Η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που βιώνουμε με τους “δικούς μας ανθρώπους”
Θα θέλαμε σήμερα να διαχωρίσουμε τις δύο έννοιες
“μοναξιά” και “μοναχικότητα”
Η μοναξιά είναι κάτι που φοβάται ο καθένας να μη του συμβεί. Δεν είναι κάποια ασθένεια που μεταδίδεται, αλλά δεν παύει να παρουσιάζεται σε κάποια φάση της ζωής του καθενός. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που ενδόμυχα να μην έχει αισθανθεί μοναξιά.
Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που έχει τις ρίζες του στην εγκατάλειψη από τους άλλους, από τον περίγυρό του, την οικογένειά του, τους φίλους του.
Αν όμως ήταν μόνο αυτό ίσως να μπορούσε κάποιος να το ξεπεράσει εύκολα γυρίζοντας στην οικογενειακή του ζεστασιά και θαλπωρή, μέσα σε κάποια αγκαλιά των οικείων του. Αυτό που πονά περισσότερο είναι όταν το συναίσθημα της μοναξιάς βιώνεται ακόμα και μέσα στο σπίτι του από τους οικείους του.
Μια υγιείς κατάσταση είναι να μπορεί κάποιος να μοιράζεται με τους γύρω του και ποιο πολύ με τα άτομα που τα θεωρεί δεδομένα ότι μπορούν να τον κατανοήσουν και να μοιραστούν μαζί του συναισθήματα, ιδέες, απόψεις, συμβουλές, γνώμες. Να υπάρχει κάποιος δίπλα του να τον ακούσει, να σεβαστή τη γνώμη του, τις αποφάσεις της ζωής του. Να ενδιαφερθεί αληθινά για την ψυχολογία του και να τον δεχθεί όπως είναι βοηθώντας τον με την παρουσία του.
Όμως αυτό δεν συμβαίνει πάντα, το αντίθετο θα έλεγα γιατί και οι πιο στενοί μας άνθρωποι του κλειστού μας οικογενειακού κύκλου δεν καταφέρνουν να μας βοηθούν με την παρουσία τους. Αντί να δείξουν το ενδιαφέρον τους, υπάρχουν δίπλα μας αόρατες φιγούρες, σκιές θα έλεγα.
Τους κοιτάζεις, προσπαθείς να τους προσεγγίσεις να τους μιλήσεις και σε αποφεύγουν. Τους θέλεις δίπλα σου να δείξουν το ενδιαφέρον τους για σένα, να σου μιλήσουν και να ακούσεις τις απόψεις τους, να γίνει μια ανταλλαγή απόψεων, γνώσεων, αντιλήψεων. Η προσέγγιση αυτή βοηθά και τις δύο πλευρές και αυτόν που μιλά, αλλά και αυτόν που ακούει. Θα πρέπει όμως πρώτα να θέλει να ακούσει, να βρίσκεται εκεί ψυχή, νου και σώμα για να μπορέσει να συμμετέχει στην επικοινωνία αυτή.
Μοναξιά είναι να μην έχεις νοητική και ψυχική επικοινωνία με τα άτομα που βρίσκονται γύρω σου. Να μην υπάρχει το ενδιαφέρον να σε μάθουν, να σε ακούσουν και να σε κατανοήσουν. Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος σου κάπου. Μπορεί να βιώνεις την μοναξιά ανάμεσα σε μία παρέα ή ακόμα και μέσα στην ίδια σου την οικογένεια. Μπορεί να βρίσκεσαι δίπλα τους, ανάμεσά τους και να μη σου δίνουν καμία σημασία, σαν να μην υπάρχεις. Δεν σου απευθύνουν το λόγο, δεν σε ρωτάνε ούτε το πως αισθάνεσαι. Βρίσκεσαι εκεί σαν να είσαι ένα άψυχο έπιπλο που απλά υπάρχεις.
Η μοναξιά είναι μία κατάσταση που τη βιώνεις γιατί οι γύρω σου δεν ενδιαφέρονται να σε μάθουν, δεν σε κοιτούν στα μάτια και να προσπαθήσουν να σε διαβάσουν. Τα μάτια είναι το βιβλίο της ψυχής, τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί από το βλέμμα ενός ανθρώπου ακόμα και ενός ζώου. Μέσα από τα μάτια μπορείς να διαβάσεις την ψυχική κατάσταση του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου και ακόμα με μια σου ματιά μπορείς να τον ανακουφίσεις και να τον βγάλεις από το βαθύ πηγάδι της απόγνωσης και της απομόνωσης. Μοναξιά είναι να μη σε νοιάζεται κανείς. Να κοιμάσαι χωρίς να πεις καληνύχτα σε κανέναν και να ξυπνάς χωρίς να έχεις κάποιον γύρω σου να σε ρωτήσει πως είσαι, πως αισθάνεσαι, πως κοιμήθηκες. Όταν αρχίζεις να κυκλοφορείς σαν σκιά, αυτό είναι μοναξιά.
Σε αντίθεση με την μοναχικότητα που επιλέγεται από το άτομο γιατί την αναζητά για λίγο για τους δικούς του λόγους.
