Η Γέννηση του Χριστικού Πνεύματος στον Άνθρωπο

Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι τα Ευαγγέλια αποκλειστικά και μόνο αναφέρονται στη γέννηση του “Χριστού” μέσα μας και όχι στη γέννηση του Ιησού ως άνθρωπο΄. Γι' αυτό ο αποσυμβολισμός και η κατανόηση της εσωτερικής αλήθειας της γέννησης του “Χριστού στη Βηθλεέμ” είναι απαραίτητη.

Πατέρας Υιός και Άγιο Πνεύμα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι Ουσίες, Δυνάμεις, υπερβατικές Θεϊκές Ενέργειες. Το Χριστικό δράμα είναι Συμπαντικό και Παγκόσμιο Θέμα. Το όνομα Χριστός, αντιπροσωπεύει και εκφράζει τη δεύτερη συμπαντική αρχή, τον Υιό, την δύναμη της αγάπης. Όλες οι κουλτούρες λάτρεψαν τον Χριστό γιατί συμβολίζει την κάθοδο του Λόγου μέσα στον κόσμο. Είναι ο Ουράνιος Άνθρωπος που θυσιάζεται για να δώσει ζωή από τη ζωή του. Τη λέξη Χριστός την συναντάμε να ορίζει τρεις έννοιες. Τον Συμπαντικό, τον Ιστορικό και τον Ατομικό Χριστό.

Συμπαντικός Χριστός.

Είναι η ενέργεια που έρχεται κατευθείαν από τη δεύτερη συμπαντική αρχή, τον Υιό, ή τη δύναμη της αγάπης. Ο Συμπαντικός Χριστός, είναι ένας όρος μέσω του οποίου γεφυρώνεται ο Πατέρας και η Μητέρα, η ύλη και το Πνεύμα, η Ιεραρχία και η ανθρωπότητα.

Ιστορικός Χριστός.

Όταν ακούμε να μιλάνε για τον Χριστό, συνήθως σκεπτόμαστε τον Ιησού από την Ναζαρέτ που πρόσφερε το σώμα του θυσία για την ενσάρκωση του Χριστού, του Κυρίου της Αγάπης και της Συμπόνιας επάνω στη Γη και με ένα συμβολικό τρόπο αναπαράστησε και δίδαξε τον εσωτερικό δρόμο της ανθρώπινης εξέλιξης. Είχε την τόλμη να παρουσιάσει αυτό το εσωτερικό δράμα, ζωντανά για να ανοίξει την πόρτα της επαφής και επικοινωνίας σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα.

Αυτό το κοσμικό δράμα το ζει ο καθένας μας με ένα εσωτερικό τρόπο της αυτοπραγματωσής του. Η γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ, δεν θα μας χρησίμευε σε τίποτα, αν δεν είχαμε την δυνατότητα να γεννηθεί η έννοια του Χριστού και μέσα μας. Ο θάνατος και η ανάστασή του την τρίτη μέρα μέσα στους ζωντανούς νεκρούς δεν θα χρησίμευε σε τίποτα, αν δεν είχαμε την δυνατότητα να αναστηθεί και μέσα μας. Ο Χριστός είναι η αιώνια αλήθεια ως προς τον άνθρωπο και τη ζωή. Γεννιέται ως αποτέλεσμα μιας σειράς διαδοχικών ενώσεων των αντιθέτων στοιχείων μέσα μας, τα οποία απορρέουν από τη διπλή ανθρώπινη φύση που είναι σώμα-σάρκα και ταυτόχρονα και πνεύμα. Ενοποίησε και συγχώνευσε τα στοιχεία της διπολικής φύσης Του, επιτρέποντας το φως της Χριστικής ουσίας να διαπεράσει τα ύψη και τα βάθη του Εαυτού Του, ζώντας ο ίδιος την ανάσταση στο συνειδητό, υποσυνείδητο και υπερσυνείδητο επίπεδο του Εαυτού Του.

