Παραβολή : Η Άμπελος του Κυρίου

Ο Μέγας Άρχοντας - Οικοδεσπότης της δημιουργίας είχε από την αρχή καταστρώσει ένα ένδοξο και ευλογημένο σχέδιο γι' αυτούς που θα τον άκουγαν, τον κατανοούσαν και θα ακολουθούσαν τους νόμους της δημιουργίας του. Ο Μέγας αυτός οικοδεσπότης είναι ο Θεός, ο οποίος φύτεψε αμπελώνα με εκλεκτά κλήματα. Τον περιέφραξε με την ευλογία του και τον παραχώρησε στους γεωργούς να τον φροντίζουν.

Οι γεωργοί, είναι οι άνθρωποι, που προικίστηκαν με την διάνοια και την ελεύθερη επιλογή τους να επιλέξουν το σωστό μονοπάτι και να ενεργούν σύμφωνα με το θέλημα του δημιουργού τους. Φυσικά δεν υπήρξε η ίδια ανταπόκριση από όλους το πως οφείλουν να τιμήσουν τους θησαυρούς που τους δόθηκαν ως δώρο. Δεν ενδιαφέρθηκαν όλοι να καλλιεργήσουν τον αμπελώνα τους σύμφωνα με το θέλημα του Θεού για να παράγει καρπούς που η γεύση τους και η μυρωδιά τους να αγγίζουν το Θεό.

Οι γεωργοί που είχαν ισχυρή θέληση και ανάλογα με τις εμπειρίες τους, την φιλοσοφημένη αντίληψή τους και το πόσο έχουν κατανοήσει την αποστολή τους, άρχισαν από ενωρίς και καλλιεργούσαν το ψυχοσωματικό τους κομμάτι, το κομμάτι αυτό που είναι (η ζώσα πνοή) που τους δόθηκε από αγάπη, με σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Όσο περισσότερο προσπαθούσαν να επιτελέσουν το έργο τους, τόσο περισσότερη ευλογία έπαιρναν. Η αφοσίωση, η υπομονή, η συνεχής εργατικότητα και η αγάπη που έδειχναν στο Θεό με τις πράξεις τους και την σωστή εξέλιξη του χαρακτήρα τους, τόσο περισσότερους καρπούς τους απέδιδε.

Υπήρχαν όμως και εκείνοι που πήραν το ανάλογο κομμάτι ζώσας πνοής επί γης, το οποίο ήταν έφορο, γεμάτο από αγάπη και ευλογημένο, στην αρχή τους απέδωσε καρπούς, ενώ στη συνέχεια όμως αδιαφόρησαν. Σταμάτησαν να το καλλιεργούν και γέμισε ζιζάνια. Τα ζιζάνια αυτά απορρόφησαν όλη τη ζωτική ενέργεια που παρείχε το χώμα στο συγκεκριμένο αυτό κομμάτι γης και άρχισε σιγά-σιγά να ερημώνει με αποτέλεσμα τα κλήματα να μην αποδίδουν καρπούς.

Ο άνθρωπος στην προκειμένη παραβολή συμβολίζει τους γεωργούς που εκφυλίστηκαν μέσα στην απληστία, την φιλοδοξία, στο φθόνο, στη ζήλια και την εξαθλίωση. Μέσα τους άρχισαν να εξαφανίζονται οι καρποί της αγάπης, της φιλανθρωπίας, της προσφοράς, της συμπόνιας, της ταπείνωσης, της αγνότητας. Παραβίασαν την υπόσχεση που έδωσαν στο δημιουργό και οικοδεσπότη τους Θεό. Βυθίστηκαν μέσα στη λήθη της καθημερινότητας και ξέχασαν ότι μέσα τους φέρουν ένα κομμάτι της Θεϊκής Πνοής που τους κρατά στη ζωή με σκοπό να βρουν το δρόμο της ένωσης με την αρχική τους πηγή. Η φιλοδοξία, η απληστία και το Εγώ τους, τους εγκλώβισε μέσα στο κλουβί της εφήμερης προσωπικότητας που κυριαρχούσε ο νους. Ο νους πήρε στα χέρια του τα κουπιά του καραβιού τους και τους έριξε μέσα στην απεραντοσύνη ενός εφήμερου ωκεανού. Τώρα πλέον αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τις εναλλαγές των καιρικών συνθηκών με τις δικές τους δυνάμεις.  Έχτισαν λοιπόν ψηλά τείχη αυτοπροστασίας γύρω τους και τα χρύσωσαν έτσι ώστε να λάμπουν σε αυτούς που τους βλέπουν. Έπαψαν να είναι οι αυθεντικοί πυρήνες του δημιουργού τους. Δελεάστηκαν από τις ψευδαισθήσεις τους και πίστεψαν ότι αυτοί είναι ικανοί να πορευτούν μόνοι τους.

Σε αντίθεση όμως με εκείνους που με την αγνότητα του χαρακτήρα τους, την καθαγιασμένη τους ζωή, αυτούς που με τις πράξεις ευεργεσίας τους απέδειξαν ότι η ψυχή τους το (χώμα) του εδάφους που τους δώρησε ο Θεός το διατηρούν έφορο και πορεύονται σύμφωνα με τους νόμους της Θεϊκής δικαιοσύνης.

Ο Οικοδεσπότης αυτής της παραβολής έκανε και θα κάνει για πάντα προσπάθειες να διαπεράσει τις ακτίνες της αλήθειας και της φώτισης μέσα από τα τείχη της φυλακής που έχουν κλειστοί οι χαρακτήρες που αποξενώθηκαν από την Πηγή που προήλθαν. Αυτοί που αδιαφόρησαν για τα δώρα που τους δόθηκαν και έγιναν κύριοι του εγωιστικού τους χαρακτήρα. Σε αυτούς που τους κυρίευσε ο Νους και έχασαν την πορεία της διαδρομή τους, ο Κύριος θα τους φέρει αντιμέτωπους με άτομα φωτισμένα που θα τους ακούσουν και θα παραδειγματιστούν με το χαρακτήρα τους. Αυτός είναι ένας καλός τρόπος αλλαγής και μάλιστα ανώδυνος. Υπάρχει όμως και ο άλλος τρόπος που θα τους ταρακουνήσει μέσα από τον πόνο, την απογοήτευση, την εγκατάλειψη. Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας έχουν κάποιο λόγο και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός, ο Θεός είναι αγάπη. Οτιδήποτε δυσάρεστο μας συμβαίνει είναι για το καλό μας και καλό είναι να το μετουσιώνουμε θετικά και να μας γίνεται εμπειρία αλλαγής του χαρακτήρα μας.

Η ερήμωση της αμπέλου είναι δημιούργημα του κάθε γεωργού. Θα δοθούν στον κάθε άνθρωπο ευκαιρίες ανάλογες με αυτές που χρειάζεται για να διορθώσει και να μετουσιώσει τον χαρακτήρα του. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο Θεός να καθοδηγεί την ψυχή που αναζητά να πάει κοντά του, φθάνει να έχει ο ενδιαφερόμενος αναπτύξει σωστή αντίληψη της κατάστασής του. Ο Κύριος θα είναι κοντά στην ψυχή που μετανοεί και αναγνωρίζει τα λάθη της. Θα της συμπαραστέκεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής της μέχρι και την τελευταία στιγμή που θα παραδίδει την πνοή του στο δημιουργό και οικοδεσπότη της. Ο Μέγας Οικοδεσπότης είναι φιλεύσπλαχνος και αγαπά το ανθρώπινο είδος, πάντα είναι δίπλα μας, παρακολουθεί την πρόοδό μας και επαυξάνει την προσπάθειά μας με τα δώρα της υπομονής, της καρτερικότητας, της υγείας και της αγάπης του. Οφείλει ο καθένας μας να μπαίνει κάθε φορά βαθιά μέσα σε κάθε τι που του προκαλεί πόνο, αδικία, στενοχώρια, εγωισμό και να ανακαλύπτει την πηγή που προέρχεται το αντίστοιχο συναίσθημα. Να λαμβάνει αντικειμενικά το μάθημα της πνευματικής αξίας και να ριζώνει μέσα του η εμπειρία της προέλευσης.

Ο Μέγας αμπελουργός αγκάλιασε με την ίδια αγάπη ολόκληρο τον κόσμο. Ήθελε να φέρει όλη την ανθρωπότητα να ζει με ειρήνη, οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Έπλασε τον άνθρωπο να είναι ένας μικρός θεός, κατ' εικόνα και ομοίωση δική του. Όλη η ανθρωπότητα είναι μια μεγάλη οικογένεια. Ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί Ένα. Εκείνο που χαρακτηρίζει την αγάπη του του Θεού, είναι η Ελεύθερη Βούληση. Ο καθένας διαλέγει με δική του επιλογή το μονοπάτι της διαδρομής και ο ίδιος είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα που είναι οι καρποί του.

Ένα όμως θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι, ότι η διάρκεια του ταξιδιού της γήινης ζωής είναι σχετικά μικρή σε σύγκριση με την αιωνιότητα και πως η γήινη ζωή κινείται επάνω σε μία ευθεία γραμμή. Η ευθεία αυτή γραμμή έχει την αρχή της, αλλά έχει και ένα τέλος που κοντοζυγώνει πριν καλά-καλά το αντιληφθούμε. Αυτό που απομένει, είναι να βιαστούμε, να αρχίσουμε να καλλιεργούμε την άμπελόν μας για να έχουμε γερά και καρποφόρα κλήματα. Να κλαδεύουμε τα κλήματα ή ακόμα και να τα ξεριζώνουμε αν αυτά δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν γερούς καρπούς. Να καθαρίζουμε την άμπελό μας (χαρακτήρα μας και συναισθήματά μας ) από τα ζιζάνια που έχουν φυτρώσει μέσα. Να διατηρούμε το χώμα της ψυχής μας εύφορο και γεμάτο αγάπη. Να γκρεμίσουμε τα τείχη που κτίσαμε γύρω μας από τις ανασφάλειές μας και να αφεθούμε στην μεγαλοψυχία και την ευσπλαχνία του Θεού.