Παραβολή : Το Προζύμι

Πολλοί ακολουθούσαν τον Ιησού στις ομιλίες του, οι οποίες γινόντουσαν σε διάφορα σημεία. Ο Ιησούς μας ποτέ δεν είχε συγκεκριμένα μέρη. Δίδασκε το Λόγο του Θεού ακόμα και στην ακροθαλασσιά. Το ακροατήριό του έχει άτομα από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Θα έβλεπε κανείς εκεί, φτωχούς , αγράμματους, ζητιάνους, ανάπηρους, έμπορους, ακόμα και κακοποιά στοιχεία που έφεραν μέσα τους την σφραγίδα της ενοχής ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

Φυσικά δεν έλλειπε και η κριτική των τότε διανοουμένων που κατέκριναν αυτούς που θεωρούσαν κατώτερους και αμόρφωτους. Δεν γνώριζαν όμως πως η βασιλεία των ουρανών δεν κρίνει την εξωτερική εμφάνιση και την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου. Έτσι λοιπόν σε αυτή την παραβολή ο Ιησούς θα μας εξηγήσει με τι μοιάζει η Βασιλεία των Ουρανών και πως μπορεί να αποκτηθεί.

Ο Κύριος παρομοιάζει την Βασιλεία των Ουρανών με προζύμι το οποίο όταν αναμειχθεί με αλεύρι, γίνεται μια μάζα "προζύμι". Συμβολίζει την εσωτερική δραστηριότητα και την εσωτερική δύναμη που παρέχει η Θεϊκή Χάρη. Σε όλους υπάρχει αυτή η δύναμη που όταν καλλιεργηθεί θα φέρει τα σωστά αποτελέσματα. Χρειάζεται όμως μεγάλη θέληση, επιμονή, υπομονή και αγάπη για το στόχο του, για να αλλάξει κάποιος τον εαυτόν του και να φθάσει σε μια τόσο μεγάλη μετάλλαξη. Το προζύμι είναι ένα στοιχείο άγνωστο από τα υπόλοιπα υλικά. Αυτό πρέπει να αναμιχθεί με τη μάζα (το αλεύρι) για να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα.

Όσα βιβλία και αν διαβάσει κάποιος, στο καλύτερο Πανεπιστήμιο να έχει φοιτήσει, το καλύτερο εκπολιτιστικό ή εκπαιδευτικό σύστημα να έχει ακολουθήσει, δεν είναι σε θέση να μεταλλάξει το Εγώ του και τις πεποιθήσεις του. Η αναγεννητική ενέργεια είναι δώρο Θεού και προέρχεται μόνο από τον ίδιο και με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Μόνο όσοι ταχθούν στη Θεϊκή αυτή δύναμη, θα καταφέρουν να γευτούν την μετάλλαξή τους.

Όπως το προζύμι, λέει ο Ιησούς, όταν ενωθεί με το αλεύρι ενεργεί από μέσα προς τα έξω, έτσι και η ανανέωση της καρδιάς που είναι η Αγάπη και η Χάρη του Θεού, μπορεί να μετασχηματίσει την ζωή. Οποιαδήποτε εξωτερική επιρροή δεν πρόκειται να είναι αρκετή για να μετουσιώσει τον άνθρωπο με το Θεό και να τον κάνει να ζει μέσα στην θεϊκή αρμονία, με προορισμό του να εισέλθει στην Ουράνια Βασιλεία. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν την ζωή τους, διορθώνοντας την μία μετά την άλλη κακές συνήθειές τους, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσουν να προσεγγίσουν το Θεό. 

Η καλή διάθεση ανταμείβεται, αλλά δεν γνωρίζουν από που να αρχίσουν, για να ξεριζώνουν τα αρνητικά ζιζάνια που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα τους. Ένας καλός τρόπος, είναι πρώτα να καθίσουν σιωπηλοί και συνειδητά να αναγνωρίσουν τα ελαττώματά τους. Στη συνέχεια μπορούν να τα καταγράψουν σε μια κόλλα χαρτί και να τα βάλουν σε ένα μέρος που όταν περνούν συχνά, να ρίχνουν μια ματιά σε αυτή τη σελίδα. Κάθε φορά που απαλλάσσονται από κάποιο να το σβήνουν και να προχωρούν σε άλλο. Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο θα πάρει στον καθένα, σημασία έχει, ότι πορεύεται στο σωστό μονοπάτι συνειδητά και κάποια στιγμή θα ελαφρώσει από το βαρύ φορτίο που κουβαλά μέσα του. 

Το κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η καρδιά. Εκεί έχει το θρόνο του ο ίδιος ο Θεός, ανεξάρτητα αν το έχουμε αναγνωρίσει ή όχι. Η επιφανειακή γνώση και το να εκφράζεται κάποιος ότι πιστεύει και αγαπά τον Θεό, δεν είναι αρκετή. Η θεωρητική γνώση της αλήθειας δεν είναι αρκετή. Η πίστη και η εμπιστοσύνη προς το Θεό φυλάσσεται βαθιά μέσα στην καρδιά μας ως θησαυρός της αλήθειας. Ο Θεός που γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια τις σκέψεις μας, περιμένει εμπράκτως να δει το διαμάντι που έχουμε μέσα μας να λάμπει και να εκπέμπει το θεϊκό φως μέσα από τα έργα μας και την συμπεριφορά μας.

Δεν μπορείς να προσεγγίσεις το Θεό τηρώντας τις εντολές του μόνο από καθήκον, ή γιατί αυτό έμαθες και απαιτείται να το κάνεις. Κάποια στιγμή θα αισθανθείς βάρος, δυσαρέσκεια, αγανάκτηση γιατί τα κουβαλάς στους ώμους και όχι στην καρδιά σου. Για να φθάσεις στο σημείο να ζήσεις με αρμονία και γαλήνη και να εξωτερικεύεις αυτό που βγαίνει από την καρδιά σου, θα πρέπει να έχεις αναγεννηθεί. Η καρδιά σου να λάμπει και να ακτινοβολεί την αλήθεια γιατί η ίδια θα έχει λυτρωθεί και θα αισθάνεται ελεύθερη να εκδηλωθεί.

Όπως η ζύμη κρυμμένη στο αλεύρι ενεργεί χωρίς να φαίνεται η διεργασία της, έτσι και η ζύμη της αλήθειας εργάζεται ήρεμα, σιωπηλά και σιγά-σιγά μεταβάλλει την καρδιά. Νέες σκέψεις και αισθήματα γεννιούνται και ο χαρακτήρας αποκτά άλλες δομές έκφρασης. Ο νους μεταβάλλεται, οι έμφυτες δυνάμεις κινούνται προς νέες κατευθύνσεις εκπλήρωσης και πραγμάτωσης. Η συνείδηση αφυπνίζεται και αποκτά ιδιότητες τέτοιες που πηγάζουν από την αλήθεια της καρδιάς και οδηγούν στο θέλημα του Θεού.

Οι αφοσιωμένοι στην καρδιά και την αγάπη, το προζύμι της αλήθειας εκτελεί χρέη ρύθμισης. Εξαγνίζει τις σκέψεις, εξευγενίζει τον χαρακτήρα και αναζωογονεί τις πνευματικές ιδιότητες και τις ψυχικές ενέργειες. Καλλιεργεί τα αισθήματα και με το αίσθημα της αγάπης εξευμενίζει την ανθρώπινη ύπαρξη. Πολλοί δεν μπορούν να εξηγήσουν τις στάσεις των ανθρώπων αυτών που έχουν εμβαθύνει και έχουν θέση ως στόχο τους την σωτηρία της ψυχής των.

Ο εγωιστής, ο φιλοχρήματος άνθρωπος έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του την απόκτηση πλούτου, δόξας, απόλαυσης και τιμών και δεν ενδιαφέρεται για την αιωνιότητα της ψυχής. Ο λόγος του Θεού πρέπει να ασκεί μια ταπεινή επιρροή στις σχέσεις του με όλους γενικά τους ανθρώπους. Η ζύμη της αλήθεια δεν επιτρέπεται να δημιουργεί κανένα πνεύμα ζηλοφθονίας, καμία φιλοδοξία, ή επιθυμία για υπεροχή. Η πραγματική αγάπη που πλημμυρίζει την καρδιά των ανθρώπων, είναι δώρο Θεού και ξεχειλίζει από αγαθά αισθήματα για όλους.

Το προζύμι της αλήθειας μετουσιώνει και μεταλλάσσει τον άνθρωπο. Μεταβάλλει τον εγωιστή σε μεγαλόψυχο, τον υπεροπτικό σε ταπεινό. Η χάρη της ζωοδότρας αυτής δύναμη μεταλλάσσει τα πάντα, το σώμα, την ψυχή και το νου σε τέλεια εναρμόνιση με το Θεϊκό πρότυπο της ζωής.

 Η παραβολή των δέκα παρθένων

 Ο Ιησούς πάντα κήρυττε το λόγο του Θεού με απλά λόγια για να γίνεται κατανοητός από το πλήθος που τον περιέβαλε. Αλλά μέσα στο λόγο έκρυβε βαθιά νοήματα που μόνο όσοι ήταν έτοιμοι να τα καταλάβουν μπορούσαν να μπουν στη διαδικασία εμβάθυνσης του λόγου. Αυτά τα νόημα τα έδινε μέσα από απλές παραβολές, ήταν ένας σπορέας του Θείου Λόγου. Οι σπόροι έπεφταν στο χωράφι που ήταν το πλήθος που τον παρακολουθούσε και το έδαφος οι ψυχές του. Ανάλογα λοιπόν με την προετοιμασία του εδάφους της κάθε ψυχής, ο σπόρος καρποφορούσε και απέδιδε τα ανάλογα αποτελέσματα καρποφορίας.



Με την παραβολή των 10 Παρθένων, ο Ιησούς θέλει να παρουσιάσει την διαφορά των ανθρώπων που παρακολουθούσαν τις ομιλίες του. Έχουμε εδώ τις πέντε μωρές παρθένες, και τις πέντε μυαλωμένες παρθένες. Τα άτομα αυτά, οι ψυχές αυτές των μωρών ανθρώπων σε αυτή την παραβολή που συμβολίζονται με τις μωρές παρθένες, δεν υποκρίνονται, πιστεύουν σε αυτό που κάνουν, αγαπούν την αλήθεια. Αντιλαμβάνονται αυτούς που πιστεύουν και πορεύονται το δρόμο της ανεύρεσης της Θεϊκής Χάρης. Συναναστρέφονται αυτούς που πιστεύουν στην αλήθεια, αλλά δεν έχουν παραδοθεί στο Θεϊκό Νόμο της αλήθειας και της επιρροής του Αγίου Πνεύματος. Το καράβι της ζωής τους εξισορροπείται ανάλογα με τα θέλω τους και τις επιθυμίες τους, ο χαρακτήρας τους παλινδρομεί, οι πεποιθήσεις τους δεν αλλάζουν, οι σκέψεις τους πνέουν ανάλογα με τον άνεμο της ημέρας και τις υποχρεώσεις τους. Δεν πέρασαν από τις φουρτουνιασμένες θάλασσες, δεν χτυπήθηκαν στα βράχια για να κομματιάσουν την παλιά ανθρώπινη φύση τους. Η αμφιλεγόμενη προσωπικότητά τους, η ανασφάλεια και οι φοβίες τους δεν τους αφήνει να απελευθερωθούν από την ψευδαίσθηση του Εγώ τους.



Η κατηγορία αυτών των ανθρώπων ανήκει σε εκείνους που ακούν το Λόγο αλλά οι σπόροι πέφτουν επάνω σε πετρωμένο και άγονο έδαφος. Δέχονται με προθυμία το λόγο του Θεού. Εκείνη την στιγμή που ζουν και ακούν το λόγο, η ψυχή τους ευφραίνεται και είναι πρόθυμες να ακολουθήσουν το μονοπάτι που εκφράζει ο Θείος λόγος, αλλά η επίδραση που ασκεί επάνω τους, παραμένει τόσο λίγο μέχρι να απομακρυνθούν από την ομιλία. Η Θεία Χάρη του Αγίου Πνεύματος αγγίζει την καρδιά των ανθρώπων εκείνων που έχουν σκοπό να δημιουργήσουν μέσα τους μια νέα κατάσταση που θα ανοίξει τις καρδιές όλων όσων επιθυμούν και επιτρέπουν στον εαυτόν τους να αγκαλιάσουν με πίστη και αγάπη το Θείο Λόγο.



Οι μωρές Παρθένες ικανοποιούνται με μια επιφανειακή προσπάθεια, δεν έχουν έρθει τόσο κοντά στο θείο λόγο και να επικοινωνήσουν μαζί του. Η πίστη τους και η εμπιστοσύνη τους δεν είναι ανεπτυγμένη στο σημείο που να ζήσουν μαζί με τον Κύριό τους. Ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση και τον λήθαργο. Όταν ξυπνήσουν τότε μόνο θα μπορέσουν να αντιληφθούν την έλλειψη της θεϊκής αγάπης και θα εκλιπαρούν τους άλλους να αναπληρώσουν τις ανάγκες τους. Στο πνευματικό κομμάτι του καθενός κανείς δεν μπορεί να επέμβει και να τον εφοδιάσει με τις ανάγκες του. Η ευλογία και η Χάρη του Θεού προσφέρεται ελεύθερα στην κάθε ψυχή και ο ίδιος είναι υπεύθυνος να αναγνωρίσει τα δώρα αυτά και να τα καλλιεργήσει προς όφελός του.



Όπως κανείς άλλος εκτός από τον εαυτό σου δεν μπορεί να πιστέψει και να λάβει το Άγιο Πνεύμα ενός άλλου. Η ψυχή είναι ατομική και ιδιαίτερη και δουλεύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο την πνευματική της εξέλιξη. Ο χαρακτήρας, τα πιστεύω, οι πεποιθήσεις και οι σκέψεις διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τα πιστεύω μας. Όσο και να προσπαθεί κάποιος να φανερώσει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στην κρίσιμη ώρα αποκαλύπτεται και φανερώνεται ο αληθινός εαυτός του.



Στην παραβολή αυτή ο Ιησούς παρομοιάζει το κάλεσμα για το γαμήλιο γεύμα και την ένωση των προετοιμασμένων ψυχών για την Βασιλεία των Ουρανών και την υποδοχή του Νυμφίου με τους απροετοίμαστους και τους προετοιμασμένους. Εδώ έχουμε τις
δέκα παρθένες. Όλες άκουσαν το κάλεσμα του ερχομού του Νυμφίου. Άλλωστε το περίμεναν ότι θα έρθει κάποια στιγμή, μόνο που δεν γνώριζαν το πότε. Πήραν όλες τα λυχνάρια τους και βγήκαν να προϋπαντήσουν το Νυμφίο. Όμως πέντε απ’ αυτές ήταν μυαλωμένες και προετοιμασμένες και οι πέντε άμυαλες και απροετοίμαστες.  Oι άμυαλες λοιπόν, ενώ πήραν τα λυχνάρια τους, δεν πήραν επί πλέον λάδι μαζί τους. Oι μυαλωμένες, όμως, πήραν λάδι στα δοχεία τους μαζί με τα λυχνάρια τους.  Kι επειδή ο Νυμφίος αργούσε να έρθει, νύσταξαν όλες και κοιμήθηκαν.



Kι εκεί στα μεσάνυχτα, ακούστηκε μια δυνατή φωνή: Έρχεται ο Νυμφίος. Bβγείτε να τον προϋπαντήσετε. Tότε σηκώθηκαν όλες οι παρθένες και ετοίμασαν τα λυχνάρια τους.  Οι άμυαλες που δεν είχαν προβλέψει το χρόνο που θα περίμεναν τους είχε τελειώσει το λάδι και τα λυχνάρια τους έσβησαν. Αποκαμωμένες γι' αυτό που τους είχε συμβεί, ζητούσαν λάδι από τις άλλες πέντε που ήταν εφοδιασμένες με έξστρα λάδι. Οι μυαλωμένες δεν θέλησαν να τους δώσουν, εξηγώντας τους, πως το χρειάζονται για τον εαυτόν τους.
Τις συμβούλεψαν να πάνε να αγοράσουν εκεί που πουλάνε. Mα καθώς εκείνες πήγαιναν να αγοράσουν το λάδι, ήρθε ο γαμπρός και αυτές που λυχνάρια τους ήταν αναμμένα, μπήκαν μαζί του στους γάμους και η πόρτα έκλεισε. Αργότερα καθυστερημένες έφθασαν και οι υπόλοιπες παρθένες λέγοντας: Kύριε, κύριε άνοιξέ μας.  Aλλ’ εκείνος αποκρίθηκε: Πραγματικά, σας λέω, δε σας γνωρίζω.  Nα είστε, λοιπόν έτοιμοι κάθε στιγμή, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα που θα λάβετε το κάλεσμα ότι έρχεται ο Υιός του Aνθρώπου.



Η πνευματική προετοιμασία χρειάζεται χρόνο, αποφασιστικότητα, προνοητικότητα γιατί κανείς δεν γνωρίζει την κατάλληλη στιγμή που θα γίνει το μεγάλο κάλεσμα. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν η ψυχή φθάσει μέχρι το χείλος του θανάτου, τότε ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να αποδείξει αν έχει πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό. Όταν όμως η ψυχή φθάσει στο τελευταίο στάδιο να αφήσει την ζωή, τότε η προθεσμία έχει λήξει. Τότε θα είναι πολύ αργά να καλύψει η ψυχή όλες τις ελλείψεις της.



Έτσι και οι δέκα παρθένες ξαγρυπνούν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Όλες δέχτηκαν το κάλεσμα, σε όλες έπεσε ο Πνευματικός Σπόρος του Λόγου του Θεού και όλες κρατούν το λυχνάρι ως δείγμα της πίστης τους και της αφοσίωσής τους στο Θεό. Όλες περιμένουν την εμφάνιση του Χριστού για να τον ακολουθήσουν και να μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών. Πόσες όμως από αυτές ήταν έτοιμες? Αυτό θέλει να μας διδάξει η παραβολή αυτή.



Όλες είχαν πάρει μαζί τους το λυχνάρι αναμένω από την επιθυμία να δουν και να γνωρίσουν τον Κύριο. Αλλά οι πέντε από αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες σε περίπτωση που ο Νυμφίος θα αργούσε. Κανείς δεν γνωρίζει πότε είναι η κατάλληλη ώρα για τον καθένα. Οι ώρες περνούσαν και το λάδι του λυχναριού στις πέντε από τις δέκα παρθένες τελείωσε. Το λυχνάρι στην παραβολή αυτή είναι ψυχή του κάθε ανθρώπου που για να παραμένει αναμμένη η φλόγα του πάθους, της πίστης και της αγάπης προς τον Κύριο και Δημιουργό μας, οφείλουμε όλοι να την διατηρούμε καθαρή, αγνή και να την τροφοδοτούμε με αγαθές πράξεις. Αυτό είναι το λάδι της ψυχής μας. Η Θεϊκή ενέργεια που θα ρέει μέσα μας, θα πρέπει να την ενισχύουμε καθημερινά με την πίστη μας και να προετοιμαζόμαστε για να υποδεχθούμε το Κάλεσμα.



Η ένωση του Αγίου Πνεύματος περιφρονήθηκε καθ' όλη την διάρκεια της αναμονής του. Ήταν η μόνη ευκαιρία που θα μπορούσαν αυτές που αδιαφόρησαν να ενωθούν και να συμφάγουν μαζί με τον Νυμφίο στο γαμήλιο αυτό δείπνο της ένωσης. Έχασαν το Θεϊκό φως που θα έλουζε τα μάτια που δεν έβλεπαν, την μελωδία που θα τους χάιδευε τα αυτιά που δεν άκουγαν. Η αγάπη, η ευδαιμονία και η χαρά δεν άγγιζαν καμία χορδή χαρούμενης ανταπόκρισης στη ναρκωμένη βυθισμένη στη λήθη από την κοσμικότητα καρδιά τους. Ήδη αυτές οι ψυχές έχουν αποκλειστεί από την συντροφιά της γαμήλιας τελετής-ένωσης.



Θα είναι ανεπίτρεπτο θα θεωρούμε αυτές τις ψυχές ισάξιες με τις προετοιμασμένες. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουν αυτές οι ψυχές να ακολουθήσουν την στιγμή που ακούγεται το κάλεσμα ενώ αυτές ξαφνιασμένες ξυπνούν από το βαρύ ύπνο της λήθης και αρχίζουν να ψάχνουν να βρουν λάδι για να εφοδιάσουν τα άδεια λυχνάρια τους. Δεν γίνεται να έχουν αποξενώσει το Χριστό από την πρόσκαιρη αυτή ζωή τους, απορροφημένες στις γήινες και υλικές απολαύσεις και να έχουν την απαίτηση να συμπεριληφθούν με τις ψυχές εκείνες που προετοιμαζόντουσαν και παρέμεναν ξάγρυπνεες περιμένοντας το Θεϊκό Κάλεσμα.



Έχουμε και τις πέντε εξ αυτών φρόνιμες παρθένες που εκτός του ότι παρέμεναν ξάγρυπνες και πιστές σε αυτό που πραγματικά περίμεναν, είχαν και τα δοχεία τους εφοδιασμένα με λάδι. Το φως της αγνότητας, της αγάπης και της πίστης τους έκαιγε με φλόγα σταθερή όλη την νύχτα της αγρυπνίας, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Επαγρυπνείτε έλεγε ο Κύριος γιατί δεν γνωρίζεται την ώρα της έλευσής μου. Το φως της ψυχής των ανθρώπων αυτών λάμπει και ακτινοβολεί και φωταγωγεί το δρόμο που περιμένουν τον Κύριο αυτό το φως αυτό θα οδηγήσει τον Νυμφίο προς το μέρος τους. Πάντα λάμπουν οι άνθρωποι αυτοί που φέρουν μέσα τους το Θεϊκό φως της αλήθεια και της πίστης. Η καθημερινότητά τους, οι σκέψεις τους και οι πράξεις τους ανεβαίνουν ως θυμίαμα στους ουράνιους θόλους και καλούν την Θεία Χάρη να τους καθοδηγεί και το Άγιο Πνεύμα να αναπτύσσει μέσα τους τα χαρακτηριστικά της αγιοσύνης. Το Θεϊκό φως όταν εισέλθει μέσα σε αυτές τις ψυχές εμφυτεύει στις καρδιές τους το Θεϊκό Λόγο και το Άγιο Πνεύμα αναπτύσσει μέσα στους ανθρώπους αυτούς το φως της ουράνιας δόξας.



Η παραβολή αυτή μας έδωσε να κατανοήσουμε ότι, κανείς δεν μπορεί να δανείσει το φως του, ούτε και κανείς μπορεί να το αγοράσει. Η προετοιμασία αυτή είναι προσωπική, ατομική και υπεύθυνος είναι ο καθένας μόνος του. Τα πνευματικά χαρίσματα έχουν δοθεί σε όλους. Ο Σώσον Εαυτόν Σωθείτο έλεγε ο Κύριος. Η κάθε ψυχή είναι διαφορετική από την άλλη και η κάθε μία έχει να εμβαθύνει μέσα της από μόνη της για το πως δια διαχειριστεί την πνευματική της υπόσταση. Το Πνεύμα το Άγιο υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Είναι η ζώσα πνοή, η ενέργεια που μόλις αυτή αφήσει τον άνθρωπο, αυτός φεύγει και από τη ζωή.



Οι προετοιμασμένες και φωτεινές ψυχές ευωδιάζουν όπου και αν βρεθούν, δεν αγανακτούν, δεν παραπονιούνται πορεύονται για την δόξα του Θεού. Αφιερώνουν τον εαυτό τους σε αγαθοεργίες και προσφορές στους δυστυχείς και καταπονημένους. Βοηθούν και ανακουφίζουν με τα λόγια τους, τα έργα τους ακόμα και με την παρουσία τους βοηθώντας και ανακουφίζοντας κάθε πονεμένη άλλη ψυχή από την δυστυχία και την μιζέρια. Ο Χριστός είναι μόνο ΑΓΑΠΗ και συμπόνια που πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Η συνεχής μεταδιδόμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο είναι εκείνη που τον κάνει ικανό να αναμεταδίδει το φως. Στις καρδιές όλων αυτών που έχουν ενωθεί με τον Θεό μέσω της πίστης, το χρυσό λάδι της αγάπης ρέει ελεύθερα και ακτινοβολεί στη συνέχεια με έργα καλά και με μια πραγματική, εγκάρδια υπηρεσία για το Θεό. Μέσα σε αυτό το μεγάλο και ανεκτίμητο δώρο του Αγίου Πνεύματος συμπεριλαμβάνονται όλα τα πλούτη του ουρανού.



Σε κάθε άνθρωπο προσφέρεται το προνόμιο να γίνει ένας ζωντανός φάρος φωτός που να μεταδίδει στον κόσμο τους θησαυρούς της Χάρης του και τον ουράνια κρυμμένο πλούτο του. Τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται σήμερα ο κόσμος από την έμπρακτη εκδήλωση της αγάπης του Σωτήρα και Θεού Ημών μέσα από τα έργα των ανθρώπων. Ο τρόπος ζωής μας αποκαλύπτει τη Χάρη του και το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα. Ας γίνουμε όλοι αρωγοί αγάπης με το παράδειγμά μας να φωτίσουμε όσες περισσότερες ψυχές μπορούμε και να ενωθούμε όλοι μαζί στο μεγάλο γλέντι της ένωσης με τον Νυμφίο.

Παραβολή - Του Κρυμμένου Θησαυρού:  (Ματθ.13-44)

Ένας θησαυρός πάντα είναι καλά κρυμμένος Αυτός που τον έχει δεν θα τον αφήσει απροστάτευτο. Θα τον φυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού για να μη του τον κλέψουν και τον χάση. Αυτός ο θησαυρός γίνεται ένα με τον κάτοχό του. Μεταξύ τους υπάρχει η απόλυτη ένωση. Άλλωστε εκείνη την εποχή ήταν πολύ συχνές οι ληστείες, γιατί η χώρα δεχόταν μεγάλες επιδρομές ληστών. Να πούμε μάλιστα ότι οι άνθρωποι τότε το ποιο ασφαλές μέρος θεωρούσαν, να τον κρύψουν μέσα στη γη σε κάποιο χωράφι τους. Συνέβαινε όμως και το γεγονός πως άλλοτε ξεχνούσαν το μέρος που το έθαβαν στη γη και άλλοτε πέθαιναν, και κανείς δεν γνώριζε για το θαμμένο θησαυρό  εκτός από τον ιδιοκτήτη του. 

Αυτός που θα αγόραζε ή θα ενοικίαζε το άγονο αυτό χωράφι για να το καλλιεργήσει, υπήρχαν πολλές πιθανότητες το αλέτρι του να έφερνε στην επιφάνεια το θαμμένο θησαυρό. Έτσι γινόταν κάτοχος και πλούσιος μια ολόκληρης περιουσίας. Αυτό συνέβη με τον άνθρωπο αυτό που ενοικίασε ένα χωράφι  να το  καλλιεργήσει. Το αλέτρι του έφερε στην επιφάνεια ένα θαμμένο θησαυρό. Τότε έκπληκτος για αυτό που βγήκε το έβαλε σε ένα σημείο που να γνωρίζει ο ίδιος και επιστρέφει στο σπίτι του με νέα σχέδια.

Αποφασίζει να ξεπουλήσει ότι μικροχώραφα είχε για να αγοράσει αυτό το νέο αγρό. Άφηνε πολλούς έκπληκτους για την απόφασή του αυτή, γιατί αυτό φαινόταν ένα ξεροχώραφο, μια άγονη γη που δεν πρόσφερε τίποτα. Ο άνθρωπος αυτός όμως ξέρει τι κάνει. Αγοράζει το κομμάτι αυτό γης και γίνεται αυτός κάτοχος των τίτλων του. Τώρα πλέον μπορεί να μένει εκεί όσο χρονικό διάστημα θέλει και να ανιχνεύει προσεχτικά όλη την επιφάνεια για να ανακαλύπτει όσα περισσότερα μπορεί .

Με αυτή την παραβολή ο Ιησούς αναφέρεται στη Βασιλεία των Ουρανών. Η Βασιλεία του Θεού είναι η πνευματική ένωση του ανθρώπου με το Θεό. Την ένωση αυτή ο Ιησούς μας την παρομοιάζει με κρυμμένο θησαυρό. Ποιος είναι αυτός που δεν θα έδινε και την ζωή του ακόμα, προκειμένου να βρει ένα τόσο μεγάλο θησαυρό. Αν το αναλύσει  κάποιος από την υλιστική του πλευρά, δεν θα μπορούσε να κοιμηθεί καμία νύχτα για όλη του τη ζωή ψάχνοντας όπου τον οδηγούσε ο νους του για να τον ανακαλύψει. 

Θα γινόταν ο εφιάλτης του για όλη του τη ζωή. Κρυμμένος,  απομονωμένος και με πλήρη μυστικοπάθεια από τους πάντες στην κοινωνία του, μέχρι να βρει το θησαυρό αυτό και να γίνει κάποιος που θα τον υπολογίζουν στην κοινωνία που ζει. Οι σκέψεις του διόγκωναν τις επιθυμίες του για το πως θα διαχειριζόταν αυτά τα χρήματα. Γιατί αυτός ο τύπος ανθρώπου, είναι λάτρης των χρημάτων και της ύλης. Εγωπαθείς, ατομιστής και μυστικοπαθής για το απόλυτα δικό του προσωπικό όφελος. Αυτός ο χαρακτήρας ανθρώπου είναι ανάμεσα στο πλήθος που ακούει τα λόγια του Θεού, αλλά τα ερμηνεύει όπως τα αντιλαμβάνεται το μυαλό του.

Στην προκειμένη παραβολή ο Κύριος αναφέρεται σε ένα θησαυρό που είναι κρυμμένος σε ένα χωράφι. Το θησαυρό αυτό τον βρήκε κάποιος λάτρης της αλήθειας και του λόγου του Θεού, ο οποίος γεμάτος χαρά θέλησε να αγοράσει αυτό το χωράφι. Αποφάσισε λοιπόν, να πουλήσει ότι είχε και δεν είχε για να αποκτήσει αυτό το χωράφι. Να αποκτήσει αυτό τον θησαυρό, ένα Θεϊκό δώρο που θα τον έκανε άξιο της  Βασιλείας του Θεού.

Αυτό το Θεϊκό δώρο, αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό τον έχουμε όλοι μέσα μας κρυμμένο. Το χωράφι που βρίσκεται είμαστε εμείς οι ίδιοι. Είναι η ψυχή μας που από γεννήσεώς μας το φέρει μέσα της. Βρίσκεται όμως σε λήθαργο. Είναι καλυμμένος με το πέπλο της λησμονιάς. Η καθημερινότητα της ζωής τον πλάνεψε και τον τύλιξε στα δίχτια της. Τα μάτια του κοιτούν αλλά δεν βλέπουν. Τα αυτιά του λαμβάνουν τον λόγο αλλά δεν τον αντιλαμβάνονται. Δεν ακούν αυτά που χρειάζεται να καταλάβουν. Η ύλη, η δόξα, το χρήμα και οι επιθυμίες της καταξίωσης στην κοινωνία που ζει, τον έχουν κάνει αλαζόνα και εγωιστή. Έχει πλανευτεί από τα εξωτερικά ακούσματα και έχει πιστέψει πως είναι κάποιος που γνωρίζει τη ζωή. Δεν υπάρχει χειρότερο ελάττωμα, από το μη γνωρίζεις, ότι δεν γνωρίζεις. Σοφό ρητό και πολύ αληθινό. 

Ο εγωκεντρικός χαρακτήρας που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, είναι ένα άδειο ποτήρι που δεν του έχει μείνει μέσα ούτε σταγόνα νερό. Όταν ανακαλύψεις το νόημα του ερχομού σου σε αυτή τη ζωή, τότε βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι που θα σε οδηγήσει στο σωστό μέρος του χωραφιού σου και θα αρχίσεις να ψάχνεις. Όταν θα φθάσεις σε αυτό το σημείο, τότε θα αρχίσεις να βλέπεις χρυσές ακτίνες να ξεπροβάλλουν από μέσα σου. Όσο ποιο πολύ ψάχνεις τόσο περισσότερο θα λάμπει κάτι μέσα σου. Η λάμψει αυτή θα αρχίσει να εκπέμπεται προς τα έξω και θα αρχίσει να φωτίζει τους πλησίον σου και το περιβάλλον σου. 

Αξίζει αυτή η παραβολή του κρυμμένου θησαυρού να την κατανοήσουμε στο βάθος της. Τότε το θησαυροφυλάκια της παντογνωσίας θα ανοιχθεί. Ο Θεός δεν κρύβει την αλήθεια από τους ανθρώπους. Μπορείς να επιστρατεύσεις όλες σου τις δυνάμεις και το χρόνο για να κατακτήσεις τη γνώση. Αν όμως δεν έχεις κατανοήσει την γνώση του Θεού, αν δεν υπακούς στους νόμους που ορίζουν την ύπαρξή του, θα καταστραφείς. Με το καιρό η δύναμή σου θα εξαντλείται, θα αρχίσεις να χάνεις τον αυτοέλεγχο σου και θα καταντήσεις ανήμπορος να κρίνεις τα πνευματικά και τα σωματικά  σου χαρακτηριστικά. Έχεις χάσει το νόημα της ζωής αυτής.

Όταν φθάσεις στο σημείο να παραμελείς την καλλιέργεια των αρχών και τον λόγο του Θεού, πολύ σύντομα θα βρεθείς κάτω από τον έλεγχο συνηθειών που υποσκάπτουν την γαλήνη σου, την ηρεμία σου, την ευτυχία σου. Καταστρέφεις τον εαυτό σου, τις φυσικές και πνευματικές σου δυνάμεις και ο ναός του σώματός σου γίνεται ένα ερείπιο. Όταν πιστέψεις ότι αποκτώντας τη γνώση του κόσμου θα κερδίσεις το θησαυρό, είσαι χαμένος σε αυτή τη ζωή και στο μέλλον. Όταν όμως αρχίσεις να αναζητάς μέσα από το λόγο του Θεού τις αξίες και τα δώρα που λαμβάνεις, τότε έχεις κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών, γιατί ο λόγος του Θεού συμβολίζει το  σκάψιμο για την αναζήτηση του κρυμμένου θησαυρού. Τα λόγια του είναι η αλήθεια και κλείνουν μέσα τους σημασία βαθύτερη από αυτό που φαίνεται επιφανειακά. Τα λεγόμενα από τον Χριστό μόνο  εκείνοι που η σκέψη τους έχει φωτιστεί μπορούν να τα ανακαλύψουν.

Ο Χριστός με τον λόγο του προσφέρει ζωή και εμείς με την πίστη μας εξασφαλίζουμε τον ανεκτίμητο θησαυρό της ένωσής μαζί του. Χωρίς την αναγέννηση που αποκτάται με την πίστη μας δεν υπάρχει έλεος και λύτρωση των αμαρτιών μας, δεν υπάρχει θησαυρός για καμία ψυχή που δεν εξομολογείται και δεν αναγνωρίζει τα λάθη της. Οι ομορφιές του φυσικού κόσμου δεν γίνονται αντιληπτές, παρά μόνο όταν ο ήλιος, το  Άγιο Πνεύμα δεν σε  λούσει με το άπλετο φως του και διαλύσει το σκοτάδι που έχει καλύψει την ψυχή σου. Το φως αυτό καθαρίζει το νοητικό σου πεδίο και καθορίζει τη πορεία της ζωής σου. 

Προσοχή λοιπόν πως ψάχνουμε, τίποτα δεν υπάρχει στην επιφάνεια του χρυσωρυχείου, το πολύτιμο χρυσάφι παραμένει κάτω από την επιφάνεια και ανήκει σε εκείνον που θα σκάψει με πίστη, θέληση, υπομονή και μεγάλη επιμονή. Δεν παραπονιέται, δεν παραιτείται, δεν κουράζεται από το σκάψιμο. Το αλέτρι του περνά και ξαναπερνάει όλο και ποιο βαθιά μέσα στο χώμα χωρίς απογοήτευση, συνεχίζει μέχρι να βρει τον αιώνιο θησαυρό του. Τότε ο ουράνιος κόσμος θα ανοίξει διάπλατα τους θαλάμους της δόξας του σε αυτούς που πορεύονται στην εξερεύνηση των ορυχείων της αλήθειας

Τι άλλο καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί, από το ζούμε κοντά στο Χριστό μας. Όλα τα υλικά αγαθά είναι εφήμερα, φθαρτά και μικρής διάρκειας. Ακόμα και η ζωή μας η ίδια είναι μικρής διάρκειας αν την συγκρίνουμε με την αιωνιότητα.  Ανακάλυψε και εσύ τον κρυμμένο θησαυρό σου και η ζωή σου θα γίνει ένας αμύθητος θησαυρός. Ο θησαυρός που κρύβεις μέσα σου, έχει αμύθητο πλούτο. Κάνε και εσύ αυτό που θα έκανε ένας καλός ερευνητής της αλήθειας. Αυτός που ασχολείται, ψάχνεται και γνωρίζει να διακρίνει την αξία του θησαυρού, θα πουλούσε τα πάντα για να αποκτήσει την ένωσή του με το Θεό.

Το Δύχτι -

Η Παραβολή: Ματθ. 13:47-50

Όλοι γνωρίζουμε ότι η θάλασσα φέρει στα βάθη της μια ολόκληρη δημιουργία ζωής. Το νερό έχει ενέργεια, έχει ζωή και είναι μια τεράστια αποθήκη μνήμης. Είναι εύκολο να διαισθανθείς όταν κάθεσαι κοντά στο νερό μια απέραντη γαλήνη ρέει μέσα σου. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από νερό το μεγαλύτερο μέρος του.

Πριν έρθουμε σε αυτή την ζωή ζούσαμε σε μια άλλη διάσταση. Εκεί γνωρίζαμε ποιοι είμαστε. Είχαμε πλήρη επίγνωση για τα καλά και κακά που πράξαμε σε προηγούμενες ζωές μας. Ερχόμενοι στη νέα αυτή ζωή, έπρεπε να ξεχάσουμε επιφανειακά, η μνήμη μας σκεπάστηκε με ένα πέπλο, που εμείς ερχόμενοι εδώ, υποσχεθήκαμε να το ρίξουμε και να ενώσουμε τον νέο εαυτό μας με τις μνήμες και εμπειρίες του μακρινού παρελθόντος μας, γιατί όλες μας οι ζωές είναι γραμμένες στο ατομικό μας συμπαντικό βιβλίο και να αρχίσουμε να κτίσουμε κάτι νέο. Είμαστε εδώ για να ανακαλύψουμε μόνοι μας την προέλευσή μας. Δεν θα ήταν ευχάριστο να θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μας, γιατί θα μας επηρέαζαν στην πνευματική μας εξέλιξη. Το μυαλό μας θα έπαιζε τα δικά του παιχνίδια και θα πλεκόταν σε ένα απέραντο δίχτυ που θα ήταν πολύ δύσκολο να βγούμε από εκεί.

Το δίχτυ στην προκειμένη παραβολή είναι αυτό που ρίχνουν οι ψαράδες στη θάλασσα να πιάσουν ψάρια. Ένας ψαράς ρίχνοντας το δίχτυ του ποτέ δεν γνωρίζει τι θα βρει μέσα όταν το φέρει στην επιφάνεια. Μπορεί να φέρει μεγάλα ψάρια, μικρά, ακόμα και φύκια. Η διαλογή των ψαριών θα γίνει κατά την κρίση του και την εκτίμησή του.

Στην παραβολή αυτή ο Ιησούς μας αναφέρεται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η θάλασσα που αναφέρεται είναι η ανθρωπότητα που ο Θεός έστελνε κατά περιόδους τους αποστόλους του και έριχναν τα δίχτυα τους “το Λόγο του Θεού” να ψαρέψουν ψυχές που ήταν έτοιμες να αποδεχθούν τα κηρύγματά τους. Να ψαρέψουν αυτούς που με πίστη και εμπιστοσύνη είχαν αποδεχθεί το Θείο Λόγο και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημά του. Αυτοί που ζούσαν μια ζωή γεμάτη από αρετές, ταπεινοφροσύνης, υπακοής στο θέλημά του, αγάπη και σεβασμό προς τον πλησίον τους. Ο ίδιος ο Κύριος στο πέρασμά του ανάμεσα στις τότε κοινωνίες έγινε το ζωντανό παράδειγμα ζωή.

Στο λόγο του πάντα κήρυττε την Βασίλεια των Ουρανών. Για να φθάσει κάποιος έως εκεί θα πρέπει να έχει δουλέψει πολύ με τον εαυτόν του. Να έχει υποτάξει τις υλικές επιθυμίες, τις πεποιθήσεις του για τη ζωή και να έχει γίνει πιστός ακόλουθος του Χριστού. Πολλοί άκουσαν το Λόγο του Θεού αλλά στον καθένα ευδοκίμησε διαφορετικά. Ας μη ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι της ίδιας νοοτροπίας και αντίληψης, ούτε έχουν όλοι τις ίδιες εμπειρίες και γνώσεις για να εκλάβουν το Λόγο του Θεού ώστε να έχουν τα ίδια αποτελέσματα καρποφορίας.

Θα έχουμε ακούσει από πολλούς ότι αισθάνονται ήρεμοι με την συνείδησή τους, ότι δεν έχουν κάνει κακό σε κανέναν κλπ. Για να φθάσουμε όμως στη Βασιλεία των Ουρανών, δεν θα πάμε με δικά μας κριτήρια, αλλά σύμφωνα με τα κριτήρια του Λόγου του Θεού.

Όπως ο ψαράς διαλέγει τα μεγάλα ψάρια και τα μικρά τα ρίχνει πάλι στη θάλασσα, έτσι γίνεται και η διάκριση των ανθρώπων. Ο Θεός και Δημιουργός μας έχει υπομονή. Όλοι κάποια στιγμή θα αφυπνιστούν. Τίποτα δεν τελειώνει και δεν χάνεται από τη Δημιουργία.

Ο Χριστός πάντα ανοίγει παράθυρα και σηκώνει ελαφρά το πέπλο αποκαλύπτοντας το μέλλον. Σε αυτές τις περιπτώσεις καλεί όλους να ρίξουν μια προσεχτική ματιά και να αντιληφθούν ότι το αιώνιο πεπρωμένο του ανθρώπου εξαρτάται από τον χαρακτήρα του και όχι από το κοινωνικό ρόλο του καθενός. Η παραβολή αυτή διδάσκει ευκρινώς, ότι όλοι γενικά οι ασεβείς κάποια στιγμή θα στραφούν τελικά προς το Θεό. Όπως τα μικρά ψάρια που ρίχνονται στη θάλασσα, κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και αυτά, έτσι και οι ασεβείς θα έρθει στιγμή που θα είναι έτοιμοι να στέψουν το βλέμμα τους στο Θεό

Ο διψασμένος για την Θεϊκή Αλήθεια δεν ξεχνά ποτέ την πηγή που αναζητά να πιει νερό. Το νερό είναι πάντα εκεί, τρέχει γάργαρο από τις αστείρευτες πηγές της αιωνιότητας. Τα κρυστάλλινα νερά του ξεπηδούν από βράχο σε βράχο, δροσίζοντας τους διψασμένους, αλλά και τους κουρασμένους από το φορτίο που φέρουν στους ώμους τους. Η αλήθεια είναι μία και είναι ανάλαφρη, όταν απελευθερωθείς από τις ψευδαισθήσεις της κοινωνίας, τις φοβίες, τις ανασφάλειες και τον εγωκεντρικό σου χαρακτήρα, θα αισθανθείς ανάλαφρος σαν ένα πούπουλο που πετά αθόρυβα μόνο με την αναπνοή σου.

Μέσα από αυτή την αιώνια αλήθεια, θα έρθει μια καινούργια διαίσθηση, μια διαύγεια και μια ζωτικότητα που δεν θα ξεφεύγει την προσοχή κανενός. Το φως αυτών των αφυπνισμένων θα αντανακλά στο περιβάλλοντα χώρο τους και θα γίνουν γιγάντιοι φάροι που θα στέκουν ακλόνητοι σε κάθε κτύπημα της ζωής. Η διαίσθηση της αντίληψής τους θα αναζωογονηθεί έτσι ώστε να διακρίνουν την ομορφιά και την μεγαλοπρέπεια της αληθινής ζωής.

Ως φωτεινοί φάροι γίνονται δάσκαλοι της αλήθειας που στηρίζονται με τις προσευχές τους και την πίστη τους στο Θεό. Επιτελούν με το λόγο τους έργο θεϊκό. Αντλούν χαρά και ουράνια ειρήνη από την πηγή και την διαχέουν σε όλους εκείνους που έρχονται σε επαφή και βαδίζουν το μονοπάτι της εξερεύνησης, της αφύπνισης, της πνευματικής τους εξέλιξης.

Πάντα θα υπάρχουν ψαράδες με τα δύχτια τους για να φέρνουν στην επιφάνεια φωτισμένα άτομα, φάρους φωτεινούς που να διαχέουν το φως της Θεϊκής Αλήθειας. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι η αιώνια πηγή που περιμένει υπομονετικά όλες τις ψυχές να φθάσουν κοντά της και να πιουν από το κρυσταλλικό νερό της αιωνιότητας.

Η παραβολή του σπορέα. Ματθ.3, 1-9 / Μάρκος4, 1-20)

Στην παραβολή αυτή ο Ιησούς θέλει να παρομοιάσει τον Λόγο του Θεού με σπόρους και τον Υιό του Θεού με σπορέα. Όπως λοιπόν ο γεωργός πηγαίνει στο κτήμα του να σπείρει έτσι και ο υιός του Θεού σπέρνει το Λόγο του Πατέρα. Ο Χριστός σε αυτή την παραβολή επεξηγεί θέματα της βασιλείας των ουρανών, καθώς και το έργο του μεγάλου Γεωργού για το λαό του. Με την μέθοδο αυτή ο Κύριος ήρθε να σκορπίσει τον επουράνιο σπόρο της αλήθειας. Κάθε σπόρος περιέχει μέσα του μια αναπαραγωγική ιδιότητα. Μέσα του κρύβεται η ζωή του φυτού. Έτσι και μέσα στο λόγο του Θεού υπάρχει ζωή. Κάθε εντολή και κάθε υπόσχεση του λόγου του Θεού περιέχει δύναμη, αυτή τη ζωή του Θεού με την οποία η εντολή είναι δυνατόν να τηρηθεί και η υπόσχεση να εκπληρωθεί. Όποιος με πίστη δέχεται το λόγο, δέχεται αυτή τη ζωή.

Με αυτό τον τρόπο ομιλίας του ο Κύριος κατάφερνε να γίνεται κατανοητός και στους ποιο αγράμματους την εποχή εκείνη. Το άκουγαν με προσοχή. Όταν λοιπόν ο γεωργός σπορέας, βγαίνει να σπείρει το χωράφι του, ο κάθε σπόρος θα καρποφορήσει κατά το είδος του. Σπαρμένος κάτω από ομαλές συνθήκες, ο σπόρος θα αναπαραχθεί ίδιος ακριβώς όπως είναι το φυτό. Ο έχων πίστη μέσα στη ψυχή, ο άφθαρτος σπόρος του λόγου θα αναπαράγει ένα χαρακτήρα και μια ζωή κατά την ομοιότητα του χαρακτήρα και της ζωής του Θεού.

Καθώς ο γεωργός έσπερνε, άλλοι σπόροι έπεφταν σε γόνιμο έδαφος, άλλοι έπεφταν στον δρόμο, άλλοι σε πετρώδες έδαφος που δεν είχε πολύ χώμα, άλλοι μέσα σε ακανθώδη μέρη. Μέχρι εδώ όλοι είχαν καταλάβει τι συμβαίνει. Τώρα το αποτέλεσμα είχε να κάνει με το που είχε πέσει ο σπόρος ως προς καρποφορία.

Οι σπόροι που είχαν πέσει στο δρόμο τους έφαγαν τα πουλιά, πράγμα που δεν μπόρεσαν να αποδώσουν τίποτα. Εδώ αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους που ενώ ακούν το Λόγο του Κυρίου, είναι σαν να μην ακούν. Μπορεί να βρίσκονται εκεί σωματικά με κλειστά τα αυτιά τους. Τα λόγια και τα νοήματα περνούν απαρατήρητα χωρίς να τους αγγίζουν το νου και την καρδιά τους. Η παροιμία του λαού λέει, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας. Δεν έχουν την διάθεση να ενστερνιστούν αυτό που ακούνε, πόσο μάλλον να το ψάξουν μέσα τους. Είναι σαν να μιλά κανείς σε άλλη γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν. Αυτοί είναι περαστικοί από την ζωή αυτή μέχρι να ξυπνήσει μέσα τους η επιθυμία της αναζήτησης. Μόνο όταν αρχίσουν να αναζητούν το ποιοι είναι και γιατί βρίσκονται σε αυτή τη ζωή θα τους αφυπνίσει για να αρχίσουν να τακτοποιούν τα κομμάτια του πάζλ που λέγονται πνευματική σοφία.

Οι σπόροι που είχαν πέσει σε πετρώδες έδαφος και δεν υπήρχε πολύ χώμα, ο σπόρος δεν πρόλαβε να βλαστήσει γιατί τον έκαψε ο ήλιος και ξεράθηκε. Με αυτό ο Κύριος θέλει να δώσει παραστατικά τι μπορεί να συμβεί όταν ο άνθρωπος που ακούει το Λόγο του Θεού, ενθουσιάζεται όσο βρίσκεται κοντά στον Ιησού, αλλά όταν απομακρυνθεί ο νους του τον παρασύρει στην παραπλάνηση της καθημερινότητας. Δεν αφιερώνει χρόνο στον εαυτόν του να γευτεί μέσα του την γλυκύτητα εκείνης της στιγμής που άκουγε το Θείο Λόγο. Αυτοί οι τύποι ανθρώπων είναι σαν τα διαβατάρικα πουλιά που απολαμβάνουν το σπόρο που βρίσκουν και φεύγουν αφήνοντας πίσω τους μόνο το στίγμα της παρουσίας τους.

Ο Κύριος αναφέρεται στην παραβολή του σπορέα για τους σπόρους που έπεσαν σε ακανθώδη μέρη. Τα ακανθώδη μέρη είναι πάρα πολλά στην καθημερινότητα της ζωής. Είναι η επιθυμίες, η δόξα, το ανεπτυγμένο ΕΓΩ, τα χρήματα και γενικά κάθε υλιστική επιθυμία. Όλα αυτά συνυπάρχουν και είναι οι ψευδαισθήσεις που έχει εναγκαλισθεί ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Βαθιά μέσα του κατακαίει η σπίθα της αλήθειας που οδηγεί στο Θεό. Η πίστη τους όμως στο Λόγο του Θεού δεν είναι αρκετά μεγάλη για να μπορέσουν να ξεπεράσουν σε βλάστηση τις γήινες και υλικές τους πεποιθήσεις. Καταφέρνουν να βλαστήσουν όσο ακόμα μέσα τους είναι ζεστός ο Λόγος, αλλά έως εκεί δεν έχουν μέσα τους την δύναμη της θέλησης και της υπομονής ώστε να ξεπεράσουν τα γήινα ζιζάνια που τους περιβάλλουν και να ανοίξουν τα μάτια τους στον ήλιο που τους χαρίζει την αληθινή ζωή. Γι' αυτούς τους χαρακτήρες μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μέσα τους η σπίθα της αγάπης και της χαράς για την Δόξα Κυρίου, αλλά θα χρειαστούν πολύ δουλειά να κάνουν με τον εαυτόν τους για να μπορέσουν να αποτινάξουν από μέσα τους τον πειθαρχημένο χαρακτήρα της κοινωνίας που ζουν. Αυτοί κάποια στιγμή ίσως καταφέρουν να βγουν στο Φως αν ξεπεράσουν σε ύψος τα ζιζάνια που φυτρώνουν γύρω τους.

Η τελευταία κατηγορία της παραβολής του σπορέα, είναι αυτή που ο σπόρος έπεσε σε γόνιμο έδαφος. Αυτός ο σπόρος βλάστησε, μεγάλωσε και έδωσε τους καρπούς του. Σε αυτό το σημείο ο Κύριος θέλει να δώσει να καταλάβουν, ότι ο σπορέας έκανε το έργο του. Έσπειρε το χωράφι του με την ίδια αγάπη και λαχτάρα να δει τους σπόρους να μεγαλώνουν και να καρποφορούν. Οι σπόροι, ο Λόγος Κυρίου βρήκε ανταπόκριση σε πολλές ψυχές που τον άκουσαν, τον πίστεψαν και πολλοί τον ακολούθησαν στο Θεόπνευστο έργο του. Οι σπόροι αυτοί που βρήκαν έφορο έδαφος καρποφόρησαν ως κήρυκες του Λόγου του Θεού. Έγιναν οι νέοι σπορείς και συνεχιστές στο έργο του Κυρίου. Αυτοί ήταν έτοιμοι. Η πόρτα της ψυχής τους και της καρδιά τους ήταν ανοικτή. Ήταν έτοιμες να δεχθούν αυτόν που θα ανάψει τη φλόγα για να φουντώσει .

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας δεν έκανε διακρίσεις που και σε ποιους θα χαρίσει το Λόγο της Αλήθειας του Θεού και Πατέρα Ημών. Για το αποτέλεσμα υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί που ακούν. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για το πως θα επεξεργαστούν αυτά που άκουσαν.

Πέρα από το δώρο της ζωής και της Θείας Πνοής που μας χαρίζει ο Θεός όταν ερχόμαστε στη γη και παίρνουμε σάρκα και οστά, μας χαρίζει και την ελεύθερη βούληση. Το δώρο αυτό είναι το κλειδί που θα μας ανοίξει την πόρτα της Ουράνιας Βασιλείας.

Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν τον Θεό, χωρίς όμως να έχουν καμία εμπειρική γνώση γ' αυτόν. Η επιθυμία τους να εκτελέσουν το θέλημά του πηγάζει από τη δική τους ψυχική διάθεση και όχι από τη βαθιά πειθώ του Αγίου Πνεύματος. Η διαγωγή τους δεν εναρμονίζεται με το νόμο του Θεού. Φαίνονται ότι δέχονται τον Χριστό για Σωτήρα τους, αλλά δεν πιστεύουν ότι Αυτός μπορεί να τους χορηγήσει τη δύναμη να υπερνικήσουν τις αμαρτίες τους. Δεν έχουν έρθει σε επαφή με τον Σωτήρα και ο χαρακτήρας τους παρουσιάζει ελαττώματα τόσο φυσικά όσο και επίκτητα.

Άλλο είναι να παραδέχεται κανείς το Άγιο Πνεύμα σε γενικές γραμμές και άλλο να το επιδέχεται σαν ένα παράγοντα που ελέγχει και καλεί σε μετάνοια. Πολλοί νοιώθουν κάποιο αίσθημα αποξένωσης από τον Θεό, μια συναίσθηση της υποδούλωσης τους στο Εγώ . Καταβάλουν προσπάθειες να αλλάξουν, χωρίς όμως να θυσιάζουν το Εγώ τους. Δεν παραδίδονται ολοκληρωτικά στα χέρια του Χριστού, ζητώντας τη Θεϊκή δύναμη για να κάνουν το θέλημά του. Δεν θέλουν ή δεν γνωρίζουν πως να αναπλάσουν εκ νέου τον εαυτό τους σύμφωνα με την θεϊκή ομοιότητα. Κατά ένα γενικό τρόπο αναγνωρίζουν τις ατέλειές τους, χωρίς όμως να παραιτούνται από τις παλιές πεποιθήσεις τους. Έτσι με κάθε παράπτωμα, ή λάθος η παλιά εγωιστική τους φύση ενισχύεται. Η μόνη ελπίδα για τις ψυχές αυτές είναι να συνειδητοποιήσουν την αλήθεια των λόγων του Χριστού. Η πραγματική αγιοσύνη είναι η ολοκληρωτική αφιέρωση στην υπηρεσία του Θεού. Ο Χριστός ζητά ανεπιφύλακτη αφοσίωση και αμέριστη υπηρεσία. Ζητά την πλήρη αφοσίωση χωρίς να υποθάλπεται το Εγώ.

Όποιος ζει μόνο για τον εαυτό του δεν μπορεί να σταθεί κάτω από την σκέπη του Θεού. Η αγάπη είναι η θεμελιώδης αρχή της ουράνιας βασιλείας. Η αγάπη είναι αυτή που μπορεί να αντικρούσει τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς. Η προσπάθεια να υπηρετεί κανείς τον εαυτόν και τον Χριστό κατατάσσει τον άνθρωπο ακροατή του πετρωμένου εδάφους και όταν έρθει η ώρα της δοκιμασίας, δεν θα μπορέσει τότε αυτό να το αντέξει. Η θεϊκή χάρη ευδοκιμεί μόνο στην καρδιά που βρίσκεται πάντοτε προετοιμασμένη για τα πολύτιμα σπέρματα της αλήθειας Τα αγκάθια της αμαρτίας αναπτύσσονται όπου βρουν έδαφος. Δεν χρειάζονται καμιά καλλιέργεια., σε αντίθεση με τη θεϊκή χάρη που απαιτεί προσεκτική καλλιέργεια.

Τα βάτα και τα αγκάθια ξεφυτρώνουν παντού, γι' αυτό και το ξεβοτάνισμα είναι έργο συνεχές. Αν η καρδιά δεν τεθεί κάτω από το έλεγχο του Θεού, αν το Άγιο Πνεύμα δεν εργασθεί ακατάπαυστα για να εξαγνίσει και να εξευμενίσει τον χαρακτήρα, οι παλιές συνήθειες θα αναζωογονούνται. Τα αγκάθια που κόβονται χωρίς να ξεριζωθούν γρήγορα ξαναφυτρώνουν και πλημμυρίζουν την καρδιά. Ο σπόρος του Θεϊκού λόγου είναι αδύνατο να καρποφορήσει, όταν η ζωντάνια της ψυχής δαπανάται για να εκθρέψει τα αγκάθια της κοσμικότητας.

Η αγάπη για τα πλούτη ασκεί μια ακατάσχετη, απατηλή δύναμη. Συνήθως οι κάτοχοι των επιγείων θησαυρών λησμονούν ότι ο Θεός είναι Εκείνος που τους χορηγεί τη δύναμη για την απόκτηση του πλούτου. Οι άνθρωποι χάνουν την συναίσθηση της εξάρτησής τους από τον Θεό καθώς των υποχρεώσεών τους έναντι των συνανθρώπων τους. Αντί να θεωρούν τον πλούτο σαν δώρο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την δόξα του Θεού και την εξέλιξη της ανθρωπότητας, τον βλέπουν ως μέσο για την ατομική τους εξυπηρέτηση. Σε αυτή την περίπτωση ο σπόρος του λόγου του Θεού πνίγεται από τα αγκάθια και τις γήινες και υλικές απολαύσεις.

Οι απολαύσεις εξασθενούν τις φυσικές δυνάμεις, σκοτεινιάζουν το νου και παραλύουν τα πνευματικά αισθητήρια. Όλα αυτά ενεργούν κατά της ψυχής. Οτιδήποτε παρασύρει το νου μακριά από τον Θεό, θεωρείται εχθρός της ψυχής και της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου. Όταν η πνευματική ζωή μολύνεται, όλα τα ευγενικά χαρίσματα της ψυχής που ενώνουν τον άνθρωπο με τον πνευματικό κόσμο εξαφανίζονται. Μπορεί μερικοί άνθρωποι να αντιληφθούν την πορεία αυτή της ψευδαίσθησης και να μετανοήσουν. Ο Θεός ως εύσπλαχνος που είναι, μπορεί να τους συγχωρήσει, έχουν όμως υποστεί βαθύ ψυχικό τραυματισμό και έχουν εκθέσει τον εαυτόν τους σε συνεχή κίνδυνο επιστροφής.

Σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, ο σπορέας και ο σπόρος είναι πάντοτε ίδιοι. Ο Κύριος μας διδάσκει ότι αν ο λόγος του Θεού αποτύχει να εκπληρώσει το έργο του στη ζωή και στις καρδιές μας, η αιτία πρέπει να αναζητηθεί μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Η δύναμη όμως της εκλογής είναι στο χέρι μας και από εμάς εξαρτάται που θα καταλήξουμε. Τι έδαφος θα παραχωρήσουμε στον σπόρο που λάβαμε. Το Πνεύμα του Θεού προσπαθεί διαρκώς να σπάσει την μαγική έλξη που κρατά τους ανθρώπους απορροφημένους στα εγκόσμια συμφέροντα και να αφυπνίσει μέσα τους την επιθυμία για τους αιώνιους και ουράνιους θησαυρούς.

Ο Άσωτος Υιός

Σε αυτή την παραβολή ο Κύριος θέλει να δείξει την απεριόριστη αγάπη του προς όλους εκείνους που απομακρύνθηκαν από το θέλημα του Θεού και απορροφήθηκαν μέσα στην ύλη, την χλιδή, και στη ματαιοδοξία της καθημερινότητας. Όταν ο Ιησούς μιλούσε για την αγάπη, πάντα εννοούσε την ανιδιοτελή αγάπη που δεν μένει στα λόγια αλλά γίνεται κατάσταση, ανταπόκρισης προς τον πλησίον σου.

Η αγάπη ξέρει να συγχωρεί και να μεγαλουργεί. Η μακροθυμία και η ευσπλαχνία της Θεϊκής αγάπης περιβάλλει κάθε ψυχή μέσα σε μία χρυσή αλυσίδα που βρίσκεται σε κίνδυνο για να την προστατεύσει. Το να ζει κανείς μακριά από το Θεό και την ευσπλαχνική του αγάπη, είναι πνευματικά φτωχός, φοβισμένος, ανασφαλής. Αυτός που πιστεύει ότι αν ζήσει μακριά από αυτόν και απελευθερωμένος από τις δεσμεύσεις της πατρικής εστίας, θα καταφέρει να ζήσει ευτυχισμένος, είναι πολύ γελασμένος. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες τον περιμένουν στη γωνία.

Στην παραβολή αυτή ο Κύριος θέλει να δείξει την ευσπλαχνία του Πατέρα σε εκείνους που θέλησαν να χωριστούν και να απομακρυνθούν από το Θεό, εν όσο είχαν γνωρίσει την αγάπη και την ζεστασιά της πατρικής αγάπης. Στην παραβολή αυτή του άσωτου υιού, θέλει να μας διδάξει πια είναι τα δεινά και τα αποτελέσματα σε αυτούς που αφέθηκαν να παρασυρθούν από το δέλεαρ των γήινων αγαθών.

Ο Κύριος πάντα μιλούσε με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ζωής για να γίνεται κατανοητός από τους περισσότερους. Εδώ μιλά για έναν πατέρα που είχε δύο γιους, εκ των οποίων, ο μικρότερος του ζήτησε να του δώσει ότι του ανήκει και να φύγει από το σπίτι. Έτσι ο πατέρας αποφάσισε να τους μοιράσει την περιουσία που τους ανήκει. Με αυτό τον τρόπο θα δει πως ο καθένας είναι ικανός να διαχειριστεί τα δώρα που του παραχωρούνται.

Έτσι ο μικρότερος γιος αποφάσισε να απομακρυνθεί από την πατρική εστία. Η αγάπη που λάμβανε τον έπληττε Είχε βαρεθεί τους περιορισμούς της πατρικής στέγης, γιατί αισθανόταν ότι του στερούσαν την ελευθερία του. Αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι και να κάνει ότι του υπαγορεύει η όρεξή του και το κέφι του. Δεν αισθανόταν καμία υποχρέωση προς τον πατέρα του και καμία ευγνωμοσύνη, δεν του χρωστούσε τίποτα, γιατί όλα τα θεωρούσε δεδομένα. Εκείνο που τον ενδιέφερε, ήταν οι απολαύσεις του τώρα. Για το μέλλον του δεν ενδιαφερόταν καθόλου.

