηρεσία του Θεού, πρέπει να λύσεις τους δεσμούς της κακίας, να απαλλαγείς από τα βαριά φορτία της επίκρισης και κατάκρισης και να αφεθείς ελεύθερος. Μόνο έτσι θα απαλλαγείς απο την δυστυχία, απελευθερομένος από τα δεσμά του φόβου, του πόνου και των ενοχών.