Το κλειδί της λύτρωσης !!!!

 

Το κλειδί της λύτρωσης !!!!

Ο άνθρωπος περπάτησε πάνω στη γη από την αυγή της δημιουργίας με διάφορες μορφές έως ότου πάρει την σημερινή του μορφή. Οι ημερομηνίες εμφάνισης του από την επιστημονική κοινότητα με τις μέχρι τώρα ανακαλύψεις δεν ευσταθούν ή για κάποιους άγνωστους σε μας λόγους δεν λένε την αλήθεια στον κόσμο.

Το ανθρώπινο σώμα πήρε την σημερινή του μορφή μετά την εποχή της Λεμούριας ενώ μέχρι τότε ήταν ερμαφρόδιτο. Όσο και αν ακούγεται απίθανο ή απίστευτο ή  εσωτερική διδασκαλία το υποστηρίζει ακράδαντα. Πρέπει να σημειώσω πριν συνεχίσω ότι η ιστορία του ανθρώπου όπως τη γνωρίζουμε δεν είναι αληθινή αλλά ούτε καν πλήρης. Αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια πρέπει να έχετε ανοιχτά αυτιά και μυαλό.

Ήρθε εδώ με μια αποστολή όπως άλλοι άνθρωποι έχουν ενσαρκωθεί σε άλλους πλανήτες με μορφή που μπορεί να επιβιώσει στις συνθήκες που επικρατούν εκεί.  Αν π.χ. αναζητάτε ζωή στον Άρη με την φυσική σας όραση, τότε πιθανόν να μη τη δείτε ποτέ, αφού οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη όπως και της Αφροδίτης δε ζούνε στην Τρίτη διάσταση, ούτε έχουν τω σώμα που έχουμε εμείς.  Μπορούνε να εμφανιστούν σε εμάς με όποια μορφή θέλουν αν χαμηλώσουν τις δονήσεις τους και να είστε σίγουροι πως είναι πολύ πιθανόν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας χωρίς να γίνονται αντιληπτοί.

Άλλωστε ούτε οι ιθαγενείς δεν ήταν σε θέση να δουν τις Ισπανικές γαλέρες όταν πλησιάζανε στην Αμερικανική Ήπειρο, επειδή ο εγκέφαλος τους δεν είχε παρόμοια εικόνα αυτής της κατασκευής και έβλεπαν μόνο το κύμα που δημιουργούσαν καθώς έπλεαν στη θάλασσα. Αυτό όμως που θα εξετάσουμε στο άρθρο αυτό δεν είναι η προέλευση του ανθρώπινου  σώματος, αλλά η αποστολή που έχει τη γη, αφού εμάς μας ενδιαφέρει ο δικός μας πλανήτης.

Ήρθε ως μια ακτίνα του Ουράνιου Αρχαγγελικού  Ανθρώπου για να  συλλέξει εμπειρίες και να τις μεταδώσει μέσω ενός αόρατου  νήματος που αποκαλείται «Ασημένια χορδή»  και μας ενώνει με εκείνη την πηγή.

Η πορεία δεν ήταν καθόλου εύκολη αφού ταυτίστηκε με την ύλη και σταδιακά προσκολλήθηκε σε αυτή  μαγεμένος χάνοντας την μνήμη από την ουράνια πατρίδα του. Δυστυχώς ενεπλάκη σε περιπέτειες, σε μίση και αντιδικίες. Βουτήχτηκε στην ύλη με αποτέλεσμα η τελική επιστροφή να γίνει αδύνατη.

Οι κραδασμοί του έγιναν ασύμβατοι με αυτούς των ανωτέρω διαστάσεων. Η αποστολή χάθηκε κάπου στη μέση της πορείας και τώρα πρέπει να αλλάζει διαρκώς σώματα αού αυτά είναι φθαρτά και δεν αντέχουν στο χρόνο. Η αποστολή του όμως περιμένει και παράλληλα πρέπει να καθαρίσει και τη συνείδησή του από την ύλη από τα θανάσιμα αμαρτήματα που σκεπάσανε  τον αληθινό του εαυτό.

