Η παραβολή των δέκα παρθένων
Ο Ιησούς πάντα κήρυττε το λόγο του Θεού με απλά λόγια για να γίνεται κατανοητός από το πλήθος που τον περιέβαλε. Αλλά μέσα στο λόγο έκρυβε βαθιά νοήματα που μόνο όσοι ήταν έτοιμοι να τα καταλάβουν μπορούσαν να μπουν στη διαδικασία εμβάθυνσης του λόγου. Αυτά τα νόημα τα έδινε μέσα από απλές παραβολές, ήταν ένας σπορέας του Θείου Λόγου. Οι σπόροι έπεφταν στο χωράφι που ήταν το πλήθος που τον παρακολουθούσε και το έδαφος οι ψυχές του. Ανάλογα λοιπόν με την προετοιμασία του εδάφους της κάθε ψυχής, ο σπόρος καρποφορούσε και απέδιδε τα ανάλογα αποτελέσματα καρποφορίας.
Με την παραβολή των 10 Παρθένων, ο Ιησούς θέλει να παρουσιάσει την διαφορά των ανθρώπων που παρακολουθούσαν τις ομιλίες του. Έχουμε εδώ τις πέντε μωρές παρθένες, και τις πέντε μυαλωμένες παρθένες. Τα άτομα αυτά, οι ψυχές αυτές των μωρών ανθρώπων σε αυτή την παραβολή που συμβολίζονται με τις μωρές παρθένες, δεν υποκρίνονται, πιστεύουν σε αυτό που κάνουν, αγαπούν την αλήθεια. Αντιλαμβάνονται αυτούς που πιστεύουν και πορεύονται το δρόμο της ανεύρεσης της Θεϊκής Χάρης. Συναναστρέφονται αυτούς που πιστεύουν στην αλήθεια, αλλά δεν έχουν παραδοθεί στο Θεϊκό Νόμο της αλήθειας και της επιρροής του Αγίου Πνεύματος. Το καράβι της ζωής τους εξισορροπείται ανάλογα με τα θέλω τους και τις επιθυμίες τους, ο χαρακτήρας τους παλινδρομεί, οι πεποιθήσεις τους δεν αλλάζουν, οι σκέψεις τους πνέουν ανάλογα με τον άνεμο της ημέρας και τις υποχρεώσεις τους. Δεν πέρασαν από τις φουρτουνιασμένες θάλασσες, δεν χτυπήθηκαν στα βράχια για να κομματιάσουν την παλιά ανθρώπινη φύση τους. Η αμφιλεγόμενη προσωπικότητά τους, η ανασφάλεια και οι φοβίες τους δεν τους αφήνει να απελευθερωθούν από την ψευδαίσθηση του Εγώ τους.
Η κατηγορία αυτών των ανθρώπων ανήκει σε εκείνους που ακούν το Λόγο αλλά οι σπόροι πέφτουν επάνω σε πετρωμένο και άγονο έδαφος. Δέχονται με προθυμία το λόγο του Θεού. Εκείνη την στιγμή που ζουν και ακούν το λόγο, η ψυχή τους ευφραίνεται και είναι πρόθυμες να ακολουθήσουν το μονοπάτι που εκφράζει ο Θείος λόγος, αλλά η επίδραση που ασκεί επάνω τους, παραμένει τόσο λίγο μέχρι να απομακρυνθούν από την ομιλία. Η Θεία Χάρη του Αγίου Πνεύματος αγγίζει την καρδιά των ανθρώπων εκείνων που έχουν σκοπό να δημιουργήσουν μέσα τους μια νέα κατάσταση που θα ανοίξει τις καρδιές όλων όσων επιθυμούν και επιτρέπουν στον εαυτόν τους να αγκαλιάσουν με πίστη και αγάπη το Θείο Λόγο.
Οι μωρές Παρθένες ικανοποιούνται με μια επιφανειακή προσπάθεια, δεν έχουν έρθει τόσο κοντά στο θείο λόγο και να επικοινωνήσουν μαζί του. Η πίστη τους και η εμπιστοσύνη τους δεν είναι ανεπτυγμένη στο σημείο που να ζήσουν μαζί με τον Κύριό τους. Ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση και τον λήθαργο. Όταν ξυπνήσουν τότε μόνο θα μπορέσουν να αντιληφθούν την έλλειψη της θεϊκής αγάπης και θα εκλιπαρούν τους άλλους να αναπληρώσουν τις ανάγκες τους. Στο πνευματικό κομμάτι του καθενός κανείς δεν μπορεί να επέμβει και να τον εφοδιάσει με τις ανάγκες του. Η ευλογία και η Χάρη του Θεού προσφέρεται ελεύθερα στην κάθε ψυχή και ο ίδιος είναι υπεύθυνος να αναγνωρίσει τα δώρα αυτά και να τα καλλιεργήσει προς όφελός του.
Όπως κανείς άλλος εκτός από τον εαυτό σου δεν μπορεί να πιστέψει και να λάβει το Άγιο Πνεύμα ενός άλλου. Η ψυχή είναι ατομική και ιδιαίτερη και δουλεύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο την πνευματική της εξέλιξη. Ο χαρακτήρας, τα πιστεύω, οι πεποιθήσεις και οι σκέψεις διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τα πιστεύω μας. Όσο και να προσπαθεί κάποιος να φανερώσει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στην κρίσιμη ώρα αποκαλύπτεται και φανερώνεται ο αληθινός εαυτός του.
Στην παραβολή αυτή ο Ιησούς παρομοιάζει το κάλεσμα για το γαμήλιο γεύμα και την ένωση των προετοιμασμένων ψυχών για την Βασιλεία των Ουρανών και την υποδοχή του Νυμφίου με τους απροετοίμαστους και τους προετοιμασμένους. Εδώ έχουμε τις
δέκα παρθένες. Όλες άκουσαν το κάλεσμα του ερχομού του Νυμφίου. Άλλωστε το περίμεναν ότι θα έρθει κάποια στιγμή, μόνο που δεν γνώριζαν το πότε. Πήραν όλες τα λυχνάρια τους και βγήκαν να προϋπαντήσουν το Νυμφίο. Όμως πέντε απ’ αυτές ήταν μυαλωμένες και προετοιμασμένες και οι πέντε άμυαλες και απροετοίμαστες. Oι άμυαλες λοιπόν, ενώ πήραν τα λυχνάρια τους, δεν πήραν επί πλέον λάδι μαζί τους. Oι μυαλωμένες, όμως, πήραν λάδι στα δοχεία τους μαζί με τα λυχνάρια τους. Kι επειδή ο Νυμφίος αργούσε να έρθει, νύσταξαν όλες και κοιμήθηκαν.
Kι εκεί στα μεσάνυχτα, ακούστηκε μια δυνατή φωνή: Έρχεται ο Νυμφίος. Bβγείτε να τον προϋπαντήσετε. Tότε σηκώθηκαν όλες οι παρθένες και ετοίμασαν τα λυχνάρια τους. Οι άμυαλες που δεν είχαν προβλέψει το χρόνο που θα περίμεναν τους είχε τελειώσει το λάδι και τα λυχνάρια τους έσβησαν. Αποκαμωμένες γι' αυτό που τους είχε συμβεί, ζητούσαν λάδι από τις άλλες πέντε που ήταν εφοδιασμένες με έξστρα λάδι. Οι μυαλωμένες δεν θέλησαν να τους δώσουν, εξηγώντας τους, πως το χρειάζονται για τον εαυτόν τους.
Τις συμβούλεψαν να πάνε να αγοράσουν εκεί που πουλάνε. Mα καθώς εκείνες πήγαιναν να αγοράσουν το λάδι, ήρθε ο γαμπρός και αυτές που λυχνάρια τους ήταν αναμμένα, μπήκαν μαζί του στους γάμους και η πόρτα έκλεισε. Αργότερα καθυστερημένες έφθασαν και οι υπόλοιπες παρθένες λέγοντας: Kύριε, κύριε άνοιξέ μας. Aλλ’ εκείνος αποκρίθηκε: Πραγματικά, σας λέω, δε σας γνωρίζω. Nα είστε, λοιπόν έτοιμοι κάθε στιγμή, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα που θα λάβετε το κάλεσμα ότι έρχεται ο Υιός του Aνθρώπου.
Η πνευματική προετοιμασία χρειάζεται χρόνο, αποφασιστικότητα, προνοητικότητα γιατί κανείς δεν γνωρίζει την κατάλληλη στιγμή που θα γίνει το μεγάλο κάλεσμα. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν η ψυχή φθάσει μέχρι το χείλος του θανάτου, τότε ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να αποδείξει αν έχει πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό. Όταν όμως η ψυχή φθάσει στο τελευταίο στάδιο να αφήσει την ζωή, τότε η προθεσμία έχει λήξει. Τότε θα είναι πολύ αργά να καλύψει η ψυχή όλες τις ελλείψεις της.
Έτσι και οι δέκα παρθένες ξαγρυπνούν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Όλες δέχτηκαν το κάλεσμα, σε όλες έπεσε ο Πνευματικός Σπόρος του Λόγου του Θεού και όλες κρατούν το λυχνάρι ως δείγμα της πίστης τους και της αφοσίωσής τους στο Θεό. Όλες περιμένουν την εμφάνιση του Χριστού για να τον ακολουθήσουν και να μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών. Πόσες όμως από αυτές ήταν έτοιμες? Αυτό θέλει να μας διδάξει η παραβολή αυτή.
Όλες είχαν πάρει μαζί τους το λυχνάρι αναμένω από την επιθυμία να δουν και να γνωρίσουν τον Κύριο. Αλλά οι πέντε από αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες σε περίπτωση που ο Νυμφίος θα αργούσε. Κανείς δεν γνωρίζει πότε είναι η κατάλληλη ώρα για τον καθένα. Οι ώρες περνούσαν και το λάδι του λυχναριού στις πέντε από τις δέκα παρθένες τελείωσε. Το λυχνάρι στην παραβολή αυτή είναι ψυχή του κάθε ανθρώπου που για να παραμένει αναμμένη η φλόγα του πάθους, της πίστης και της αγάπης προς τον Κύριο και Δημιουργό μας, οφείλουμε όλοι να την διατηρούμε καθαρή, αγνή και να την τροφοδοτούμε με αγαθές πράξεις. Αυτό είναι το λάδι της ψυχής μας. Η Θεϊκή ενέργεια που θα ρέει μέσα μας, θα πρέπει να την ενισχύουμε καθημερινά με την πίστη μας και να προετοιμαζόμαστε για να υποδεχθούμε το Κάλεσμα.
Η ένωση του Αγίου Πνεύματος περιφρονήθηκε καθ' όλη την διάρκεια της αναμονής του. Ήταν η μόνη ευκαιρία που θα μπορούσαν αυτές που αδιαφόρησαν να ενωθούν και να συμφάγουν μαζί με τον Νυμφίο στο γαμήλιο αυτό δείπνο της ένωσης. Έχασαν το Θεϊκό φως που θα έλουζε τα μάτια που δεν έβλεπαν, την μελωδία που θα τους χάιδευε τα αυτιά που δεν άκουγαν. Η αγάπη, η ευδαιμονία και η χαρά δεν άγγιζαν καμία χορδή χαρούμενης ανταπόκρισης στη ναρκωμένη βυθισμένη στη λήθη από την κοσμικότητα καρδιά τους. Ήδη αυτές οι ψυχές έχουν αποκλειστεί από την συντροφιά της γαμήλιας τελετής-ένωσης.
Θα είναι ανεπίτρεπτο θα θεωρούμε αυτές τις ψυχές ισάξιες με τις προετοιμασμένες. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουν αυτές οι ψυχές να ακολουθήσουν την στιγμή που ακούγεται το κάλεσμα ενώ αυτές ξαφνιασμένες ξυπνούν από το βαρύ ύπνο της λήθης και αρχίζουν να ψάχνουν να βρουν λάδι για να εφοδιάσουν τα άδεια λυχνάρια τους. Δεν γίνεται να έχουν αποξενώσει το Χριστό από την πρόσκαιρη αυτή ζωή τους, απορροφημένες στις γήινες και υλικές απολαύσεις και να έχουν την απαίτηση να συμπεριληφθούν με τις ψυχές εκείνες που προετοιμαζόντουσαν και παρέμεναν ξάγρυπνεες περιμένοντας το Θεϊκό Κάλεσμα.
Έχουμε και τις πέντε εξ αυτών φρόνιμες παρθένες που εκτός του ότι παρέμεναν ξάγρυπνες και πιστές σε αυτό που πραγματικά περίμεναν, είχαν και τα δοχεία τους εφοδιασμένα με λάδι. Το φως της αγνότητας, της αγάπης και της πίστης τους έκαιγε με φλόγα σταθερή όλη την νύχτα της αγρυπνίας, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Επαγρυπνείτε έλεγε ο Κύριος γιατί δεν γνωρίζεται την ώρα της έλευσής μου. Το φως της ψυχής των ανθρώπων αυτών λάμπει και ακτινοβολεί και φωταγωγεί το δρόμο που περιμένουν τον Κύριο αυτό το φως αυτό θα οδηγήσει τον Νυμφίο προς το μέρος τους. Πάντα λάμπουν οι άνθρωποι αυτοί που φέρουν μέσα τους το Θεϊκό φως της αλήθεια και της πίστης. Η καθημερινότητά τους, οι σκέψεις τους και οι πράξεις τους ανεβαίνουν ως θυμίαμα στους ουράνιους θόλους και καλούν την Θεία Χάρη να τους καθοδηγεί και το Άγιο Πνεύμα να αναπτύσσει μέσα τους τα χαρακτηριστικά της αγιοσύνης. Το Θεϊκό φως όταν εισέλθει μέσα σε αυτές τις ψυχές εμφυτεύει στις καρδιές τους το Θεϊκό Λόγο και το Άγιο Πνεύμα αναπτύσσει μέσα στους ανθρώπους αυτούς το φως της ουράνιας δόξας.
Η παραβολή αυτή μας έδωσε να κατανοήσουμε ότι, κανείς δεν μπορεί να δανείσει το φως του, ούτε και κανείς μπορεί να το αγοράσει. Η προετοιμασία αυτή είναι προσωπική, ατομική και υπεύθυνος είναι ο καθένας μόνος του. Τα πνευματικά χαρίσματα έχουν δοθεί σε όλους. Ο Σώσον Εαυτόν Σωθείτο έλεγε ο Κύριος. Η κάθε ψυχή είναι διαφορετική από την άλλη και η κάθε μία έχει να εμβαθύνει μέσα της από μόνη της για το πως δια διαχειριστεί την πνευματική της υπόσταση. Το Πνεύμα το Άγιο υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Είναι η ζώσα πνοή, η ενέργεια που μόλις αυτή αφήσει τον άνθρωπο, αυτός φεύγει και από τη ζωή.
Οι προετοιμασμένες και φωτεινές ψυχές ευωδιάζουν όπου και αν βρεθούν, δεν αγανακτούν, δεν παραπονιούνται πορεύονται για την δόξα του Θεού. Αφιερώνουν τον εαυτό τους σε αγαθοεργίες και προσφορές στους δυστυχείς και καταπονημένους. Βοηθούν και ανακουφίζουν με τα λόγια τους, τα έργα τους ακόμα και με την παρουσία τους βοηθώντας και ανακουφίζοντας κάθε πονεμένη άλλη ψυχή από την δυστυχία και την μιζέρια. Ο Χριστός είναι μόνο ΑΓΑΠΗ και συμπόνια που πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Η συνεχής μεταδιδόμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο είναι εκείνη που τον κάνει ικανό να αναμεταδίδει το φως. Στις καρδιές όλων αυτών που έχουν ενωθεί με τον Θεό μέσω της πίστης, το χρυσό λάδι της αγάπης ρέει ελεύθερα και ακτινοβολεί στη συνέχεια με έργα καλά και με μια πραγματική, εγκάρδια υπηρεσία για το Θεό. Μέσα σε αυτό το μεγάλο και ανεκτίμητο δώρο του Αγίου Πνεύματος συμπεριλαμβάνονται όλα τα πλούτη του ουρανού.
Σε κάθε άνθρωπο προσφέρεται το προνόμιο να γίνει ένας ζωντανός φάρος φωτός που να μεταδίδει στον κόσμο τους θησαυρούς της Χάρης του και τον ουράνια κρυμμένο πλούτο του. Τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται σήμερα ο κόσμος από την έμπρακτη εκδήλωση της αγάπης του Σωτήρα και Θεού Ημών μέσα από τα έργα των ανθρώπων. Ο τρόπος ζωής μας αποκαλύπτει τη Χάρη του και το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα. Ας γίνουμε όλοι αρωγοί αγάπης με το παράδειγμά μας να φωτίσουμε όσες περισσότερες ψυχές μπορούμε και να ενωθούμε όλοι μαζί στο μεγάλο γλέντι της ένωσης με τον Νυμφίο.