Αφού λοιπόν του δόθηκε το ανάλογο μερίδιο από την πατρική κληρονομιά το πήρε και έφυγε μακριά από το πατρικό σπίτι. Τώρα αισθανόταν πλούσιος και ελεύθερος να κάνει ότι θέλει. Τον κολάκευε ότι είχε καταφέρει να εκπληρωθεί η επιθυμία του και κανείς πλέον δεν θα του έλεγε τι να κάνει. Οι συμβουλές δεν τον ενδιέφεραν καθόλου, μπορούσε να κάνει ότι ήθελε. Τα πλούτη που τόσο εγωιστικά διεκδίκησε από τον πατέρα του, τα κατασπατάλησε με ανήθικους τρόπους . Τα καλύτερα χρόνια της νεανικής του ηλικίας πήγαν χαμένα. Έχασε όλη την πνευματική του ζωτικότητα και τα χρήματα που σπαταλούσε άσκοπα τελείωσαν και μαζί τους τελείωσαν και οι υλικές του φιλοδοξίες.

Τα χρόνια περνούσαν και οι εποχές ευημερίας άλλαξαν, όταν ένας μεγάλος λιμός μεσολαβεί για να του ανατρέψει όλα όσα είχε σχεδιάσει με το νου του. Τώρα πλέον δεν έχει πολλές επιλογές, έπρεπε να δουλέψει για να επιβιώσει. Προσκολλάται σε ένα χωρικό να τον προσλάβει ως εργάτη στα χωράφια του ως χοιροβοσκό. Αυτό το επάγγελμα εκείνη την εποχή, ήταν πολύ υποτιμητικό, εξευτελιστικό. Έτσι ο νεαρός εκεί που χαιρόταν την ελευθερία του, κατέληξε να είναι δούλος, η χειρότερη μορφή σκλαβιάς.

Τα παιχνιδιάρικα εκτυφλωτικά φώτα των ψευδαισθήσεων έσβησαν και το μόνο που ένιωθε τώρα είναι, ένας κακομοίρης που κάθετε καταγής στην έρημη και λιμοκτονούσα εκείνη χώρα, με μοναδικούς συντρόφους τα γουρούνια και πάσχιζε να ικανοποιήσει την πείνα του με χαρούπια που τάιζε τα γουρούνια. Φέρει πολύ βαρύ φορτίο στην πλάτη του, όταν αναπολεί τις όμορφες εκείνες μέρες που περνούσε γλεντώντας με τους φίλους και συντρόφους του και έπλεε σε πελάγη ευδαιμονίας, ενώ όλοι έτρωγαν και έπιναν σε βάρους του. Σήμερα όμως, στην κατάσταση που είναι κανείς δεν βρέθηκε από εκείνες τις όμορφες συντροφιές να του κρατήσει συντροφιά και να του πει έστω και ένα καλό λόγο.

Εδώ η παραβολή μας παρουσιάζει την εικόνα της κατάντιας του αμαρτωλού. Αν κάποτε ήταν τριγυρισμένος από τις ευλογίες της αγάπης του Θεού, ο αμαρτωλός πορεύεται προς αυτά που τόσο πολύ νοσταλγούσε τότε, την ελευθερία και τον χωρισμό του από το Θεό. Πήρε όλα τα δώρα του Θεού σαν να του ανήκαν δικαιωματικά. Τα δέχεται σαν να του χρωστούσαν, χωρίς να δείχνει καμία ευγνωμοσύνη, χωρίς να προσφέρει καμιά υπηρεσία αγάπης σε αντάλλαγμα.

Όποια και αν είναι η φαινομενική όψη των πραγμάτων, η κάθε εγωκεντρική ζωή είναι καταδικασμένη να πάει χαμένη και βαδίζει κατευθείαν προς την αιώνια χρεοκοπία. Ο άνθρωπος που αποχωρίζεται από τον Θεό για να τεθεί αποκλειστικά στην υπηρεσία του εαυτού του, γίνεται σκλάβος της αρνητικής του πλευράς που είναι το Εγώ του.

Μέσα στη δυστυχία του ο άσωτος ξαναβρήκε την ελπίδα που είχε για την αγάπη του πατέρα. Αυτή η αγάπη ήταν που τον τραβούσε πίσω στο σπίτι. Έτσι η αγάπη του Θεού οδηγεί τον αμαρτωλό να επιστρέφει σε Αυτόν. Η μετάνοια είναι αυτή που θα φέρει τον μετανοούν στην αρχική του εστία. Έτσι αποφάσισε να αφήσει πίσω του τα χοιροστάσια και τα χαρούπια και όπως ήταν πεινασμένος, χωρίς ενδύματα να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι. Έχει αποφασίσει να ομολογήσει την ενοχή του και θα του ζητήσει να τον προσλάβει στις υπηρεσίες του ως ένα από τους πολλούς μισθωτούς του.

Ο ευσπλαχνικός πατέρας που αγαπά όλα τα παιδιά του, θα ανοίξει την αγκαλιά του και θα δεχτεί την μετάνοιά του. Φυσικά δεν θα του προσφέρει την θέση του δούλου, αλλά θα τον τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο. Θα του φορέσει την καλύτερη στολή και θα γιορτάσουν όλοι μαζί την επιστροφή του. Η μετάνοια φέρνει την λύτρωση στην καρδιά. Απελευθερώνει από μέσα σου τα βαριά φορτία των πράξεών σου και σου φορά το πέπλο της αγνότητας και της αληθινής αγάπης.

Στην περίπτωση αυτή της παραβολής του Άσωτου υιού, έχουμε και μια άλλη εκδοχή που θα αναλύσει ο Χριστός. Στο σπίτι είχε παραμείνει ο μεγάλος γιος που πρόσεχε και καλλιεργούσε την περιουσία του πατέρα. Όταν επέστρεψε από τα χωράφια και αντίκρισε όλη αυτή την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα στο σπίτι του, ρώτησε ένα δούλο γιατί όλη αυτή η προετοιμασία και ποιος είναι ο λόγος που ο πατέρας του έχει τόση μεγάλη χαρά.

Ποτέ όμως δεν είχε παρατηρήσει πόσα βράδια ο πατέρας του δεν είχε κλείσει μάτι από την αγωνία το πως περνά ο μικρός γιος του και σε τι κατάσταση βρίσκεται, γι' αυτό και τώρα απολαμβάνει τον ερχομό του. Εδώ σε αυτή την περίπτωση, θα δούμε να εμφανίζεται η ζήλια και το παράπονο του αδελφού, σε σημείο που αρνείται να καλωσορίσει τον χαμένο του αδελφό. Το αναπάντεχο αυτό ενδιαφέρον για τον άσωτο το πήρε σαν προσωπική προσβολή.

Όταν όμως ο πατέρας βγήκε έξω για να τον κάνει να λογικευτεί, όλη η περηφάνια και η κακία του χαρακτήρα του φανερώθηκε. Άρχισε να μιλά για την δική του ζωή κάτω από την πατρική στέγη, σαν μια άχαρη ρουτίνα σκληρής δουλειάς χωρίς καμιά απολαβή. Δίνει την εντύπωση στον πατέρα του ότι αυτός δούλευε σαν σκλάβος και όχι σαν γιος του. Μέσα του άρχισαν να βγαίνουν συναισθήματα πόνο και απογοήτευσης.

Δεν μπορούσε να ανεχθεί ότι τώρα θα μοιραζόταν τα αγαθά του πατέρα του με τον χαμένο αδελφό του. Θεωρεί τον εαυτόν του αδικημένο. Παρ' όλα όμως αυτά ο πατέρας του, του φέρεται με τρυφερότητα και αγάπη, λέγοντάς του, ότι να πιστεύει μόνο στην αγάπη του και να εξακολουθεί να απολαμβάνει τα δώρα που του προσφέρονται απεριόριστα.

Εδώ σε αυτή την παραβολή, ο μεγαλύτερος γιος παριστάνει τους αμετανόητους που εξακολουθούν να βλέπουν με περιφρόνηση όσους θεωρούν αμαρτωλούς. Εδώ ο Χριστός θέλει να διδάξει όλους αυτούς που ισχυρίζονταν ότι ήταν οι γιοι του θεού, αλλά κατέχονταν από πνεύμα δουλικό. Δεν εργάζονταν από αγάπη αλλά αποβλέποντας στην ανταμοιβή. Στα μάτια αυτών, ο Θεός ήταν ένας σκληρός επόπτης εργασίας.

Όλα όσα απολαμβάνει ο άνθρωπος πρέπει να τα δέχεται ως δωρεάν απονομής της αγάπης του Θεού χωρίς να τα δικαιούται.

Ο εγωισμός και η ζηλοφθονία του μεγαλύτερου γιου ήταν σε τέτοιο βαθμό που συνεχώς παρακολουθούσε κατά πόδι τον αδελφό του, σχολιάζοντας κάθε του κίνηση και κατηγορώντας τον για το παραμικρό ελάττωμα. Ανακάλυπτε όλα του τα λάθη και μεγαλοποιούσε κάθε του παράπτωμα. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούσε να δικαιολογηθεί για το δικό του πνεύμα που δεν ήθελε να ξέρει από συγχώρηση.

Αυτό που ζητεί ο Κύριος από όλους εμάς, είναι να πράττουμε το δίκαιο και να αγαπάμε τον πλησίον μας. Για να παραμείνεις στην υπηρεσία του Θεού, πρέπει να λύσεις τους δεσμούς της κακίας, να απαλλαγείς από τα βαριά φορτία της επίκρισης και κατάκρισης και να αφεθείς ελεύθερος. Μόνο έτσι θα απαλλαγείς απο την δυστυχία, απελευθερομένος από τα δεσμά του φόβου, του πόνου και των ενοχών.