Τώρα η αποστολή έγινε πολύπλοκη και σύνθετη. Ανάμεσα στις εμπειρίες που πρέπει να προσθέσει στο ενεργητικό του, έχει και τη δυσκολία να αυτοκαθαρθεί.  Να γνωρίσει το νόμο της μη προσκόλλησης, αφού πρώτα αντιληφθεί ότι κάθε πέρασμά του από εδώ  είναι  απλά ένας ρόλος που δεν πρέπει να γίνει ο πραγματικός του εαυτός.  Όπως ο καλός ηθοποιός, αλλάζει ρόλους με μεγάλη ευκολία, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει  να κατανοήσει ότι είναι μια προσωρινή προσωπικότητα που θα χαθεί και θα εμφανιστεί πάλι με μια νέα και θα συνεχίσει τους κύκλους  αυτούς μέχρι  να συλλέξει α δώρα για την πηγή και καθαρός πλέον να αφήσει για πάντα τα εγκόσμια.

Η ζωή στη γη έγινε η πραγματική κόλαση, επειδή ταυτίσθηκε ο άνθρωπος με την μορφή που έχει εδώ. Πίστεψε  στο κουστούμι που φοράει, και αφέθηκε να παρασυρθεί από το ρόλο του σ’ αυτή τη ζωή. Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι, αφού αρχικά έτσι έπρεπε να γίνει. Αν ο άνθρωπος γνώριζε αληθινά που είναι και από πού ήρθε ίσως αποχωρούσε από την σκηνή αρνούμενος το ρόλο.  Η σκληρή πραγματικότητα αλλά και η αποπληρωμή των προηγούμενων λαθών που πρέπει πάση θυσία να γίνει κάνουν τα πράγματα πολλές φορές οδυνηρά. Ο δρόμος είναι ένας και μοναδικός και ονομάζεται αγάπη. Αν αυτό το συναίσθημα γίνει οδηγός σε κάθε περίπτωση εκδήλωση τότε η ανταπόδοση θα έρθει και θα είναι γενναιόδωρη.  Αν βάλουμε καλά σο μυαλό μας, ότι όλα είναι για χρήση και όχι για κατάχρηση, ότι όλα μας δίνονται, αλλά δεν μας ανήκουν, τότε όλα θα γίνουν απλά όσο εύκολο και αν ακούγεται τόσο και θα γίνει.

Γίνεται αποστασιοποιημένοι παρατηρητές, πιείτε χωρίς να μεθύσετε, βουτήξτε στον ωκεανό χωρίς να πνιγείτε, αναπνεύσετε χωρίς να σκάσετε, φάτε χωρίς να παχύνετε.

Μηδέν άγαν αυτός είναι ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή που περπατά στη γη μέχρι την ώρα που θα πετάξει στα ουράνια…..

Η Αλήθεια είναι Μυστική !!!!!!!!

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΙΚΗ

Παρατηρώ γύρω μου τον κόσμο και βρίσκω ότι έχει ένα σημαντικό πρόβλημα . Είναι λίγο βαρετός . Όλοι οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς τα ίδια, γι αυτό τελικά όλοι βαριούνται . Είναι βέβαια και θέμα παιδείας . Όλοι ξέρουν τα ίδια , πάνω κάτω , πράγματα , βλέπουν τις ίδιες εκπομπές στην τηλεόραση , μιλούν συνέχεια για το παρελθόν τους . Σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με τίποτα ενδιαφέρον . Κανείς δεν αναρωτιέται για τα πιο βασικά πράγματα που ενώ τα ρωτούσε όταν ήταν παιδί και κανείς δεν του απαντούσε , αποφάσισε πια να μην ξαναρωτήσει και επομένως να μην μάθει . Μα τα πιο σπουδαία πράγματα , τα μαθαίνεις όταν είσαι παιδί , αλλά μετά πρέπει να τα ξεχάσεις , αν θέλεις να μεγαλώσεις . Το ψιθύρισμα του γρύλλου και το μονότονο τραγούδι της βροχής έρχονται σε σένα από το σκοτάδι , σαν μακρινό κρυφομίλημα των παιδικών σου ονείρων .

