Η παραβολή του σπορέα. Ματθ.3, 1-9 / Μάρκος4, 1-20)

Στην παραβολή αυτή ο Ιησούς θέλει να παρομοιάσει τον Λόγο του Θεού με σπόρους και τον Υιό του Θεού με σπορέα. Όπως λοιπόν ο γεωργός πηγαίνει στο κτήμα του να σπείρει έτσι και ο υιός του Θεού σπέρνει το Λόγο του Πατέρα. Ο Χριστός σε αυτή την παραβολή επεξηγεί θέματα της βασιλείας των ουρανών, καθώς και το έργο του μεγάλου Γεωργού για το λαό του. Με την μέθοδο αυτή ο Κύριος ήρθε να σκορπίσει τον επουράνιο σπόρο της αλήθειας. Κάθε σπόρος περιέχει μέσα του μια αναπαραγωγική ιδιότητα. Μέσα του κρύβεται η ζωή του φυτού. Έτσι και μέσα στο λόγο του Θεού υπάρχει ζωή. Κάθε εντολή και κάθε υπόσχεση του λόγου του Θεού περιέχει δύναμη, αυτή τη ζωή του Θεού με την οποία η εντολή είναι δυνατόν να τηρηθεί και η υπόσχεση να εκπληρωθεί. Όποιος με πίστη δέχεται το λόγο, δέχεται αυτή τη ζωή.

Με αυτό τον τρόπο ομιλίας του ο Κύριος κατάφερνε να γίνεται κατανοητός και στους ποιο αγράμματους την εποχή εκείνη. Το άκουγαν με προσοχή. Όταν λοιπόν ο γεωργός σπορέας, βγαίνει να σπείρει το χωράφι του, ο κάθε σπόρος θα καρποφορήσει κατά το είδος του. Σπαρμένος κάτω από ομαλές συνθήκες, ο σπόρος θα αναπαραχθεί ίδιος ακριβώς όπως είναι το φυτό. Ο έχων πίστη μέσα στη ψυχή, ο άφθαρτος σπόρος του λόγου θα αναπαράγει ένα χαρακτήρα και μια ζωή κατά την ομοιότητα του χαρακτήρα και της ζωής του Θεού.

Καθώς ο γεωργός έσπερνε, άλλοι σπόροι έπεφταν σε γόνιμο έδαφος, άλλοι έπεφταν στον δρόμο, άλλοι σε πετρώδες έδαφος που δεν είχε πολύ χώμα, άλλοι μέσα σε ακανθώδη μέρη. Μέχρι εδώ όλοι είχαν καταλάβει τι συμβαίνει. Τώρα το αποτέλεσμα είχε να κάνει με το που είχε πέσει ο σπόρος ως προς καρποφορία.

Οι σπόροι που είχαν πέσει στο δρόμο τους έφαγαν τα πουλιά, πράγμα που δεν μπόρεσαν να αποδώσουν τίποτα. Εδώ αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους που ενώ ακούν το Λόγο του Κυρίου, είναι σαν να μην ακούν. Μπορεί να βρίσκονται εκεί σωματικά με κλειστά τα αυτιά τους. Τα λόγια και τα νοήματα περνούν απαρατήρητα χωρίς να τους αγγίζουν το νου και την καρδιά τους. Η παροιμία του λαού λέει, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας. Δεν έχουν την διάθεση να ενστερνιστούν αυτό που ακούνε, πόσο μάλλον να το ψάξουν μέσα τους. Είναι σαν να μιλά κανείς σε άλλη γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν. Αυτοί είναι περαστικοί από την ζωή αυτή μέχρι να ξυπνήσει μέσα τους η επιθυμία της αναζήτησης. Μόνο όταν αρχίσουν να αναζητούν το ποιοι είναι και γιατί βρίσκονται σε αυτή τη ζωή θα τους αφυπνίσει για να αρχίσουν να τακτοποιούν τα κομμάτια του πάζλ που λέγονται πνευματική σοφία.

