Η Παραβολή των Ταλάντων

(Ματθ. 25,14-30/Λουκ.19,1-27)

Ο Θεός και Δημιουργός χάρισε σε όλους τους ανθρώπους δώρα και χαρίσματα ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας έρχεται στη ζωή με ορισμένα χαρίσματα που οφείλει να τα εκμεταλλευτεί σωστά και με φρόνηση. Τα χαρίσματα που δίνει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο, είναι ανάλογα με την αντοχή και τις εμπειρίες του ώστε να μην υστερεί κανείς και να μη νιώθει μειονεκτικά. Δεν υπάρχει καμία άνιση κατανομή από τη Σοφία του Θεού. Εκείνο που οφείλει να κάνει ο άνθρωπος, είναι να κλείσει για λίγο τα μάτια του και να εισχωρήσει βαθιά μέσα του να ανακαλύψει αυτά τα χαρίσματα που του έχουν δοθεί και να τα αξιοποιήσει σωστά. Η σωστή αξιοποίηση γίνεται με ενδόμυχη εργασία επάνω στον ίδιο του τον εαυτό. 

Λίγες είναι οι φορές που αφουγκραζόμαστε την εσωτερική μας φωνή. Αυτή η φωνή είναι ο εσωτερικός μας εαυτός. Αυτός που παρακολουθεί τις κινήσεις μας και θέλει να μας προστατεύσει από τυχόν αποτυχίες. Εδώ θα πρέπει να απομονώσουμε την εργασία του νου και να ακούσουμε προσεχτικά αυτό που μας λέει η καρδιά μας. Όλοι θα έχουμε προσέξει ότι αυτό που μας αρέσει ως πρώτη εντύπωση, αυτό τελικά στην πορεία αποδεικνύεται και το σωστό. Αν έχουμε καταλάβει αυτό, δεν θα αφήναμε το νου να κάνει τα παιχνίδια του και να  παραπλανάτε σε άλλα μονοπάτια. 

Πόσοι και πόσοι δεν έχουν από την παιδική τους ηλικία διαλέξει τι θα ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους. Πόσα παιδιά δεν έχουμε δει να εκφράζονται και να ενεργούν με αυτοπεποίθηση από χαρίσματα και ταλέντα που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Χαρακτηριστικά έχουμε δει προσωπικές ικανότητες και ιδιαίτερες τεχνικές ικανότητες. Έχουμε προσέξει την αγάπη και την αφοσίωση σε κάποιο είδος επιστήμης, ένα ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική ή σε κάποιο επάγγελμα. Υπάρχουν πολλά χαρίσματα που κρύβει μέσα της η κάθε ανθρώπινη οντότητα. Άλλος έχει ιδιαίτερη ικανότητα στο λόγο, άλλος είναι οργανωτικός, ενθουσιώδης, τολμηρός, άλλος έχει το θεϊκό χάρισμα να πείθει με το λόγο του. Όλα αυτά και πολλά άλλα χαρίσματα αν αξιοποιηθούν σωστά το αποτέλεσμα θα είναι θεαματικό. 

Πολλές φορές θα έχουμε ακούσει ότι τα άτομα με τα ιδιαίτερα αυτά χαρίσματα είναι διάνοιες ή έχουν κάποιο πρόβλημα. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει, απλά αυτά τα άτομα δούλεψαν μέσα στο εσωτερικό τους εργαστήρι και η λάβα πετάχτηκε δυναμικά προς τα  έξω. Πήρε σχήμα και αξιοποιήθηκε σωστά. Είναι σαν τον σιδηρουργό που για ώρες και μέρες προσπαθεί καίγοντας το σίδερο και κτυπώντας το κατακόκκινο από τη φωτιά προσπαθεί να δώσει το σχήμα που θέλει, έτσι ώστε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα της εργασίας του. Κάθε χάρισμα που μας δίνει ο Θεός οφείλουμε να το χειριστούμε σωστά για να αποδώσει καρπούς.

Οι καρποί αυτοί είναι οι ιδιαίτερες δυνατότητές μας που οφείλουμε να ασκηθούμε επάνω σε αυτές με πολύ πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτόν μας. Με ισχυρή θέληση και πολύ συναίσθημα, ασκούμενοι στην ανιδιοτελή αγάπη, τη φιλανθρωπία, στην προσφορά μας σε φτωχούς και ηλικιωμένους, πεινασμένους και άστεγους, απροστάτευτα παιδιά κλπ. Η ταπεινότητα, η σιωπή, η αυτοσυγκέντρωση και η αυτοκριτική στον εαυτόν μας, είναι τα δώρα που μας έχουν δοθεί σύμφωνα με τις δυνατότητές μας και πρέπει εμείς να δουλέψουμε με αυτές. Στην προκειμένη παραβολή ο Ιησούς αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύτηκε την περιουσία του στους δούλους του, αυτός είναι ο Θεός και οι δούλοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι ανεξάρτητου χρώματος, φυλής και ηλικίας.