Για να συμβεί αυτό αντίστοιχα μέσα μας, πρέπει να επιτρέψουμε στη ροή της Θείας Ενέργειας να εισχωρήσει και να κάνει πνεύμα το σύνολο του Εαυτού μας. Για να εισέλθει το Χριστικό Φως μέσα στο βάθος του πυρήνα μας είναι απαραίτητη η εξαγνιστική φύση του Αγίου Πνεύματος, να καθαρίσει τη φάτνη των κατώτερων κέντρων μας. Ο Χριστός είναι το ζωντανό σύμβολο της ίδιας της δικής μας θεότητας, ο καρπός του σπόρου που ο καθένας φέρνει μέσα στην καρδιά του.

Ατομικός Χριστός.

Η γέννηση του Χριστού μέσα μας αποτελεί γεγονός ψυχολογικών, διανοητικών και πνευματικών διεργασιών, οι οποίες αφορούν κάθε άνθρωπο που επιζητεί την πνευματική του τελειότητα. Ο εσωτερικός Ατομικός μας Χριστός γεννιέται σε μας πάντα από αγάπη για τον πλησίον μας στην εσωτερική φάτνη μας.

Γνωρίζουμε ότι, όταν γεννήθηκε ο Χριστό στη Βηθλεέμ τοποθετήθηκε σε μία φάτνη. Αυτό σημαίνει ότι ο νους, η εκδηλωμένη Σοφία, το Άγιο Πνεύμα, ο Χριστός, γεννιέται στη φάτνη μας, στην καρδιά μας. Η φάτνη της Βηθλεέμ είναι μέσα μας. Όσο ο άνθρωπος ταυτίζει τη συνειδητότητά του με τα ζωώδη ένστικτά του, είναι σαν μια φάτνη γεμάτη με ζώα. Μέσα σε αυτή την ταπεινή ατομική φάτνη κάθε προετοιμασμένου, περιτριγυρισμένη από τα ζώα της επιθυμίας και των παθών μας που ταϊζονται σ' αυτή, το Θεϊκό βρέφος, πρέπει να γεννηθεί, η Θεϊκή συνειδητότητα αδύνατο και αδύναμο, περιτρυγισμένο από κάθε μορφής κινδύνων και δυσκολιών.

Ο Ηρώδης, σύμβολο των αρνητικών δυνάμεων μέσα στο σώμα μας διεκδικεί εξωτερικά αλλά και ατομικά το ψυχικό σώμα του “Ιησού” την πραγματικότητα του αρνούμενος τη γέννηση της νέας συνειδητότητας μέσα μας. Το “εγώ” αναστατώνεται με κάθε κίνηση αυτονομίας και απελευθέρωσης από την εξουσία του. Ο αναζητητής που είναι στα πρώτα του βήματα θα αντιμετωπίσει ισχυρή αντίσταση από τον ίδιο τον ψυχισμό του που με κάθε τρόπο θα υπονομεύσει οποιαδήποτε απόπειρα αλλαγής. Το εγώ προκειμένου να διασωθεί, είναι ικανό να εφεύρει ένα σωρό προσκόμματα για να εμποδίσει την πνευματική αφύπνισή μας. Ανάλογα με την ισχύ που έχει το “εγώ”, αυτός που είναι στο μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης, θα έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό του και τα εμπόδια που ο ίδιος έχει θρέψει μέσα του. Γι' αυτό τα “εγώ” δεν πρέπει να αισθανθούν απειλή. Η αυτοπαρατήρηση είναι το εργαλείου που μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον τρόπο δράσης τους και στη συνέχεια με ασφάλεια να προχωρήσουμε στην εξάλειψή τους. Η νέα γέννηση είναι ένα φυσικό γεγονός, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού στον κόσμο μας. Για να αναπτυχθεί σωστά χρειάζεται αγάπη, για να μεγαλώσει χρειάζονται θυσίες, για να αναστηθεί χρειάζεται ο ψυχολογικός θάνατος. Η δύναμη του Χριστού μας σώζει, αλλά θα πρέπει πρώτα να τον ενσαρκώσουμε μέσα μας με το θάνατο των εγώ μας, και με τη θυσίες προς τον συνάνθρωπό μας. Όταν ο Χριστός ενσαρκώνεται μέσα σε ένα άτομο, αυτό μετασχηματίζεται ριζικά.