Οι σπόροι που είχαν πέσει σε πετρώδες έδαφος και δεν υπήρχε πολύ χώμα, ο σπόρος δεν πρόλαβε να βλαστήσει γιατί τον έκαψε ο ήλιος και ξεράθηκε. Με αυτό ο Κύριος θέλει να δώσει παραστατικά τι μπορεί να συμβεί όταν ο άνθρωπος που ακούει το Λόγο του Θεού, ενθουσιάζεται όσο βρίσκεται κοντά στον Ιησού, αλλά όταν απομακρυνθεί ο νους του τον παρασύρει στην παραπλάνηση της καθημερινότητας. Δεν αφιερώνει χρόνο στον εαυτόν του να γευτεί μέσα του την γλυκύτητα εκείνης της στιγμής που άκουγε το Θείο Λόγο. Αυτοί οι τύποι ανθρώπων είναι σαν τα διαβατάρικα πουλιά που απολαμβάνουν το σπόρο που βρίσκουν και φεύγουν αφήνοντας πίσω τους μόνο το στίγμα της παρουσίας τους.

Ο Κύριος αναφέρεται στην παραβολή του σπορέα για τους σπόρους που έπεσαν σε ακανθώδη μέρη. Τα ακανθώδη μέρη είναι πάρα πολλά στην καθημερινότητα της ζωής. Είναι η επιθυμίες, η δόξα, το ανεπτυγμένο ΕΓΩ, τα χρήματα και γενικά κάθε υλιστική επιθυμία. Όλα αυτά συνυπάρχουν και είναι οι ψευδαισθήσεις που έχει εναγκαλισθεί ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Βαθιά μέσα του κατακαίει η σπίθα της αλήθειας που οδηγεί στο Θεό. Η πίστη τους όμως στο Λόγο του Θεού δεν είναι αρκετά μεγάλη για να μπορέσουν να ξεπεράσουν σε βλάστηση τις γήινες και υλικές τους πεποιθήσεις. Καταφέρνουν να βλαστήσουν όσο ακόμα μέσα τους είναι ζεστός ο Λόγος, αλλά έως εκεί δεν έχουν μέσα τους την δύναμη της θέλησης και της υπομονής ώστε να ξεπεράσουν τα γήινα ζιζάνια που τους περιβάλλουν και να ανοίξουν τα μάτια τους στον ήλιο που τους χαρίζει την αληθινή ζωή. Γι' αυτούς τους χαρακτήρες μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μέσα τους η σπίθα της αγάπης και της χαράς για την Δόξα Κυρίου, αλλά θα χρειαστούν πολύ δουλειά να κάνουν με τον εαυτόν τους για να μπορέσουν να αποτινάξουν από μέσα τους τον πειθαρχημένο χαρακτήρα της κοινωνίας που ζουν. Αυτοί κάποια στιγμή ίσως καταφέρουν να βγουν στο Φως αν ξεπεράσουν σε ύψος τα ζιζάνια που φυτρώνουν γύρω τους.

Η τελευταία κατηγορία της παραβολής του σπορέα, είναι αυτή που ο σπόρος έπεσε σε γόνιμο έδαφος. Αυτός ο σπόρος βλάστησε, μεγάλωσε και έδωσε τους καρπούς του. Σε αυτό το σημείο ο Κύριος θέλει να δώσει να καταλάβουν, ότι ο σπορέας έκανε το έργο του. Έσπειρε το χωράφι του με την ίδια αγάπη και λαχτάρα να δει τους σπόρους να μεγαλώνουν και να καρποφορούν. Οι σπόροι, ο Λόγος Κυρίου βρήκε ανταπόκριση σε πολλές ψυχές που τον άκουσαν, τον πίστεψαν και πολλοί τον ακολούθησαν στο Θεόπνευστο έργο του. Οι σπόροι αυτοί που βρήκαν έφορο έδαφος καρποφόρησαν ως κήρυκες του Λόγου του Θεού. Έγιναν οι νέοι σπορείς και συνεχιστές στο έργο του Κυρίου. Αυτοί ήταν έτοιμοι. Η πόρτα της ψυχής τους και της καρδιά τους ήταν ανοικτή. Ήταν έτοιμες να δεχθούν αυτόν που θα ανάψει τη φλόγα για να φουντώσει .

