Δένδρο δίχως ρίζες ο Έλληνας !!!!!!!

 

AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΔΙΟΣ

14 Μαϊου 2011

ΔΕΝΔΡΟ ΔΙΧΩΣ ΡΙΖΕΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ!

Δυστυχώς ο Έλληνας έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος πολέμιος της Ελλάδας και της Ιστορίας της, έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στα Εθνικά Ιδεώδη και βούλιαξε όλο και περισσότερο στην ύλη και στην ‘καλοπέραση’. Δυστυχώς λέω, γιατί αυτός δεν είναι ο Έλληνας ο αληθινός και πόρρω απέχει από την πραγματική του ουσία.
Ο λόγος γι αυτές τις επικοινωνίες είναι να σας δώσουμε ‘κλειδιά’ και τεχνικές για να μπορέσετε να επιτελέσετε αποτελεσματικά το εσωτερικό σας ταξίδι, το ταξίδι πίσω στις ρίζες σας και να αποκτήσετε ξανά την εσωτερική σας γνώση και δύναμη. Το σθένος και την σοφία που ενυπάρχει στον κάθε Έλληνα γόνο έψιλον.
Κάπου τα έχετε ξεχάσει, κάποιοι σας έκαναν πλύση εγκεφάλου και μέσα στους αιώνες είναι τώρα ξεχασμένο και παραμένει στα ‘αζήτητα’ της ύπαρξης σας.
Ευτυχώς ήλθαν νέες ψυχές με ενδυναμωμένο το στοιχείο έψιλον στο DNA τους ή μάλλον σε μια κατάσταση εγρήγορσης και όχι εν υπνώσει, όπως των περισσοτέρων από σας, και είναι εις θέση να πάρουν τα ινία και να εκπαιδεύσουν τους μεγαλύτερους για να ορθοποδήσει το έθνος. Υπάρχουν βέβαια και μεγαλύτεροι που έχουν αφυπνισθεί καθώς και μεγάλες ψυχές που ήλθαν για να βοηθήσουν. Σε σας έγκειται να τους ψάξετε και να ζητήσετε καθοδήγηση, πως να μας προσεγγίσετε, πως να στραφείτε ξανά και να συνδεθείτε με τις ρίζες σας. Διότι, σκεφτείτε το, ένα δεντράκι αν το ξεριζώσετε, και κόψετε τις ρίζες του πρωτού το ξαναφυτέψετε, είναι αδύνατον να φυτρώσει δίχως προβλήματα. Θα είναι πάντα καχεχτικό ή δεν θα βλαστήσει καθόλου και αντ’ αυτού θα φυτρώσουν ζιζάνια και θα το καταβροχθίσουν. Αυτή είναι η κατάσταση των περισσοτέρων Ελλήνων γόνων έψιλον σήμερα. Δεν φταίτε εσείς βέβαια, φταίει η συστηματική και προγραμματισμένη επιχείρηση αφανισμού του Ελληνισμού. Δεν χρησιμεύει στους αποστάτες η ιδιότητα της τιμιότητας, του ήθους, της αλήθειας και της φιλομαθείας, της εξάπλωσης του πολιτισμού όπως έγινε και όπως ο κάθε Έλλην έχει υποχρέωση να εργαστεί για την εξάπλωση του. Έπρεπε να σβήσουν από τον Έλληνα τη μνήμη του και να του πουν για τους προγόνους του τα χειρότερα. Τον έπεισαν ότι είναι ‘παραμύθια’ και ότι οι πρόγονοι του ήταν ανήθικοι. Το άσκημο είναι ότι σχεδόν σας έπεισαν. Και αν δεν πειστήκατε όλοι , όλοι ανεξαιρέτως έχετε πλήρη άγνοια της αλήθειας για την προέλευση σας και το ρόλο που πρέπει να παίξετε στη ζωή αυτή. Έχετε πλήρη άγνοια για το πως θα προσεγγίσετε τη δύναμή που ενυπάρχει μέσα σας και πως θα απελευθερωθείτε από τα δεσμά που σας έχουν δέσμιους
ΕΡΡΩΣΘΕ!
ΕΙΜΑΙ Ο ΦΙΛΙΟΣ ΖΕΥΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΑΣ!

ΑΣ ΣΥΝΔΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ, ΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ....

Από : Pythia Delphi

Πεποιθήσεις. Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό

Πεποιθήσεις. Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό

Εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από παιδάκι, ακούω σε συζητήσεις με συμβουλές προς άλλους, τη φράση «να είσαι ο εαυτός σου». Στην αρχή, δυσκολευόμουν να αντιληφθώ τι θέλουν να πούν με αυτό, μιας και καταλάβαινα-αισθανόμουνα, ότι σε όσους απηύθυναν αυτή τη φράση, εκείνοι εξακολουθούσαν να κάνουν, ότι έκαναν και πριν, χωρίς κάποια εμφανή αλλαγή στη συμπεριφορά τους. Οι περισσότεροι μάλιστα, ρωτούσαν εκνευρισμένα «τι θες να πεις; Τι κάνω δηλαδή που δεν είμαι ο εαυτός μου;». Διαβάζοντας όμως τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» στο ιερό των Δελφών, κατανοούσα ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σημαντικό. Για το λόγο αυτό άρχισα να ψάχνω, να ρωτάω, και να ενημερώνομαι για αρκετά χρόνια.

Με τον καιρό όμως, άρχισα να αντιλαμβάνομαι, ότι όσοι ασχολούνταν επαγγελματικά με το αντικείμενο της αυτοβελτίωσης, είτε αυτοί ήταν ψυχολόγοι, ψυχίατροι ή δάσκαλοι εναλλακτικών ομάδων, έλεγαν και σημείωναν κάτι απ όλα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του πράγματος. Το αποκορύφωμα όλων ήταν όταν εισχώρησα για ένα διάστημα στις ομάδες του Osho… Μεγάλο πανηγύρι… Για μένα τουλάχιστον, πραγματικά, ήταν σαν να έμπαινα ξαφνικά σε νηπιαγωγείο, την ώρα που η δασκάλα είχε πάει ξαφνικά στην τουαλέτα και τα είχε αφήσει μόνα τους... Ήταν πραγματικά σκέτο case study. Κάθε μέρα ήταν υπόθεση εργασίας. Θα ήθελα να μιλήσω για αυτή μου την εμπειρία σε άλλο άρθρο, ήταν όμως τελικά, οι στιγμές που με βοήθησαν να αντιληφθώ αυτό που έψαχνα, με τον μαθηματικό τρόπο της έννοιας «εις άτοπον απαγωγή»…

«Να είσαι ο εαυτός σου» λένε, προσθέτοντας, «ο Εαυτός σου είναι μέσα σου», χωρίς να ρωτούν πρώτα «πες μας τη γνώμη σου για τον εαυτό σου». Κι αν το άτομο, αρχίσει να σε κοιτάει περίεργα, χωρίς να συνεχίζουν με ερωτήσεις όπως «πες μας τότε πως θεωρείς ότι σε βλέπουν οι άλλοι» ή ακόμη «πες μας τη γνώμη τη δική σου για τους άλλους, τα παράπονα και τις χαρούμενες στιγμές μαζί τους». Και το χειρότερο; Αν τολμήσεις να μιλήσει ο «μαθητής» κατά λάθος για τους άλλους, αυτοί απότομα, τον διακόπτουν σηκώνοντας την πύρινη ρομφαία της γνώσης και τον αποκεφαλίζουν: «Δεν υπάρχουν άλλοι» τον διατάζουν. «Οι άλλοι είσαι Εσύ». Κι αφήνουν το κουφάρι άδειο από εαυτό, μιας και οι ερωτήσεις μέσα σε δευτερόλεπτα ή θα τον πνίξουν, ή θα τον μετατρέψουν σε άβουλο πειθήνιο και εσωστρεφές όν. Κάποτε θεωρούσα ότι το αγνοούν; Ότι δηλαδή οι περισσότεροι αγνοούν αυτό που πρέπει να πουν.