Η αναφορά πως ο Ιωσήφ και η Μαρία όταν έφθασαν στη Βηθλεέμ δεν έβρισκαν κατάλυμα για να μείνουν, μας υποδεικνύει ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι πολύ γεμάτοι από τον εαυτόν τους. Αυτοί δεν θέλουν να ακούν τον Λόγο, δεν έχουν ένα άδειο μέρος γι' αυτόν, είναι γεμάτοι από τον εαυτόν τους με τις δικές του υπερηφάνειες, θεωρίες, πεποιθήσεις κλπ.

Για να γιορτάσουμε τη γέννηση του Χριστού μέσα μας, πρέπει να στολίσουμε το δένδρο της ψυχής μας με πολύχρωμα στολίδια, που είναι οι αρετές μας και να ανάψουμε τα φωτάκια της γνώσης και της συνείδησης μέσα μας. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που μπορούν να περάσουν από την εμπειρία της γέννησης του Χριστού και να συνειδητοποιήσουν πως η Χριστική ζωή, η Χριστική φύση και η Χριστική συνείδηση είναι μέσα τους. Η αναπτυσσόμενη Χριστική συνείδηση σε αυτούς τους ανθρώπους θα δημιουργήσει κατ' ανάγκη μια ζύμωση στην καθημερινή τους ζωή και αυτό γιατί θα πρέπει να ξεπεράσουν ριζικά πολλά βασικά εμπόδια, ελαττώματα του χαρακτήρα τους και κυρίως την ψευδαίσθηση που έχουν για την προσωπικότητά τους. Η αμφιβολία πρέπει να εξαφανιστεί από την καρδιά τους σβησμένη από τη γνώση και όχι από τη δράση της τυφλής θέλησης.

Πρέπει να ξέρουν πως η μετενσάρκωση, το κάρμα και η ύπαρξη πνευματικών, είναι πραγματικότητες που τις αποδέχονται και τις έχουν επιλέξει.

 

Το “Είναι μας”

Το “Είναι” είναι η αρχική προσέγγιση του ανώτερου επιπέδου αντίληψης και κατανόησης. Από τη γνώση του επιπέδου που βρίσκεται το Είναι μας, εκφράζεται και εκδηλώνεται η Ατομική μας Ουσία. Μέσα από την αναγνώριση αυτού διαπιστώνουμε τη δική μας Γνώση, το τι πραγματικά γνωρίζουμε για την εξωτερική και εσωτερική μας ζωή, ποια είναι η Σοφία των εμπειριών μας, ποια η ικανότητά μας για να χρησιμοποιούμε σωστά τη γνώση μας για να ανταπεξέλθουμε στις διάφορες καταστάσεις της ζωής.

Στη ζωή πάντα μπροστά μας βρίσκονται δύο δρόμοι. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτοί οι δρόμοι σχηματίζουν ένα σταυρό μέσα μας. Έχουμε λοιπόν τον οριζόντιο και τον κάθετο δρόμο που θα πρέπει να επιλέξουμε πως θα τους βαδίσουμε.

Η Οριζόντια γραμμή του σταυρού μας δείχνει το δρόμο της προσωπικότητάς μας, αντιπροσωπεύει το χρόνο και εκφράζει τους συνηθισμένους ρόλους και τρόπους που υποδυόμαστε στη ζωή. Ένα σύνολο συμπεριφορών και αντιδράσεων προκειμένου να πετύχουμε τις επιθυμίες μας και τα θέλω μας. Σε αυτό το δρόμο της Οριζόντιας γραμμής είναι γραμμένα όσα περνάμε στη ζωή γιατί τον χαρακτηρίζουν οι υλικές απολαύσεις.