Ο Ιησούς όπως συνήθιζε πάντα, ο λόγος του ήταν παραβολικός για  να γίνεται κατανοητός από όλες τις τάξεις των ανθρώπων. Έτσι και σε αυτή την ομιλία του αναφέρεται στο δώρο που είναι το τάλαντο. Εκείνη την εποχή το νόμισμα αυτό ήταν μεγάλης αξίας. Αναφέρεται λοιπόν σε έναν οικοδεσπότη που ήταν έτοιμος να ταξιδέψει και κάλεσε τους δούλους να τους παραδώσει την περιουσία του με σκοπό να την φροντίζει ο καθένας με τον καλύτερο τρόπο που ξέρει και μπορεί. Στον έναν έδωσε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο τάλαντα και στον τρίτο δούλο του ένα τάλαντο. Τα άτομα αυτά παίρνοντας τα μερίσματα αυτά από τον κύριό τους όφειλαν να τα χειριστούν σωστά. Πολλά θα μπορούσαν να κάνουν. Οι δυνατότητές τους ήταν οι ψυχικές και πνευματικές εμπειρίες και τα χαρίσματα που είχε ο καθένας χωριστά.

Όταν επέστρεψε ο ιδιοκτήτης τους, ζήτησε να τους δει και του παρουσιάσουν πως εργάστηκαν το διάστημα που έλειπε αυτός για ταξίδι. Ο πρώτος επέστρεψε τα πέντε τάλαντα που του έχει δώσει και άλλα πέντε επί πλέον, γιατί πήγε και εργάστηκε σύμφωνα με τις δυνατότητές του και κέρδισε, τα διπλασίασε, έκανε κάτι, δεν επαναπαύθηκε. Ο δεύτερος δούλος με τα δύο τάλαντα και αυτός σύμφωνα με τις χαρισματικές του δυνατότητες επέστρεψε τον κύριο του τα δύο και άλλα δύο ακόμα, γιατί και αυτός εργάστηκε. Εν αντιθέσει με τον τρίτο δούλο ο οποίος πήρε το ένα τάλαντο και το έκρυψε από φόβο μη το χάσει για το επιστρέψει και πάλι στον κύριό του.

Ο Κύριος και Θεός μας δεν μας χαρίζει τα δώρα του για να τα κρύβουμε στα κατάβαθα του εαυτού μας. Θα πρέπει να είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση και να δημιουργούμε μέσα από την απόλαυση και την χαρά. Η ζωή είναι ένα ευχάριστο ταξίδι, εξαρτάται πως ο καθένας θα το οργανώσει για να το απολαύσει καλύτερα. Εδώ ο Ιησούς με αυτή την παραβολή, παρομοιάζει την απληστία στο χρήμα που φυλάγεται σε τράπεζες και ζουν οι άνθρωποι αυτοί από τους τόκους, αδιαφορώντας πως θα απολαύσουν την καθημερινότητα της ζωής τους και πως θα ανταποκριθούν στις ανάγκες του πλησίον τους. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που συμβαίνει κάτι απροσδόκητο και αυτός που κρύβει “τοκίζει” τα χρήματά του να τα χάσει και να γίνει φτωχότερος από το ποιο φτωχό.

Ο Κύριος της παραβολής αυτής, αφαίρεσε το ένα τάλαντο που είχε δώσει στον τρίτο δούλο, γιατί κρύβοντάς το, έκρυψε το ασήμι του Κυρίου του, το Θείο Λόγο, γιατί παρέμεινε απλώς θεατής του Λόγου. Τα λόγια και τα διδάγματα του δεν άγγιξαν την καρδιά του, γι' αυτό και ο Κύριός Του, του πήρε και το ένα και το έδωσε σε εκείνον που είχε τα δέκα τάλαντα. Γιατί αυτός γνωρίζει πως να χειριστεί τα δώρα και χαρίσματα “τάλαντα”του Θεού και αυτός αξίζει να πάρει περισσότερα από εκείνο που δεν έχει και δεν γνωρίζει την αξία τους.

Πολύ διδακτική αυτή η παραβολή. Δώρα λαμβάνουμε, δώρα δίνουμε. Συγχώρεση ζητάμε, συγχώρεση δίνουμε. Συμπόνια ζητάμε, συμπόνια προσφέρουμε, κατανόηση ζητάμε, κατανόηση δείχνουμε. Αγάπη ζητάμε, αγάπη προσφέρουμε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αν δεν κάνουμε σωστή διαχείριση της συνειδητότητας μας  και δεν ανταποδώσουμε αυτό που η ψυχή μας ζητά. Αν δεν ενεργήσουμε σύμφωνα με αυτό που η καρδιά μας, μας καθοδηγεί, δεν θα επαυξήσουμε μέσα μας την Θεία Χάρη. Θα έρθει στιγμή που θα αισθανθούμε άδειοι και απομονωμένοι μέσα στον απέραντο φουρτουνιασμένο ωκεανό της ζωής. 

 Ίσως να έρθει κάποια στιγμή που θα κατανοήσουμε τα λάθη μας και θα αρχίσουμε να ψάχνουμε από την αρχή για νέα μονοπάτια της πορείας μας. Ας μην αφήσουμε να μας παρασύρει ο ανεμοστρόβιλος του νου μας που άγεται και φέρεται από την ύλη, το προσωπικό μας συμφέρον και το χρήμα και ας αρχίσουμε να καθοδηγούμαστε από τον εσωτερικό μας άγγελο, που είναι γεμάτος από αγάπη για μια θεόπνευστη ζωή.