Φυτά και Δένδρα !!!

Τα δένδρα και τα φυτά δημιουργήθηκαν υπό του Θεού, έχουν τη δική τους τελειότητα και είναι φυσικο-χημικά εργοστάσια του φυσικού περιβάλλοντος και μιας ιδιαίτερης υπόστασης που λειτουργούν με τους δικούς τους νόμους ανάπτυξης.

Το φυτικό βασίλειο δεν έχει την δυνατότητα να υπερβαίνει τις ιδιότητες που του προσέδωσε ο κατασκευαστής τους βάσει των φυσικών χημικών νόμων.

Τα φυτά και τα δένδρα μπορούν να αναπτύσσονται από έναν ελάχιστο σπόρο μέχρι την ολοκληρωμένη μορφή τους, για την εξέλιξη αυτή απαιτείται η συνεχής ενέργεια για την κίνηση του όλου βιολογικού μηχανισμού του κάθε φυτού ή δένδρου. Η ενέργεια αυτή δεν μπορεί να είναι υλικής φύσεως, διότι η ύλη δεν έχει την δυνατότητα να οργανώνεται από μόνη της, άρα η πολυπλοκότατες διεργασίες μέσα στον οργανισμό των φυτών και των δένδρων πραγματοποιούνται και κατευθύνονται με την επενέργεια της άυλης πλευράς τους, δηλαδή από την ομαδική ψυχή που διέπει το φυτικό βασίλειο.

Βέβαια οι ψυχές των φυτών είναι διαφορετικές από τις ψυχές των ζώων, αλλά έχουν την ίδια θεϊκή φύση που είναι ανεξάρτητη από την φύση της ύλης. Οι ψυχές αυτές έχουν μορφή σκιάς. Η φύση τους όμως δεν παύει από του να είναι θεϊκή.

Έχει αποδειχθεί ότι τα φυτά και τα δένδρα διαθέτουν κάποια μορφή αντίληψης και νοημοσύνης, ανάλογα με την φύση τους. Δεν διαθέτουν ζωικές αισθήσεις, αλλά έχουν αισθήσεις και συναισθήματα ώστε να καταλαβαίνουν ποιος τα συμπαθεί και τα περιποιείται, άρα έχουν και την ιδιαίτερη ψυχή τους.

Η φύση αναζωογονεί την ανθρώπινη ψυχή, γι' αυτό όταν αισθανόμαστε εξαντλημένοι, αγχωμένοι, κουρασμένοι μια βόλτα στη φύση μας αναζωογονεί και μας θεραπεύει ψυχικά και σωματικά. Η φύση διαθέτει θεραπευτικές ιδιότητες, μας γεμίζει φως και ενέργεια όταν έρθουμε σε επαφή μαζί της, γι' αυτό πολλοί επιστήμονες πιστεύουν να βρίσκουμε χρόνο και να γειωνόμαστε πατώντας στη γη χωρίς παπούτσια και να αγκαλιάζουμε ένα δένδρο που αισθανόμαστε μεγαλύτερη έλξη γι' αυτό.

Αγκαλιάζοντας ένα δένδρο αγγίζοντας όλο μας το σώμα στον κορμό του, για κάποιο μαγικό τρόπο, αισθανόμαστε τα πόδια μας να αγγίζουν τις ρίζες του και να απορροφούμε φως και ενέργεια ζωτικής σημασίας για την υγεία μας.

Εγώ θα πρότεινα, φεύγοντας από την φύση να γυρίζουμε να κοιτάζουμε πίσω μας και να ευχαριστούμε όλο αυτό το υπέροχο θέαμα και την ενέργεια που μας χάρισε.

Αν έχουμε φυτά μέσα στο σπίτι, μπορούμε να τους έχουμε απαλή οργανική μουσική και ελαφρό φωτισμό. Αρέσκονται πολύ στην συντροφικότητα και την ενέργεια που εκπέμπει η μουσική στην ανάπτυξή τους και την αναζωογόνηση της όλης εξέλιξής τους.

