Η εξομολόγηση είναι θεοπαράδοτη εντολή

Η εξομολόγηση είναι θεοπαράδοτη εντολή

 Η εξομολόγηση είναι θεοπαράδοτη εντολή και αποτελεί ένα των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η εξομολόγηση δεν είναι μία τυπική, από συνήθεια «για το καλό» και λόγω των επικείμενων εορτών, βεβιασμένη και πρόχειρη πράξη από ένα και μόνο καθήκον ή υποχρέωση και προς ψυχολογική εκτόνωση. Η εξομολόγηση θα πρέπει νάναι συνδυασμένη πάντοτε με τη μετάνοια. Μας έλεγε Αγιορείτης Γέροντας: Πολλοί εξομολογούνται, λίγοι μετανοούν! (Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Η μετάνοια είναι μία ελεύθερη, καλλιεργημένη, εσωτερική διεργασία επιμελημένη, συντριβής και λύπης, για την απομάκρυνση από τον Θεό διά της αμαρτίας. Η μετάνοια η αληθινή δεν συνδυάζεται με την αφόρητη θλίψη, την υπερβολική στενοχώρια και τις αδυσώπητες ενοχές. Τότε δεν είναι μάλλον ειλικρινής μετάνοια, αλλά κρυφός εγωισμός, στραπατσάρισμα του «εγώ», θυμός με τον εαυτό μας, που εκδικείται γιατί εκτίθεται και ντροπιάζεται και δεν ανέχεται κάτι τέτοιο. Μετάνοια σημαίνει αλλαγή νου, νοοτροπίας, μεταβολισμός, εγκεντρισμός χρηστοήθειας, μίσος της αμαρτίας. Μετάνοια ακόμη σημαίνει αγάπη της αρετής, καλοκαγαθία, επιθυμία, προθυμία και διάθεση σφοδρή επανασυνδέσεως με τον Χριστό διά της Χάριτος του πανσθενουργού Αγίου Πνεύματος. Η μετάνοια ξεκινά από τα βάθη της καρδιάς, ολοκληρώνεται όμως απαραίτητα στο μυστήριο της θείας και ιεράς εξομολογήσεως.

Ο εξομολογούμενος εξομολογείται ειλικρινά και ταπεινά ενώπιον του εξομολόγου, ως εν προσώπω του Χριστού. Κανένας επιστήμονας, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, ψυχίατρος, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, θεολόγος δεν μπορεί ν' αντικαταστήσει τον εξομολόγο. Καμία εικόνα, έστω και η πιο θαυματουργή, δεν μπορεί να δώσει αυτό που δίνει το πετραχήλι του εξομολόγου, την άφεση των αμαρτιών. Ο εξομολόγος αναλαμβάνει τον εξομολογούμενο, τον υιοθετεί και τον αναγεννά πνευματικά, γι' αυτό και ονομάζεται πνευματικός πατέρας. Η πνευματική πατρότητα κανονικά είναι ισόβια, ιερή και δυνατή, δυνατότερη και συγγενικού δεσμού. Ο πνευματικός τοκετός είναι οδυνηρός. Ο εξομολόγος με φόβο Θεού «ως λόγον αποδώσων», γνώση, ταπείνωση και αγάπη παρακολουθεί τον αγώνα του εξομολογούμενου και τον χειραγωγεί διακριτικά στην ανοδική πορεία της εν Χριστώ ζωής.

Ο εξομολόγος ιερεύς έχει ειδική ευλογία από τον επίσκοπο για το εξομολογητικό του έργο. Κανονικά όμως το χάρισμα του «δεσμείν και λύειν» αμαρτίες το λαμβάνει με τη χειροτονία του εις πρεσβύτερο. Καθίσταται διάδοχος των αγίων αποστόλων. Έτσι σημασία κύρια και μεγάλη έχει η εγκυρότητα και η κανονικότητα της αποστολικής διαδοχής διά των επισκόπων. Το μυστήριο της εξομολογήσεως όπως και όλα τ' άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας τελεσιουργούνται και χαριτώνουν τους πιστούς όχι κατά την αξία, ικανότητα, επιστημοσύνη, λογιοσύνη, ευφράδεια, δραστηριότητα και τέχνη του ιερέως, ακόμη και την αρετή και αγιότητά του, αλλά τη διά της κανονικότητος της ιερωσύνης και του Τελεταρχικού Παναγίου Πνεύματος. Οι τυχόν αμαρτίες του ιερέως δεν εμποδίζουν τη θεία Χάρη των μυστηρίων. Αλλοίμονο αν αμφιβάλλουμε αν κατά την αναξιότητα του ιερέως το ψωμί και το κρασί έγινε σώμα και αίμα Χριστού κατά τη θεία Λειτουργία. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο ιερεύς δεν θα πρέπει μόνιμα ν' αγωνίζεται για την καθαρότητά του. Έτσι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εξομολόγοι. Όλοι οι εξομολόγοι την ίδια άφεση δίνουν. Έχουμε όμως το δικαίωμα επιλογής του εξομολόγου. Μπορούμε να προστρέξουμε σε αυτόν που αληθινά μας αναπαύει. Δεν είναι σοβαρή όμως η συνεχής αλλαγή εξομολόγου. Δεν φανερώνει κάτι τέτοιο πνευματική ωριμότητα. Ούτε όμως και οι εξομολόγοι θα πρέπει να στενοχωρούνται παράφορα και να δημιουργούν μάλιστα και προβλήματα όταν αναχωρήσει κάποιο πνευματικό τους τέκνο. Ίσως τούτο σημαίνει πως ήταν νοσηρά συνδεδεμένοι μαζί του, συναισθηματικά, προσωποπαγώς, δεμένοι με το πρόσωπό του και όχι με τον Χριστό και την Εκκλησία, και θεωρούν την αναχώρηση προσβολή, μείωση, ότι δεν υπάρχει καλύτερος ή μία αίσθηση ότι οι άλλοι μας ανήκουν αποκλειστικά και μπορούμε να τους εξουσιάζουμε και να τους φερόμαστε μάλιστα εξαναγκαστικά ως καταπιεσμένους και ανελεύθερους υποτακτικούς. Είπαμε βέβαια πως ο εξομολόγος είναι πνευματικός πατέρας και ο πνευματικός τοκετός ενέχει οδύνη. Έτσι είναι φυσικό να λυπάται για την αναχώρηση του υιού του. Προτιμότερο όμως είναι να εύχεται για την πνευματική του πρόοδο και τη σύνδεσή του με την Εκκλησία, έστω και παρά την αποσύνδεσή του από τον ίδιο. Να εύχεται και όχι να απεύχεται.

