Το ψεύτικο προσωπείο

Πηγαίνεις σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, σε μία κοινωνική εκδήλωση, σε ένα πάρτι, περπατάς στο δρόμο και συναντάς ανθρώπους που γνωρίζεις και επικοινωνείς μαζί τους. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις φοράς το “καλό” σου προσωπείο, φοράς την μακιγιαρισμένη μάσκα της χαράς, της ηρεμίας. Φοράς το “ευγενικό σου χαμόγελο” για να αρέσεις στο περιβάλλον σου. Αισθάνεσαι υπερήφανος που σε προσέχουν και καμαρώνεις. Το Εγώ σου ανεβαίνει την ανεμόσκαλα. Δεν είσαι όμως ο εαυτός σου, είσαι αυτό που έπλασες για να φαίνεσαι στους άλλους. Όταν μείνεις μόνος ή γυρίσεις στο σπίτι θα αισθανθείς την διαφορά. Τις στιγμές αυτές που είσαι εσύ και ο αληθινός εαυτός σου, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να μην αντιδράσεις αρνητικά, αλλά να καθίσεις και να κάνεις μια ενδοσκόπηση το ποιος θέλεις να είσαι.

Θέλεις να ζεις μέσα στην ψευδαίσθηση που έχεις συνηθίσει και την φοράς απροκάλυπτα ή να είσαι ο αληθινός εαυτός σου? Θέλεις να δείχνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι στην πραγματικότητα ?. Έχεις μετατρέψει τον εαυτόν σου επιφανειακά σε ένα καλογυαλισμένο ρόδι που μπαίνει στη βιτρίνα για προώθηση. Όμως το ρόδι αυτό κάποια στιγμή θα αρχίσει να σαπίζει από μέσα, ενώ εξωτερικά ακόμα φαίνεται να γυαλίζει.

Τώρα κατάλαβες γιατί βιώνουμε άσχημες σχέσεις? Πως να μη συμβαίνει αυτό όταν ζούμε μέσα από ένα ψεύτικο προσωπείο και με ψεύτικες σχέσεις? Το ψεύτικο έχει ημερομηνία λήξης, κάποια στιγμή αδυναμίας θα αποκαλυφτεί η αλήθεια. Να λοιπόν γιατί η ζωή μας παίρνει ανατροπές και εμείς ψαχνόμαστε να βρούμε την αιτία.

Όταν ο λαός λέει την έκφραση “έλα όπως είσαι”, δεν εννοεί την εξωτερική ενδυμασία, τα ρούχα που θα φορέσεις λίγο τον ενδιαφέρουν. Εκείνο που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι να πας στο κάλεσμά σου όπως αληθινά είσαι. Να είσαι ο αυθεντικός εαυτός σου και να μην υποκρίνεσαι για να αρέσεις υποδυόμενος έναν άλλο χαρακτήρα που δεν είναι δικός σου. Όλες οι ημέρες δεν είναι ίδιες για να έχεις και εσύ την ίδια διάθεση. Η κακοκεφιά, η αδυναμία, ο πόνος, η αρρώστια είναι όλα μέρος της καθημερινότητας και αντιμετωπίζονται με εγκράτεια, υπομονή και αγάπη.

Ποτέ μην αγνοήσεις το φυσικό στοιχείο που έχεις μέσα σου, του καλού και του κακού. Με το να στολίζεσαι επιφανειακά δεν σημαίνει ότι έχεις αποβάλει την άσχημη πλευρά σου. Μέσα σου όλα αυτά που θάβεις κάποια στιγμή θα σαπίσουν σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν θα μπορείς να κρυφτείς από κανέναν. Αποδέξου λοιπόν και τις δύο πλευρές του εαυτού σου και εμφανίσου στις σχέσεις σου χωρίς ψεύτικα προσωπεία.Το ψέμα συντηρεί το ψέμα και κάποια στιγμή όλη η ζωή γίνεται ένα ψέμα, κάνουμε την κριτική μας για τους άλλους ενώ και εμείς οι ίδιοι έχουμε συμβάλει για να δημιουργηθεί όλη αυτή η κατάσταση.

Η αλήθεια ας γίνει ο οδηγός μας, γιατί αυτό είναι το σωστό μονοπάτι που θα βιωθεί αργά ή γρήγορα. Γιατί αυτό το μονοπάτι θα γίνει η σωτήρια οδός για όλη την ανθρωπότητα. Για να συμβεί όμως αυτό ξεκίνησε από τώρα και μη περιμένεις να το κάνουν πρώτα οι άλλοι. Ο καθένας μας ζει την ζωή του και όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να αλλάζουμε ένα σάπιο και παλιό κατεστημένο που ανήκει στο παρελθόν και το οποίο ενεργούσε με τα δικά του δεδομένα, συνήθειες και πεποιθήσεις μη γνωρίζοντας ότι θα φθάσει κάποια στιγμή που το ποτάμι του χρόνου θα πάρει ότι σαθρό και επιβλαβές που μολύνει τον πλανήτη και θα το παρασύρει μέσα στον ωκεανό.

Ας αρχίσουμε από τώρα να πετάμε τις μάσκες της ψευδαίσθησης και ας πορευτούμε στη πραγματική μεταμόρφωσή μας. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και ας της επιτρέψουμε να εκφράσει τις υπέροχες από αγάπη δονήσεις της. Με την αλλαγή μας θα γίνουμε ζωντανό παράδειγμα στην κοινωνία μας.

Θεέ μου Συγχώρεσέ με !!

Πάντα σε κάθε δύσκολη στιγμή μας αναρωτιόμαστε τι δεν κάναμε καλά και μας συμβαίνουν καταστάσεις που ξεφεύγουν από τις δυνατότητές μας. Μας θολώνει το μυαλό και χάνουμε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Γινόμαστε οι μαριονέτες ενός μυαλού συννεφιασμένου και θαμπού, καθώς πορεύεται όλα αυτά τα χρόνια χωρίς τον ανάλογο φωτισμό της καρδιάς. Απομονωμένο από την Θεϊκή Ύπαρξη που κατοικεί μέσα μας και είναι η Ψυχή μας. Όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μας το μυαλό είναι εγκλωβισμένο μέσα στα δίχτυα του εγωισμού και του ατομισμού.

Μιας προσωπικότητας που δημιουργήσαμε εμείς για να είμαστε αρεστοί στο περιβάλλον μας και την κοινωνία. Τα χρόνια όμως περνούν και εμείς μοιάζουμε με μία λίμνη που είναι γεμάτη περιττώματα γιατί μέσα της έχει νεκρωθεί κάθε ζώσα ύπαρξη. Έχουμε χάσει τι ζωτικότητα, την χαρά, το χαμόγελο και ζούμε σαν φαντάσματα, ζωντανοί νεκροί.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές που έχουμε χάσει την ζωτικότητά μας, μπορεί να έχουμε αναλαμπές με πολλά ερωτηματικά. Τότε θυμόμαστε το Θεό και αρχίζουμε τις προσευχές ζητώντας συγχώρεση για λάθη μας, γενικά και αόριστα. Αυτή είναι μια τυπική νοητική και επιφανειακή διαδικασία του νου. Ο νους πάντα κάνει τα δικά του τερτίπια να μας ξεγελάσει. Θέλει να μας έχει υποδουλωμένους και υπάκουους, γι' αυτό μας δίνει ιδέες που θα θέλαμε να ακούσουμε. Σε μια τέτοια περίπτωση χρειάζεται να ανακαλύψουμε αν αυτές οι ιδέες του μυαλού μας έχουν συνεργαστεί με το φως της καρδιάς μας. Αν το φως της αγάπης για το Θεό εκπορεύεται από την ψυχή μας και αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας αυτά που εκφράζουμε.