Μύηση !!!

Η Μύηση είναι μία έννοια που πολλοί δεν γνωρίζουν την σημασία της και από άλλους είναι παρεξηγημένη. Έχουμε διαβάσει και ακούσει για μυημένους που κρατούν μυστικά τις απόψεις τους και τις γνώσεις τους. Αυτό όμως θα πρέπει να το ψάξουμε και να αναζητήσουμε την πραγματική έννοια της λέξης και το σκοπό της.

Η μύηση προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα μυώ, που σημαίνει κατακτώ μια καινούργια γνώση, αποκαλύπτω μια γνώση που φέρω μαζί μου και ανταποκρίνεται σύμφωνα με την εξέλιξη της ψυχής του κάθε ανθρώπου.

Η μύηση εκτός από μία κατάσταση αναγέννησης είναι και μία πράξη μάθησης, όπου ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ουσία των ηθικών και κοινωνικών νόμων.

Οι επιστήμονες έχουν χωρίσει σε τρεις διαφορετικούς τύπους μύησης.:

Είναι η Φυλετική Μύηση, δηλαδή το πέρασμα από την εφηβική κατάσταση στην ενηλικίωση.

Την Θρησκευτική Μύηση, που επιτρέπει στον άνθρωπο να περάσει από μία κατάσταση σε άλλη ανώτερη, από το υλικό πεδίο στο ανώτερο πνευματικό και ιερό. Και Τρίτον η Μύηση που θεωρείται η πιο εσωτερική από τις προηγούμενες μυήσεις. Είναι αυτή που κάνει κάποιον να εγκαταλείψει την φυσική ανθρώπινη κατάσταση για να φτάσει στην κατοχή των “υπερφυσικών” δυνάμεων.

Η τελευταία αυτή μύηση δεν πρόκειται για μια διανοητική εκπαίδευση, αλλά είναι ένας δρόμος εσωτερικής ανανέωσης που προσφέρει μια σφαιρική άποψη του κόσμου

Κάθε Μύηση σημαίνει και το συμβολικό θάνατο της παλιάς προσωπικότητας και τη γέννηση μιας καινούργιας και περισσότερο αρμονικής προσωπικότητας.

Ο άνθρωπος καταλαβαίνει τον κόσμο μόνο όταν τον βιώσει. Η αναγέννηση και η δυνατότητα εξέλιξης του ανθρώπου, έρχεται μέσα από τον “θάνατο” του παλιού ανθρώπου και την “γέννηση” του νέου, συνδέοντας την αναγέννηση και τη δυνατότητα εξέλιξης του. Οι δοκιμασίες, οι περιπλανήσεις, τα πάθη του υποψηφίου ήρωα και το περιπετειώδες ταξίδι του, τον οδηγούν να φτάσει στο δικό του Κέντρο.

Όλα στη ζωή είναι μέρος μύησης. Το σύμπαν, η φύση στον κόσμο μας, υπάρχουν διαρκώς καταστάσεις από γεννήσεις, συγκρούσεις, θανάτους. Μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να συλλάβουμε, να κατανοήσουμε και πόσο μάλλον να βιώσουμε το δώρο της ζωής, της δικής μας εκδήλωσης σε αυτόν τον κόσμο. Δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Είναι το πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε σε αυτόν τον εκδηλωμένο υλικό κόσμο.