Η Κάθετη γραμμή του σταυρού είναι διαφορετική, μας δείχνει τον κάθετο δρόμο, που καθορίζει τη συμπεριφορά μας για το τι βασικά θέλουμε και πως θέλουμε να το κάνουμε. Εκφράζει την πνευματική ανάπτυξη και έχει να κάνει με τη συνείδηση και το δικό μας επίπεδο του Είναι, τον πραγματικό μας Εαυτό και αντιπροσωπεύει την αιωνιότητα. Η πραγματικότητά μας, η Ουσία μας, υπάρχει μέσα στην αιωνιότητα, όχι μέσα στο χρόνο. Αυτό το δρόμο τον ανεβαίνουμε μέσα από προσπάθειες, στερήσεις, κρίσεις, πόνου, υπηρεσίας και πολλές φορές με θυσίες.

Στον κάθετο δρόμο μπαίνουμε όταν βρισκόμαστε σε ενθύμηση του εσωτερικού Ευατού μας. Εκείνες τις στιγμές ζούμε σε ένα διαφορετικό επίπεδο αντίληψης από ότι όταν ζούμε στα ενδιαφέροντα του οριζόντιου δρόμου. Ζούμε τη στιγμή και βρισκόμαστε στο Εδώ και Τώρα, νιώθοντας να επιδρά κάτι ανώτερο μέσα μας το οποίο μας φέρνει σε μια διαφορετική κατανόηση των πραγμάτων και μας κάνει να νιώθουμε καταστάσεις γαλήνης, ευδαιμονίας και αγάπης. Δεν μας επιτρέπει να ζούμε σε καταστάσεις του παρελθόντος ή σε μελλοντικά γεγονότα, γιατί είμαστε σε επικοινωνία με την Ουσία που είναι η ψυχή μας.

Όταν βρισκόμαστε σε αυτό το επίπεδο αντίληψης, μπορούμε να επιδράσουμε αποφασιστικά επάνω στις οριζόντιες απόψεις της πρακτικής ζωής και να αλλάξουμε ολοκληρωτικά το πεπρωμένο κάνοντας τη ζωή μας διαφορετική από αυτό που είμαστε. Με τα ίδια δεδομένα των αισθήσεων όπως αυτά παρουσιάζονται και στον οριζόντιο δρόμο, οι αντιδράσεις μας ως προς αυτά, όταν βρισκόμαστε στον κάθετο δρόμο, όταν ζούμε στο Εδώ και Τώρα, “στη Στιγμή”, όταν βρισκόμαστε σε ενθύμηση του Εσωτερικού Εαυτού μας, θα είναι διαφορετικές. Διότι αυτές δεν θα προέρχονται από το Εγώ μας, αλλά από ένα διαφορετικό ανώτερο επίπεδο που δεν ενδιαφέρεται να εξυπηρετήσει τα ενδιαφέροντα του Εγώ αλλά τα ενδιαφέροντα του Πνεύματός μας. Φυσικά στο νου και στο Εγώ δεν αρέσει αυτό, διότι δεν συμπαθούν το παρόν, την εδώ και τώρα στιγμή. Δεν έχουν συνηθίσει να αισθάνονται απώλεια του ελέγχου τους επειδή αυτά λειτουργούν πάντα με το παρελθόν και με υποσχέσεις για το μέλλον.