Το έργο του εξομολόγου δεν είναι μόνο η απλή ακρόαση των αμαρτιών του εξομολογούμενου και η ανάγνωση στο τέλος της συγχωρητικής ευχής. Ούτε πάλι περιορίζεται μόνο στην ώρα της εξομολογήσεως. Ο εξομολόγος σαν καλός πατέρας φροντίζει συνεχώς το τέκνο του, το ακούει και το παρακολουθεί προσεκτικά, το νουθετεί κατάλληλα, το κατευθύνει ευαγγελικά, τονίζει τα τάλαντά του, δεν του θέτει υπερβολικά βάρη, το κανονίζει μέτρια όταν πρέπει, το οικονομεί όταν απογοητεύεται, βαρύνεται, δυσανασχετεί, αποκάμνει, το θεραπεύει ανάλογα, δεν το αποθαρρύνει ποτέ, συνεχίζοντας τον αγώνα παθοκτονίας και αρετοσυγκομιδής, μορφώνοντας στην ψυχή του την αθάνατη Χριστό.

Η αναπτυσσόμενη αυτή πατρική και υιική σχέση εξομολόγου και εξομολογούμενου δημιουργεί μία άνεση, εμπιστοσύνη, σεβασμό, ιερότητα και ανάταση. Ο εξομολογούμενος ανοίγει την καρδιά του στον εξομολόγο και του εκθέτει τα πιο κρύφια, τα πιο δόλια, τα πιο ακάθαρτα, όλα τα μυστικά του, πράξεις απόκρυφες και επιθυμίες βλαβερές, ακόμη και αυτά που δεν θέλει να ομολογήσει στον ίδιο του τον εαυτό και δεν λέει στον πιο στενό συγγενή του και τον καλύτερο φίλο του. Έτσι ο εξομολόγος θα πρέπει απόλυτα να σεβασθεί αυτή την απεριόριστη εμπιστοσύνη του εξομολογούμενου. Η εμπιστοσύνη αυτή επαυξάνεται οπωσδήποτε και από το γεγονός ότι ο εξομολόγος είναι αυστηρά δεσμευμένος, μέχρι θανάτου μάλιστα, από τους θείους και Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας με το απόρρητο της εξομολογήσεως.

Στην ορθόδοξη εξομολογητική δεν υπάρχουν βέβαια γενικές συνταγές, γιατί η πνευματική καθοδήγηση της κάθε μοναδικής ψυχής γίνεται εξατομικευμένα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ανεπανάληπτος, με ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση, άλλο χαρακτήρα, διάφορες δυνάμεις και δυνατότητες, όρια, εφέσεις, αντοχές, γνώσεις, ανάγκες και διαθέσεις. Ο εξομολόγος με τη Χάρη του Θεού και τη θεία φώτιση θα πρέπει να διακρίνει όλ' αυτά, ώστε ν' αποφασίσει τί καλύτερα θα πρέπει να χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει τον εξομολογούμενο. Άλλοτε χρειάζεται η επιείκεια και άλλοτε η αυστηρότητα. Δεν είναι για όλους πάντοτε τα ίδια. Ούτε ο εξομολόγος θα πρέπει νάναι πάντα αυστηρός, έτσι μόνο για να λέγεται αυστηρός και να εκτιμάται. Ούτε υπερβολικά επιεικής, για να προτιμάται και να λέγεται πνευματικός πατέρας πολλών. Χρειάζεται φόβος Θεού, διάκριση, τιμιότητα, ειλικρίνεια, ταπείνωση, μελέτη, γνώση και προσευχή.

