Το Ταξίδι της Ψυχής μετά τον Θάνατο !!!

Κάθε ανθρώπινη οντότητα που έρχεται με την γέννησή της να ζήσει στη Γη, είναι έτοιμη να γευτεί την γλυκύτητα της γύρης των λουλουδιών, αλλά και να αντιμετωπίσει με θάρρος όλες τις αντιξοότητες που θα της παρουσιαστούν και να την αναγκάσουν να εμβαθύνει στον εσωτερικό της φορέα ώστε να μπορέσει να ανακαλύψει την προέλευσή της καθώς και τον σκοπό που ήρθε σε αυτή της την ενσάρκωση

Η μεταθανάτια ζωή πάντα απασχολούσε τον άνθρωπο. Οι αντιλήψεις που σχετίζονται με την μεταθανάτια ζωή, συνδέονται με την πίστη στη μετενσάρκωση. Αυτό δίνει μια εξήγηση στο ότι η ψυχή “ο αρχικός σπόρος της δημιουργίας” πηγαινοέρχεται σε υλικό σώμα μέχρι να εξελιχθεί πνευματικά και να επιστρέψει καθαρή και αγνή στην πηγή από όπου προήλθε.

Όταν το ανθρώπινο σώμα πεθαίνει, το Ανώτερο Εγώ, μαζί με τους υπόλοιπους φορείς της προηγούμενης προσωπικότητάς του ξεκινά ένα ουράνιο ταξίδι. Αυτό το ταξίδι αποτελεί τη μεταθανάτια ζωή με τις σχετικές διαδικασίες της.

Σε όλους τους πολιτισμούς συναντάμε την πίστη ότι η ζωή συνεχίζεται με μία άλλη μορφή μετά το θάνατο του φυσικού σώματος, ότι υπάρχει και μια άλλη πνευματική ζωή και ότι ο άνθρωπος έχει μία αθάνατη ψυχή. Η ανθρώπινη ύπαρξη φέρει ένα μέρος θνητό, φθαρτό και εφήμερο που μπορούμε να το ονομάσουμε Προσωπικότητα και ένα άλλο Αθάνατο και άφθαρτο που το ονομάζουμε Ανώτερο Εγώ.

Όταν το φυσικό σώμα πεθαίνει, ξεκινά το νέο μονοπάτι προς το μεταθανάτιο ταξίδι του. Προορισμός του είναι μια ανώτερη πνευματική περιοχή, αυτό που μπορούμε να το ονομάσουμε Ανώτερο Εγώ. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, από τη στιγμή που φέρει μαζί του στοιχεία της προσωπικότητάς του, οφείλει να ακολουθήσει την διαδικασία αποκόλλησης της συνείδησης από το σώμα. Από την στιγμή που διαλύεται ο ενεργειακός φορέας και η συνείδηση, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι μπαίνει σε άλλες διαφορετικές διαστάσεις από τις γήινες που γνώριζε. Ανάλογα με την ζωή που είχει περπατήσει και ενεργήσει στη επίγεια ζωή του, θα περάσει σε διαστάσεις άλλες και θα έρθει σε επαφή με οντότητες του ιδίου μήκους κύματος. Αυτές τις διαστάσεις τις ονομάζουμε αστρικό κόσμο.

Αυτός ο αστικός κόσμος αποτελείται από ψυχολογικές προβολές του εαυτού μας, στον οποίο η συνείδηση παραμένει όσο διάστημα χρειαστεί και εκεί απολαμβάνει τους καρπούς των επιθυμιών, των παθών και των συναισθηματικών πράξεων που έκανε όσο ήταν στη ζωή.

Όταν η ψυχή κατανοήσει και καταφέρει να απαλλαγεί από τις επίγειες προσκολλήσεις, επιθυμίες και πάθη που φέρει σε αυτή την ενσάρκωσή της τότε μπορεί να περάσει στο ανώτερο επίπεδο που είναι ο Ουράνιος Κόσμος. Αυτός ο κόσμος ανήκει σε μία άλλη διάσταση φτιαγμένη από νοητική ύλη, ανώτερες σκέψεις και ιδές.

