Η Αφύπνιση - Φώτιση :

Η φώτιση ή αφύπνιση δεν γίνεται για το Εγώ. Δεν είναι το εγώ αυτό που αφυπνίζεται και ελευθερώνεται. Η αφύπνιση είναι η απελευθέρωση από το Εγώ.

Όταν φθάσεις στο σημείο να βιώνεις το Είναι σου, είναι η ύπαρξη που αναγνωρίζει τον εαυτό της πέρα από τις μορφές που παίρνει. Στο επίπεδο της ανθρώπινης μορφής που έχει πάρει η Ύπαρξη, αφύπνιση σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα χωρίς να προβάλλεις το περιεχόμενο του νου.

Η πνευματική αφύπνιση-φώτιση ως έννοια το αντιλαμβανόμαστε ως πνεύμα ψυχή, δηλαδή κάτι που είναι αιώνιο, που δεν καταστρέφεται και δεν υπόκειται σε μεταβολές. Η λέξη “πνευματική” θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τις εκφράσεις όπως “συνειδησιακή”, “αφύπνιση συνειδητότητας”, Η συνειδητότητα είναι η επίγνωση δηλαδή η γνώση που έχει την ιδιότητα να γνωρίζει τον εαυτόν της, δηλαδή να είναι συνειδητή.

Αν κάποιος ρωτούσε πως επιτυγχάνεται η πνευματική αφύπνιση-φώτιση, θα λέγαμε, ότι, σε μερικούς ανθρώπους συμβαίνει από μόνη της (χωρίς ποτέ οι ίδιοι να έχουν ασχοληθεί με αυτά τα θέματα), ενώ άλλοι την επιδιώκουν συνειδητά.

Σε όλες τις εμπειρίες αφύπνισης-φώτισης συμβαίνει μια μερική ή ολική διάλυση του Εγώ. Η αφύπνιση – φώτιση περιλαμβάνει τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει κάποιο άτομο που να επιθυμεί κάτι αλλά η αφύπνιση συμβαίνει από μόνη της. Αντί να κάνουμε τις σκέψεις, “τι μπορώ να κάνω”, οι καταλληλότερες σκέψεις – ερωτήσεις στον εαυτόν μας θα πρέπει να είναι: “τι είμαι”, “ως τι υπάρχω”, “είμαι εδώ? Ζω το παρόν”?

Όταν όλο σου, το Είναι απορροφάται από αυτές τις σκέψεις και τα ερωτηματικά, θα αρχίσουν να έρχονται οι απαντήσεις. Οι απαντήσεις αυτές δεν θα είναι από το νου, αλλά από το εσωτερικό σου Είναι.

Η από-ταύτιση από αυτά που σου υπαγορεύει ο νους θα συμβάλλουν στην πνευματική σου αφύπνιση. Αυτό σημαίνει η “αποκόλληση” της επίγνωσης από τις σκέψεις, Δηλαδή να σταματήσεις να αντλείς την ταυτότητά σου από τις σκέψεις.

Η επίγνωση είναι αυτό που υπάρχει, ζει και γνωρίζει ότι υπάρχει και ζει. Καθώς παρατηρούμε τις σκέψεις που περιστρέφονται γύρω από το νου όταν φθάσουμε στο σημείο να μη τις τρέφουμε, τότε το Εγώ σιγά-σιγά αφανίζεται.

Αυτό που θα ωφεληθείς αν βιώσεις την πνευματική αφύπνιση-φώτιση, θα γνωρίσεις τη φύση του Εαυτού σου, και θα γνωρίσεις τι είναι αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα και ζωή.

Θα σταματήσεις να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα μέσα από α φίλτρα του νου, και θα τη βλέπεις έτσι όπως είναι και έτσι όπως εξελίσσεται στο παρόν – γιατί πάντα εξελίσσεται το παρόν.

Όταν φθάσεις σε αυτό το σημείο της εξέλιξής σου, θα έχουν εξασθενίσει όλα τα συμπτώματα που έχουν ως αιτία την ταύτιση με το νου και που ήταν εκεί για να προστατευόσουν το εγωιστικό άτομο. Θα επιτρέψεις στο σύστημά σου να εκφράζεται ελεύθερα με κάθε τρόπο και όχι σύμφωνα με κάποια “πρέπει” ή “δεν πρέπει”.

Θα αρχίσεις να παραδίνεσαι στην ύπαρξη, να εναρμονίζεσαι με τη ζωή και να νιώθεις όλο και πιο συχνά τη γαλήνη και την ασφάλεια που συνοδεύουν τη συνειδητή βίωση του παρόντος.

Φώτιση σημαίνει να συνειδητοποιείς ποια είναι η πραγματική σου φύση και να ζεις σύμφωνα με αυτή. Η συνειδητοποίηση από μόνη της δεν αρκεί. Η ολοκλήρωση έρχεται με το να συμπεριφέρεσαι, να κάνεις και να εκφράζεις αυτή τη συνειδητοποίηση. Το να ζεις μέσα στην πραγματικότητα που είσαι, αυτός είναι ένας νέος τρόπος ζωής, αντί να ζεις μέσα στις ιδέες, τις πεποιθήσεις και τις παρορμήσεις ενός ονειρικού νου.

Η αλήθεια είναι ότι είσαι ήδη αυτό που θέλεις να γίνεις. Αυτή η αλήθεια είναι τόσο απλή, αλλά και πολύ ριζοσπαστική που μπορεί να την προσπεράσεις στην πορεία της αναζήτησής σου.

Η αφύπνιση προκαθορίζει το τέλος της αναζήτησης, αλλά είναι και η αρχή μιας ζωής που θα τη βιώνεις από την πλευρά της πραγματικής σου φύσης.

Αυτό για σένα είναι μια τεράστια ανακάλυψη το να ζεις τη ζωή σου από την πλευρά του Ενός, να ενσαρκώνεις αυτό που είσαι και να είσαι μια ανθρώπινη έκφραση του Ενός.

Φώτιση σημαίνει να τα βλέπεις όλα χωρίς την παραμόρφωση που δημιουργεί το Εγώ. Βλέπεις τα πάντα χωρίς φίλτρα, με μια φυσική αντίληψη. Όταν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι, βλέπεις πως όλα είναι ένα. Η φύση της πραγματικότητας είναι η κενότητα, το τίποτα, δεν είναι όλα αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα που βλέπεις.

Το Εγώ είναι η απόλυτη παραμόρφωση της συνειδητότητας.

Η φώτιση είναι η μη παραμορφωτική κατάσταση της συνειδητότητας και δεν χρειάζεται καμία παρέμβαση για να δει ότι όλα τα πράγματα είναι Ένα.

Επειδή εγωιστική συνειδητότητα δεν είναι αληθινή, απαιτεί μεγάλα ποσά ενέργειας και πολλή προσπάθεια για να συντηρηθεί, διαφορετικά θα επέλθει το τέλος της. Ότι δεν είναι αληθινό αρχίζει να χάνεται όταν παύει να τροφοδοτείται.

 

Οι απάτητοι δρόμοι της ζωής μας:

Οι μεγάλοι σοφοί της ανθρωπότητας έχουν πει: πως δεν μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για εσένα.

Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με το δικό σου περπάτημα. Να αφήσεις τα δικά σου αποτυπώματα στο πέρασμά σου. Δεν είναι ότι οι δρόμοι σού προσφέρονται προκατασκευασμένοι και εσύ πρέπει απλώς να τους περπατήσεις.

Όχι !! Πρέπει να δημιουργήσεις το δρόμο περπατώντας. “Απλά όπως περπατάς δημιουργείς το δρόμο”. Δημιουργείς το δικό σου μονοπάτι αφήνοντας πίσω σου πατημένα φυλλώματα και καθαρίζοντας το από τα αγριόχορτα και τα αγκάθια που δυσκόλεψαν το διάβα σου.

Το σταυροδρόμι της ζωής καλούμαστε να κάνουμε εμείς, είναι η δική μας μεγάλη επιλογή. Θα χρειαστεί να διαλέξουμε το δρόμο της ζωής, όχι φυσικά το δρόμο της Αρετής και της Κακίας, αλλά αυτό ανάμεσα στο απάτητο – αδοκίμαστο δρόμο και στο πεπατημένο – δοκιμασμένο.

Βυθισμένοι στο δικομματικό βίωμα ακροβατούμε επικίνδυνα ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές, αφού και οι δύο δρόμοι μάς υπόσχονται πολλά και ταυτόχρονα μάς τρομάζουν με τις προοπτικές και τις δυσκολίες τους.

Η επιλογή καθίσταται πιο δύσκολη όταν προσμετρούμε τις δυνάμεις και τις αντοχές μας που μας είναι απαραίτητες για μια γενναία επιλογή, που θα είναι “επιλογή ζωής”. Φυσικά πριν αποφασίσεις θα πρέπει να αξιολογήσεις όχι μόνο τις σωματικές σου αντοχές αλλά και το αναγκαίο πνευματικό και ψυχικό σου “οπλοστάσιο”. Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι συνεχώς θα ελέγχεσαι για την ορθότητα της επιλογής σου από τους άλλους, αλλά και από το βαθύτερο Εγώ σου.

Για να αναμετρηθείς με τον εαυτόν σου και με το άγνωστο, θα βαδίσεις αδοκίμαστους και μοναχικούς δρόμους. Οι αχαρτογράφητοι δρόμοι πάντα προκαλούν το ενδιαφέρον του ανθρώπου και τον έλκουν να διακινδυνεύσει στις επιλογές του και το περπάτημά του. Θα χρειαστεί να ξεβολευτεί από τις συνήθειές του και από τις θεωρίες της κοινωνίας.

Οι απάτητοι-αδιάβατοι δρόμοι προϋποθέτουν σιδερένια θέληση τόλμη, τεράστια υπομονή και αντοχή, αποφασιστικότητα και σπινθηροβόλο πνεύμα. Είσαι διατεθειμένος να ξεπεράσεις το μέτρο των ικανοτήτων σου και να υπερβείς τον εαυτό σου ?