Όμως στην πορεία κατάλαβα, ότι λίγοι γνωρίζουν αλλά σιωπούν για λόγους ελλειμματικής ενημέρωσης και παιδείας προς την μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας και οι περισσότεροι απλά πονούν. Κατανόησα ότι οι περισσότεροι ειδικοί και μη, που ασχολούνται με τη διδασκαλία του Εαυτού, για λόγους που θα εξαντλήσω σε άλλο άρθρο, αρνούνται να ακούσουν και να μιλήσουν για αυτό, διότι απλά πονούν εσωτερικά, πονούν αφόρητα. Διότι όταν προσπάθησα να ανοίξω συζήτηση μαζί τους και να θίξω αυτά που θα περιγράψω παρακάτω, μετά από λίγο σταματούσαν, όλοι, αδύναμοι να συνεχίζουν τη συζήτηση πάνω στο θέμα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί είναι δύσκολο στον κάθε ένα να είναι ο Εαυτός του; Ποια είναι η δυσκολία; Ποιο είναι το σημείο, όπου στο δύσκολο ταξίδι προς τον Ανώτερο Εαυτό μας, τα παρατάμε και γυρίζουμε πίσω, τις περισσότερες φορές, εξαπατώντας τον, ότι τον βρήκαμε και ζούμε πια μαζί του, ενώ το μόνο που έχουμε κατορθώσει, είναι να γιγαντώσουμε κάποιο Εγώ μας; Ας αρχίσουμε το ταξίδι μας…

Όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, μόλις αποφασίσουμε να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα κι αρχίσουμε να ψάχνουμε για τον Εαυτό μας ή κατά άλλους τον Ανώτερο Εαυτό μας, θα βρεθούμε μπροστά σε ένα τοίχο. Ένα τοίχο σχεδόν αδιαπέραστο, ο οποίος έχει συσσωρεύσει όλες τις εμπειρίες από την ζωή που έχουμε ζήσει από την παιδική μας ηλικία, οι οποίες μοιάζοντας με γιγαντιαία τούβλα, αφέθηκαν όλο αυτό το διάστημα και έκτισαν, η μία πάνω στην άλλη, ένα πολύ γερό κάστρο, μέσα στο οποίο, έχουν οχυρωθεί όλα τα Εγώ μας. Κι αυτό το κάστρο, που το όνομά του είναι «κάστρο των πεποιθήσεων», στην είσοδό του έχει κρεμασμένο το κλειδί της πελώριας πύλης του, το οποίο είναι ελεύθερο εκεί μπροστά σου, να το πάρεις και να την ανοίξεις.

Όμως, όταν το πιάσεις στα χέρια σου και διαβάζεις απάνω του τη λέξη «αποδοχή», τίποτε δεν μαρτυρά αυτό που θα ακολουθήσει όταν το βάλεις στην κλειδαριά να το γυρίσεις. Τίποτα που να σου αφήνει να αντιληφθείς αυτό που θα διαπεράσει ολόκληρο το σώμα σου, μέχρι την ψυχή σου. Τίποτα που να κάνει εμφανή τον αφόρητο εσωτερικό πόνο αυτό, που σου κόβει την ανάσα, σε θυμώνει, σε αγριεύει, σε μεταμορφώνει σε άγριο θηρίο, σε άμορφη ενέργεια πίσω στην εποχή που ακόμη ο κόσμος ήταν ασχημάτιστος, αφήνοντάς σε εκεί μπροστά στη μεγάλη πύλη να ουρλιάζεις, λυγίζοντας στιγμή τη στιγμή. Διότι πριν να σου συμβεί αυτό, όλοι σχεδόν παρέλειψαν ευλαβικά να σου μιλήσουν για τούτο το φαινόμενο. Για αυτή τη στιγμή. Για τις πεποιθήσεις σου. Τι είναι, πως δημιουργούνται, πως τις ξεπερνάς και πως φτάνεις τελικά στο μεγάλο σκοπό σου; Τη συνάντηση με τον Εαυτό σου;

Ξέρετε όμως γιατί αρνούνται να μιλήσουν για αυτό; Διότι οι πεποιθήσεις, είναι αδύνατον να διαμορφωθούν, όταν είσαι μόνος σου. Διότι οι πεποιθήσεις δημιουργούνται από τη δική σου αλληλεπίδραση με όλους τους άλλους. Οι πεποιθήσεις, είναι η αντανάκλαση της δικής σου συνείδησης, πάνω τους. Και για να πάμε ένα βήμα πίσω, ας θυμηθούμε ότι συνείδηση είναι η αντανάκλαση της ψυχής σου πάνω στη συνειδητότητα. Το ψευδές σήμα που προέρχεται από την ψυχή σου όταν προσπίπτει στον αισθητό κόσμο. Αυτή η συνείδηση που αρχίζει και διαμορφώνεται μέσα σου, αρχίζει αμέσως και αντανακλά με τα πάντα. Μόλις όμως προσπέσει πάνω στη συνείδηση των «άλλων», εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αρχίζει και διαμορφώνεται η πεποίθηση.

Τι είναι πεποίθηση όμως; Πεποίθηση είναι η προστατευτική λειτουργία του Εγώ, το οποίο ξεκινά και διαμορφώνει μια εσωτερική διαδικασία, με σκοπό να καλύψει τον εσωτερικό πόνο που αισθανόμαστε σε κάποιο σημείο του συναισθηματικού μας κόσμου. Πεποίθηση δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι, η πλασματική θεραπεία του εσωτερικού μας πόνου μέσω του Εγώ μας. Και λέω πλασματική διότι είναι απλά «κουκούλωμα» και όχι πραγματική θεραπεία. Η αιτία δηλαδή που προκαλεί τον πόνο, συνεχίζει και είναι εκεί, μιας το μόνο που κάνει το Εγώ, είναι να την «κουκουλώνει» με μια δραστηριότητα η οποία απλά «προλαβαίνει» τον εσωτερικό πόνο, πριν αυτός συμβεί.

Δύσκολο; Ας το κάνουμε πιο απτό… Τι σημαίνει πεποίθηση στην πράξη; Ζητάτε παραδείγματα, κι αυτό το άρθρο πραγματικά τα σηκώνει… Η ψυχή περιλαμβάνει τις πληροφορίες «διαμόρφωσης» (χαρακτηριστικά που θα πούμε στην επόμενη παράγραφο) και τις «λειτουργικές» πληροφορίες. Μια από τις «λειτουργικές» πληροφορίες της ψυχής είναι η «πίστη». Γνωρίζουμε όλοι σχεδόν τι σημαίνει η λέξη «πίστη» αν και η έννοια της λέξης είναι πιο βαθιά. Φαντασθείτε λοιπόν την έννοια της «πίστης», σαν ενεργειακή πληροφορία πάνω στο ενεργειακό σώμα της ψυχής. Αυτή η αγνή, πρωταρχική πληροφορία, προσπίπτει πάνω στη ροή της συνειδητότητας τη στιγμή που δημιουργεί τον αισθητό κόσμο, αντανακλάται και επιστρέφει πίσω σαν συνείδηση. Η επιστροφή όμως είναι αλλοιωμένη.