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας δεν έκανε διακρίσεις που και σε ποιους θα χαρίσει το Λόγο της Αλήθειας του Θεού και Πατέρα Ημών. Για το αποτέλεσμα υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί που ακούν. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για το πως θα επεξεργαστούν αυτά που άκουσαν.

Πέρα από το δώρο της ζωής και της Θείας Πνοής που μας χαρίζει ο Θεός όταν ερχόμαστε στη γη και παίρνουμε σάρκα και οστά, μας χαρίζει και την ελεύθερη βούληση. Το δώρο αυτό είναι το κλειδί που θα μας ανοίξει την πόρτα της Ουράνιας Βασιλείας.

Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν τον Θεό, χωρίς όμως να έχουν καμία εμπειρική γνώση γ' αυτόν. Η επιθυμία τους να εκτελέσουν το θέλημά του πηγάζει από τη δική τους ψυχική διάθεση και όχι από τη βαθιά πειθώ του Αγίου Πνεύματος. Η διαγωγή τους δεν εναρμονίζεται με το νόμο του Θεού. Φαίνονται ότι δέχονται τον Χριστό για Σωτήρα τους, αλλά δεν πιστεύουν ότι Αυτός μπορεί να τους χορηγήσει τη δύναμη να υπερνικήσουν τις αμαρτίες τους. Δεν έχουν έρθει σε επαφή με τον Σωτήρα και ο χαρακτήρας τους παρουσιάζει ελαττώματα τόσο φυσικά όσο και επίκτητα.

Άλλο είναι να παραδέχεται κανείς το Άγιο Πνεύμα σε γενικές γραμμές και άλλο να το επιδέχεται σαν ένα παράγοντα που ελέγχει και καλεί σε μετάνοια. Πολλοί νοιώθουν κάποιο αίσθημα αποξένωσης από τον Θεό, μια συναίσθηση της υποδούλωσης τους στο Εγώ . Καταβάλουν προσπάθειες να αλλάξουν, χωρίς όμως να θυσιάζουν το Εγώ τους. Δεν παραδίδονται ολοκληρωτικά στα χέρια του Χριστού, ζητώντας τη Θεϊκή δύναμη για να κάνουν το θέλημά του. Δεν θέλουν ή δεν γνωρίζουν πως να αναπλάσουν εκ νέου τον εαυτό τους σύμφωνα με την θεϊκή ομοιότητα. Κατά ένα γενικό τρόπο αναγνωρίζουν τις ατέλειές τους, χωρίς όμως να παραιτούνται από τις παλιές πεποιθήσεις τους. Έτσι με κάθε παράπτωμα, ή λάθος η παλιά εγωιστική τους φύση ενισχύεται. Η μόνη ελπίδα για τις ψυχές αυτές είναι να συνειδητοποιήσουν την αλήθεια των λόγων του Χριστού. Η πραγματική αγιοσύνη είναι η ολοκληρωτική αφιέρωση στην υπηρεσία του Θεού. Ο Χριστός ζητά ανεπιφύλακτη αφοσίωση και αμέριστη υπηρεσία. Ζητά την πλήρη αφοσίωση χωρίς να υποθάλπεται το Εγώ.

Όποιος ζει μόνο για τον εαυτό του δεν μπορεί να σταθεί κάτω από την σκέπη του Θεού. Η αγάπη είναι η θεμελιώδης αρχή της ουράνιας βασιλείας. Η αγάπη είναι αυτή που μπορεί να αντικρούσει τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς. Η προσπάθεια να υπηρετεί κανείς τον εαυτόν και τον Χριστό κατατάσσει τον άνθρωπο ακροατή του πετρωμένου εδάφους και όταν έρθει η ώρα της δοκιμασίας, δεν θα μπορέσει τότε αυτό να το αντέξει. Η θεϊκή χάρη ευδοκιμεί μόνο στην καρδιά που βρίσκεται πάντοτε προετοιμασμένη για τα πολύτιμα σπέρματα της αλήθειας Τα αγκάθια της αμαρτίας αναπτύσσονται όπου βρουν έδαφος. Δεν χρειάζονται καμιά καλλιέργεια., σε αντίθεση με τη θεϊκή χάρη που απαιτεί προσεκτική καλλιέργεια.