Η «οικονομία» δεν απαιτείται από τον εξομολογούμενο. Ούτε είναι ορθό να γίνει κανόνας από τον εξομολόγο. Η «οικονομία» θα πρέπει να παραμείνει εξαίρεση. Η «οικονομία» επίσης θα πρέπει να είναι πάντα προς καιρόν (Αρχιμ. Γεώργιος Γρηγοριάτης). Όταν εκλείψουν οι λόγοι που την επιβάλλουν ασφαλώς δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Για την ίδια αμαρτία μπορούμε να έχουμε πολλούς διαφορετικούς τρόπους προς αντιμετώπισή της.

Ο κανόνας δεν είναι πάντοτε απαραίτητος. Ο κανόνας δεν είναι τιμωρία. Είναι παιδαγωγία. Ο κανόνας δεν τίθεται προς ικανοποίηση του προσβληθέντος Θεού και εξιλέωση του αμαρτωλού ενώπιον της Θείας δικαιοσύνης. Αυτή είναι μια καθαρά αιρετική διδασκαλία. Ο κανόνας συνήθως τίθεται στην ανώριμη μετάνοια, προς συναίσθηση και συνειδητοποίηση του μεγέθους της αμαρτίας. Η αμαρτία κατά την ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι τόσο παράβαση του νόμου, όσο έλλειψη αγάπης στο Θεό. Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις, έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος.

Ο κανόνας τίθεται προς ολοκλήρωση της μετάνοιας του εξομολογούμενου, γι' αυτό, καθώς ορθά λέγει ο π. Αθανάσιος Μετεωρίτης, όπως ο εξομολόγος δεν επιτρέπεται να κοινοποιεί τις αμαρτίες του εξομολογούμενου, έτσι κι ο εξομολογούμενος δεν επιτρέπεται να κοινοποιεί στους άλλους τον κανόνα που του έθεσε ιδιαίτερα ο εξομολόγος, που είναι συνισταμένη πολλών παραμέτρων.

Ο εξομολόγος λειτουργεί ως χορηγός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Κατά την ώρα του μυστηρίου δεν λειτουργεί ως ψυχολόγος και επιστήμονας. Λειτουργεί ως ιερεύς, ως έμπειρος ιατρός, ως φιλόστοργος πατέρας. Ακούγοντας τ' αμαρτήματα του εξομολογούμενου προσεύχεται να τον φωτίσει ο Θεός. να δώσει το καλύτερο φάρμακο προς θεραπεία, να σφυγμομετρήσει τον βαθμό και την ποιότητα της μετανοίας του. Ο εξομολόγος δεν στέκεται απέναντι στον εξομολογούμενο με περιέργεια, καχυποψία, ζήλεια, υπερβολική αυστηρότητα, εξουσιαστικότητα και αλαζονεία, αλλά ούτε και αδιάφορα, επιπόλαια, απρόσεκτα και κουρασμένα. Η ταπείνωση, η αγάπη και η προσοχή του εξομολόγου θα βοηθήσει πολύ τον εξομολογούμενο. Ούτε ο εξομολόγος θα πρέπει να κάνει πολλές, περιττές και αδιάκριτες ερωτήσεις. Ιδιαίτερα θα πρέπει να διακόπτει τις λεπτομερείς περιγραφές διαφόρων αμαρτημάτων και ιδιαίτερα σαρκικών, ακόμη και τις αναφορές ονομάτων, ώστε ν' ασφαλίζεται περισσότερο. Ο εξομολογούμενος πάλι δεν θα πρέπει να φοβάται, να δειλιάζει και να ντρέπεται, αλλά να σέβεται, να εμπιστεύεται, να τιμά και να ευλαβείται τον εξομολόγο. Αυτό το κλίμα πάντως της ιερότητος, αλληλοσεβασμού και εμπιστοσύνης κυρίως θα το καλλιεργήσει, εμπνεύσει και δημιουργήσει ο εξομολόγος.

Η αγία μητέρα μας Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το σώμα του Αναστημένου Χριστού, είναι ένα απέραντο θεραπευτήριο, αποθεραπείας των ασθενών αμαρτωλών πιστών, από τα τραύματα, τις πληγές και τις ασθένειες της αμαρτίας, των παθογόνων δαιμόνων και των ιοβόλων δαιμονικών παγίδων και επηρειών των δαιμονοκίνητων παθών.

