Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον εαυτό σου αν γνωρίσεις ποιος πραγματικά είσαι !!

Κάποια στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να συμβεί η εξής αλλαγή: να μετατοπιστεί η αίσθηση του εαυτού του από το άτομο που μέχρι τώρα γνώριζε (με όλα τα χαρακτηριστικά που τον προσδιόριζαν – βιώματα, οι αναμνήσεις, οι επιθυμίες και οι αποστροφές), σε άτι πέρα από αυτό.

Ο αυτοπροσδιορισμός του πλέον κινείται στο πεδίο εκείνου που γνωρίζει τα χαρακτηριστικά του συστήματος σώματος – νου, εκείνου που έχει επίγνωση όλων αυτών. Ο εαυτός πλέον δεν αποτελείται από τα χαρακτηριστικά αυτά, αλλά αντιθέτως τα χαρακτηριστικά εμπεριέχονται σε εκείνον.

Αλλαγή αυτή επιφέρει την αντίληψη πλέον του εαυτού ως την Ύπαρξη (Επίγνωση, Συνειδητότητα, η όποιο άλλο όνομα έχει δοθεί), η οποία εκφράζεται μέσα από της μία της μορφή (ένα ανθρώπινον σύστημα “σώματος – νου”).

Στη μετατόπιση αυτή, έχουν δοθεί πολλές ερηνείες με αφετηρία την ανάγκη του αθρώπινου νου να αποδώσει σχηματικά και να ορίσει την κατάσταση σε πλαίσιο που να κατανοεί με βάσει το αίτιο κι αιτιατό.

Έχουν γίνει αμέτρητες ομιλίες και έχουν γραφτεί πολλά κείμενα όπου συναντάμε λέξεις όπως φώτιση, αφύπνιση, θέωση, αυτοπραγμάτωση, κ.ο.κ. Ωστόσο οι λέξεις αυτές προσπαθούν να περιγράψουν μία κατάσταση η οποία να μπορεί να γίνει κατανοητή από τον ανθρώπινο νου. Δηλαδή, να περιγραφεί μια κατάσταση που θα έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, θα προσδίδει συγκεκριμένες ποιότητες και θα επιφέρει συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται η εντύπωση πως υπάρχει μια κατάσταση Α και μία άλλη Β,, τις οποίες διαχωρίζει μια απόσταση. Εμφανίζεται και το τρίπτυχο επιθυμία – ανάγκη – σκοπός το οποίο φέρνει τα παράγωγα: ματαιότητα, θλίψη, ανυπομονησία αίσθηση προσπάθειας , κ.ο.κ.

Στην Πραγματικότητα, η Ουσία η οποία ενυπάρχει σε όλα και από την οποία αποτελούνται όλα, υλικά και άυλα, είναι αυτή που αναγνωρίζει πια τον Εαυτό της ς αυτό που είναι, μέσα από ία της μορφή ( ανθρώπινο σώμα). Διερευνώντας τη φύση της επίγνωσης, συνειδητοποιείται πως η επίγνωση δεν είναι χαρακτηριστικό του σώματος ή του ατόμου, αλλά κάτι που ήδη υπάρχει και μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από τον άνθρωπο. Η καθαρή Επίγνωση χαρακτηρίζεται από την απουσία οποιουδήποτε αντικειμένου και λειτουργεί σαν “πύλη” μέσα από την οποία εκδηλώνεται η Ουσία ή η Ύπαρξη.

Όταν συμβεί η αναγνώριση του Ουσίας από την ίδια, εμφανίζονται και κάποιες “φυσικές συνέπειες”, οι οποίες αποδιδόμενες στον άνθρωπο ως άτομο περιγράφονται ως φώτιση ή αυτοπραγμάτωση, κλπ. Μοιραία, όταν σε ένα ανθρώπινο σύστημα σώματος και ου αναγνωρίσει η Ουσία τον εαυτό της, αλλάζει και ο τρόπος έκφρασής του. Παύει το κυνήγι όλων αυτών που διέπουν την αίσθηση του ατόμου (εκπλήρωση επιθυμιών, άγχος, ματαίως, φόβος) και αντί αυτών εκδηλώνεται η πρωταρχική κατάσταση της εμπειρίας της ύπαρξης με συναισθήματα ευδαιμονίας και αγάπης, με αίσθηση πληρότητας και με “κρυστάλλινη” νοητική έκφραση ανάλογα με τις περιστάσεις. Έρχεται η παράδοση στην ζωή όπως αυτή εκφράζεται κάθε φορά καθώς έχει το δίπολο αιτίου και αιτιατού και υπάρχει μόνο η -τα πάντα πληρούσα και τα πάτα διέπουσα - Ουσία, πέρα από το χώρο και το χρόνο.

Όταν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου ως Ουσία και Ύπαρξη, δεν έχεις λόγο να τον αλλάξεις. Είναι τέλειος όπως ακριβώς εκφράζεται κάθε φορά, όπως είναι τέλεια – με την έννοια της αυθόρμητης εκδήλωσης της Ύπαρξης – τα πάντα. Μπορεί να εμφανιστεί άγχος, πόνος ή φόβος, αλλά απουσιάζει η αίσθηση ότι έχει α γίνει κάτι για αυτά, χάνεται η δύναμη που κάποτε μπορεί α είχαν. Αναγνωρίζονται πια ως Εαυτός σου , όντας αναπόσπαστο κομμάτι της Ύπαρξης στην ανθρώπινη μορφή. Ακόμα και ο “ψευδής εαυτός”, το άτομο με τα χαρακτηριστικά του, γίνεται πια αντιληπτός ως μια άυλη μορφή της Ουσίας, της Συνειδητότητας ή Επίγνωσης του Πραγματικού σου Εαυτού.