Την κάθε στιγμή εμείς βρισκόμαστε σε κάποιο σημείο του κάθετου και του οριζόντιου δρόμου. Στο σημείο αυτό η τριβή μεταξύ Ουσίας και Προσωπικότητας είναι που καθορίζει την συνειδησιακή μας κατάσταση εκείνη την στιγμή. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε λόγω κάποιων εγώ που μας επιβάλουν κάποιες αυτόματες αντιδράσεις και συμπεριφορές και μας κατευθύνουν τη ζωή και χαρακτηρίζουν το επίπεδο του Είναι μας. Στο σημείο αυτό αν εμείς δεν κάνουμε κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την τριβή, τότε βαδίζουμε μόνο στον οριζόντιο δρόμο. Αν όμως είμαστε συνειδητοί για αυτό που συμβαίνει, εξαλείφουμε αυτά τα εγώ και ανεβαίνουμε στον κάθετο δρόμο αλλάζοντας ταυτόχρονα και το επίπεδο του Είναι μας.

Το ανέβασμα επιπέδου δεν μπορεί να γίνει με μια αυτόματη ανταπόκριση στις καταστάσεις. Χρειάζεται μια ελεγχόμενη συνειδητή προσπάθεια ανάπτυξης που επιτυγχάνεται με την εξάλειψη του Εγώ, αλλιώς μπορεί να είμαστε κολλημένοι στο ίδιο επίπεδο για πολύ καιρό. Το Είναι δεν μπορεί να αναπτυχθεί από μόνο του, χρειάζεται και τη γνώση. Για να κατανοούμε, πρέπει να μάθουμε, και η μάθηση σημαίνει να αντιληφθούμε μέσα μας την αλήθεια. Για ένα ορισμένο επίπεδο του Είναι, μόνο ορισμένη γνώση είναι δυνατή. Το Είναι δέχεται τη γνώση και τη μετασχηματίζει σε κατανόηση. Σε αυτά τα ανώτερα επίπεδα ο άνθρωπος πρέπει να υποτάξει ότι έχει και δεν έχει μέσα του. Δεν μπορεί να ενεργεί όπως του αρέσει, διότι κατανοεί τι σημαίνει όταν λέμε ότι οι άνθρωποι που γεννιούνται πάνω σε αυτή τη γη, ως αυτοαναπτυσσόμενοι έχουν καθήκον να ολοκληρώσουν αυτή την ανάπτυξή τους.

Πνευματική Αναζήτηση

Η Δεύτερη Γέννηση

Η Δεύτερη Γέννηση έχει την πηγή της στην πνευματική αναζήτηση. Όταν το άτομο θέση ως κύριο στόχο του την πνευματική τελειότητα, τότε διαισθητικά θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι πολλά πράγματα στην ζωή του αλλάζουν. Για να επιτύχει όμως μια τέτοια εξέλιξη και να καταφέρει να μπει στο μονοπάτι της εξερεύνησης της εσωτερικής αναζήτησης του εαυτού του, θα πρέπει αρχικά να ξεχωρίσει συνειδητά ότι τον διέπουν δύο αρχές, η προσκόλληση στην ύλη, που είναι η κατώτερη μορφή της ύπαρξής του η οποία φέρει βαρύ φορτίο εξαρτήσεων και το πνευματικό κομμάτι από το οποίο και έχει προέλθει και είναι σε λήθαργο.

Η Πνευματική τελειοποίηση αποκτάται με πολύ προσωπική συνειδητή εργασία που εσωκλείνει αλλαγές αποκοπής από παλιά πρότυπα εξαρτημένα από το κοινωνικό περιβάλλον του, όπως στην παρατήρηση, τον τρόπο της αντίληψης και γενικά στην συμπεριφορά του ατόμου στο διάβα της ζωής του. Όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι φέρουν μαζί τους με την γέννηση τους όλες τις δυνατότητες ανεπτυγμένες άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλοι σε μικρότερο. Όλα αρχίζουν από το πόσο ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ανάλογα με τις γνώσεις του προσανατολισμού και της κοινωνίας που αναπτύσσεται. Η εργασία αυτή της ανάπτυξης είναι μια πνευματική και μεταμορφωτική εργασία. Το άτομο μετουσιώνεται σε κάτι νέο που δεν γνωρίζει εκ των προτέρων, διαισθάνεται όμως ότι μέσα του κρύβεται μια αλήθεια, ένα φως που θέλει να ανακαλύψει.