Η Εκκλησία μας δεν είναι παράρτημα του υπουργείου κοινωνικής προνοίας, ούτε συναγωνίζεται να ξεπεράσει τους διάφορους συλλόγους κοινωνικής ευποιΐας, δίχως διόλου ν' αρνείται το σπουδαίο και αγαθό αυτό έργο και να μη το επιτελεί πλούσια, επαινετά και θαυμάσια, αλλά κυρίως είναι η χορηγός νοήματος της ζωής, λυτρώσεως και σωτηρίας των πιστών «υπέρ ων Χριστός απέθανεν» διά της συμμετοχής τους στα μυστήρια της Εκκλησίας. Το πετραχήλι του Ιερέως είναι πλάνη, όπως έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, που λειαίνει και ισιάζει τους ανθρώπους, είναι θεραπευτικό νυστέρι παθοκτονίας και όχι μιστρί εργασιομανίας ή σύμβολο εξουσίας. Είναι υπηρετική ποδιά διακονίας των ανθρώπων προς θεραπεία και σωτηρία.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τον ιερέα για τη συγχώρηση του πλάσματός του. Το λέγει χαρακτηριστικά η ευχή: «Ο Θεός συγχωρήσαι σοι δι' εμού του αμαρτωλού πάντα, και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι. και ακατάκριτόν σε παραστήσαι εν τω φοβερώ αυτού Βήματι. περί δε των εξαγορευθέντων εγκλημάτων μηδεμίαν φροντίδα έχων, πορεύου εις ειρήνην». Ανεξομολόγητες αμαρτίες θα βαραίνουν τον άνθρωπο και στον μέλλοντα αιώνα. Εξομολογημένες αμαρτίες δεν εξομολογούνται. Είναι σαν να μη πιστεύει κανείς στην χάρη του μυστηρίου. Ο Θεός τα γνωρίζει, αλλά θα πρέπει προς άφεση, ταπείνωση και ίαση να εξαγορευθούν. Η ενίοτε επιτίμηση αμαρτιών δεν αναιρεί την αγάπη της Εκκλησίας, αλλά αποτελεί παιδαγωγική επίσκεψη προς καλύτερη συναίσθηση των πταισμάτων.

Κατά τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη «η εξομολόγησις είναι μία θεληματική διά στόματος φανέρωσις των πονηρών έργων και λόγων και λογισμών, κατανυκτική, κατηγορητική, ευθεία, χωρίς εντροπήν, αποφασιστική, προς νόμιμον πνευματικόν γινομένη». Ο θεοφόρος όσιος ευσύνοπτα, μεστά και σημαντικά αναφέρει πως η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται θεληματικά, ελεύθερα, αβίαστα, ανεξανάγκαστα, δίχως ο εξομολόγος ν' άγχεται να εκμαιεύσει την ομολογία του εξομολογούμενου. Με κατάνυξη, συναίσθηση δηλαδή της λύπης που προκάλεσε ειλικρινά με την αμαρτία στον Θεό. Όχι συναισθηματικά, υποκριτικά, λιπόψυχα δάκρυα. Κατάνυξη γνήσια που σημαίνει συντριβή, μεταμέλεια, μίσος της αμαρτίας, αγάπη της αρετής, επίγνωση ευγνωμοσύνης στον Δωρεοδότη Θεό. Κατηγορητική σημαίνει υπεύθυνη εξομολόγηση, δίχως δικαιολογίες, υπεκφυγές, στρεψοδικίες, ανευθυνότητες και μεταθέσεις, με ειλικρινή αυτομεμψία και γνήσια αυτοεξουθένωση, που φέρει τη χαρμολύπη και το χαροποιό πένθος της Εκκλησίας. Ευθεία σημαίνει εξομολόγηση με κάθε ειλικρίνεια, ευθύτητα και ακρίβεια, ανδρεία και θάρρος, αυστηρότητα και γενναιότητα. Συμβαίνει ακόμη και την ώρα αυτή ο άνθρωπος να μη παραδέχεται την ήττα του, την πτώση και την αδυναμία του και με ωραιολογίες και μακρυλογίες να μεταθέτει τα ποσοστά ευθύνης του, με περιστροφές και μισόλογα, κατηγορώντας και τους άλλους, προκειμένου να φυλάξει ακόμη και τώρα ατσαλάκωτο το εγώ του. Χωρίς εντροπή εξομολόγηση σημαίνει παρουσίαση του πραγματικού οικτρού εαυτού μας. Η ντροπή είναι καλή προ της αμαρτίας και όχι μετά και μπροστά στον εξομολόγο. Η προ του εξομολόγου ντροπή λέγουν θα μας ελευθερώσει από τη ντροπή στην έσχατη κρίση, αφού ό,τι συγχωρήσει ο εξομολόγος δεν θα ξανακριθεί. Αποφασιστική εξομολόγηση σημαίνει να είναι καθαρή, συγκεκριμένη, ειλικρινής και με την απόφαση να μη επαναλάβει τα εξομολογηθέντα αμαρτήματα ο πιστός. Ακόμη η εξομολόγηση θα πρέπει να είναι συνεχής, ώστε τα φιλεπίστροφα, κατά τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, πάθη να μη ισχυροποιούνται, αλλά αντίθετα σύντομα να θεραπεύονται. Έτσι δεν λησμονούνται οι αμαρτίες, υπάρχει τακτικός έλεγχος, αυτοπαρατήρηση, αυτοέλεγχος, αυτογνωσία και αυτομεμψία, δεν εγκαταλείπει η Θεία Χάρη και οι δαιμονικές παγίδες συντρίβονται ευκολότερα και η μνήμη του θανάτου δεν είναι φοβερή και τρομακτική. 

«ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ» ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ». ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Τα 12 Μυστικά για τη ζωή σου......!!!!

 

Τα 12 Μυστικά για τη ζωή σου......!!!!