Ξέρω όμως , πιο είναι το πρόβλημα . Εγώ . Και οι φίλοι μου , που είναι σαν και μένα παράξενοι , και θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος  και να γίνει σαν και εμάς . Να μπορεί να ακούει το κλάμα του ξύλου στο τζάκι , το  παράπονο του λουλουδιού όταν ο ήλιος του κλέβει την τελευταία του δροσοσταλίδα , τη μουσική της αιωνιότητας στο θόρυβο των στιγμών που διαβαίνουν . Μα καλά , πώς δεν τα ακούτε ? Έχω παρατηρήσει ότι έχετε πολύ οξυμένη ακοή , μόλις πέσει ένα νόμισμα στο πάτωμα , γυρίζετε αμέσως το κεφάλι σας να δείτε μήπως είναι δικό σας . Αλλά ξέχασα , έχετε εξασκήσει τις αισθήσεις σας , τη λογική σας , τη φαντασία σας , σε ότι σας δίδαξαν . Στο χρήμα .

Μα χρήμα είναι ότι είναι χρήσιμο ("χρήματα είναι αν χρήσιμα είη " Πλατ. Ερυξ.17) και σας διαβεβαιώνω ότι υπάρχουν πολύ πιο χρήσιμα πράγματα από το χρήμα .

Σκεφτείτε λίγο τι σας έχουν μάθει .

Ότι το χρήμα (το χρήσιμο δηλαδή) είναι το νόμισμα . Μα το νόμισμα ετυμολογείται απο το νέμω (=μοιράζω) και παρόλα αυτά δεν σας το μοιράζουν . Από το νέμω παράγεται το νομίζω , άρα τα νομίσματα νομίζετε ότι τα έχετε . Άλλοι τα έχουν . Εσείς κρατάτε κάτι τσαλακωμένα βρωμόχαρτα που νομίζετε ότι είναι νομίσματα .

Και είστε τόσοι πολλοί που το πιστεύετε ώστε το κάνατε πραγματικότητα .

Γι αυτό σας λέω ότι το πρόβλημα είμαι εγώ και οι φίλοι μου , που δεν νομίζουμε το ίδιο πράγμα . Εμείς για νόμισμα έχουμε τον άνεμο (α στερητικό + νέμω) , ο οποίος δεν μοιράζεται , ανήκει σε όλους . Ανοίγουμε το στόμα μας , αναπνέουμε (ανα+ πνοή=πνεύμα) το πνεύμα που ανήκει σε όλους μας και γινόμαστε πλούσιοι. Παίρνουμε με την αναπνοή μας , το πνεύμα που εξέπνευσαν οι παππούδες μας , και εκπνέουμε αφήνοντας το πνεύμα πάλι ελεύθερο να ταξιδέψει στις επόμενες γενιές , να το γευτούν και να ζήσουν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Εμείς ζητάμε την ουσία .

Εσείς γυρίζετε γύρω από αυτήν , περί αυτής , και ψάχνετε την περι-ουσία . Και νομίζετε ότι αν αποκτήσετε περιουσία θα αποκτήσετε και εξουσία .ΛΑΘΟΣ . Η εξ-ουσία προέρχεται εκ της ουσίας ,αλλά εσείς γυρίζετε γύρω, γύρω και δεν φτάνετε ποτέ σε αυτήν . Και όταν λέμε εξουσία, δεν εννοούμε εξουσία πάνω σε άλλους , αλλά στον εαυτό μας . Κι αυτό λάθος σας το έχουν μάθει . Η ουσία προέρχεται από το ρήμα ειμί (είμαι , με  μετοχή θηλυκού= ούσα ) και αφορά εμένα όχι τους άλλους .

Και ενώ μαζεύετε αυτά που νομίζετε ως νομίσματα , πλούσιοι δεν γίνεστε . Γιατί πλούσιος είναι αυτός που έχει πλέονα ουσία και όχι νομίσματα . Είστε πτωχοί (εκ του πτώσσω = δειλιώ , φοβάμαι , ζαρώνω ), δηλαδή φοβητσιάρηδες . Δεν τολμήσατε ποτέ να αμφισβητήσετε τα νομίσματα των άλλων και να ψάξετε για τα δικά σας . Σας κάλυψαν την αλήθεια , και αυτός που καλύπτει λέγεται κλέπτης .

Καταλαβαίνετε τώρα , ότι αυτά που ξέρετε είναι όλα λάθος .

Ξεκινήστε από την αρχή , αφήστε την ψυχή σας ελεύθερη να ταξιδέψει να βρει τα χρήματα . Βγείτε το βράδυ , την ώρα που όλοι κοιμούνται στο μπαλκόνι σας και ακούστε τον άνεμο . Επικεντρώστε εκεί την προσοχή σας . Θα τον ακούσετε να μιλάει στη μυστική γλώσσα των πουλιών . Και όταν σας ρωτήσει ποιά είναι αυτή η αόρατη φλόγα του σκοταδιού που το τρεμόπαιγμα της είναι τ΄ άστρα , εσείς μην ντραπείτε να δακρύσετε . Γιατί τ΄ άστρα τρεμοπαίζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλείνει λίγο πριν δακρύσει .

Η επίγνωση και όχι η σκέψη είναι το κλειδί για την αφύπνιση...

 

Η επίγνωση και όχι η σκέψη είναι το κλειδί για την αφύπνιση...

Σαν το πρώτο φως της αυγής, η επίγνωση γλιστρά ανεπαίσθητα στην αρχή, και σταδιακά, δυναμώνει για να φωτίσει τελικά όπως ο μεγαλύτερος ήλιος, καθαρίζοντας την ομίχλη που καλύπτει την ανθρώπινη διάνοια και αποκαλύπτοντας την αληθινή μας φύση.

Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, οφείλουμε να λυτρωθούμε απ' τις προσκολλήσεις μας και να είμαστε απόλυτα έντιμοι και απελευθερωμένοι από κάθε κριτική. Αυτό σημαίνει διαρκή επίγνωση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας κατά τη διάρκεια της μέρας, χωρίς αποδοχή ή απόρριψη όσων βλέπουμε αλλά σαν να παρακολουθούμε μια κινηματογραφική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Η επίγνωση, έτσι κι αφυπνιστεί και της δοθεί το κατάλληλο περιβάλλον, είναι σαν την φλόγα. Δυναμώνει, γίνεται φωτιά που απλώνεται ασταμάτητα και κατακαίει όλα τα σκουπίδια που προβάλλει ο νους μας. Το δύσκολο είναι να ενεργοποιηθεί αυτή η λειτουργία. Τι σημαίνει λοιπόν κατάλληλο περιβάλλον;

Καταρχήν χρειάζεται να αφιερώνουμε χρόνο για να ρίχνουμε καύσιμα στη φωτιά. Χρειάζεται χρόνος με τον εαυτό μας για να παρατηρήσουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Και για να παρατηρήσουμε με ευκρίνεια απαιτείται μια σχετική ηρεμία του νου. Μπορούμε κατά τη διάρκεια της μέρας να πραγματοποιούμε μονόλεπτα διαλείμματα για να «σκανάρουμε» την εσωτερική μας κατάσταση. Μπορούμε επίσης να τηρούμε ημερολόγιο όπου θα καταγράφουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας έστω κι αν σκίζουμε τις σελίδες του στο τέλος της ημέρας. Να καταγράφουμε όχι μόνον αυτό που ζούμε εξωτερικά αλλά κυρίως αυτό που νοιώθουμε και σκεφτόμαστε γι' αυτό που ζούμε, χωρίς να το κρίνουμε. Είναι μια άσκηση, επίπονη μεν, αλλά που δυναμώνει γρήγορα την επίγνωση.

Τίποτα δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς προσπάθεια. Η ανταμοιβή όμως αξίζει κάθε θυσία. Αρχίζουμε για πρώτη φορά να βλέπουμε πραγματικά. Αντιλαμβανόμαστε την διαμόρφωσή μας. Την ανάγκη μας για επιβράβευση, τη δυσαρέσκεια μας σε κάθε κριτική, καλοπροαίρετη ή μη, το φθόνο μας, το θυμό μας. Βλέπουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα του παρελθόντος. Κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα δεν είναι δικό μας αλλά προέρχεται από το παρελθόν μας, από τη διαμόρφωση των αιώνων που προηγήθηκαν. Είναι η ίδια διαμόρφωση που έχει υποστεί ολόκληρη η ανθρωπότητα. Κι ό,τι κι αν κάνουμε για να απαλλαγούμε από τα δυσάρεστα συναισθήματα μας, όσο κι αν θέλουμε να καταπνίξουμε τον φθόνο μας, όσο κι αν προσπαθούμε να τον μεταμορφώσουμε σε κάτι άλλο, κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία γιατί κι αυτή η ίδια η προσπάθεια θα γίνει από τον ίδιο προγραμματισμένο νου, που είναι επίσης αποτέλεσμα του παρελθόντος.

Ο προγραμματισμένος νους δε μπορεί να μας απελευθερώσει από τον δυνάστη νου. Δε μπορεί να μας λυτρώσει από το "εγώ" μας, καθώς αυτός το δημιούργησε. Κινούμαστε μέσα στο ίδιο τέλμα. Το "εγώ" δεν μπορεί να γίνει ένα καλύτερο "εγώ". Νομίζει ότι μπορεί και θα το προσπαθήσει, αλλά το "εγώ" θα πάρει λεπτότερες μορφές πιο δύσκολα ανιχνεύσιμες. Και τι μπορεί να γίνει τότε;

Παρατηρούμε ό,τι συμβαίνει έξω από μας με προσοχή, παρατηρούμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας κι επίσης παρατηρούμε την διαμόρφωση αυτού που παρατηρεί. Παρατηρούμε ήρεμα, αποστασιοποιημένα, σαν να εξετάζουμε μια πρωτόγνωρη εμπειρία που θέλουμε να την κατανοήσουμε απόλυτα, σε όσο μεγαλύτερο βάθος γίνεται. Αυτός είναι ο αληθινός διαλογισμός. Η προσπάθεια να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από τη διαμόρφωσή του, να ξεπεράσει το παρελθόν του, να βγει έξω από το τέλμα της σκέψης, χωρίς τη βοήθεια της σκέψης που είναι το παρελθόν, το γνωστό, το γνώριμο, έτσι ώστε να ανακαλύψει το άγνωστο, το άναρχο, το άχρονο, το αιώνιο.

Αν νιώθετε ότι αυτές οι λέξεις δονούν σε έναν άλλο ρυθμό την ύπαρξή σας, η φλόγα της επίγνωσης ήδη έχει ανάψει μέσα σας. Το ταξίδι αυτό της αυτογνωσίας απ' τη στιγμή που ξεκίνησε δεν έχει επιστροφή. Δεν είμαι σίγουρος αν έχει τέλος. Έχει όμως απίστευτη ομορφιά και γλύκα. Είναι το νόημα της ζωής μας που αργά ή γρήγορα όλοι θα αναζητήσουμε. Το βάθος της εμπειρίας του εαυτού είναι άπειρο. Κι εμείς είμαστε ακόμα στην αρχή. Κι αυτό το βάθος δε θα μπορέσει ποτέ να το προσεγγίσει η σκέψη. Η σκέψη θα μένει πάντα στην επιφάνεια. Ελάτε λοιπόν να αλληλοβοηθηθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον ώστε να μην αφήσουμε το λάδι της επίγνωσης να σωθεί. Να μην αφήσουμε το λυχνάρι να σβήσει. Να δυναμώσουμε την φλόγα του. Η επίγνωση κι όχι η σκέψη είναι το κλειδί της αφύπνισης. Και μόνο όσοι έχουν αυξημένη επίγνωση θα καταφέρουν τελικά να τον συναντήσουν.