Η ανθρώπινη ζωή είναι ένα ταξίδι. Μέσα από επαναληπτικούς κύκλους γεννήσεων και θανάτων το άτομο συνειδητοποιεί την αφετηρία της ύπαρξής του και αντιλαμβάνεται τις πνευματικές του δυνατότητες. Ο άνθρωπος κάθε φορά επαναπροσδιορίζει τον εαυτόν του μέσα από τον αόρατο κόσμο της ψυχής στον ορατό κόσμο της ύλης στον οποίο έρχεται να βιώσει. Μέσα στα επαναλαμβανόμενα αυτά χρονικά διαστήματα, μαθαίνει σιγά-σιγά να διακρίνει το πρόσκαιρο, εφήμερο και ψευδαισθητικό και να το ξεχωρίζει από το αιώνιο. Όταν επιμελημένα εργάζεται στη διάκριση αυτή, συγχρόνως αναπτύσσει τις εσωτερικές τους δυνάμεις, ξυπνά γνώσεις και εμπειρίες που ληθαργούν και γεφυρώνει το πέρασμα από το εφήμερο στο αιώνιο και αθάνατο. Όσο η συνειδητότητα απελευθερώνεται από τα θέλω της, τις προσωπικές της επιθυμίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή οριοθετούσαν την ζωή της μέσα στην καθημερινότητα και την κρατούσαν δέσμια στις υλιστικές της ορέξεις, αρχίζει να αισθάνεται πως μετουσιώνεται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν πριν. Απενεργοποιεί δεσμούς και ψευδαισθήσεις και αρχίζει να ανεβαίνει την αόρατη πνευματική οδό από την οποία έχει προέλθει. Μια πνευματική γνώση φωτός διαχέεται σε όλο το σώμα και αισθάνεται να μετουσιώνεται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Η γαλήνη, η αρμονία, η αγάπη, η συμπόνια ρέουν μέσα στον εσωτερικό της ψυχής και όλα αρχίζουν να φαίνονται διαφορετικά. Η ψυχή δεν γεννιέται με το σώμα, ούτε πεθαίνει με αυτό. Η ψυχή μέχρι να τελειοποιηθεί και να εισέλθει στην αιώνια Θεϊκή κατοικία της από όπου και προήλθε, μεταναστεύει από ζωή σε ζωή με τις επανα-γεννήσεις μέχρι να αποφοιτήσει από το γήινο σχολείο της μάθησης και σταθεί αντάξια των προσδοκιών της απόλυτης τελειότητας, σύμφωνα με τον νόμο του Θεού.

Πολλοί μίλησαν για την ανάγκη της εσωτερικής γνώσης. “Το Γνώρισε τον Εαυτόν σου” εμπεριέχει το χρυσάφι της ψυχής. Γι' αυτή την εσωτερική γνώση μίλησε και ο Χριστός, καθώς αυτή η γνώση είναι το Μόνο Μονοπάτι για να εισέλθεις από τη στενή πύλη προς την Ουράνια Βασιλεία. Η πνευματική αναζήτηση της γνώσης και της αλήθειας οδηγεί τον άνθρωπο σε αρμονικά μονοπάτια, πορευόμενος με πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτόν του, θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται την διαφορά με το ποιος ήταν και πως αισθάνεται τώρα στην κατάσταση που βρίσκεται. Έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον εαυτόν του ότι πορεύεται με τις αγνές αρετές της αγάπης. Οι σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και η σχέση του με το “Θεό” έχουν αλλάξει. Ήδη έχει αρχίσει να αποκτά κατανόηση σε όλα αυτά που αφορούν τη σωστή ζωή σε όλες της τις μορφές και να συντονίζει το νου του με τις Θεϊκές Δυνάμεις. Για την απόκτηση όλων αυτών χρειάζεται πειθαρχία και συνεχή πρακτική εξάσκηση μέσα από την οποία το άτομο θα πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα σαν αντικείμενο έρευνας. Η ζωή δεν είναι μόνο απόλαυση, χωρίς όμως αυτή να λείπει, μπορεί ο άνθρωπος να ζει στο Εδώ και Τώρα και να αντιμετωπίζει κάθε τι στη ζωή του με εγκράτεια, υπομονή και επιμονή για να φθάσει στην πηγή της γνώσης και της αλήθειας. Να ξαναγεννηθεί αγνός, χωρίς προκαταλήψεις, υλικές εμμονές, δόξας και χωρίς ανεπτυγμένο Εγώ.