Να εκτιμάς και να νιώθεις ευγνωμοσύνη για όσα έχεις: Είναι πολλά εκείνα που υπάρχουν στη ζωή σου και δεν τους δίνεις σημασία, γιατί τα συνήθισες και τα θεωρείς αυτονόητα.

Μυστικό 1 : Μερικά από τα πιο απλά. Η υγεία σου, ένα σπίτι για να μένεις, το καθημερινό φαγητό σου, οι αγαπημένοι σου άνθρωποι. Νιώθεις πολύ καλύτερα όποτε στρέφεις την προσοχή σου σε αυτά που έχεις και όχι σε ό,τι σου λείπει.

Μυστικό 2 : Να σκέφτεσαι θετικά. Το να περιμένεις να συμβεί το καλύτερο, μεγαλώνει τις πιθανότητες αυτό να συμβεί και στην πραγματικότητα. Η αισιοδοξία και η θετική σκέψη σου δίνουν την ενέργεια να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις, και επίσης προδιαθέτουν και τους άλλους να σε αντιμετωπίσουν ευνοϊκά. Να θυμάσαι ότι το είδος της σκέψης σου, ανάλογα με το αν είναι θετική ή αρνητική, φέρνει στη ζωή σου και τις ανάλογες καταστάσεις.

Μυστικό 3 : Να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους. Όχι, η σύγκριση με τους άλλους δεν σε κάνει να γίνεσαι καλύτερος, παρά μόνο πιο δυστυχισμένος. Να θυμάσαι ότι ο καθένας έχει τα δικά του χαρίσματα και τη δική του τύχη στη ζωή. Εσύ πρέπει να κοιτάς πώς θα φτιάχνεις τον εαυτό σου, και άσε τους άλλους. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι ποτέ δεν κοιτάνε αν… το χορτάρι στο οικόπεδο του διπλανού είναι πιο πράσινο από το δικό τους.

Μυστικό 4 : Να κάνεις καλά πράγματα για τους άλλους. Η προσφορά προς τους άλλους σου δίνει χαρά και αίσθηση πληρότητας. Δεν χρειάζεται ό,τι καλό κάνουμε να γίνεται με την αναμονή μιας ανταπόδοσης ή να απευθύνεται μόνο στους δικούς μας ανθρώπους. Μάθε να προσφέρεσαι χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσεις ή να εξυπηρετήσεις όπου έχεις τη δυνατότητα. Οιανθρώπινες σχέσεις αποκτούν έτσι ένα άλλο νόημα και η ζωή σου είναι πιο γεμάτη.

Μυστικό 5 : Να αφιερώνεις χρόνο στις ανθρώπινες σχέσεις. Οι σχέσεις μας με τους άλλους δεν λειτουργούν από μόνες τους, λες και τις βάζουμε στον «αυτόματο πιλότο». Χρειάζεται να ασχολούμαστε μαζί τους, να τους αφιερώνουμε χρόνο και ενέργεια. Αυτό φυσικά ξέρεις ότι ισχύει για τιςερωτικές σχέσεις. Αλλά παράλληλα μην αφήνεις τις φιλίες και τις γνωριμίες σου να ατονούν και να σβήνουν, μέσα στην αδιαφορία και στις δικαιολογίες για έλλειψη χρόνου.

Μυστικό 6 : Να ασχολείσαι με δραστηριότητες που σε ευχαριστούν.

Οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που απολαμβάνουν, όπως ένα χόμπι, σπορ ή άλλη απασχόληση, έχουν βρει έναν σίγουρο τρόπο να γίνονται ευτυχισμένοι, αντίθετα με όσους κάθονται με τις ώρες μπροστά σε μια τηλεόραση (όχι, δεν σε ευχαριστεί, απλώς σε αποχαυνώνει). Και μην βρίσκεις δικαιολογίες ότι εσένα θα σου άρεσαν οι καταδύσεις στα νησιά Φίτζι, αλλά δεν έχεις λεφτά! Υπάρχουν αμέτρητες άλλες επιλογές για να περνάς ευχάριστα.

Μυστικό 7 : Να βρίσκεις λόγους να γελάς. Όλες σχεδόν οι καταστάσεις στη ζωή μας έχουν μια αστεία ή ευχάριστη πλευρά. Μάθε να τη βλέπεις. Διακωμώδησε τα δυσάρεστα που σου συμβαίνουν. Κάνε παρέα με ευχάριστους ανθρώπους. Το να σου αρέσει να γελάς δεν σε κάνει ανεύθυνο ή χαζοχαρούμενο. Ούτε με το να βουλιάζεις στη «μαυρίλα» θα βελτιώσεις καμιά κατάσταση. Ακολούθησε το παράδειγμα των ευτυχισμένων ανθρώπων και δες με χαμόγελο τη φωτεινή πλευρά της ζωής.