Πρώτη αλλοίωση. Η έννοια της «πίστης» μετατρέπεται σε «εμπιστοσύνη». Εννοιολογικά σαν λέξεις, μπορεί να αδυνατεί ο αναγνώστης να αντιληφθεί μεγάλη διαφορά, αλλά η ενεργειακή πληροφορία έχει μια πολύ βαθιά αλλαγή, διότι η «εμπιστοσύνη» μόλις αρχίσει να πάλλεται με την αλληλεπίδραση με όλα γύρω, δημιουργεί αυτόματα το άλλο της άκρο που είναι η «αμφιβολία». Ήδη λοιπόν, έχει δημιουργηθεί το πρώτο επίπεδο συνείδησης του αισθητού κόσμου. Το δίπολο «εμπιστοσύνη-αμφιβολία». Το επίπεδο αυτό συνείδησης, γίνεται αμέσως αντιληπτό από το Εγώ, το οποίο αυτομάτως, αρχίζει και αλληλεπιδρά με όλους. Το σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό για τον αναγνώστη, διότι αρχίζει και αντιλαμβάνεται τη σημασία που αρχίζουν να παίζουν οι «άλλοι» στην αλληλεπίδραση και στη συνέχεια της δημιουργίας της συνείδησης. Οι βασικές λειτουργικές πληροφορίες είναι πέντε και εκτός από την πίστη (προδοσία), είναι η δικαιοσύνη (αδικία), η μοναδικότητα (απόρριψη), η δυαδικότητα (εξάρτηση), και η ακεραιότητα (ταπείνωση).

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε μερικές πληροφορίες για το Εγώ και πως διαμορφώνεται ενεργειακά. Η ψυχή, εκτός από τις λειτουργικές πληροφορίες που αναφέραμε, λαμβάνει (με επιλογή) και τις αρχικές ενεργειακές, πληροφορίες «διαμόρφωσης», βάσει των οποίων, το άτομο θα διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά του. Δηλαδή το χαρακτήρα του. Προσέξτε. Όχι τη συμπεριφορά του, αλλά βαθύτερα, το χαρακτήρα του μιας και η συμπεριφορά εξαρτάται όπως θα δούμε από τις πεποιθήσεις. Αυτές είναι πληροφορίες-αρχεία, όπως παιδί, θύμα, πόρνη, καταστροφέα, ηγέτη, καλλιτέχνη, δικαστή, ιερέα, θεραπευτή, μύστη, ήρωα, ζητιάνο, διασώστη κλπ. Τα αρχεία αυτά είναι πάρα πολλά, αρκετά από τα οποία συνδυάζονται με άλλα, όμως περίπου πενήντα, είναι σε περισσότερο συχνή εμφάνιση ανάμεσα στις ψυχές.

Μερικά από αυτά τα αρχεία, (παιδί, θύμα, πόρνη, καταστροφέας) εμφανίζονται σε όλες τις ψυχές των ανθρώπων, ενώ τα υπόλοιπα ποικίλουν από ψυχή σε ψυχή. Ενώ σε κάθε ψυχή υπάρχουν αρκετά από τα αρχεία αυτά, συνήθως κυριαρχούν περίπου δώδεκα και ποτέ λιγότερα από τον αριθμό αυτό. Έτσι λοιπόν, για να ανακεφαλαιώσουμε για τον αναγνώστη, η ψυχή εισέρχεται στο ανθρώπινο σώμα με πέντε περίπου βασικά λειτουργικά αρχεία και δώδεκα περίπου αρχεία διαμόρφωσης. Είδαμε στην προηγούμενη παράγραφο πως αρχίζουν να χρησιμοποιούνται τα λειτουργικά αρχεία (με την πίστη σαν παράδειγμα), ας δούμε τώρα πως αρχίζει το Εγώ να διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά του βάσει των αρχείων διαμόρφωσης.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το αρχείο του καλλιτέχνη. Θα πρέπει όμως εδώ να πούμε, ότι κάθε ψυχή, αλληλεπιδρά με όλες τις πληροφορίες της συγχρόνως και όχι ένα-ένα αρχείο. Όλα μαζί, κάθε στιγμή, σε κάθε αλληλεπίδραση, σε όλη τη ζωή του ατόμου. Συνεχώς και χωρίς διακοπές. Απλά εμείς παίρνουμε ένα, για το παράδειγμά μας. Το άτομο λοιπόν, από τις πρώτες κιόλας στιγμές του, θα αρχίσει να αλληλεπιδρά με το αρχείο αυτό του καλλιτέχνη, ώστε να το αναδείξει όσο καλύτερα μπορεί και με την αλληλεπίδραση που θα επιτύχει να συμμετάσχει στη δημιουργία του κόσμου και την συνολική πληροφορία που θα έχει σαν εμπειρία να τη μεταβιβάσει στην πηγή της, την οποία με αυτό τον τρόπο θα την εξυψώσει. Οτιδήποτε κάνει σχετικό με την έννοια τέχνη, οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με όλα γύρω, που σχετίζεται με αυτό το αρχείο, θα δημιουργήσει τις σχετικές εμπειρίες.

Επιστρεφόμενες δηλαδή πληροφορίες, που θα εισπραχθούν από την αντανάκλαση πάνω στη συνειδητότητα στην οποία συμμετέχουν και όλοι οι «άλλοι». Τι θα συμβεί δηλαδή σχετικά με τον «καλλιτέχνη» και την «πίστη»; Το άτομο, ξεκινώντας την αλληλεπίδραση θα εισπράττει θετικές και αρνητικές αντιδράσεις. Η κάθε θετική αντίδραση θα συγκαταλέγεται στην «εμπιστοσύνη» και η κάθε αρνητική στην «αμφιβολία». Όσο περνά ο χρόνος και οι εμπειρίες συσσωρεύονται, αρχίζουν να αυξάνουν και οι αντιδράσεις που εισπράττει το Εγώ του καλλιτέχνη. Στην περίπτωση λοιπόν που αυξάνονται οι αρνητικές αντιδράσει, αρχίζει και αυξάνεται η αμφιβολία, η οποία μόλις περάσει ένα επίπεδο αντοχής, τότε δημιουργείται το επόμενο επίπεδο συνείδησης το οποίο έχει να κάνει πια με τη συνολική αίσθηση που έχει συγκεντρώσει από την αλληλεπίδραση αυτή. Και στο επίπεδο αυτό, η αμφιβολία, μεταλλάχθηκε πια από την αλληλεπίδραση της με την συνειδητότητα σε «προδοσία».

Ήδη βρισκόμαστε στο δεύτερο επίπεδο συνείδησης όπου πλέον τι έχουμε δει; Βλέπουμε την λειτουργική πληροφορία της ψυχής «πίστη», να εκλαμβάνεται μετά από την αλληλεπίδραση της πληροφορίας του καλλιτέχνη με τον αισθητό κόσμο, σαν πληροφορία «προδοσίας». Το δεύτερο επίπεδο συνείδησης όμως δημιουργεί αίσθηση. Εσωτερική αίσθηση. Και η αίσθηση αυτή στην αρνητική αυτή έκβαση, είναι εσωτερικός πόνος ενώ στην αντίθετη περίπτωση θα είχαμε εσωτερική χαρά. Τώρα αναλαμβάνει εργασία το Εγώ και μάλιστα το Εγώ του καλλιτέχνη, το οποίο για να προφυλάξει το αισθητό σώμα του ανθρώπου από την αίσθηση του πόνου, δημιουργεί αυτόματα, ένα εσωτερικό ανάχωμα, ένα φίλτρο συναισθήματος, την πεποίθηση. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση της προδοσίας, το Εγώ, το όποιο Εγώ, διαμορφώνει αστραπιαία, την πεποίθηση ή τη συμπεριφορά του «ελέγχου».