Ένας τελειοποιημένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έχει αναπτύξει μέσα του όλες τις έμφυτες ικανότητές του, είναι ένας μικρόκοσμος. Είναι ένα μικροσκοπικό σύμπαν. Μέσα του περιέχει όλες τις ύλες που αποτελούν το σύμπαν και λειτουργούν οι ίδιες δυνάμεις, οι ίδιοι νόμοι που κυβερνούν τη ζωή του σύμπαντος. Για να μπορέσει κάποιος να ανέβει ψηλά και να εισχωρήσει στα Θεϊκά Πεδία της τελειότητας ο Δημιουργός χάρισε το υλικό σώμα ως ένα ένδυμα, ένα όχημα θα μπορούσαμε να πούμε, ή ένα περίβλημα μέσα από το οποίο η ψυχή να μπορεί να έρχεται σε επικοινωνία με τον εξωτερικό κόσμο. Δηλαδή το σώμα μας είναι ένα σκεύος, ένας μηχανισμός επικοινωνίας και προστασίας που χρησιμοποιείται συνειδητά στη ζωή. Η πηγή κάθε ζωτικής κίνησης είναι η ψυχή, είναι η μηχανή του σώματος και τη διατηρεί για κάποιο διάστημα σε κάθε εξωτερική ζωτική επίδραση. Ο θάνατος είναι η απόφαση της ψυχής να αφήσει τη σωματική μηχανή είτε επειδή δεν λειτουργεί λόγω κάποιας σοβαρής βλάβης (αρρώστιας), είτε επειδή αποφασίζει να μην εργαστεί άλλο με αυτή για τους λόγους που η ίδια γνωρίζει, ή γιατί είναι έτοιμη να εισχωρήσει στα Θεϊκά πεδία.

Όταν αναφερόμαστε στη Δεύτερη Γέννηση, εννοούμε την εσωτερική εξέλιξη που είναι συγχρόνως σωματική, συνειδησιακή και πνευματική αναγέννηση. Αυτή είναι η κεντρική της ιδέα. Φυσικά αυτή η γνώση δεν μπορεί να δοθεί ούτε άμεσα ούτε με εξωτερικό εξαναγκασμό, αλλά ούτε και να διδαχθεί. Ο καθένας οφείλει να το κατανοήσει μόνος του και να δουλέψει επάνω σε αυτό με τις δικές του γνώσεις και εμπειρίες. Φυσικά ο άνθρωπος γεννιέται μία φορά, η άλλη γέννηση ανήκει στον εσωτερικό μας κόσμο. Το Γεννιέμαι για δεύτερη φορά ή γεννιέμαι ξανά, σημαίνει αλλάζω κατά κάποιο τρόπο σωματικά, αλλά αλλάζω κυρίως πνευματικά. Περνώντας μέσα από την εξελικτική μου πορεία αποκτώ τα πνευματικά μου σώματα και εξελίσσομαι με τη βοήθεια μιας ανώτερης πνευματικότητας σε ένα ανώτερο πεδίο κατανόησης που έχει να κάνει με τα ενδιαφέροντα της ψυχής και του πνεύματος. Η εσωτερική αναζήτηση είναι ένα προσωπικό και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου.