Ραντεβού με τον Ανώτερο σου Εαυτό!!!

Ποιος είναι ο εαυτός μας? Ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια? Αυτή είναι η βασική ερώτηση που απασχολεί όλα τα φιλοσοφικά κινήματα και την ψυχοθεραπεία.

Ο Carl G. Jung δημιούργησε τον όρο “αρχέτυπο” για να ορίσει ότι η ψυχή του ανθρώπου περιλαμβάνει το Θείο, την πιο καθαρή ενέργεια της φύσης, τα ένστικτα και όλα όσα έχουμε κληρονομήσει από την παιδική μας ηλικία, συνειδητά ή ασυνείδητα, καθώς και όλα όσα έχουμε από του προγόνους μας, την κουλτούρα και το περιβάλλον μας.

Σύμφωνα με τον Jung, όλοι αποκτάμε μία περσόνα, το ορατό κομμάτι της προσωπικότητάς μας που είναι σαν ένα είδος μάσκας και το “φοράμε” προς τα έξω στην κοινωνία. Πρόκειται για την προσωπικότητα που διαλέγουμε, αλλά δεν είναι απαραίτητα ο αληθινός μας εαυτός. Η περσόνα είναι το “εγώ” μας, το πως δηλαδή θέλουμε εμείς να βλέπουμε τον εαυτό μας και πως επιθυμούμε να μας βλέπουν οι άλλοι. Αυτό όμως δεν είναι το πως είμαστε πραγματικά και ολοκληρωτικά.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν κανείς ταυτίζεται υπερβολικά με την περσόνα του το “εγώ” του κάτι που περιορίζει τον άνθρωπο, τον πνίγει καθώς μεγαλώνει και ωριμάζει ψυχολογικά και δημιουργεί την κρίση της μέσης ηλικίας .

Η ερώτηση είναι, Έχουμε ανώτερο εαυτό?

Το Εγώ είναι το κέντρο της συνειδητής μας ύπαρξης, ενώ ΄ο Εαυτός είναι το κέντρο της συνολικής μας προσωπικότητας, που περιλαμβάνει το συνειδητό, το ασυνείδητο και το Εγώ.

Ο Εαυτός είναι το σύνολο και το κέντρο. Αντίθετα, το Εγώ είναι σαν μια κουκίδα στο κέντρο ενός μεγαλύτερου κύκλου, το οποίο είναι ο Εαυτός και περιλαμβάνει και τα υπόλοιπα στοιχεία, δηλαδή το συνειδητό και το ασυνείδητο.

Ποιος είναι ο Ανώτερος Εαυτός?

Ο ανώτερος εαυτός σου είσαι ΕΣΥ! Ο ανώτερος εαυτός σου είναι αυτό που πραγματικά είσαι, η συνολική συνείδηση της ψυχής σου. Ο ανώτερος εαυτός σου είναι ένα σύνολο ολοκληρωμένο, μια πιο συνολική εκδοχή του εαυτού σου όπως τον ζεις στην καθημερινότητά σου. Θα λέγαμε ότι είναι το Αρχέτυπο μέρος της ύπαρξής μας, που παραμένει πάντα συντονισμένο με το Πεδίο της Δημιουργίας και γνωρίζει στα πλαίσια του Θείου Σχεδίου τον Ανώτερο Δρόμο μας.

Ποιος είναι ο ρόλος του ανώτερου εαυτού?

Ο ανώτερος εαυτός έχει έναν σημαντικό ρόλο: να μας προσέχει και να μας βοηθάει να οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση που επιθυμούσαμε εξαρχής, αλλά για διάφορους λόγους μπορεί να χάσαμε την πορεία…. Ο ανώτερος εαυτός μας βοηθάει να δημιουργήσουμε τον πνευματικό χάρτη της ζωής μας, να θέσουμε στόχους, να ωριμάσουμε ψυχολογικά, να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και να συνεχίσουμε την ανώτερη πορεία μας. Μας βοηθά στο πως να αναδείξουμε στο έπακρο την μοναδικότητα, τις ικανότητες με τα ταλέντα μας προκειμένου να δημιουργήσουμε και να υπηρετήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το Θείο Σχέδιο και την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας, καθώς, το πως θα επιτύχουμε την μέγιστη, την άριστη δική μας πνευματική εξέλιξη στη συγκεκριμένη ενσάρκωση.

Η επαφή με τον Ανώτερο Εαυτό είναι το μέσον δια του οποίου ο άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στον αληθινό του τελικό προορισμό – την αφύπνιση της θεϊκής συνείδησης εντός του.

Πως επανασυνδεόμαστε με τον ανώτερο εαυτό μας?

Κατ’ αρχή θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι πάντα είμαστε συνδεδεμένοι με τον ανώτερο εαυτό μας, αλλά μερικές φορές δεν το γνωρίζουμε συνειδητά. Επομένως, είναι σημαντικό να έχουμε συνειδητή σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό μας για να μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή.

Μάθε να ακούς τον ανώτερο εαυτό σου.

Μερικές φορές ο ανώτερος εαυτός ακούγεται σαν μία διαίσθηση, ή σαν τη φωνή της μητέρας μας να μας λέει κάτι, ή σαν τη φωνή της λογικής, της δικαιοσύνης, του οίκτου. Σε αντίθεση με τον ανώτερο εαυτό, η εσωτερική φωνή του “Εγώ” βασίζει τις αποφάσεις της σε φόβο και όχι σε άλλες αξίες.

Όταν αποφασίσεις συνειδητά να εργαστείς για να επιτύχεις μία μόνιμη επαφή με τον Ανώτερο Εαυτό σου, είναι αναπόφευκτο να έρθεις αντιμέτωπος με την αντίδραση του κατώτερου “εγώ” του, το οποίο προσπαθεί να μην παραδώσει την “εξουσία” που ασκεί μέχρι τώρα επάνω σου.

Πρόκειται για το κατώτερο, προβληματικό μέρος της ύπαρξής μας με τα πάθη, τους φόβους, τους εγωισμούς, τα ελαττώματα και τις λαθεμένες συμπεριφορές και τρόπους σκέψης, που αρνείται να θεραπευτεί και επιστρατεύει γ’ αυτό μια σειρά από τα δικά του “όπλα”.

Μάθε να βλέπεις τον ανώτερο εαυτό σου.

Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε έναν υπέροχο κήπο με πολλά λουλούδια και ένα συντριβάνι στη μέση… Βρίσκεις ένα όμορφο σημείο και κάθεσαι εκεί και ζητάς από τον ανώτερο εαυτό σου να έρθει να σε συναντήσει και να συζητήσετε…. Την πρώτη φορά που θα το κάνεις θα σου φανεί ότι όλα είναι στη φαντασία σου. Εμπιστεύσου αυτό που ακούς, θα μπορέσεις να καταλάβεις αν σου μιλάει ο ανώτερος εαυτός σου από τις απαντήσεις που θα παίρνεις στα ερωτήματά σου. Όταν οι απαντήσεις ακούγονται πιο σοφές, αντιλαμβάνεσαι στοιχεία της κατάστασης που σε απασχολεί με διαφορετικό τρόπο, φωτίζονται οι πτυχές των θεμάτων που σε απασχολούν, τότε πιθανότατα σου μιλάει ο ανώτερος εαυτός σου.

Σταδιακά, θα δεις ότι αλλάζει η ποιότητα των απαντήσεων, γίνεται ένα άνοιγμα, υπάρχει περισσότερο βάθος, μεγαλύτερο εύρος. Θα αισθανθείς ότι οι απαντήσεις δεν είναι καθαρά δικές σου, ότι έχουν μια διαφορετική ποιότητα, μια άλλη σοφία.

Με τι μοιάζει ο ανώτερος εαυτός?

Κανείς δεν έχει την απάντηση ! Για κάποιους είναι μια συμβολική μορφή καθαρής ενέργειας, για άλλους έχει τη μορφή ενός υπαρκτού προσώπου, ενός φιλοσόφου, μιας θεάς ή ένα πρότυπο ενός σοφού ατόμου. Δεν έχει σημασία η μορφή, όσο το περιεχόμενο και η ενέργεια του ανώτερου εαυτού.

Πως αντιλαμβανόμαστε τον ανώτερο εαυτό μας!

Όταν εναποθέτουμε τη ζωή μας στα χέρια του, συμβαίνουν συγκλονιστικά γεγονότα… τα έχουν βιώσει πλήθος ανθρώπων που συνδέθηκαν μαζί του. Όλοι βιώνουν την αγάπη, την αρμονία και την αφθονία.

Τον ανώτερο εαυτό μας τον αντιλαμβανόμαστε με πολλούς τρόπους:

-Σαν φως σε κάποιο σημείο ξαφνικά

-Σαν υπέροχη μυρωδιά

-Σαν αύρα οξυγόνου

-Σαν απαλό θρόϊσμα

-Σαν φωτεινή παρουσία που μας καθοδηγεί στα όνειρά μας

-Σαν μουσική ή καμπανιστό ήχο

-Σαν απαλό άγγιγμα στο μέτωπο, στο μάγουλο ή στο χέρι (από τη δεξιά πλευρά)

-Σαν φως στη σκέψη μας

-Σαν θαύμα

Ραντεβού με τον ανώτερο εαυτό σου!

Μάθε να συνομιλείς με τον ανώτερο σου εαυτό, να ακούς τις σοφές του συμβουλές, να παίρνεις καθοδήγηση στα δύσκολα, κουράγιο, ενθάρρυνση, αλλά και καλύτερη διάθεση. Μάθε να αξιοποιείς αυτά που έχει να σου προσφέρει ο ανώτερος σου εαυτός και, καθώς θα τον ενοποιείς με τον καθημερινό σου εαυτό, την προσωπικότητά σου, με τη συνεργασία των δύο θα βελτιωθεί η ζωή σου

 

 

Το Εγώ μετά την Αφύπνιση !!

Στο χώρο της αυτογνωσίας και της πνευματικότητας δημιουργείται συχνά η εντύπωση ότι μετά την πνευματική αφύπνιση εξαφανίζεται εντελώς το Εγώ. Το Εγώ είναι η αίσθηση του ατόμου που αποτελείται από ταυτότητες , ρόλους, πεποιθήσεις, αναμνήσεις, ακόμα και από αισθήσεις του σώματος και συναισθήματα.

Ο σκοπός του ανθρώπου πρέπει να είναι η αναγνώριση της πραγματικής φύσης του Εγώ και όχι η υπέρβασή του. Αν πούμε ότι πρέπει να το υπερβούμε, σημαίνει ότι το αντιλαμβανόμαστε ως κάτι το πραγματικό και ως τέτοιο η υπέρβασή του μοιάζει αδύνατη. Πως είναι δυνατόν να υπερβείς κάτι που υπάρχει και που έχει τη δική του ενέργεια και υπόσταση;

Για να αναγνωρίσουμε την καθαρή φύση του Εγώ και να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε, είναι σαν να αναγνωρίζουμε οποιαδήποτε άλλη οφθαλμαπάτη ή ψευδαίσθηση. Ένα παράδειγμα είναι να δούμε ένα ξύλο που μοιάζει με φίδι. Όσο δεν βλέπουμε ότι πρόκειται για ένα κομμάτι ξύλο, μπορεί να νιώθουμε φόβο. Με το που γνωρίζουμε τι είναι αυτό που βλέπουμε και εξαφανίζονται τα αντίστοιχα ψυχικά φαινόμενα

Το ίδιο συμβαίνει και με το Εγώ. Μετά την αφύπνιση, δηλαδή την αναγνώριση της φύσης του εαυτού ως επίγνωση ή συνειδητότητα, το Εγώ δεν εξαφανίζεται με την έννοια ότι πλέον δεν νιώθουμε καθόλου ξεχωριστά άτομα. Αυτό που εξαφανίζεται είναι η ταύτιση, δηλαδή η πίστη στην ψευδαίσθηση. Το Εγώ παύει να είναι η κυρίαρχη αίσθηση μέσω της οποίας αυτοπροσδιοριζόμαστε. Από αφεντικό μετατρέπεται σε υπηρέτης, θα λέγαμε για να μας εξυπηρετεί. Εμείς εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε το όνομά μας αλλά δε υπάρχουν οι εγωιστικές σκέψεις γύρω από την αξία, την επάρκεια και την εικόνα του ατόμου.

Αυτό που απομένει όταν αναγνωρίζεται η πραγματική φύση του Εγώ, είναι η πρακτική του χρησιμότητα η οποία είναι πολύ περιορισμένη αλλά και πολύ σημαντική ταυτόχρονα. Το “εγώ, εμένα, δικό μου” είναι εργαλεία που μας βοηθούν να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους και να κινούμαστε στο φυσικό κόσμο.

Το εγώ γίνεται προβληματικό όταν κυριαρχεί ως μέσο αυτοπροσδιορισμού ως προς την αξία, την επάρκεια και την ασφάλεια κάποιου. Από μια τέτοια κατάσταση ύπαρξης προκύπτουν τα αισθήματα ανεπάρκειας και αναξιότητας (που οδηγούν σε πολλά ψυχολογικά προβλήματα), η απληστία, ο φανατισμός, η επιθυμία για εξουσία, η εκμετάλλευση, οι εθισμοί και οι εξαρτήσεις. Όταν αναγνωρίζεται η ψευδής φύση του εγώ, όλα αυτά εξασθενούν ή εξαφανίζονται.

Η ερώτηση “τι απογίνεται το εγώ μετά την αφύπνιση”, δημιουργεί συχνά σύγχυση σε πολλούς που ασχολούνται με την αυτογνωσία και την πνευματικότητα.

Τα σημάδια που δείχνουν ότι είμαστε στο σωστό δρόμο είναι η μείωση της φλυαρίας του νου, η μείωση της ανάγκης για έλεγχο, η ταπεινότητα και η ψυχική ηρεμία. Αυτά δείχνουν ότι η ταύτιση της επίγνωσης με τα παροδικά φαινόμενα εξασθενεί και δεν τροφοδοτείται πλέον από την εγωιστική αντίληψη.

 

Τι είναι ο διαλογισμός και σε τι μας βοηθά !!

Ο διαλογισμός είναι μία διαδικασία κατά την οποία το άτομο που ασχολείται, παρατηρεί τις σκέψεις του, τις αισθήσεις του και τα συναισθήματά του, τον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς κριτική και χωρίς να ταυτίζεται με αυτές τις σκέψεις του νου.

Είναι μια μορφή πνευματικής συγκέντρωσης που μπορεί να οδηγήσει στη βαθιά χαλάρωση και σε ένα είδος διπλής προσοχής. Το ένα σκέλος της προσοχής κατευθύνεται προς το παρατηρούμενο αντικείμενο που χρησιμοποιεί για την αυτοσυγκέντρωσή του και το άλλο στρέφεται προς τον εαυτόν μας. Ο διαλογισμός αποτελεί το μέσο με το οποίο ο άνθρωπος, ακινητοποιώντας το νου του, αποκτά συνείδηση του βαθύτερου εαυτού του και του Θεού και αποκτά τελικά την πνευματική φώτιση ή νιρβάνα.

Μέσα από το διαλογισμό βελτιώνεται η συναισθηματική νοημοσύνη και η ισορροπία, η συγκέντρωση και η θετική διάθεση.

Για να κάνει κανείς διαλογισμό χρειάζεται, εκτός από τον εαυτό του, ένα ήσυχο και αναπαυτικό μέρος. Οποιαδήποτε καθιστή στάση που να αισθάνεται κανείς ότι δεν τον ενοχλεί κάτι, θα είναι και η κατάλληλη θέση διαλογισμού.

Τα μάτια παραμένουν κλειστά σε όλη τη διάρκεια του διαλογισμού και αυτό γιατί κάνει το άτομο να είναι χαλαρό και να παρατηρεί τις σκέψεις του.

Μπαίνει στη θέση του παρατηρητή το άτομο, παρατηρεί την κίνηση που δημιουργείται από την αναπνοή στην κοιλιά ή στο θώρακα, την πίεση στο σώμα από την καρέκλα, τον αέρα που εισέρχεται στα ρουθούνια δροσερός και εξέρχεται ζεστός, τυχόν σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, ήχους από το περιβάλλον κ.α.

Σε περίπτωση που κάποια στιγμή αποσπαστεί η προσοχή και απορροφηθεί από τις σκέψεις, επιστρέφουμε την προσοχή μας στην αναπνοή.

Ο νους μας δεν σταματάει να σκέφτεται και αυτό κάνει έναν αρχάριο να ταξιδεύει με το μυαλό του από συνειρμό σε συνειρμό. Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα, αφού ο σκοπός, αρχικά δεν είναι να σταματήσει η σκέψη, αλλά να υπάρχει η υπενθύμιση στον εαυτό μας ότι είναι εκεί και παρατηρεί τη διαδικασία, η οποία έχει ως εξής: Οι σκέψεις περνούν και φεύγουν σαν τα σύννεφα στον ουρανό, αν δεν πιαστείς από κάποια από αυτές τις σκέψεις, θα φύγει και θα ακολουθήσει μία άλλη και ούτω καθ’ εξής. Ο κενός χρόνος ανάμεσα στις σκέψις είναι ελάχιστος αλλά όσο κανείς εξασκείται στον διαλογισμό τόσο αυτός ο χρόνος της μη σκέψης αυξάνεται.

Όσο ο αυξάνεται ο χρόνος και ο χώρος της μη σκέψης, τόσο περισσότερο το άτομο συνειδητοποιεί ότι το μυαλό σκέφτεται από μόνο του, αυτόματα και χωρίς τη δική μας βούληση, και ότι τελικά αυτό που ονομάζουμε συνειδητός εαυτός είναι μάλλον η λειτουργία του εγκεφάλου που μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε για τις σκέψεις μας, να τις μελετάμε, να τις παρατηρούμε, να τις αντιλαμβανόμαστε.

Ο συνειδητός εαυτός μας να είναι σε ένα ακίνητο κέντρο, γύρω από το οποίο γυρνάνε οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι σωματικές αισθήσεις, οι φόβοι, ι αναμνήσεις και οι επιθυμίες και εμείς να μπορούμε να τα παρατηρούμε από απόσταση. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται μετα-γνώση, το να σκεφτόμαστε δηλαδή τις σκέψεις μας. Να τις αμφισβητούμε, να τις αγνοούμε ή να τις αναδομούμε. Αυτή η τεχνική της εν-συνειδητότητας προκύπτει από το να παρατηρεί κανείς εκούσια την παρούσα στιγμή και να αποδέχεται χωρίς κριτική την εμπειρία της κάθε στιγμής.

Το να κάνει κανείς διαλογισμό τακτικά, μπορεί να οδηγηθεί σταδιακά σε καλύτερη ποιότητα ζωής, με ένα πιο ήρεμο εγκέφαλο, με μεγαλύτερη αποδοχή και περισσότερη συμπόνια και τελικά να τον κάνει πιο συνειδητό και συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο διαλογισμός είναι για την ψυχή μας ότι είναι η γυμναστική για το σώμα μας.

Ο διαλογισμός δεν είναι απλώς μια πρακτική που κάνουμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα, αλλά μια πνευματική κατάσταση που διαμορφώνει τον εσωτερικό μας κόσμο και επηρεάζει ότι κάνουμε στη ζωή μας.