Τι σημαίνει αυτό; Το κάθε Εγώ, μόλις ανιχνεύσει στο σώμα αίσθηση εσωτερικού πόνου από προδοσία στη συνείδηση, αρχίζει και μετατρέπει το αρχείο της «πίστης» σε «έλεγχο». Τι κάνει δηλαδή; Πριν ξεκινήσει την επόμενη φορά να λειτουργεί το αρχείο του καλλιτέχνη, το Εγώ ελέγχει τα πάντα. Ποια πάντα; Το περιβάλλον και ειδικότερα τους «άλλους». Σκανάρει ενεργειακά να εντοπίσει κάποιο άτομο από το οποίο μπορεί να αισθανθεί προδοσία. Κι όσο το κάνει, κρατάει το αρχείο του καλλιτέχνη σε σιγή. Δηλαδή τι κάνει στην ψυχή, και στον Ανώτερο Εαυτό; Τον προδίδει… Τι κάνει είπαμε; Ναι τον προδίδει; Κυριαρχεί πάνω στις ιδιότητες της ψυχής, απλά για να μην νοιώσει το αισθητό σώμα, εσωτερικό πόνο… Και πότε το κάνει αυτό; Όταν αλληλεπιδράσει με τους «άλλους» και έχει αρνητική αντίδραση… Και πως το κάνει; Αντιδρώντας με τον ίδιο τρόπο… Προδίδοντας… Και την ψυχή αλλά και τον «άλλον» ο οποίος αλληλεπιδρά επίσης για τους δικούς του λόγους…

Αποτέλεσμα πρώτο. Το αρχέτυπο του καλλιτέχνη, είναι πλέον σχεδόν απενεργοποιημένο από το Εγώ, το οποίο αρχίζει να δίνει χιλιάδες δικαιολογίες για αυτό. Παράδειγμα: «Αν γίνει ζωγράφος, θα μείνεις, φτωχός, δεν υπάρχει μέλλον, δεν καταλαβαίνουν από τέχνη, θα πεθάνεις στην ψάθα, είναι εκτός μόδας…» και ότι άλλο θες, απλά και μόνο επειδή υπάρχει πλέον η πεποίθηση του ελέγχου… Αποτέλεσμα δεύτερο. Από τη στιγμή που θα καταγραφεί κάποια πεποίθηση στη συνείδηση, το Εγώ, κάθε Εγώ, μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπου θέλει. Σε όλες τις καταστάσεις της ζωής. Η πεποίθηση όμως είναι ενεργειακή πληροφορία και έτσι είναι αναγνωρίσιμη σιωπηρά. Το κάθε Εγώ δηλαδή, σκανάροντας το περιβάλλον, δηλαδή τη συνειδητότητα, την εντοπίζει αμέσως στον «άλλον» και αντιδρά αυτόματα και σιωπηρά.

Πως; Προδίδοντας πρώτο, πριν προλάβει και αισθανθεί τον εσωτερικό πόνο. Κι αυτή η πρώτη αντίδραση, προκαλεί το αντίδοτο του εσωτερικού πόνου. Την ηδονή. Κι έτσι αρχίζει ένας υποσυνείδητος φαύλος κύκλος, όπου το Εγώ πλέον κυριαρχεί, χωρίς ο άνθρωπος (το σώμα) να κατανοεί τι ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό συνεχίζεται με όλα τα βασικά λειτουργικά αρχεία, εκτός από τον έλεγχο δηλαδή, την αδικία, την απόρριψη, την εγκατάλειψη, την ταπείνωση και με όλα τα αρχεία διαμόρφωσης. Όπου στο τέλος, το άτομο, έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο και αποφασίζει να πάει σε μια σχολή αυτογνωσίας, όπου τον διδάσκουν να στραφεί προς τον Εαυτό του και μάλιστα μερικές φορές με τρόπο που απελευθερώνει στην επιφάνεια όλες τις πεποιθήσεις, χωρίς εντοπισμό τους. Χαοτικό…

Και τότε το άτομο, αφού καταστρέψει τόσο τη δική του όσο και των άλλων γύρω του, στο τέλος πεθαίνει. Η ζωή του όμως είναι καταγεγραμμένη στην τέταρτη διάσταση. Έχουμε πει ότι ο κόσμος, άρα και η κάθε ζωή, κατέρχεται με κατακρήμνιση από την τέταρτη στιγμιαία στον αισθητό κόσμο και αμέσως εξαφανίζεται επιστρέφοντας πίσω πάνω στην τέταρτη. Φαντασθείτε το σαν ποτάμι που τρέχει. Συνεχής ροή. Εισέρχεται από την τέταρτη, κατεβαίνει και ξαναγυρίζει επάνω. Μόλις λοιπόν η ψυχή αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής της, εισέρχεται στη τέταρτη και αντιλαμβάνεται ενεργειακά τι έχει συμβεί. Τι δηλαδή παραμένει σε ασυμφωνία με αυτό που είχε αρχικά επιλέξει. Κι αυτό την αναγκάζει να ξαναγυρίσει πίσω στον κόσμο, ώστε να το διορθώσει (η όλη επιστροφή είναι αρκετά πολύπλοκη, αλλά εδώ ο στόχος είναι ο Εαυτός και οι πεποιθήσεις για αυτό προχωρώ εδώ…).

Κατεβαίνοντας όμως πάλι στον αισθητό κόσμο, έχει μαζί της το λόγο της επιστροφής της. Κι αυτό είναι ένα ενεργειακό info-bag, ένα συσσωρευμένο ενεργειακό πεδίο που δημιουργεί δυσλειτουργία στην ροή της πληροφορίας τόσο προς την πηγή όσο και προς τη συνειδητότητα. Ένα ενεργειακό πεδίο που σκοπεύει να διορθώσει. Πως θα το κάνει όμως αυτό; Με υπενθύμιση. Πως δηλαδή; Εδώ γίνεται πια καθαρός ο ρόλος των «άλλων». Η ψυχή κατεβαίνοντας προς το πεδίο μας, και φέροντας τον ενεργειακό πρόβλημα, συνεχίζει να αλληλεπιδρά μέσα στην τέταρτη (ή και την πέμπτη) διάσταση με τις άλλες ψυχές και τις ζωές που υπάρχουν εκεί. Εδώ θα πρέπει να σημειώσω κάτι που θα ξαναγράψω φυσικά σε άλλο άρθρο, ότι ολόκληρη η «βασική» επόμενη ζωή μιας ψυχής, υπάρχει ήδη στην τέταρτη. Αυτός είναι ο λόγος που κάνει εκεί την επιλογή. Τη «βλέπει» τη ζωή, την «αντιλαμβάνεται» ενεργειακά και μένει να την ολοκληρώσει.

Έτσι λοιπόν επανέρχεται στην (επόμενη) ζωή της και αρχίζει να ζει στο νέο σώμα, μαζί με το πρόβλημα. Το ενεργειακό πρόβλημα των πεποιθήσεων, το οποίο όμως τη στιγμή ακριβώς που εισέρχεται στον κόσμο μας όπως έχω ξαναγράψει, λόγω του ενεργειακού θορύβου της συνειδητότητας η οποία υλοποιεί τον κόσμο, «ξεχνά» τις λεπτομέρειες. Τώρα οι λεπτομέρειες αυτές είναι μόνο καταγεγραμμένες μέσα στη συνειδητότητα.  Πως θα τις θυμηθεί; Από την ίδια τη συνειδητότητα, με τη ροή της, εμφανίζονται στη ζωή της διαδοχικά η μία μετά την άλλη. Πως γίνεται αυτό;

Πριν μπει, τις καταγράφει στη συνειδητότητα μέσα στην τέταρτη και αμέσως επιλέγει τη ζωή που θα ακολουθήσει. Γεννιέται και αρχίζει να δέχεται τη ροή της συνειδητότητας η οποία αρχίζει και εμφανίζει τους «άλλους» με τους οποίους θα αλληλεπιδράσει και θα αρχίσει να «θυμάται» το πρόβλημα. Κι όσο περνάει ο χρόνος και αυτό παραμένει, τόσο το πρόβλημα εντείνεται. Έτσι μπορεί να σπαταλήσει δύο, πέντε, οκτώ ζωές μέχρι να φτάσει στο επίπεδο να το «δει» ολοκληρωτικά και να το θεραπεύσει.

Πως θα το θεραπεύσει όμως; Έδωσα ένα παράδειγμα στην αρχή, με την εκκίνηση της προδοσίας και του ελέγχου. Θα συνεχίσω με τον ίδιο συνδυασμό. Έγραψα λοιπόν, ότι όσο το πρόβλημα μεγαλώνει, το άτομο ελέγχει τα πάντα διαρκώς και μόλις υποπτευθεί ότι κάποιος ετοιμάζεται να το προδώσει, προλαβαίνει και προδίδει πρώτο. Και τότε, το αίσθημα του εσωτερικού πόνου, μετατρέπεται σε ηδονή. Όμως είναι αδύνατον να προλαβαίνει πάντα. Αντίθετα, όσο εκκρεμεί το πρόβλημα, στην προσπάθεια να θεραπευθεί, η συνειδητότητα εμφανίζει αμφίδρομα μπροστά του δυνατές καταστάσεις προδοσίας. Έτσι, συνεχίζεται σε βάθος αρκετών ζωών, μια αλληλουχία ελέγχου και προδοσίας με παράλληλη αδυναμία να βρει τον αληθινό του εαυτό.

Κάποια στιγμή, όσο η ψυχή ωριμάζει, αντιλαμβάνεται ότι είναι περιττό να κατηγορεί μόνο τους άλλους για προδοσία, διότι το ίδιο κάνει κι εκείνο. Εκείνη η στιγμή είναι η στιγμή της αποδοχής. Η έναρξη της θεραπείας. Δεν αρκεί όμως αυτό. Το επόμενο επίπεδο είναι πιο δύσκολο. Διότι μόλις αντιληφθεί τη διαδικασία της προδοσίας του ίδιου προς τους άλλους, θα πρέπει να ελευθερώσει τον εαυτό του από τη δικαιολογία που θα δίνει. Διότι πάντα το Εγώ, όταν προδίδει έχει μια δικαιολογία που το κάνει.

Για να αποδυναμώσει λοιπόν το Εγώ από την κυριαρχία αυτή, θα πρέπει συνειδητά, να υπερισχύσει απέναντί του και να κάνει την υπέρβαση, δίνοντας στους «άλλους» το δικαίωμα επίσης να προδίδουν. Με το που το κάνει αυτό συνειδητά, παρεμβαίνει και ελέγχει το συναίσθημα πόνου –ηδονής. Και τότε, όσο περισσότερο αφήνει τους άλλους να το ενεργούν, τόσο λιγότερο ελέγχει και τόσο περισσότερο αφήνει ελεύθερα τα αρχέτυπα διαμόρφωσης της ψυχής.  Κι αυτή τη διαδικασία αποδοχής, θα πρέπει να την ακολουθήσει για όλα τα αρχεία ένα-ένα. Στην αδικία, στην απόρριψη, την εγκατάλειψη, στην ταπείνωση και φυσικά στην προδοσία που εξετάζουμε.

Δίνοντας την «άδεια» στους «άλλους» να προδώσουν, τι κάνει στην ουσία; Σταματάει να παραμορφώνει το σήμα τους. Το σήμα ελέγχου που προέρχεται από τους «άλλους» το αφήνει να περάσει από μέσα του, χωρίς να το αντανακλάσει σαν προδοσία. Και με αυτό που κάνει, «κατεβάζει» την ένταση ολόκληρου του πεδίου στο οποίο βρίσκεται. Κι αφού το επαναλάβει αρκετές φορές ώστε να καταγραφεί στη συνειδητότητα, παύουν οι «άλλοι» να το εντοπίζουν ενεργειακά πάνω του.

Έχει επέλθει η πλήρης αποδοχή και η θεραπεία. Το τείχος του κάστρου του Εγώ, χάνεται, γίνεται αχνό, η πύλη ανοίγει και τα Εγώ χάνουν την κυριαρχία τους. Το Εγώ του καλλιτέχνη που τον ήθελε ας πούμε ή διευθυντή ορχήστρας ή τίποτε, χάνει τη αρχική του δύναμη. Κι ο καλλιτέχνης πια μέσα του σαν πληροφορία, το μέρος του Εαυτού που περίμενε με υπομονή μέχρι να συναντήσει το επί μέρους Εγώ, ενώνεται με κάθε ένα κομμάτι του και συνθέτει το σύνολο του Ανώτερου Εαυτού. Κι αν δίπλα στον καλλιτέχνη υπάρχει ένας ήρωας, τότε συνθέτει έναν ήρωα-καλλιτέχνη. Κι αν δίπλα σε αυτούς τους δύο υπάρχει ένας θεραπευτής, τότε γίνεται ένας ήρωας- καλλιτέχνης- θεραπευτής.

Το ίδιο άτομο σιγά-σιγά, βρίσκει τα κομμάτια-πληροφορίες της ψυχής του και συνθέτει τον Εαυτό του. Μέχρι που να ενωθούν όλα. Έτσι που να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, το οποίο πια θα δώσει μια ολοκληρωμένη μοναδικότητα στο σύμπαν. Κι όσο αισθάνεται το άτομο αυτή τη μοναδικότητά του αυτή, τόσο θα ευγνωμονεί το ρόλο που έπαιξαν οι «άλλοι» στη ζωή του. Ένα ρόλο, που χωρίς αυτόν, θα παρέμενε ακόμη στην αρχή του ταξιδιού του. Και με την ευκαιρία αυτή, αισθάνομαι την ανάγκη να πω ένα ευχαριστώ σε όλους. Απλά που υπάρχετε, εδώ, αυτή τη στιγμή του χρόνου…

Αλκιρέας

«Μηδέν Άγαν». Η «απούσα» πληροφορία της σύνθεσης

 

«Μηδέν Άγαν». Η «απούσα» πληροφορία της σύνθεσης

Κάποιες λέξεις ή σύμβολα, αποτελούν για τη συνείδηση κάθε λαού μια κρυφή λέξη ή έννοια δύναμης.

Δύναμης, η οποία πηγάζει από την ιερότητα της έννοιας που αντιπροσωπεύει. Έτσι αν επιδράσει κάποιος πάνω σε ένα σύμβολο (ας πούμε το χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο), επιδρά επίσης υποσυνείδητα και άρα κρυφά, στη συνειδησιακή σύνδεση ολόκληρου του λαού με την έννοιά της λέξης ή του συμβόλου. Για το λόγο αυτό, σύμβολα που περιέχουν έννοιες πανανθρώπινες, είναι ανεπίτρεπτο για παράδειγμα να γίνονται σύμβολα σε πολιτικά κόμματα, διότι έτσι καταστρέφουν ολόκληρη την έννοια που είναι καταγεγραμμένη στις συνειδήσεις. Παράδειγμα η σβάστικα που χρησιμοποίησε το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας στα μέσα του περασμένου αιώνα και το οποίο πλέον, αποτελεί για μια πολύ μεγάλη μερίδα της ανθρωπότητας ένα σύμβολο φόβου, καταπίεσης και μίσους.

Ο αναγνώστης, ήδη θα διερωτάται, γιατί τα έγραψα όλα αυτά σαν πρόλογο… Θα σας πω… Τα έγραψα αυτά φίλε αναγνώστη, διότι σήμερα θα κινηθούμε γύρω από λέξεις, σύμβολα και έννοιες, οι οποίες έχουν μια ιδιαίτερη σημασία για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Λέξεις όμως σύμβολα και έννοιες που τυχαίνει να βρίσκονται στην Ελλάδα και να αποτελούν πρώτα απ’ όλα δική μας κληρονομιά. Έννοιες, που τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν ήδη πηγή εκμετάλλευσης από τις αδελφότητες. Εκμετάλλευσης όμως, στην οποία συμμετείχαν και συμμετέχουν ακόμη ενεργά Έλληνες. Θα παρακαλούσα λοιπόν, πριν ξεκινήσει αυτό το άρθρο, να αντιληφθούμε όλοι, ότι αυτά που θα διαβάσετε, ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα και εμείς, είμαστε απλά οι διαχειριστές τους. Και σαν διαχειριστές τους θα πρέπει να επιδείξουμε τον ανάλογο σεβασμό. Σεβασμό όμως, που όπως θα δείτε, θα χρειαστεί και τόλμη… και ακεραιότητα… Διότι σήμερα θα αναδείξουμε τη βαθιά κρυμμένη σημασία των κωδικοποιημένων συμβόλων της περιοχής των Δελφών και τον τρόπο που αποκρύφτηκε η  έννοια τους.

Θα έχουν ίσως καταλάβει κάποιοι που έχουν διαβάσει τις προηγούμενες αναρτήσεις μου, ότι «Δελφοί» είναι κάθε άλλο παρά μονάχα ένας απλός γεωγραφικός προσδιορισμός. Διότι, η περιοχή και ο ιερός αρχαίος τόπος των Δελφών, ορίζει το σημείο όπου υπάρχουν και λειτουργούν, εκείνοι οι οποίοι φέρουν ολόκληρη την πληροφορία. Δηλαδή οι άνθρωποι Δελφοί. Στην προηγούμενη ανάρτησή μου, όπου κάνω τη διάκριση ανάμεσα στην έννοια του α-δελφού και του δελφού, περιγράφω πλήρως τη λέξη όπου αναφέρω ότι δελφός είναι εκείνος που είναι ικανός να «μεταφέρει» και να διαχειριστεί μια πληροφορία ολοκληρωμένα συνολικά. Την οποιαδήποτε πληροφορία, με οποιοδήποτε τρόπο, στο οποιαδήποτε σημείο. Ολόκληρη και αυτούσια. Θα μπορούσε να είναι ο μοναδικός κληρονόμος ενός πατέρα, ή ο μοναδικός μαθητής ενός δασκάλου ή το μοναδικό κλειδί για να ανοίξει ένα θησαυροφυλάκιο, ή ο μοναδικός κωδικός για να εισέλθεις σε κάποια δεδομένα. «Δελφικό» δηλαδή, είναι το «μοναδικό κλειδί», ο «μοναδικός κωδικός», που ανοίγει μια μοναδική πύλη…

Ενώ δηλαδή έχουμε την έννοια της λέξεως «δελφύς» που σημαίνει μήτρα (πηγή), μέχρι σήμερα εξετάστηκε μόνο ως προς την θηλυκή αναπαραγωγική της έννοια. Δηλαδή το όργανο από το οποίο προέρχονται μονάχα οι α-δελφοί, χωρίς να θεωρήσουμε σημαντικό να συμπληρώσουμε το κανονικό της παράγωγο, δηλαδή πρώτιστα τον Δελφό. Δελφοί, οι ιερείς του ναού, οι οποίοι προήρχοντο από την μήτρα (την πηγή) και κατείχαν ολόκληρο το εύρος της απαραίτητης αρχικής πληροφορίας και όχι Δελφοί δηλαδή η περιοχή στην οποία ήταν κτισμένος ο ναός στους Δελφούς. Και ποια είναι η γνώση ή η πληροφορία που κατέχει ένας Δελφός ιερέας; Τώρα θα πρέπει ο αναγνώστης, να σταματήσει να διαβάζει, να κάνει ένα συνειδησιακό βήμα πίσω, να ηρεμίσει μένοντας ψύχραιμος με αυτό που θα διαβάσει ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ολόκληρη την εικόνα που του έχει αποκρυφτεί όλους αυτούς τους αιώνες.

Ο κάθε αναγνώστης λοιπόν, θα πρέπει να «δει» τρία σημεία, συνολικά, με το νου και την καρδιά του, συνθέτοντας τη λογική, το συναίσθημα και την κρυμμένη πληροφορία που βρίσκεται αιώνες τώρα στη συνείδησή του. Στην κορυφή το σύμβολο του διπλού «έψιλον», σύμβολο της «αντίστροφης ροής» και δημιουργίας του αισθητού κόσμου μέσα από την αλληλεπίδραση της πληροφορίας των πέντε λειτουργικών αρχείων της ψυχής. Αμέσως από κάτω, να συνθέσει την πρώτη πληροφορία που πήρε ήδη, με το σύμβολο-έννοια του «γνώθι σ’ αυτόν» το οποίο τον οδηγεί στον αποσυμβολισμό της δημιουργίας των πέντε πεποιθήσεων μέσω της αλλοίωσης της πληροφορίας της ψυχής από την συνειδητότητα και τέλος να σταματήσει στο τρίτο και τελευταίο σύμβολο, του «μηδέν άγαν».

«Μη δεν άγαν». Μια φράση που την κρυμμένη της δυναμική έννοια, γνώριζαν αρχικά μόνο οι Δελφοί και κατόπιν μονάχα οι αδελφότητες. Από πληροφορία που κράτησαν από τους ίδιους τους ιερείς. Πριν κλείσουν το ναό. Μηδέν άγαν, δηλαδή απόφυγε να θεωρείς περιττή και άχρηστη οποιαδήποτε πληροφορία, απόφυγε να στρέφεις το βλέμμα, το νου και την καρδιά σου μονάχα σε κάποιο μικρό τμήμα του συνόλου, θεωρώντας αδύνατον να διαχειριστείς τη σύνθεση στο σύνολο της. Απόφυγε να θεωρείς το «μικρό» σαν σημαντικό ή το «μεγάλο» σαν ασήμαντο. «Απόφυγε την εξειδίκευση». Και τι είναι αυτό που οι σημερινοί επιστήμονες θεώρησαν ασήμαντο για εκείνους; Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που με τόση επιμέλεια από κάποιους απομακρύνθηκε από το πεδίο τους; Φυσικά η ψυχή… Διότι είναι αδύνατον να αντιληφθείς την έννοια της «εκπύρωσης και ανασύνθεσης του σύμπαντος» παρατηρώντας τις λεπτομέρειες μόνο και βγάζοντας από το «κάδρο» την πληροφορία της «ψυχής». Όσο είναι αδύνατον να αντιληφθείς σαν σχήμα, σαν λειτουργία και σαν έννοια το σώμα ενός ανθρώπου, προσπαθώντας μονάχα να εξετάσεις κάποια μοναδική ουσία που περιέχει μέσα σε κάποιο νεκρό κύτταρο του.

Ζούμε σε μια εποχή που η έννοια της «ενέργειας» και της σχέσης της με την πληροφορία σήμερα, μπορεί να γίνει κατανοητή πλέον από τους περισσότερους… Ακόμη και οι σύγχρονες πληροφορίες που έρχονται στο φως, σχετικά με τους μεγάλους προκατακλυσμιαίους πολιτισμούς της περιόδου των αρχαίων αυτοκρατοριών της Ατλαντίδος, των Αθηνών και των Σανσκριτών, μπορούν πλέον να γίνουν κατανοητοί. Δύσκολα αλλά πια μπορούν… Όμως σκεφτείτε του ανθρώπους που ζούσαν την περίοδο μετά τον κατακλυσμό. Εκείνους που από την λάμψη ενός υπερμεγέθους πνευματικού και υλιστικού επιπέδου, επέστρεψαν εν μία νυκτί, στις σπηλιές και στα δάση χάνοντας οποιαδήποτε σύνδεση με την αρχαία σοφία.

Σκεφτείτε εκείνους που ανέλαβαν την ευθύνη της διατήρησης της μνήμης της ανθρωπότητας ζωντανής. Εκείνους που έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να διατηρήσουν μέρος της πληροφορίας μέσα στη συνείδηση της αποδεκατισμένης από την καταστροφή ανθρωπότητας. Μπορείτε να φαντασθείτε τον άνθρωπο του 4000 πΧ για παράδειγμα, να προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει ενέργεια, πληροφορία, σωματίδιο, ηλεκτρόνιο, και εικονικός αισθητός κόσμος; Για φαντασθείτε το… Για εκείνον οι ερωτήσεις ήταν άπειρες… Ποιος το είπε; Γιατί είναι έτσι ο κόσμος; Τι είναι ο άνθρωπος; Από πού ήρθαμε; Σκεφτείτε τους τότε ιερείς, να προσπαθούν να διατηρήσουν αυτή τη μνήμη ζωντανή αλλά κωδικοποιημένη διαχρονικά, για μια περίοδο δώδεκα χιλιάδων ετών, ώστε να φτάσει ακέραιη και ασφαλής στο σήμερα. Στο σημείο όπου η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ανακαλέσει μνήμες και να αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβη τότε και τώρα και τι πήγε στραβά… Τώρα, σιγά-σιγά, ίσως αρχίζει ο αναγνώστης να διαμορφώνει μια καλύτερη εικόνα, για το πως άρχισε να διαμορφώνεται η έννοια μιας ενέργειας στη μορφή ενός θεού...

Οι Αθηναίοι στρατηγοί, επιστήμονες και ιερείς της τότε εποχής, άνθρωποι δηλαδή που είχαν γνώση ειδική και γενική για τις καταστάσεις που ίσως ακόμη και σήμερα μοιάζουν επιστημονικής φαντασίας, είχαν πληροφόρηση μέσα από την πηγή. Ζούσαν εκεί, γνώριζαν την αιτία που έγινε η εκστρατεία και η απόβαση όπως και γνώριζαν την επικίνδυνη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί από τις Ατλάντιες αδελφότητες. Διότι η τελική καταστροφή ήρθε αφού οι Αθηναίοι είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της χώρας και αφού πέρασε αρκετός καιρός από την στιγμή που οι Άτλαντες άρχισαν να χάνουν από την κυριαρχία τους.

Θέλω δηλαδή στο σημείο αυτό, ο αναγνώστης να κάνει ένα νοερό ταξίδι μέχρι εκείνη τη μακρινή εποχή και να προσπαθήσει να φέρνει στη σκέψη του, σκηνές σταδιακής εκκένωσης της χώρας, τόσο από τους Άτλαντες όσο και από τους Αθηναίους, όπως και τις συνθήκες για την προετοιμασία της επόμενης μέρας. Να σκεφτεί δηλαδή ότι κάποιοι ιερείς και επιστήμονες, αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα της κατάστασης και του κακού που θα επακολουθούσε, δρομολόγησαν τη διάσωση σημαντικών πληροφοριών όπως και τον τρόπο που αυτές έπρεπε να μείνουν χαραγμένες πάνω στον πλανήτη ώστε να φτάσουν στις επόμενες γενεές. Πληροφορίες που θα δίνουν γνώση ικανή να αναπτύξει αλλά και να προστατέψει από τα ίδια λάθη.

Θεωρείτε ότι η καταστροφή έγινε εντελώς ξαφνικά; Όχι φυσικά… Αυτό μπορεί να συνέβη την τελευταία ημέρα, αλλά σύμφωνα με τα αρχεία που φυλάσσονται στις αδελφότητες, δόθηκε σημαντικός χρόνος σε αρκετά μεγάλο πλήθος να μεταναστεύσει προς όλες τις κατευθύνσεις. Και οι τρεις αυτοκρατορίες , τόσο των Ατλάντων όσο και των Αθηναίων αλλά και των Σανσκριτών στην Ασία είχαν ένα διάστημα μερικών μηνών όπου κατόρθωσαν με μεγάλη ταχύτητα να μαζέψουν και να φυλάξουν αρκετές πληροφορίες για το μέλλον. Και τελικά η Ατλαντίδα καταποντίστηκε εντελώς παίρνοντας όλες τις πληροφορίες στον τάφο της, η Αθήνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και η μόνη περιοχή που διατήρησε το μεγαλύτερο μέρος τους αποθηκευμένες ήταν η Ασία. Τόσο από τους ίδιους τους τότε κατοίκους της όσο και από τα μεταναστευτικά καραβάνια που έφτασαν εκεί… Και μαζί με τις πληροφορίες, ο κάθε λαός, κράτησε και το υποσυνείδητο μίσος για τον άλλον, κατηγορώντας τον βουβά για εκείνη την καταστροφή… Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που θα το εξετάσουμε σε ειδικά άρθρα…

Αυτοί είναι λοιπόν οι Δελφοί. Οι Αθηναίοι ιερείς των Δελφών, οι οποίοι, πρώτο τους μέλημα μετά την καταστροφή, ήταν να δημιουργήσουν το χώρο στον οποίο θα φύλασσαν και θα διατηρούσαν τα αρχεία τους διαχρονικά. Το χώρο και τον τρόπο που θα κρατούσαν ζωντανές, ζωτικές πληροφορίες για τη πηγή της ψυχής του (δελφύς) ζωή του ανθρώπου, τη φύση, την ενεργεια και την "εσωτερική" λειτουργία της, τη σχέση του με τον ήλιο, την αρμονία του σύμπαντος και την κωδικοποιημένη πληροφορία της δημιουργίας του. Αυτοί ήταν οι Έλληνες δελφοί. Διότι υπήρχαν και άλλοι... Ποιοι άλλοι; Οι άλλοι από την άλλη πλευρά… Δύο γιγάντιες για την εποχή τους αυτοκρατορίες συγκρούστηκαν με τέτοια σφοδρότητα που μέσα σε λίγους μήνες, ίσως και λίγο πάνω από χρόνο, επέστρεψαν την ανθρωπότητα στη λίθινη εποχή… Και οι διασωθέντες και από τις δύο πλευρές, διατήρησαν τα δικά τους αρχεία κάθε μία… Αρχεία δηλαδή που έχουν μια διαφορά… Οι Αθηναίοι, κατάφεραν και διέσωσαν τις πληροφορίες εκείνες που είχαν σχέση με τη «ροή» της ζωής και αυτό για εκείνους ήταν αρκετό, ενώ οι Άτλαντες τις πληροφορίες για την «αναπαραγωγή» της, και έτσι κάτι τους έλειπε…

Κι έτσι δημιουργήθηκαν οι Δελφοί και οι Αδελφοί. Δηλαδή εκείνοι που κατάφεραν και διατήρησαν την μητρική πληροφορία από την πηγή και εκείνοι που κάτι αγνοούσαν…  Φυσικά αυτές οι διαφορές ήταν γνωστές, μιας και πριν την καταστροφή κάπως έτσι ήταν επίσης τα πράγματα… Κι αυτός ήταν και ο λόγος που οι Άτλαντες πίεσαν και πειραματίστηκαν προς απαγορευμένες περιοχές γνώσης… Οι Αδελφότητες είναι διαχρονικές… Μετά την καταστροφή, τα πράγματα ήταν στην αρχή σχετικά ομαλά, αλλά όσο περνούσαν οι αιώνες, οι άνθρωποι που αποτελούσαν το ιερατείο των Δελφών, άρχισαν να απομακρύνονται από την πλήρη αντίληψη της ιερότητας του ρόλου τους… Άρχισαν να δημιουργούν τις δικές τους σέχτες και αδελφότητες –τις γνωστές αμφικτιονίες-, με τελικό αποτέλεσμα να φτάσουμε στους ιερούς πολέμους μεταξύ των πόλεων της Ελλάδας στις οποίες είχαν επίδραση οι ιερείς. Η ίδια ακριβώς ιστορία με σήμερα, μόνο που το ντεκόρ του πλανήτη είναι διαφορετικό.