Όσο καθαρή και αγνή είναι η ψυχή τόσο ποιο σύντομα ανεβαίνει στα ανώτερα πεδία, διαφορετικά παραμένει σε επίπεδα ανάλογα με την εξελικτική της κατάσταση μέχρι να απαλλαγεί και να διορθώσει όλα αυτά που κουβαλά μαζί της. Στη συνέχεια ανάλογα με την εξέλιξη της κάθε ψυχής και το πόσο έχει κατανοήσει αυτά που την κρατούν πίσω από το πνευματικό κόσμο, αρχίζει να σκέπτεται την επιστροφή της στη γη. Η νέα αυτή ενσάρκωση θα είναι μια νέα δοκιμασία. Σε κάθε ενσάρκωσή της η ψυχή λαμβάνει τα απαραίτητα μαθήματα έτσι ώστε να διευρύνει τη συνείδησή της φορώντας αυτή τη φορά μια νέα προσωπικότητα. Κάθε φορά αρχίζει σχεδόν από την αρχή, γιατί στερείται μνήμης. Ακολουθεί την εσωτερική της φωνή και το ένστικτό της, για να αποφύγει καταστάσεις που θα κολλήσουν μέσα της ως πάθος και θα την ακολουθήσουν όταν φύγει από αυτό το γήινο κόσμο. Το ταξίδι της εξέλιξης συνεχίζεται για όλους τους ανθρώπους. Είναι μια πορεία εξέλιξης της συνείδησης. Η πορεία αυτή καθορίζεται από διάφορες δοκιμασίες που όταν νικηθούν και κατανοηθούν οδηγούν σε πνευματικές κατακτήσεις. Όλοι μας δίνουμε μια εσωτερική μάχη με τον ίδιο μας τον εαυτό, καταπατώντας τα γήινα πάθη μας για να λυτρωθούμε εδώ και τώρα ώστε να μην περάσουμε τις ενδιάμεσες διαστάσεις κάθαρσης και λυτρωμού. Γιατί εκεί θα βλέπουμε όλα τα σφάλματά μας και τα λάθη μας, αλλά μόνο θα τα συνειδητοποιούμε, για να απελευθερωθούμε θα πρέπει να έρθουμε πάλι σε μία νέα γήινη ενσάρκωση για να τα διορθώσουμε.

Ο θάνατος λοιπόν δεν πρέπει να μας τρομάζει γιατί είναι ένα διάλυμα επίγνωσης. Εδώ στη γη είναι ο πραγματικός θάνατος. Εδώ δίνουμε τις μεγάλες εσωτερικές μας μάχες με τους εξωτερικούς παράγοντες της καθημερινότητάς μας. Εδώ οφείλουμε να νικήσουμε την προσκόλλησή μας στην ύλη. Τίποτα δεν παίρνει κανείς μαζί του με το θάνατο, εκείνο που του έχει κολλήσει βαθιά μέσα στην ψυχή του είναι αυτά που αφήνει πίσω του που με εργασία και στέρηση απέκτησε, αυτά πρέπει να νικήσει και να απελευθερωθεί, ώστε να φύγει από αυτή τη ζωή

ανάλαφρος. Ότι αποκτά ο άνθρωπος στη ζωή του, είναι για να τα απολαμβάνει και να χαίρεται την κάθε μέρα της ζωής του. Ας απαλλαγούμε από το παρελθόν που ήδη έχει εξαφανισθεί και το μέλλον που δεν γνωρίζουμε. Το Σήμερα, το Παρόν αφήνει την σφραγίδα του για να βελτιωθούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτα από τα γήινα αγαθά δεν μας οδηγούν στην αιωνιότητα.