Η προσευχή μας για συγχώρεση, γίνεται αποδεχτεί όταν γίνεται με ταπείνωση. Όταν έχουμε αναγνωρίσει τα λάθη μας. Όταν έχουμε συγχωρήσει όλους αυτούς που πικράναμε με την συμπεριφορά μας, τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Για να συγχωρεθούμε από το Θεό και να μας δεχτεί κοντά του, θα πρέπει εμείς πρώτα να δείξουμε συγχώρεση προς τον πλησίον μας.

Θα πρέπει να υπερβούμε το νοητικό μας πεδίο που καθοδηγείται από το εγωιστικό μας κομμάτι. Γιατί το μυαλό πάντα μας προβάλλει λογικές εξηγήσεις και όλα τα θεωρεί φυσιολογικά. Δικαιολογεί λοιπόν κάθε μας πράξη και μας δικαιώνει. Τις περισσότερες φορές μας μπερδεύει περισσότερο και έτσι μπαίνουμε σε ένα λαβύρινθο. Αν μείνουμε για πολύ εκεί μέσα θα δυσκολευτούμε περισσότερο να βρούμε την άκρη του νήματος της επιστροφής.

Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε, αν θέλουμε να θεραπευτούμε και να νιώσουμε την αγαλλίαση μέσα μας, οφείλουμε να παραδεχτούμε όλα τα παραπτώματά μας είτε αυτά είναι νοητικά, ψυχικά, συναισθηματικά που για τόσο πολύ καιρό μας βαραίνουν την καρδιά μας. Να επιτρέψουμε να αναζωογονηθεί μέσα μας η ανιδιοτελής αγάπη, η ταπείνωση, ο αλτρουισμός έτσι ώστε να αναζωογονηθούν όλα μας τα κύτταρα που αργοπεθαίνουν στο ρυθμό των παθών μας και των εγωιστικών μας πιστεύω.

Για να πορευτούμε στο δρόμο της συγχώρεσης και να λάβουμε την ευλογία του Πατέρα Θεού και Δημιουργού μας, οφείλουμε να ρίξουμε άπλετο φως μέσα στο σκοτεινό μυαλό μας. Μόνο μέσα στο μυαλό μας υπάρχουν όλα όσα αναγκάζουν την ψυχή μας να αποδυναμώνεται. Γι' αυτό μόνο εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αλλάξουμε τις σκέψεις μας, τις πεποιθήσεις μας, το χαρακτήρα μας. Όταν εμείς καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε το μέγεθος του σκοτεινού μας κόσμου, τότε μόνο θα νιώσουμε ανακούφιση και λύτρωση. Ας πούμε ότι κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και εξομολογούμαστε με ειλικρίνεια για κάθε μας λάθος, παράπτωμα. Καλό είναι να έχουμε ένα χώρο δικό μας που θα μπορούμε να μπαίνουμε εκεί και να εκφραζόμαστε με λόγο αυτά που λέμε, να ακούμε αυτά που λέμε. Αυτός το τρόπος είναι πολύ αποτελεσματικός για να αναθεωρήσουμε τα λάθη μας.

Η μετάνοια και η εξομολόγηση είναι τα κλειδιά της σωτηρίας μας. Ο Θεός γνωρίζει τις προθέσεις μας καθώς επίσης το πόσο μετανιωμένοι είμαστε. Ο Θεός δεν μετρά πόσες φορές πέσαμε σε λάθος, αλλά πόσες φορές καταφέραμε να σηκωθούμε. Θα πρέπει όμως να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, αλλά από αυτά να κρατάμε μόνο τις εμπειρίες μας και να γίνονται γνώση και σοφία. Ο Θεός είναι μια μεγάλη αγκαλιά γεμάτη ευσπλαχνία και αγάπη, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να μας αποδεχθεί και να μας συγχωρέσει.