Αδίστακτοι άνθρωποι, με ροπή στον άκρατο υλισμό, στο χρήμα και στην εξουσία, μπήκαν μέσα στους κόλπους των Δελφών, με αποτέλεσμα να καταφέρουν τελικά να οδηγήσουν ολόκληρη την τότε Ελλάδα στην καταστροφή του πολιτισμού της. Τουλάχιστον να επιδράσουν σε αυτό δραστικά. Και πριν εγκαταλείψουν τα ιερά, μάζεψαν ότι πληροφορίες διέθετε ο ναός και έφυγαν… Που πήγαν; Που έφτασαν; Σε τι χέρια έπεσε όλος αυτός ο πλούτος των πληροφοριών που τόσους αιώνες διατηρούνταν, κειμήλιο της ανθρωπότητας; Αγνοείται η τύχη τους;…  Όχι… Όσο κι αν κάποιοι θα βιαστείτε να κρίνετε τους Χριστιανούς για όλο αυτό, οι υπαίτιοι κρύβονται ανάμεσα στους τότε ιερείς… Για αυτό πριν το κάνετε, θα πρέπει να δείτε τη μεγαλύτερη εικόνα… Να δείτε δηλαδή γύρω και τους άλλους λαούς, που άλλαξαν κι εκείνοι θρησκεία. Λαούς όπως του Ρωμαίους, τους Γαλάτες, ή ακόμη πιο δύσκολο τους Κέλτες… Πριν κρίνετε τα γεγονότα στην τότε Ελλάδα, δείτε γύρω ολόκληρη την περιοχή. Προσπαθήστε να δείτε την συνολική εικόνα, ανθρώπων παραστρατημένων και υποταγμένων στην απληστία τους, ανθρώπων που με την εξουσία που κατείχαν, άρχισαν να καταπιέζουν υποσυνείδητα ολόκληρους λαούς για μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο… Και αντί να κρίνουμε μόνο αυτούς που «ήρθαν», ας κρίνουμε συγχρόνως και αυτούς που «έφυγαν», ή ας αποφύγουμε να κρίνουμε τον οποιοδήποτε… Διότι σε μια κρίσιμη στιγμή που η ανθρωπότητα ετοιμαζόταν, όπως και σήμερα, να μπει σε μια φάση αλλαγής, κάποιοι αδίστακτοι και ασυνείδητοι, την εγκατέλειψαν στη βία, με αποτέλεσμα την καταστροφή ενός ολόκληρου πολιτισμού…

Τα δελφικά σύμβολα, όσο και οι έννοιες που ήταν χαραγμένες στη συνείδηση του απλού λαού, άρχισαν να εξευτελίζονται, χωρίς κανένας να μπορεί να τα διορθώσει. Τα σύμβολα που δίδασκαν στον άνθρωπο την ιστορία του και τη γένεση του κόσμου του, διαλύθηκαν μέσα στην ιστορία, διότι οι πνευματικοί του ηγέτες, τη δύσκολη στιγμή της αλλαγής της συνείδησης της ανθρωπότητας, φάνηκαν αδύναμοι να μπορέσουν να κρατηθούν στο ύψος τους. Ο αναγνώστης δηλαδή στο σημείο αυτό, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει, ότι από τη στιγμή που άρχισε η διαφθορά του ιερατείου μέχρι την εποχή που ήρθε ο Χριστιανισμός και άλλαξε την κατάσταση, επαναφέροντας την ιερότητα στο λαό, μεσολάβησαν περίπου πεντακόσια χρόνια. Πεντακόσια χρόνια πνευματικού χάους και συνειδησιακής απογύμνωσης, πού όλοι σιγούν ή παριστάνουν πως αγνοούν.

Μια ολόκληρη εποχή που αναλογιζόμενη την ιστορία της, μας δίνει σήμερα, πάλι λες και είναι από σύμπτωση, μια μοναδική ευκαιρία. Ποια ευκαιρία; Να αναλογιστούμε τη δική μας προσωπική ευθύνη. Όλοι μας σαν σύνολο και ο κάθε ένας ξεχωριστά, θα πρέπει να σοβαρευτούμε σαν λαός και να κατανοήσουμε, ότι όσο κι αν κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε εμείς οι Έλληνες την πραγματική ιστορία μας, μας εμποδίζει η ευθύνη μας. Όσο κι αν κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε και να διαγράψουμε από τη μνήμη μας τις στιγμές πριν από αυτές που μας δίδαξαν, εκείνες είναι εκεί, περιμένοντας να τις ανασύρουμε με σεβασμό ώστε να μας οδηγήσουν να ολοκληρώσουμε και πάλι το χρέος μας. Ποιο είναι όμως αυτό το χρέος μας; Τι είναι αυτό που κάθε τόσο βγαίνει μπροστά μας και πάλι εξαφανίζεται μέσα σε ένα ακαθόριστο πέπλο;

Η Δελφικός κύκλος του «Μηδέν Άγαν». Ή αλλιώς εστία. Ένα «μηδέν άγαν» εντελώς διαφορετικό από αυτό που τόλμησαν να λεηλατήσουν κάποιοι. Ο ιερός κύκλος της ανθρωπότητας, ο οποίος μας καλεί να παραδώσουμε στους παραλήπτες του την πληροφορία της δημιουργίας των πολιτισμών τους, διατηρώντας μέσα της αυτά που κάποιοι θεώρησαν πως είναι περιττά. Να την παραδώσουμε αυτούσια και ολοκληρωμένη. Ανεξάρτητα από θρησκείες και κοινωνικές δομές, οι Έλληνες έχουν στη συνείδησή τους την υποχρέωση και την ευθύνη διαχρονικά, να παραδίδουν κάθε φορά στην ανθρωπότητα τον επόμενο κύκλο του πολιτισμού της. Μια υποσυνείδητη εντολή, χαραγμένη μέσα μας, κάθε φορά μας οδηγεί με ένα μυστήριο και ανεξήγητο τρόπο, να βάλλουμε "πλάτη" εμείς, ώστε ολόκληρη η ανθρωπότητα να περάσει στην επόμενη αποχή της. Σύμπτωση; Πεπρωμένο; Ίσως τίποτε από τα δύο, ίσως και τα δύο… Μια εσωτερική εντολή, που κάποιοι, στην άγνοιά τους ίσως, τόλμησαν να αγγίξουν και να αποπειραθούν να εκμεταλλευτούν για άλλα συμφέροντα...

Ο Δελφικός κύκλος του Μηδέν Άγαν… Αυτό που κρύβεται και που σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται μπροστά μας ώστε να μας οδηγήσει στο πεπρωμένο μας… Η δύναμη ή η αδυναμία μας να συνθέσουμε τις ολοκληρωμένες εκείνες πληροφορίες, που ολόκληρη η ανθρωπότητα περιμένει από μας να «διαβάσει». Όχι επειδή είμαστε εκλεκτοί. Όχι φυσικά… Αλλά επειδή είμαστε οι αγγελιοφόροι της. Και καθώς προχωράμε στο αστείρευτο κόσμο της συνείδησης καθημερινά, θα αντιλαμβανόμαστε τον Εαυτό μας, τη ψυχή μας και την ανάγκη να βρούμε πάλι τα σημαντικά στοιχεία που είναι απαραίτητα σε κάθε πολιτισμό. Βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο του χρόνου που οφείλουμε να βρούμε τη δύναμη της σύνθεσης των ιερών εστιών μας. Των συνόλων εκείνων που θα μεταλλάξουν τις πνευματικές ομάδες όλων των ειδών από σημεία υπακοής, σε φορείς και κύκλους συνειδητότητας. Στις επόμενες αναρτήσεις, ήρθε ο καιρός να περιγράψουμε πια το σχεδιασμό για την επόμενη δική μας μέρα. Τον τρόπο που σχεδιάζεται, που νοείται και που δομείται τελικά βάσει του ιερού δελφικού κύκλου διαχρονικά. Του κύκλου της σύνθεσης της πληροφορίας της πηγής, της ψυχής, και του Εαυτού μας. Τον τρόπο που λειτουργούν και τον τρόπο που αρχίζουν και επιδρούν στη συνειδητότητα συνολικά. Κι αυτό που σας γράφω είναι τετελεσμένο. Είναι ήδη εδώ…

Αλκιρέας