Θεωρούμε δεδομένο δίχως να προβληματιστούμε από που ήρθαμε και που πορευόμαστε στη διάρκεια του χρόνου της δικής μας ζωής. Σε πολλούς ανθρώπους υπάρχει η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας της ύλης. Δημιουργούν μέσα τους το αίσθημα της κτητικότητας, της απληστίας για υλικά αγαθά, θαρρώντας πως θα ζήσουν αιώνια, νέοι, με ζωντάνια και ενέργεια για να μπορούν να απολαύσουν αυτά που αποκτούν με κόπο και στέρηση σε όλη τους τη ζωή. Χάνουν χρόνο στην καθημερινότητά τους μη απολαμβάνοντας τι τους προσφέρει η κάθε στιγμή της ημέρας. Συνειδητοποιούν όμως μια μέρα κοιτάζοντας τον εαυτόν τους στον καθρέφτη πως το πρόσωπό τους, το σώμα τους έχει αλλάξει, ο χρόνος έχει αφήσει τα δικά του σημάδια. Αντιλαμβάνονται ότι ο χρόνος τους έχει αλλάξει και η εξωτερική τους μορφή είναι διαφορετική.

Η ψυχή του ανθρώπου δεν έχει ηλικία, παραμένει πάντα νέα και έχει τη διάθεση και τη θέληση να παίρνει εμπειρίες και να απολαμβάνει. το εξωτερικό ανθρώπινο περίβλημα είναι αυτό που ατονεί και δυσχεραίνει τις κινήσεις και δημιουργεί τα προβλήματα. 

 

Κατανόηση Θανάτου !!!

Ο θάνατος είναι ένα στοιχείο που φοβόμαστε ότι θα μας φέρει θλίψη και τρόμο, χάνοντας ένα δικό μας άνθρωπο ή και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αρχικά, εκείνο που φοβόμαστε είναι ότι θα αποχωριστούμε εκείνους που αγαπάμε και είμαστε προσκολλημένοι στη ζωή μαζί τους, όπως γονείς, παιδιά, σύζυγο και άλλα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουμε ζήσει μαζί τους και μας συνδέουν ωραίες και ίσως και στενάχωρες αναμνήσεις, αλλά όλα αυτά μπορούμε και τα ξεπερνάμε με το αίσθημα της αγάπης.

Εκείνο, όμως που φοβόμαστε περισσότερο είναι το Άγνωστο.

Όταν ετοιμάζεται να αναχωρήσει η ψυχή από το σώμα δίνει ένα σινιάλο. Στα εσωτερικά πεδία έχουν οριστεί οδηγοί που καθήκον τους είναι να παρακολουθούν τα σινιάλα και τις ψυχές.

Ο θάνατος θεωρείται από εσωτερική άποψη ένα μεγάλο διάλειμμα στη ζωή της δράσης του φυσικού πεδίου. Θα πρέπει να το μάθουμε να τον θεωρούμε ως μέρος της διαδικασίας ανάπτυξης. Αυτό που αποκαλούμε γέννηση δεν είναι παρά η διαδικασία πρόσληψης φυσικού φορέα και αυτό που αποκαλούμε θάνατο δεν είναι παρά η διαδικασία απόρριψης του.

Όπως οι διαδικασίες της γέννησης περιλαμβάνουν κι άλλα πράγματα εκτός από τον τοκετό, έτσι και οι διαδικασίες του θανάτου περιλαμβάνουν και άλλα πράγματα πέρα από το σταμάτημα της αναπνοής.

Ο φυσικός θάνατος έρχεται όταν έχει εξαντληθεί το κάρμα που είχε αναλάβει η ψυχή σε αυτή την ενσάρκωση. Ο μη φυσικός ή παθολογικός θάνατος του σώματος έρχεται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα, όπως ασθένεια, δυστύχημα κλπ.

Όπως από μια άλλη οπτική γωνία υπάρχουν και δύο ειδών περάσματα θανάτου, το ειρηνικό πέρασμα στην άλλη όχθη, που είναι το φυσιολογικό και το αγωνιώδες, το παθολογικό.

Το πέρασμα αυτό ουσιαστικά οδηγεί σε μια συνειδησιακή κατάσταση διαφορετική από την συνηθισμένη. Ο θάνατος δίνει στο πνεύμα την ευκαιρία να αφομοιώσει όσα διδάχτηκε στη διάρκεια της ενσάρκωσης. Η ψυχή ενσαρκώνεται για να διδαχτεί και να μεταφέρει τις εμπειρίες της πίσω στο Ανώτερο Εγώ που βρίσκεται στην πηγή της προέλευσής της.