Τα βάτα και τα αγκάθια ξεφυτρώνουν παντού, γι' αυτό και το ξεβοτάνισμα είναι έργο συνεχές. Αν η καρδιά δεν τεθεί κάτω από το έλεγχο του Θεού, αν το Άγιο Πνεύμα δεν εργασθεί ακατάπαυστα για να εξαγνίσει και να εξευμενίσει τον χαρακτήρα, οι παλιές συνήθειες θα αναζωογονούνται. Τα αγκάθια που κόβονται χωρίς να ξεριζωθούν γρήγορα ξαναφυτρώνουν και πλημμυρίζουν την καρδιά. Ο σπόρος του Θεϊκού λόγου είναι αδύνατο να καρποφορήσει, όταν η ζωντάνια της ψυχής δαπανάται για να εκθρέψει τα αγκάθια της κοσμικότητας.

Η αγάπη για τα πλούτη ασκεί μια ακατάσχετη, απατηλή δύναμη. Συνήθως οι κάτοχοι των επιγείων θησαυρών λησμονούν ότι ο Θεός είναι Εκείνος που τους χορηγεί τη δύναμη για την απόκτηση του πλούτου. Οι άνθρωποι χάνουν την συναίσθηση της εξάρτησής τους από τον Θεό καθώς των υποχρεώσεών τους έναντι των συνανθρώπων τους. Αντί να θεωρούν τον πλούτο σαν δώρο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την δόξα του Θεού και την εξέλιξη της ανθρωπότητας, τον βλέπουν ως μέσο για την ατομική τους εξυπηρέτηση. Σε αυτή την περίπτωση ο σπόρος του λόγου του Θεού πνίγεται από τα αγκάθια και τις γήινες και υλικές απολαύσεις.

Οι απολαύσεις εξασθενούν τις φυσικές δυνάμεις, σκοτεινιάζουν το νου και παραλύουν τα πνευματικά αισθητήρια. Όλα αυτά ενεργούν κατά της ψυχής. Οτιδήποτε παρασύρει το νου μακριά από τον Θεό, θεωρείται εχθρός της ψυχής και της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου. Όταν η πνευματική ζωή μολύνεται, όλα τα ευγενικά χαρίσματα της ψυχής που ενώνουν τον άνθρωπο με τον πνευματικό κόσμο εξαφανίζονται. Μπορεί μερικοί άνθρωποι να αντιληφθούν την πορεία αυτή της ψευδαίσθησης και να μετανοήσουν. Ο Θεός ως εύσπλαχνος που είναι, μπορεί να τους συγχωρήσει, έχουν όμως υποστεί βαθύ ψυχικό τραυματισμό και έχουν εκθέσει τον εαυτόν τους σε συνεχή κίνδυνο επιστροφής.

Σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, ο σπορέας και ο σπόρος είναι πάντοτε ίδιοι. Ο Κύριος μας διδάσκει ότι αν ο λόγος του Θεού αποτύχει να εκπληρώσει το έργο του στη ζωή και στις καρδιές μας, η αιτία πρέπει να αναζητηθεί μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Η δύναμη όμως της εκλογής είναι στο χέρι μας και από εμάς εξαρτάται που θα καταλήξουμε. Τι έδαφος θα παραχωρήσουμε στον σπόρο που λάβαμε. Το Πνεύμα του Θεού προσπαθεί διαρκώς να σπάσει την μαγική έλξη που κρατά τους ανθρώπους απορροφημένους στα εγκόσμια συμφέροντα και να αφυπνίσει μέσα τους την επιθυμία για τους αιώνιους και ουράνιους θησαυρούς.