Παραιτήσου από όλα αυτά που δεν είσαι, και θα αναδυθεί αυθόρμητα και ακαριαία αυτό που Είσαι. Μείνε στην αίσθηση του Είμαι, επιτρέποντας την ανάδυση όλων των μορφών του Εαυτού σου.

Αυτογνωσία

 

Προσκάλεσε την Παρουσία στη ζωή σου !

Η αφύπνιση είναι μια μεταβολή στη συνειδητότητα στην οποία η σκέψη και η επίγνωση χωρίζουν. Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι ένα συμβάν, αλλά μια διαδικασία την οποία υφίστανται.

Ακόμα και εκείνα τα σπάνια όντα που βιώνουν μια απότομη θεαματική και φαινομενικά μη αντιστρέψιμη αφύπνιση, και πάλι θα περάσουν μέσα από μια διαδικασία κατά την οποία η νέα κατάσταση της συνειδητότητας ρέει σταδιακά μέσα σε ότι κάνουν και το μεταμορφώνει και έτσι ενσωματώνεται στη ζωή τους.

Αντί να χάνεσαι μέσα στη σκέψη σου, όταν είσαι αφυπνισμένος αναγνωρίζεις τον εαυτό σου ως την επίγνωση στο υπόβαθρο. Η σκέψη παύει τότε να είναι μια ιδιοτελής αυτόνομη δραστηριότητα που σε διακατέχει και διαφεντεύει τη ζωή σου. Η επίγνωση παίρνει τη θέση της σκέψης. Αντί να έχει τα ινία της ζωής σου, η σκέψη γίνεται ο υπηρέτης της επίγνωσης. Η επίγνωση είναι συνειδητή σύνδεση με τη συμπαντική νοημοσύνη. Μια άλλη λέξη γι’ αυτήν είναι Παρουσία: συνειδητότητα χωρίς σκέψη.

Το ξεκίνημα της διαδικασίας της αφύπνισης είναι μία πράξη της θείας χάριτος. Δεν μπορείς να την κάνεις να συμβεί, ούτε μπορείς να προετοιμαστείς γι’ αυτήν ή να συγκεντρώσεις “πόντους” προς την απόκτησή της. Δεν υπάρχει κάποια νοικοκυρεμένη αλληλουχία λογικών βημάτων που οδηγούν προς αυτήν, αν και ο νους θα λάτρευε κάτι τέτοιο. Δεν χρειάζεται να γίνεις πρώτα αντάξιός της.

Μπορεί να έρθει στον αμαρτωλό πριν έρθει στον άγιο, αλλά όχι απαραίτητα. Γι’ αυτό ο Χριστός τη συνέδεε με όλων των ειδών τους ανθρώπους, και όχι μόνο με τους αξιοσέβαστους. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις για την αφύπνιση. Ότι κάνεις θα είναι το Εγώ που προσπαθεί να προσθέσει αφύπνιση ή φώτιση στον εαυτό του, ως το πιο πολύτιμο απόκτημά του, και να κάνει έτσι τον εαυτό του πιο σημαντικό και πιο μεγάλο.

Αντί για αφύπνιση προσθέτεις την έννοια της αφύπνισης στο νου σου ή τη νοητική εικόνα του πως είναι ένα φωτισμένο άτομο, και έπειτα προσπαθείς να φανείς αντάξιος αυτής της εικόνας. Το να φαίνεσαι αντάξιος μιας εικόνας που έχεις για τον εαυτό σου ή που έχουν οι άλλοι για σένα, είναι μη αυθεντική ζωή – άλλος ένας ασυνείδητος ρόλος που παίζει το Εγώ.

Ποια είναι η σχέση μεταξύ επίγνωσης και σκέψης? Επίγνωση είναι ο χώρος στον οποίο υπάρχουν οι σκέψεις όταν αυτός ο χώρος έχει αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του.

Από τη στιγμή που θα ρίξεις μαι φευγαλέα ματιά στην επίγνωση ή Παρουσία, την γνωρίζεις από πρώτο χέρι. Δεν είναι πια απλώς μια έννοια στο νου σου. Μπορείς τότε να επιλέξεις συνειδητά να είσαι παρών, αντί να ενδίδεις σε άχρηστες σκέψεις. Μπορείς να προσκαλέσεις την Παρουσία στην ζωή σου, δηλαδή να κάνεις χώρο.

Μπορείς είτε να προσπαθήσεις να συνεχίσεις σαν να μη συνέβη τίποτα, είτε να δεις τη σημασία της και να αναγνωρίσεις την ανάδυση της επίγνωσης ως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να συμβεί. Το άνοιγμα σου στη αναδυόμενη συνειδητότητα και το να φέρεις το φως της σ’ αυτόν τον κόσμο, γίνεται τότε ο πρωταρχικός σκοπός της ζωής σου.

“Από το βιβλίο του Έκχαρτ Τόλλε” (Για μια νέα ζωή)