Η Ζωή και ο Θάνατος είναι όψεις ενός πράγματος, όπως η Μέρα και η Νύχτα, είναι όψεις της μιας κυκλικής κίνησης της γης γύρω από τον εαυτό της.

Ο άνθρωπος ως αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης συμμετέχει στους ρυθμούς της και ακολουθώντας τους ζει, πεθαίνει και ξαναζεί σε αυτόν τον κόσμο.

Ο σκοπός της ύπαρξης του νόμου της μετενσάρκωσης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπινου πνεύματος. Μέσα από αυτή αποκτά διάφορες αναγκαίες εμπειρίες και γνώσεις και ανυψώνεται όλο και περισσότερο προς την πηγή του Πνευματικού Φωτός από όπου έχει αποσπαστεί.

Η ύπαρξη μιας άλλης πνευματικής ζωής μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος είναι μια πραγματικότητα που την επιβεβαιώνουν όλες οι παραδοσιακές θρησκείες και φιλοσοφίες.

Όταν το σώμα πεθαίνει, το Ανώτερο Εγώ μαζί με τους υπόλοιπους φορείς της πρώην προσωπικότητάς του, ξεκινάει ένα ουράνιο ταξίδι προς την πνευματική περιοχή.

Στην πρώτη φάση της αποκόλλησης της συνείδησης από το σώμα αυτή συνήθως αποκοιμιέται για ένα χρονικό διάστημα. Δεν έχει ακόμα καταλάβει τι της συμβαίνει και βρίσκεται σε σύγχυση.

Για μέρες ή και για μήνες το Εγώ που χρησιμοποιεί ακόμα τον αστρικό και νοητικό φορέα του, τριγυρίζει στην περιοχή που πέθανε ή κηδεύτηκε ή ακόμα μπορεί να επισκέπτεται φίλους και συγγενείς, χωρίς φυσικά αυτοί να μπορούν να το “βλέπουν”.

Μετά από αυτό το στάδιο που εξαρτάται από την πνευματική ανάπτυξη του ατόμου και τον τρόπο θανάτου του, η συνείδηση αρχίζει να ξυπνάει και να αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις που επικρατούν στο νέο της περιβάλλον.

Έρχεται σε επαφή με άλλες οντότητες του ίδιου μήκους κύματος που τη συμβουλεύουν και την οδηγούν. Οδηγείται σε μια διάσταση που λέγεται “χώρα των Επιθυμιών” . Εκεί το Εγώ απολαμβάνει τους καρπούς των συναισθηματικών του πράξεων στη ζωή, των επιθυμιών και των παθών του.

Πριν περάσει στην ανώτερη διάσταση, η ψυχή θα υποστεί τον λεγόμενο “δεύτερο θάνατο” αυτόν του αστρικού σώματος, όπου θα αποβάλλει όλα τα “ψυχολογικά της απορρίμματα”. Εκεί στο Ουράνιο Κόσμο του Εγώ επεξεργάζεται ωριμάζει και αφομοιώνει όσα νοητικά και πνευματικά ερεθίσματα δέχτηκε στη φυσική ζωή.

Η διαδικασία της καθόδου της ψυχής προς τη νέα ενσάρκωση ξεκινάει όταν το Εγώ έχει αποφασίσει ξανά να αποκτήσει νέες εμπειρίες στη γήινη ύπαρξη.

Οι παράγοντες που ρυθμίζουν τον τόπο γέννησης, το οικογενειακό περιβάλλον, τις προσωπικές ικανότητες κλπ. Δεν είναι τυχαίοι, αλλά υπόκεινται στις προδιαγραφές του προηγούμενου Κάρμα της Ψυχής.