Οι μη δοκιμασμένοι δρόμοι έχουν μέσα τους το άγνωστο αλλά και μία διαρκή κίνηση . Δεν σου προσφέρουν εφησυχασμό. Είναι μια συνεχή αναζήτηση και έναν αγώνα για αυτό το νέο μέχρι να γίνει δικό σου.

Τα ψυχοπνευματικά σου όπλα που φέρεις μέσα σου είναι αυτά που δεν πρέπει να τα αποχωριστείς ποτέ για να μη λοξοδρομήσεις και μπεις σε κάποιο κοινωνικά “προκατασκευασμένο μονοπάτι”. Τα όπλα σου αυτά είναι: “Γρήγορη απόφαση, στοχασμός, Ψυχρή υπομονή, Ατελείωτη καρτερία, Κατανόηση της λεπτομέρειας και του Συνόλου”.

Οι απάτητοι δρόμοι σε αναγκάζουν να ξεχάσεις για λίγο την “μεσότητα” και να κινείσαι ή να ενεργείς στην “άριστη ακρότητα” Η συνεχής εγρήγορση και η καλλιέργεια της ετοιμότητας απέναντι στο απροσδόκητο και το πιθανόν θεωρούνται ως αναγκαίες προϋποθέσεις για τον σωστό βηματισμό μας. Είναι μια συνεχής επιλογή ανάμεσα σε καινούργια πράγματα και εκδοχές της ζωής.

Στον μοναχικό βηματισμό των απάτητων δρόμων της επιλογής σου, θα πρέπει να αντέξεις τα αρνητικά συναισθήματα που θα πνίγουν την αναπνοή σου, όπως, ανασφάλεια αβεβαιότητα, άγχος, φόβος, αγωνία, απουσία σιγουριάς και ίσως ενοχές για μία λάθος επιλογή σου. Είναι βαρύς ο εσωτερικός σταυρός αυτών των συναισθημάτων. Δεν έχει πισωγύρισμα το μονοπάτι αυτό. Πέφτεις, ξανασημώνεσαι και προχωράς. Κοιτάς μόνο μπροστά και μακριά.

Μία εσωτερική φωνή σε καλεί να τολμήσεις να τελειώσεις αυτό που ξεκίνησες και που ελπίζεις ότι θα σε δικαιώσει. Όταν η φωνή σε καλεί να σχεδιάσεις να πας μακρύτερα και να αλλάξεις τη ζωή σου, θα σου επαναλαμβάνει συνέχεια “Κοίταξε μακριά για να αλλάξεις τη ζωή σου και από το νου σου ξέγραψε το παλιό εαυτό σου, το παρελθόν σου”

Η πρόοδος, η αλλαγή, η κίνηση προς τα εμπρός χρειάζεται την υπέρβαση και την οριστική απολύτρωση από κάθε παλιό. Χρειάζονται να κλείσουμε “ερμητικά” τις αισθήσεις μας απέναντι στις παθογένειες της κοινωνίας που μάς υπόσχεται απλόχερα ασφάλεια, βεβαιότητα και δύναμη με αντίτιμο την υποταγή. “Η κοινωνία μας διδάσκει : Διάλεξε το άνετο, το βολικό, Διάλεξε την πεπατημένη οδό που τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν περάσει, δεν μπορείς να κάνεις λάθος”

Όσοι έχουν επιλέξει την πεπατημένη θα νιώσουν μονοτονία, πλήξη και απουσία ενδιαφέροντος. Η εύκολη και βολική ζωή είναι επίπεδη. Ζεις πάντα με ένα γραμμικό τρόπο. Η πεπατημένη περπατιέται από τη μάζα, τους μέτριους, τους ανθρώπους που δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν στο άγνωστο.

Ο καθένας βαδίζει τον δικό του δρόμο ανάλογα με τις ανάγκες, τις προσδοκίες, τις ικανότητες και τις αντοχές του. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ως πρόκληση δράσης και άλλοι τρέμουν μπροστά του. Οι περισσότεροι δεν αντέχουν τις μακρινές διαδρομές και τα ύψη. Γι’ αυτό επιλέγουν την επίπεδη και τη οριζόντια στάση ζωής. Λίγοι είναι αυτοί που μαγεύονται από την μακρινή διαδρομή, τους απέραντους ορίζοντες και τα μεγάλα ύψη. Αρέσκονται να ζουν επικίνδυνα και “καθέτως”.

Το να ζεις επικίνδυνα σημαίνει πως ζεις καθέτως. Τότε η κάθε στιγμή έχει βάθος και ύψος. Αγγίζει το ψηλότερο αστέρι και τον βαθύτερο βυθό. Δεν γνωρίζει καθόλου την οριζόντια γραμμή”

Αυτή την αίσθηση της χαράς της προοπτικής και του ύψους την χαρίζουν μόνο οι απάτητοι και οι μοναχικοί δρόμοι. Είναι οι δρόμοι εκείνοι που σε τρομάζουν με την προοπτική τους αλλά και σε γοητεύουν με τις εκπλήξεις που κρύβουν.