Μυστικό 8 : Να έχεις στόχους. Αν έχεις κάποια σχέδια που ονειρεύεσαι να πραγματοποιήσεις, η ζωή αποκτά ένα άλλο ενδιαφέρον. Δεν χρειάζεται να πρόκειται για μεγαλεπήβολους στόχους, όπως να γίνεις παγκοσμίως διάσημος ή πάμπλουτος. Αρκούν και τα απλά καθημερινά πράγματα, του τύπου να χάσεις τέσσερα κιλά ή να μάθεις να χορεύεις σάμπα. Απλώς φρόντισε πάντα να τους ανανεώνεις, ώστε να έχεις διαρκώς μια επιδίωξη που να σου δίνει κίνητρο.

Μυστικό 9 : Να συγχωρείς. Δεν υπάρχει πιο φθοροποιό συναίσθημα από την κακία που κρατάμε σε κάποιον. Έστω κι αν έχουμε όλο το δίκαιο του κόσμου με το μέρος μας, η μνησικακίαμάς κατατρώει και μπορεί να μας χαλάει τη διάθεση για ώρες, μέρες και ακόμα παραπάνω. Και τελικά εμείς βγαίνουμε ζημιωμένοι. Προσπάθησε λοιπόν νασυγχωρείς όσους σε έβλαψαν, σε πλήγωσαν, σου φέρθηκαν σκάρτα. Αλλιώς, μόνο δυστυχισμένος γίνεσαι.

Μυστικό 10 : Να προσέχεις το σώμα σου: Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν παραμελούν την υγεία και την εμφάνισή τους. Δεν μιλάμε βέβαια για μια εξωφρενική φιλαρέσκεια, αλλά για μιαισορροπημένη σχέση με το σώμα μας. Φροντίζοντας τον εαυτό σου, δείχνεις ότι τον εκτιμάς και νιώθεις όμορφα πρώτα εσύ με… εσένα, ανεξάρτητα με το πώς θα σε δουν οι άλλοι. Δεν το κάνεις για να αποσπάσεις τον θαυμασμό τους, αλλά για να είσαι πρώτα εσύ καλά.

Μυστικό 11 : Να μη στενοχωριέσαι για όσα έγιναν και δεν μπορείς να αλλάξεις. Αν το καλοσκεφτείς, το να «σκας» για κάτι για το οποίο δεν μπορείς πια να κάνεις τίποτα, δεν έχει κανένα νόημα. Φυσικά όλοι πέφτουμε σε αυτή τη… λούμπα στη μια ή στην άλλη περίσταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το σταματήσουμε. Απλώς αντί να κολλάς στο γιατί τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν, στρέψε τη σκέψη σου στο τι θα κάνεις από δω και πέρα.

Μυστικό 12 : Να μην «τρώγεσαι» ανησυχώντας για το μέλλον. Δεν λέμε, φυσικά, να ζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Αλλά οι ευτυχισμένοι άνθρωποι βρίσκουν μια ισορροπία και δεν αφήνουν να τους φθείρουν οι ανησυχίες για όλες τις πιθανές ή απίθανες συμφορές που μπορεί να συμβούν. Μην αφήνεσαι να σε πνίγουν οι μαύρες σκέψεις, άλλωστε πάντα «αύριο είναι μια άλλη μέρα», όπως έλεγε και η ηρωίδα του «Όσα παίρνει ο άνεμος».

Mary Manesi

Τονώστε την αυτοπεποίθησή σας, τώρα !

Τονώστε την αυτοπεποίθησή σας, τώρα !

Μήπως δεν πιστεύετε στις δυνατότητες και τις ικανότητές σας;

Ήρθε η ώρα να τονώσετε την αυτοπεποίθησή σας!

Γνωρίστε αυτό που είστε:
Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και ο τρόπος που επιλέγουμε να την προβάλλουμε στους ανθρώπους γύρω μας είναι πολύ σημαντική για την αυτοπεποίθησή μας.
Πάρετε μολύβι και χαρτί και καταγράψτε τα προτερήματα και τα ελαττώματά σας. Με αυτόν τον τρόπο θα δείτε ποια είναι τα ταλέντα σας και οι ικανότητές σας, ώστε να βρείτε σε ποιους τομείς μπορείτε να έχετε μεγαλύτερες επιτυχίες.

Πώς αξιολογείτε τον εαυτό σας και τι νομίζετε ότι πιστεύουν οι άλλοι για εσάς;

Μόλις κάνατε το πρώτο βήμα για την αυτογνωσία!

Αποδεχτείτε τον εαυτό σας:
Στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Οι άνθρωποι είμαστε ατελείς και όταν μπορέσετε να το αποδεχτείτε, τότε θα μπορέσετε να δείτε τα ελαττώματά σας και να τα διορθώσετε. Η αυτοπεποίθησή σας θα δυναμώσει και ίσως ανακαλύψετε καινούργια ταλέντα και ενδιαφέροντα!

Εκφραστείτε ειλικρινά:
Μην προσπαθείτε να κρυφτείτε από τον ίδιο σας τον εαυτό. Εκφράστε ειλικρινά αυτό που νιώθετε. Η ειλικρίνεια μας ανακουφίζει και νιώθουμε πιο δυνατοί με τον εαυτό μας.

Αφήστε πίσω τις αρνητικές σκέψεις:
Συχνά μπορεί να κριτικάρετε τον εαυτό σας προτού καν προσπαθήσετε για κάτι! Μήπως έτσι όμως βάζετε εμπόδια στον εαυτό σας και τον υποτιμάτε; Αμφισβητείστε τις αρνητικές σκέψεις, αλλιώς θα απογοητεύεστε συνέχεια.

Δεν μπορείτε να πετυχαίνετε πάντα:
Η επιτυχία προβάλλεται ως ένα κοινωνικό στερεότυπο με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε σε κάθε αποτυχία, ακόμα κι αν δεν ευθυνόμαστε εμείς για αυτήν. Δεχτείτε την αποτυχία και προσπαθήσετε να μάθετε από αυτήν. Κανείς δεν μπορεί να πετύχει τα πάντα, μην το ξεχνάτε!

Μην κάνετε συγκρίσεις:
Αν δεν αποδεχτούμε την διαφορετικότητά μας, τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας, τότε θα πληγώνουμε την αυτοπεποίθηση μας συγκρίνοντας τον εαυτό μας με ανθρώπους που φαίνεται να τα καταφέρνουν καλύτερα. Βρείτε τα χαρίσματά σας και αγαπήστε τη μοναδικότητα που έχετε! Δεν είναι διαγωνισμός η ζωή.

 

Φτιάξετε μια λίστα επιτυχιών:
Πάρετε χαρτί και μολύβι και γράψετε τα θετικά χαρακτηριστικά και τις ικανότητές σας. Σημειώστε τις επιτυχίες σας και κολλήστε τις στον καθρέφτη για να σας ανεβάζει τη διάθεση.

Ανακαλύψετε τις δυνατότητές σας:
Πάρετε την παραπάνω λίστα και κάνετέ την μια δυναμική φόρμα που θα καταγράφετε νέες ικανότητες και επιτυχίες κάθε εβδομάδα. Βρείτε επιτυχίες στην καθημερινότητά σας και αυξήσετε την αυτοπεποίθησή σας!

Το μυστικό
Το “τέλειο” είναι εχθρός της αυτοπεποίθησης. Το να θέτετε υπερβολικά υψηλά κριτήρια ή στόχους στον εαυτό σας ή και στους άλλους είναι συνήθως ένας καλός τρόπος να νιώσετε απογοήτευση.

Απο το όμορφα μυστικά.gr

Tρόποι για να αξιοποιήσετε τον εσωτερικό σας θεραπευτή και να θεραπεύσετε τον κόσμο

 

Tρόποι για να αξιοποιήσετε τον εσωτερικό σας θεραπευτή και να θεραπεύσετε τον κόσμο

Παρακάτω θα σας περιγράψω 10 τρόπους να αξιοποιήσετε τον εσωτερικό θεραπευτή σας, ώστε να μπορείτε να θεραπεύσετε τον κόσμο με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

1. Μην βιάζεστε να κρίνετε
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο από ανθρώπους που συγκρίνουν και κρίνουν συνεχώς ο ένας τον άλλον θεωρώντας κάποιον «καλύτερο» ή «χειρότερο», «σωστό» ή «λάθος». Όταν επιλέγουμε να μην βιαζόμαστε στην κρίση μας και δεχόμαστε κάποιον όπως είναι, η θεραπεία γίνεται με αμοιβαίο τρόπο.

2. Δείξτε συμπόνια
Όταν δεν βιαζόμαστε να κρίνουμε, η καρδιά μας είναι πιο ανοιχτή κι από αυτή τη θέση βιώνουμε τα πάντα. Αυτή η ισχυρή δύναμη μας προσφέρει την ικανότητα να αισθανθούμε συμπόνια ακόμα και για όσους μας έχουν βλάψει. Αντί να κρίνουμε το πρόσωπο που μας φέρθηκε άσχημα όταν ήμασταν παιδιά, βλέπουμε ότι και στο ίδιο είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο κι έτσι μαθαίνουμε να αγαπάμε εκείνο το παιδί που υπέφερε τότε όπως ακριβώς κι εμείς.

3. Ζήστε το παρόν
Οι περισσότεροι από εμάς συναντάμε ανθρώπους που σκέφτονται τι συνέβη την προηγούμενη ημέρα ή τι σκοπεύουν να κάνουν αργότερα. Όταν όμως εσείς εστιάζετε στην παρούσα στιγμή, ανοίγετε μια πύλη που θεραπεύει τους γύρω σας.

4. Κοιτάξτε τους άλλους στα μάτια
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι πραγματικά είναι ορατοί από τους άλλους. Πηγαίνουν για ψώνια, παραγγέλνουν τον καφέ τους, πηγαίνουν στη δουλειά και γυρίζουν στο σπίτι νιώθοντας όλο αυτό το διάστημα ότι είναι αόρατοι. Δοκιμάστε να αντιμετωπίσετε τους ανθρώπους με αγάπη. Μαλακώστε το βλέμμα σας και κοιτάξτε κάτω από τη μάσκα που φορούν. Δείτε μέσα στην ψυχή τους και θα το καταλάβουν. Ίσως κάποιοι να μην είναι σε θέση να το συνειδητοποιήσουν, άλλοι όμως θα μπορέσουν. Αν είναι έτοιμοι γι? αυτό, ακόμα και μια απλή ματιά μπορεί να τους θεραπεύσει.

5. Κάντε αυθόρμητες πράξεις καλοσύνης
Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο απασχολημένοι στην προσπάθειά τους να πάρουν αγάπη που δεν ενδιαφέρονται καθόλου να δώσουν. Αναζητήστε τρόπους για να εκφράσετε την αγάπη σας, ακόμη και σε αγνώστους. Δώστε χρήματα στους μουσικούς στο δρόμο ή αναλάβετε να πληρώσετε εσείς τον λογαριασμό κάποιου σε ένα δείπνο. Αγοράστε εισιτήριο σε έναν ξένο ή κεράστε τον έναν καφέ. Το να μοιράζεστε κάτι με τους άλλους τους κάνει να νιώθουν ότι έχουν άξια και επειδή πάρα πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν αξίζουν τίποτα, η γενναιοδωρία σας μπορεί να τους θεραπεύσει.

6. Δώστε ελπίδα
Πάρα πολλοί άνθρωποι νιώθουν αβοήθητοι και απελπισμένοι ζώντας μέσα στη δυστυχία. Αλλά εσείς, ως θεραπευτής του κόσμου, μπορείτε να μετατραπείτε σε φάρο ελπίδας. Μην διαιωνίζετε την απαισιοδοξία. Αλλάξτε την αντίληψη που έχετε για τα πράγματα. Δείτε τις δυνατότητες που υπάρχουν μέσα στους άλλους και δείξτε και σε εκείνους αυτό που βλέπετε. Η ελπίδα που μεταγγίζετε στους άλλους μπορεί να τους θεραπεύσει.

7. Χαρίστε στους άλλους θεραπευτικό άγγιγμα
Ο σημερινός πολιτισμός φοβάται τόσο πολύ το άγγιγμα που απαγορεύει ακόμα και στους δασκάλους να αγκαλιάζουν τα παιδιά και πολλοί από εμάς υποφέρουμε λόγω αυτής της έλλειψης. Κάντε εσείς την επανάσταση λοιπόν! Αγγίξτε κάποιον που το έχει ανάγκη. Κρατήστε του το χέρι, αγκαλιάστε τον, παρηγορήστε τον όταν πονάει. Το άγγιγμά σας μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά όταν προσφέρεται με αγάπη και ασφάλεια, μέσα στα κατάλληλα όρια.

8. Παρακινήστε τους άλλους
Ο κόσμος μας είναι ένα τεράστιο χάος, αλλά οι ψυχές μας λαχταρούν εσωτερική ηρεμία. Βρείτε την μέσα στον εαυτό σας (είναι πάντα εκεί) και εφαρμόστε την σιωπηλά προσκαλώντας και τους άλλους να σας ακολουθήσουν. Χαρίστε τους γαλήνη με τις προθέσεις σας. Δοκιμάστε να το εφαρμόσετε κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου ή σε ένα πάρτι. Βρείτε την ηρεμία μέσα σας, μαλακώστε το βλέμμα σας και μιλήστε ήσυχα επιβραδύνοντας τον ρυθμό ομιλίας σας. Βυθιστείτε στη γαλήνη ενεργά και δείτε αν οι άλλοι σας ακολουθούν. Όταν αυτό συμβεί, βοηθήστε τους να θεραπευτούν.

9. Μάθετε να ακούτε
Η δρ Rachel Naomi Remen συμβουλεύει τους φοιτητές ιατρικής και τους γιατρούς να ακούν προσεκτικά τον συνομιλητή τους, διότι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τόσο απασχολημένοι σκεπτόμενοι τι συμβουλές πρέπει να δώσουμε που δεν ακούμε καν αυτά που μας λέει ο άλλος. Όταν ακούμε προσεκτικά κάποιον χωρίς να ασκούμε κριτική ή να δίνουμε συμβουλές, όταν απλώς γινόμαστε μάρτυρες της αλήθειας ενός άλλου ανθρώπου δίνουμε σε αυτή την αλήθεια την αξία που πρέπει και τον βοηθάμε να θεραπευτεί.

10. Ενεργοποιείστε τη συνειδητότητά σας
Όταν κάνετε τη μετάβαση από μια ζωή βασισμένη στο εγώ σας σε μια άλλη με γνώμονα την ψυχή σας, οι δονήσεις που εκπέμπετε θα αυξηθούν και κατ? επέκταση θα αυξηθούν και οι δονήσεις ολόκληρου του πλανήτη. Αφοσιωθείτε στη δική σας προσωπική και πνευματική ανάπτυξη, αλλάξτε τις παλιές σας συνήθειες και συμπεριφορές. Ακούστε τη φωνή από το φως που έχετε μέσα σας και ακολουθήστε την. Αφήστε τη να οδηγήσει τη ζωή σας. Όταν το καταφέρετε, θα μπορείτε να θεραπεύσετε μαζί και τον κόσμο.



http://enallaktikidrasi.com/